वारकरी रोजनिशी

3543. नाथाचे आश्रमी समाधिरहित । मुक्तता मुक्त नाम तुम्हा ॥१॥ महाकल्पवरी चिरंजीव शरीर । कीर्ति चराचर त्रिभुवनी ॥२॥ आनंदे समाधि सदा ती उघडी । नामस्मरण घडोघडी मुखोद्नत ॥३॥ एका जनार्दनी तुमचे नाम गोड । त्रैलोकीं उघड नामकीर्ती ॥४॥

3544. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) आता पंथ पाहे माहेराची वाट । कामाचा बोभाट पडो सुखे ॥१॥ काय करू आता न गमेसे झाले । बहुत सोसिले बहु दिस ॥धृपद॥ घर लागे पाठी चित्ता उभे वारे । आपुले ते झुरे पाहावया ॥२॥

3544. अजानवृक्षांची पाने जाण । जो भक्षून करील अनुष्ठान । त्यासी साध्य होईल ज्ञान । येथे संशय नाही ॥१॥ ज्ञानेश्वरी तीन सप्तकें । जो श्रवण करील विवेके । तो होय ज्ञानी अधिकें । येथे संशय नाही ॥२॥ मणिकर्णिका भागीरथी । इंद्रायणीचे स्नान करिती । ते मोक्षपदासी जाती । येथे संशय नाही ॥३॥ अश्वत्थ सिध्देश्वर । समाधीसी करी नमस्कार । तो पावे मोक्ष पै सार । येथे संशय नाही ॥४॥

3545. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) विनवीजे ऐसे भाग्य नाही देवा । पायाशी केशवा सलगी केली ॥१॥ धीटपणे पत्र लिहिले आवडी । पार नेणे थोडी मति माझी ॥धृपद॥ जेथे देवा तुझा न कळेचि पार । तेथे मी पामर काय वाणू ॥२॥

3545. तीन अक्षरे निवृत्ति । जो जप करी अहोरात्री । तया सायुज्यता मुक्ती । ब्रह्मस्थिती सर्वकाळ ॥१॥ चार अक्षरे ज्ञानदेव । जो जप करी धरील भाव । तया ब्रह्मपदीं ठाव । ऐसे शिवादिदेव बोलिले ॥२॥ सोपान ही तीन अक्षरे । जो जप करील निर्धारे । तयास ब्रह्म साक्षात्कारे । होय सत्वर जाणिजे ॥३॥ मुक्ताबाई चतुर्विधा । जो जप करील सदा । तो जाईल मोक्षपदा । सायुज्य संपदा पावेल ॥४॥

3546. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) देवांच्या ही देवा गोपिकांच्या पती । उदार हे ख्याती त्रिभुवनी ॥१॥ पातकांच्या रासी नासितोसी नामे । जळतील कर्मे महा दोष ॥धृपद॥ सर्व सुखे तुझ्या वोळंगती पायी । रिद्धी सिद्धी ठायी मुक्तिचारी ॥२॥

3546. गीतामाहात्म्य - अभंग ३५४६ ते ३५५० गीतेचें महिमान ऐकावे श्रवणीं । सावधान सज्जनीं द्यावे आता ॥१॥ जयाचे अंतरी वसे नित्य गीता । पावन तत्वता ब्रह्मरुप ॥२॥ गीता म्हणता ऐसे दोन्हीच अक्षरे । पाप ते निर्धारे दिशा लंघी ॥३॥

3547. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) काय झाले नेणो माझिया कपाळा । न देखीजे डोळा मूळ येता ॥१॥ बहु दिस पाहे वचनासी वास । धरिले उदास पांडुरंगा ॥धृपद॥ नाही निरोपाचे पावले उत्तर । ऐसे तो निष्ठूर न पाहिजे ॥२॥

3547. वेदशास्त्र पुराणे अनेक शब्दज्ञानें । भारताचे श्रवणे सर्वस्व जोडे ॥१॥ ते सव्वालक्ष भारत जोडे पै सुकृत । तेंचि गीते सात शते प्राप्त होय ॥२॥ ऐशी भगवदगीता कृष्णार्जुन संवादतां । तेंचि फ़ळ लाभे वाचिता ऐक्यभावे ॥३॥ गीतीचें महा नेमे करा श्रवण पठण । ऐसे एका जनार्दन सांगतसे ॥४॥

3548. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) एवढा संकोच तरि का व्यालासी । आह्मी कोणांपाशी तोंड वासू ॥१॥ कोण मज पुसे सिणले भागले । जरी मोकलिले तुह्मी देवा ॥धृपद॥ कवणाची वाट पाहो कोणीकडे । कोण मज ओढे जीवलग ॥२॥

3548. गीतेचें आवर्तन त्यांचे ऐका पुण्य । सावध अंत:करण करुनियां ॥१॥ गीतेच्या सुकृता मौनावला विधाता । हरिहरा तत्वता बोध जाला ॥२॥ वैकुंठापासूनि जाण तेणे बांधलें सदन । त्रिलोकीचें तीर्थाटन घडले त्यासी ॥३॥ वाराणशी यात्रा तेणे केल्या अपारा । लक्षलक्षांतरा द्विजभोजनें ॥४॥

3549. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) देई डोळे भेटी न धरी संकोच । न घली काही वेच तुजवरी ॥१॥ तुज बुडवावे ऐसा कोण धर्म । अहर्नीशी नाम घेता थोडे ॥धृपद॥ फार थोडे काही करूनि पातळ । त्याजमध्ये काळ कडे लावू ॥२॥

3549. गीतेंचें सुव्रत । ज्यासी जाले प्राप्त । त्याचे पितर मुक्त । सहजचि जाले ॥१॥ नष्ट चांडाळ दुर्जन । परदारी तस्कर मात्रागमन । त्यासी गीता आवर्तन । श्रवणें मोक्ष होय ॥२॥ सुवर्णस्तेय सुरापान । भूत पिशाच्च राक्षसगण । मित्रद्रोही कृतघ्न । गीता आवर्तनें मोक्ष त्यासी ॥३॥ एका जनार्दनी गीतार्थी । पठणें श्रवणें सर्वांसी मुक्ती । ऐसे पार्वतीप्रती । शंभु सांगे ॥४॥

3550. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) सीण भाग हरे तेथींच्या निरोपे । देखिलिया रूप उरी नुरे ॥१॥ इंद्रियांची धाव होईल कुंटित । पावेल हे चित्त समाधान ॥धृपद॥ माहेर आहेसे लौकिकी कळावे । निढळ बरवे शोभा नेदी ॥२॥

3550. गीता गीता वाचे जे म्हणती । नाही पुनरावृत्ति तया नरा ॥१॥ नित्य वाचे वदता अक्षरे । भवसिंधु तरे अर्धक्षणी ॥२॥ एका जनार्दनी जयाचा हा नेम । तया पुरुषोत्तम न विसंबे ॥३॥

3551. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) धरितो वासना परी नये फळ । प्राप्तीचा तो काळ नाही आला ॥१॥ तळमळी चित्त घातले खापरी । फुटतसे परी लाहीचिया ॥धृपद॥ प्रकार ते काही नावडती जीवा । नाही पुढे ठावा काळ हाती ॥२॥

3551. श्रीनामदेवचरित्र - अभंग ३५५१ ते ३६३२ पूर्वी हिरण्यकश्यपाचे कुळीं । नामा जन्मे भूमंडळी ॥१॥ तेथे हरिभक्ति करी । तेणे तोषला नरहरी ॥२॥ घेउनी अवतार । राखी भक्तासी सादर ॥३॥

3552. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) का माझे पंढरी न देखती डोळे । काय हे न कळे पाप यांचे ॥१॥ पाय पंथे का हे न चलती वाट । कोण हे अदृष्ट कर्म बळी ॥धृपद॥ का हे पायावरी न पडे मस्तक । क्षेम का हस्तक न पवती ॥२॥

3552. पुढलीये जन्मी नामा तो अंगद । भक्तिभावें तोषविला राम सदगद ॥१॥ परंपरा भक्ति हेचि असे भाक । देऊनिया देवे केले कौतुक ॥२॥ एका जनार्दनी भक्ताचे मनोरथ । स्वये रमानाथ पुरवितसे ॥३॥

3553. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) काय पोरे जाली फार । किंवा न साहे करकर ॥१॥ म्हणऊनि केली सांडी । घास घेऊ न लाहे तोंडी ॥धृपद॥ करू कलागती । तुज भांडणे भोवती ॥२॥

3553. तिसरे अवतारीं नामा उध्दव जन्मला । करुनी कृष्ण दास्यत्व मान्य पै जाहला ॥१॥ ज्ञान वैराग्य भक्ति कृष्ण सांगे तयासी । तेणे चुकविले शापबंधासी ॥२॥ भागवत मथितार्थ स्वये सांगे आपण । कृष्णावेगळा न जाय अर्धक्षण ॥३॥ यापरी दास्यत्व तेथे निकट केले । एका जनार्दनी म्हणे वंदूं त्यांचीं पाउले ॥४॥

3554. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) काही चिंतेविण । नाही उपजत सीण ॥१॥ तरी हा पडिला विसर । माझा तुम्हा झाला भार ॥धृपद॥ आली काही तुटी । गेली सुटोनिया गाठी ॥२॥

3554. द्वारकेहुनी विठु पंढरीये आला । नामयाचा पूर्वज दामशेटी वहिला ॥१॥ दामा आणि गोणाई नवसी विठूसी । पुत्र देई आम्हा देवा भक्तराशी ॥२॥ तोचि नामदेव जन्म शिंपियाचे कुळीं । भक्तातें पाहुनी वेधला वनमाळी ॥३॥ एका जनार्दनी परंपरा कथियेली । धन्य धन्य विठु अनाथाची माउली ॥४॥

3555. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) निरोपासी वेचे । काय बोलता फुकाचे ॥१॥ परी हे न घेवेचि यश । भिऊ नको सुखी आस ॥धृपद॥ सुख समाधाने । कोण पाहे देणे घेणे ॥२॥

3555. पंच वरुषी नामा जाहला । छंद विठूचा लागला ॥१॥ जाऊनिया राउळांत । तेथे सावकाश बैसत ॥२॥ विठ्ठल हरि वाचे छंद । विठ्ठले लाविलासे वेध ॥३॥ एका जनार्दनी सार । मंत्र जपे त्रिअक्षर ॥४॥

3556. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) जोडीच्या हव्यासे । लागे धनांचेंचि पिसे ॥१॥ मग आणीक दुसरे । लोभ्या नावडती पोरे ॥धृपद॥ पाहे रुक्याकडे । मग अवघे ओस पडे ॥२॥

3556. ऐसे बहु दिन लोटले । दामा नामयासी बोले ॥१॥ जाउनी बैसशी राउळीं । सुखें सदा सर्वकाळी ॥२॥ नाही प्रपंचाचा घोर । पुढे कैसा रे विचार ॥३॥ नको धरु छंद मनी । विनवी एका जनार्दनी ॥४॥

3557. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) मविले मविती । नेणो रासी पडिल्या किती ॥१॥ परि तू धालाचि न धासी । आले उभाउभी घेसी ॥धृपद॥ अवघ्या अवघा काळ । वाटा वाहाती सकळ ॥२॥

3557. विठुच्या छंदासी । पडता आहे रे विवसी ॥१॥ संसाराची वाताहात । नामया होसी तू निवांत ॥२॥ वडिलाची गोष्टी । नामा सांगे जगजेठी ॥३॥ एका जनार्दनी वेधले मन । ध्यानीं मनी विठ्ठल पूर्ण ॥४॥

3558. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) न बैससी खाली । सम उभाच पाउली ॥१॥ ऐसे जाले बहुत दिस । जाली युगे अठ्ठाविस ॥धृपद॥ नाही भाग सीण । अराणूक एक क्षण ॥२॥

3558. नावडे़चि आन । एका विठ्ठलावांचून ॥१॥ नावडे संसार सर्वथा । आवड बैसली पंढरीनाथा ॥२॥ नायके शिकविले कोणाचे । विठ्ठल विठ्ठल साचे ॥३॥ एका जनार्दनी मन । विठ्ठलीं लागलेसें ध्यान ॥४॥

3559. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) जोडी कोणांसाठी । एवढी करितोसी आटी ॥१॥ जरी हे आम्हा नाही सुख । रडो पोरे पोटी भूक ॥धृपद॥ करूनि जतन । कोणा देसील हे धन ॥२॥

3559. दामा सांगे गोणाईसी । पोरें धरिलीसे विवसी ॥१॥ न पाहे संसाराचा छंद । मनी धरिला तो गोविंद ॥२॥ एका जनार्दनी सांगे । पुत्र जन्मोजन्मी न फिटे पांग ॥३॥

3560. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) करूनि चाहाडी । अवघी बुडवीन जोडी ॥१॥ जरि तू होऊनि उदास । माझी बुडविसी आस ॥धृपद॥ येथे न करी काम । मुखे नेघे तुझे नाम ॥२॥

3560. उभयतां काकुलती येती । नाम्या नको करु फजिती ॥१॥ आम्हा आले वृध्दपण । कोण चालवी दुकान ॥२॥ व्यापाराचा नाही धाक । सुखे बैसशी तू देख ॥३॥ अन्नवस्त्र नाही घरी । एका जनार्दनी निर्धारी ॥४॥

3561. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) समर्थाचे पोटी । आह्मी जन्मलो करंटी ॥१॥ ऐसी झाली जगी कीर्ती । तुझ्या नामाची फजिती ॥धृपद॥ येथे नाही खाया । न ये कोणी मूळ न्याया ॥२॥

3561. का रे नाम्या नायकशी । म्हणोनी ताडित तयासी ॥१॥ नको जाऊ राउळास । म्हणोनी कोंडिती तयास ॥२॥ अन्न उदकाविण पीडिती । परी तो विठू ध्याय चित्ती ॥३॥ मनी करीतसे खेद । एका जनार्दनी गोविंद ॥४॥

3562. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) पुढे तरी चित्ता । काय येईल ते आता ॥१॥ मज सांगोनिया धाडी । वाट पाहातो बराडी ॥धृपद॥ कंठी धरिला प्राण । पायापाशी आले मन ॥२॥

3562. नामा न जाता राउळासी । विठु जातसे घरासी ॥१॥ अरे नाम्या म्हणोनि बाहे । शिव्या देती बापमाय ॥२॥ आमुच्या पोरासी सवे । येणे लावियेली पाहे ॥३॥ करु नेदी संसारकाम । एका जनार्दनी हा निष्काम ॥४॥

3563. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) कैचा मज धीर । कोठे बुद्धि माझी स्थिर ॥१॥ जे या मनासी आवरू । आत पोटी वाव धरू ॥धृपद॥ कैची शुद्ध मति । भांडवल ऐसे हाती ॥२॥

3563. येणे आमुच्या पोरा लाविलासे चाळा । तो हा वेगळा उपाधीसी ॥१॥ प्रपंचाचा धाक नाही याचे मागे । फ़िरतसे अंगे घरोघरी ॥२॥ घरी कोंडोनिया ठेवितां नामयासी । A आपण त्यापाशी बैसतसे ॥३॥ जातो येतो कैसा न पडेचि दृष्टी । एका जनार्दनी नाही विठु ऐसा ॥४॥

3564. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) समर्पक वाणी । नाही ऐकिजेसी कानी ॥१॥ आता भावे करूनि साचा । पाया पडिलो विठोबाच्या ॥धृपद॥ न कळे उचित । करू समाधान चित्त ॥२॥

3564. याचिया छंदा जे पै लागले । निर्मूलन केले त्यांचे येणे ॥१॥ बापुडा नारदु लाविला लंगोटी । हिंडे दाटोदाटि त्रैलोक्यांत ॥२॥ हरिश्चंद्र शिबी कोण यांची गती । आपण निवांत चित्ती पाहतसे ॥३॥ एका जनार्दनी याचा छंद नाही बरा । मैंद खरा वाळुवंटीं ॥४॥

3565. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) येती वारकरी । वाट पाहातो तोवरी ॥१॥ घालूनिया दंडवत । पुसेन निरोपाची मात ॥धृपद॥ पत्र हाती दिले । जया जेथे पाठविले ॥२॥

3565. घालूनिया फ़ांसा वोढी आपणाकडे । न येता सांकडें घाली बहु ॥१॥ भजातियाचे निवारी आघात आपण । न भजतिया अकल्याण करी स्वये ॥२॥ ऐशी याची सवे मागाहुनी आली । एका जनार्दनी बोली काय बोलो ॥३॥

3566. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) रुळे महाद्वारी । पायाखालील पायरी ॥१॥ तैसे माझे दंडवत । निरोप सांगतील संत ॥धृपद॥ पडे दंडकाठी । देह भलतीसवा लोटी ॥२॥

3566. याचिये संगतीं दु:खाची विश्रांती । संसार वाताहाती होत असे ॥१॥ आम्ही प्रंपचीक करावा प्रंपच । हा तो निष्प्रपंच होउनी असे ॥२॥ येणे आमुच्या पोरा लावियेला चाळा । आपण निराळा राहुतसे ॥३॥ एका जनार्दनी ऐशियाची माव । न येता नामदेव कींव भाकी ॥४॥

3567. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) तुह्मी संतजनी । माझी करावी विनवणी ॥१॥ काय तुक्याचा अन्याय । त्यासी अंतरले पाय ॥धृपद॥ भाका बहुता रीती । माझी कीव काकुलती ॥२॥

3567. म्हणे नामयासी क्षण एक न पाहातां । होय माझ्या चित्ता कासाविशी ॥१॥ तुमचा पुत्र तुम्हांसी जैसा प्रिय । तैसा मज होय नामदेव ॥२॥ क्षणोक्षणीं येणे पुरविली पाठी । लाविली लंगोटी आम्हांलागीं ॥३॥ एका जनार्दनी वारितां नायके । येऊनिया सुखें बैसतो घरी ॥४॥

3568. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) होईल कृपादान । तरी मी येईन धावोन ॥१॥ होती संतांचिया भेटी । आनंदे नाचो वाळवंटी ॥धृपद॥ रिघेन मातेपुढे । स्तनपान करीन कोडे ॥२॥

3568. शिव्या देता यासी हांसतसे सुखें । न मानी कांही दु:खें नाम्यासाठी ॥१॥ ऐसे येणे मोहिलें आमुचिया बाळा । हा कोठोनि काळा आला येथे ॥२॥ एका जनार्दनी पुरविली पाठी । काय याची गोठी सांगावी ते ॥३॥

3569. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) परिसोनि उत्तर । जाब देईजे सत्वर ॥१॥ जरी तू होसी कृपावंत । तरि हा बोलावी पतित ॥धृपद॥ नाणी काही मना । करूनि पापाचा उगाणा ॥२॥

3569. आम्ही यासी नवस केला । शेखी कामा बराच आला ॥१॥ आम्ही पाहुं पुत्रसुख । हा तो दावितसे दु:ख ॥२॥ आमुचे जाईल दारिद्र्य जन्मांचें । ऐसे मनी होते साचे ॥३॥ एका जनार्दनी कष्टी । येणे पुरविली पाठी ॥४॥

3570. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) ऐकोनिया कीर्ती । ऐसी वाटती विश्रांती ॥१॥ माते सुख डोळा पडे । तेथे कोण लाभ जोडे ॥धृपद॥ बोलता ये वाचे । वीट नये जिव्हा नाचे ॥२॥

3570. आमुचिया पोरा । नाही बैसावया थारा ॥१॥ ऐसा याचा पायगुण । न मिळे खावयासी अन्न ॥२॥ हाटा बाजारासी जाता । जाऊ नेदी पै सर्वथा ॥३॥ माझा नामा कोठे आहे । नामा नामा म्हणोनी वाहे ॥४॥

3571. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) किती करू शोक । पुढे वाढे दुःखे दुःख ॥१॥ आता जाणसी ते करी । माझे कोण मनी धरी ॥धृपद॥ पुण्य होते गाठी । तरि का लागती हे आटी ॥२॥

3571. उठोनिया बैसता घरी । नाम्या म्हणोनी हांक मारी ॥१॥ पाहो नेदी कांही धंदा । लावियेलें आपुल्या छंदा ॥२॥ हा तो जन्माचा भिकारी । सदा हिंडे दारोदारीं ॥३॥ एका जनार्दनी म्हणे । आपुल्यासारखें केले येणे ॥४॥

3572. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) करील आबाळी । माझ्या दांताची कसाळी ॥१॥ जासी एखादा मरोन । पाठी लागेल हे जन ॥धृपद॥ घरी लागे कळ । नाही जात तो शीतळ ॥२॥

3572. येणे आमुचे पोरा लावियेला चाळा । आपण निराळा वेगळाची ॥१॥ याचे तो बिढार राउळींच असे । आम्हांसी कोपट नसे बैसावया ॥२॥ एका जनार्दनी किती यासी बोलू । नायके विठ्ठलु आमुचे तो ॥३॥

3573. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) आता आशीर्वाद । माझा असो सुखे नांद ॥१॥ म्‍हणसी कोणा तरी काळे । आहेतसी माझी बाळे ॥धृपद॥ दुरी दूरांतर । तरी घेसी समाचार ॥२॥

3573. नाम्यासी सांगता नायके विचार । येणे फ़जितखोर केला नामा ॥१॥ घेउनी जवळी बैसे एकान्तासी । सुचुं नेदी त्यासी कामधाम ॥२॥ शिकविले नायके व्यापारा न जाये । धरले मनी पाय विठोबाचे ॥३॥ एका जनार्दनी यासी युक्ति काय । पुढे कार्य आहे नामयाचे ॥४॥

3574. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) आता हे सेवटी । माझी आइकावी गोष्टी ॥१॥ आता द्यावा वचनाचा । जाब कळे तैसा याचा ॥धृ॥ आता करकर । पुढेन करी उत्तर ॥२॥

3574. मी तो दरिद्री नाही जवळी द्रव्य । कैसा तरणोपाय होय आता ॥१॥ या नामयाचें कैसे होईल लग्न । कोण देईल धन आम्हांलागी ॥२॥ आमुचा घराचार येणे बुडविला । पोर फ़ितविला काय करु ॥३॥ या विठोबाचा येणे धरिलासे छंद । आमुचे जाहलें धिंद जगामाजीं ॥४॥

3575. (पंढरीस जाणाऱ्या वारकऱ्यांबरोबर देवास पत्र) बोलिलो ते आता । काही जाणता नेणता ॥१॥ क्षमा करावे अन्याय । पांडुरंगे माझे माय ॥धृपद॥ स्तुती निंदा केली । लागे पाहिजे साहिली ॥२॥

3575. कान्ता ही अबला नाही तिसी ज्ञान । माझे वृध्दपण जाहलें आता ॥१॥ नवस करुनी हा मागितला नामा । संसार विश्राम होईल आम्हा ॥२॥ येणे तो मनी धरिला विठ्ठल । याजकडे नाही बोल प्रारब्धेंचि ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसा होय कष्टी । तो दामशेटी आपुले मनी ॥४॥

3576. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) माहेरिंचा काय येईल निरोप । म्हणऊनि झोंप नाही डोळा ॥१॥ वाट पाहे आस धरूनिया जीवी । निढळा हे ठेवी वरी बाहे ॥धृपद॥ बोटावरी माप लेखितो दिवस । होतो कासावीस धीर नाही ॥२॥

3576. रात्रंदिवस मनी करीतसे चिंता । काय हे अनंता कर्म माझे ॥१॥ माझीया अदृष्टीं नाही पुत्रसुख । नित्त्यानित्य दु:ख आम्हालागीं ॥२॥ चालेना व्यापार मज न चले युक्ति । कैशी आता गति नामयाची ॥३॥ येणे धरिला छंद विठ्ठलाचा मनी । एका जनार्दनी काय करु ॥४॥

3577. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) परि तो आहे कृपेचा सागर । तोवरी अंतर पडो नेदी ॥१॥ बहुकानदृष्टी आइके देखणा । पुरोनिया जना उरलासे ॥धृपद॥ सांगितल्याविणे जाणे अंतरिचे । पुरवावे ज्याचे तैसे कोड ॥२॥

3577. लोकांचे हे पुत्र संसार करिती । आमुची फ़जिती होय जगी ॥१॥ सांगता नायके नाही कोणाचा धाक । पंढरीनायक धरिला मनी ॥२॥ एका जनार्दनी ऐसे ऐकोनि दु:ख । मग तो नामा देख काय करी ॥३॥

3578. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) यावरी न कळे संचित आपुले । कैसे वोढवले होईल पुढे ॥१॥ करील विक्षेप धाडिता मुळासी । किंवा धाडा ऐसी तांतडी हे ॥धृपद॥ जोवरी हे डोळा देखे वारकरी । तो हे भरोवरी करी चित्त ॥२॥

3578. येऊनी राउळा सांगे विठोबासी । वडील आम्हांसी गांजिताती ॥१॥ उदईक कापड घेऊनि बाजारासी जातो । परतोनि येतो सवेंचि घरा ॥२॥ व्यापार करावा तो कैसा मी नेणे । जन्मोनि पोसणे तुमचे देवा ॥३॥ आले जे भोगांसी ते करणे लागे । एका जनार्दनी सांगे गुज देवा ॥४॥

3579. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) होईल निरोप घेतला यावरी । राउळाभीतरी जाऊनिया ॥१॥ करूनिया दधिमंगळभोजन । प्रयाण शकुनसुमुहूर्ते ॥धृपद॥ होतील दाटले सद्गदित कंठी । भरते त्या पोटी वियोगाचे ॥२॥

3579. ऐकोनिया देव नाम्यासी बोलत । बाजार करुनि त्वरित येई वेगी ॥१॥ तुज पाहिल्यावांचून मज नोहे समाधान । नाम्या तुझी आण वाहातसे ॥२॥ लौकरी नामया यावे परतोनी । ऐसे चक्रपाणी बोलतसे ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसे बोलोनि सर्वथा । नामा तो तत्त्वता घरी आला ॥४॥

3580. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) ऐसी ते सांडिली होईल पंढरी । येत वारकरी होत वाटे ॥१॥ देखिले सोहंळे होती आठवण । चालती ते मात करूनिया ॥धृपद॥ केली आइकिली होईल जे कथा । राहिले ते चित्ता होईल प्रेम ॥२॥

3580. त्रिवर्ग भोजना बैसले ते जाणा । गोणाई नाम्याकारण बोलतसे ॥१॥ नाम्या किती शिकविता नायकसी बाळा । विठ्ठलाचा चाळा नको नाम्या ॥२॥ घेऊनि कापड जाई बाजारासी । तेणे वडिलांसी समाधान ॥३॥ नामदेव म्हणे उदईक जाईन । एका जनार्दनी आण वाहातसे ॥४॥

3581. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) क्षेम मायबाप पुसेन हे आधी । न घली हे मधी सुख दुःख ॥१॥ न करी तांतडी आपणांपासूनि । आइकेन कानी सांगती ते ॥धृपद॥ अंतरीचे संत जाणतील गूज । निरोप तो मज सांगतील ॥२॥

3581. प्रात:काळ झाला । स्नान करुनि नामा आला ॥१॥ जाऊनिया राउळासी । घाली लोटांगण देवासी ॥२॥ जेवूनियां जातो बाजारा । त्वरित येईन माघारा ॥३॥ ऐसे बोलोनि नामा आला । एका जनार्दनी जेवला ॥४॥

3582. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) होईल माझी संती भाकिली करुणा । जे त्या नारायणा मनी बैसे ॥१॥ शृंगारूनि माझी बोबडी उत्तरे । होतील विस्तारे सांगितली ॥धृपद॥ क्षेम आहे ऐसे होईल सांगितले । पाहिजे धाडिले शीघ्र मूळ ॥२॥

3582. घेऊनि कापड निघे बाजारासीं । आठवी देवासी वेळोवेळां ॥१॥ व्यापार तो कैंचा मज नाही ठावा । काय वो केशवा करु आता ॥२॥ माझी हे फ़जितीं होईल पांडुरंगा । काय या प्रसंगा करु जाता ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसा नामा कष्टी । होऊनी हिंपुटी चालिलासे ॥४॥

3583. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) दोहींमध्ये एक घडेल विश्वासे । भातुके सरिसे मूळ तरी ॥१॥ करिती निरास निःशेष न घडे । काही तरी ओढे चित्त माये ॥धृपद॥ लौकिकाची तरी धरितील लाज । काय माझ्या काज आचरणे ॥२॥

3583. जाऊनिया माळीं नामा तो बैसला । व्यापार तो केला पाषाणाशीं ॥१॥ देऊनि कापड सुखे आला घरां । सर्व समाचारा विदित केले ॥२॥ धोंडोबा गणोबा आले ते व्यापारी । तयांचे पदरी कापड दिले ॥३॥ आठ दिवसां ऐवज घेऊनियां जावा । एका जनार्दनी पहावा हस्त त्याचा ॥४॥

3584. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) बैसता कोणापे नाही समाधान । विवरे हे मन तेचि सोई ॥१॥ घडी घडी मज आठवे माहेर । न पडे विसर क्षणभरी ॥धृपद॥ नो बोलावे ऐसा करितो विचार । प्रसंगी तो फार आठवते ॥२॥

3584. आठ दिवसांची ऐवजाची बोली । आहे ते नेमिली नामा सांगे ॥१॥ सांगोनिया नामा राउळासी आला । वृत्तांत सांगितला विठोबासी ॥२॥ कापड विकिले धोंडोबा गणोबासी । ऐवज आठवे दिवशी आपुला घ्यावा ॥३॥ एका जनार्दनी सर्वांचा तो आत्मा । सांगतांचि नामा देव हांसे ॥४॥

3585. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) नाही हानि परी न राहावे निसुर । न पडे विसर काय करू ॥१॥ पुसाविसी वाटे मात कापडिया । पाठविती न्याया मूळ मज ॥धृपद॥ आणीक या मना नावडे सोहंळा । करिते टकळा माहेरींचा ॥२॥

3585. देव म्हणे नाम्या व्यापार बरवा केला । दामशेटी तुला रागावती ॥१॥ जाहले आठ दिवस जाई तू लौकरी । द्रव्य घेउनी झडकरी यावे मागे ॥२॥ वंदूनि श्रीविठ्ठला घरी आला नामा । त्याला बोले दामा जाई आधी ॥३॥ एका जनार्दनी आठ दिन जाहले । नाम्या जाय वहिले ऐवज आणीं ॥४॥

3586. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) तोवरी म्या त्यास कैसे निषेधावे । जो नाही बरवे कळो आले ॥१॥ कोणाचिया मुखे तंट नाही मागे । वचन वाउगे बोलो नये ॥धृपद॥ दिसे हानि परी निरास न घडे । हे तव रोकडे अनुभव ॥२॥

3586. येऊनी नामदेव बोले धोंडोबासी ऐवज आमुचा आम्हांसी द्यावा आता ॥१॥ तुमचा तो करार जाहलासे संपूर्ण । ऐवज आमुचा जाण आम्हा द्यावा ॥२॥ परि तो प्रत्यक्ष धोंडोबा दगड । अचेतन मूढ जीव नाही ॥३॥ धोंडोबा गणोबा एके ठायी केले । कांही तुम्ही वहिले बोलानाची ॥४॥

3587. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) माहेरींचे आले ते मज माहेर । सुखाचे उत्तर करिन त्यासी ॥१॥ पायावरी माथा आळीगीन बाही । घेईन लवलाही पायवणी ॥धृपद॥ सुख समाचार पुसेन सकळ । कैसा पर्वकाळ आहे त्यास ॥२॥

3587. आणुनी धोंडोबा कोंडियेला घरी । मात सांगे हरिजवळी नामा ॥१॥ दामशेटी गेला आपुले कारणा । मागे आणिले जाणा धोंडोबासी ॥२॥ देव म्हणे नाम्या बरें नाही केले । एका जनार्दनी बोले काय तेव्हा ॥३॥

3588. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) वियोग न घडे सन्निध वसले । अखंड राहिले होय चित्ती ॥१॥ विसरु न पडे विकल्प न घडे । आले ते आवडे तया पंथे ॥धृपद॥ कामाचा विसर नाठवे शरीर । रसना मधुर नेणे फिके ॥२॥

3588. धोंड्यासी व्यापार कोणी नाही केला । आज म्या ऐकिला वृत्तांत तुझा ॥१॥ उभयतां ऐसी बोलती पै गोष्टी । तंव दामशेटी घरी आला ॥२॥ गोणाईनें सर्व सांगितले त्यासी । पुत्र व्यापारासी उत्तम जाहला ॥३॥ एका जनार्दनी ऐका त्याचा व्यापार । बुडविलें घर सर्व आपुलें ॥४॥

3589. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) आता माझे सखे येती वारकरी । जीवा आस थोरी लागलीसे ॥१॥ सांगतील माझ्या निरोपाची मात । सकळ वृत्तांत माहेरींचा ॥धृ॥ काय लाभ झाला काय होते केणे । काय काय कोणे साठविले ॥२॥

3589. ऐवजानिमित्त धोंड्यासी आणिले । कोंडोनी घातिले घरामाजी ॥१॥ ऐकतांचि दामा क्रोधयुक्त जाहला । पुसे गोणाईला नाम्या कोठे ॥२॥ बैसला जाउनी काळ्याचे शेजारीं । फ़जिती ती थोरी मांडिली तेणे ॥३॥ एका जनार्दनी ऐकोनिया मात । दामा आला धांवत राउळासी ॥४॥

3590. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) काय करावे म्या केले ते विचार । घडेल साचार काय पाहो ॥१॥ काय मन नाही धरीत आवडी । प्रारब्धी जोडी तेचि खरी ॥धृपद॥ काय म्या तेथींचे रांधिले चाखोनि । ते हे करी मनी विवंचना ॥२॥

3590. येवोनियां रागे नाम्यासी बोलत । व्यापार बहुत निका केला ॥१॥ चतुर व्यापारी जाहलासी सुजाण । आता आम्हांकारण काय कमी ॥२॥ तुझिये व्यापारें भोपळा हा घ्यावा । भिकेसी बरवा उपाय असे ॥३॥ एका जनार्दनी दामा बोले क्रोधे । नामा तो सद्वदे उत्तर देत ॥४॥

3591. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) आम्हा अराणूक संवसार हाती । पडिली नव्हती आजीवरी ॥१॥ पुत्रदाराधन होता मनी धंदा । गोवियेलो सदा होतो कामे ॥धृपद॥ वोढवले ऐसे दिसते कपाळ । राहिलो सकळ आवरोनि ॥२॥

3591. मालधनी घेउनी आलो असे घरा । तुम्ही का दातार शिव्या देता ॥१॥ द्रव्याचा मालक आणूनिया घरी । ठेविला निर्धारी काय भय ॥२॥ चलावें घरासी घ्यावी द्रव्यरासी । न देता गणोबासी घेउन येतो ॥३॥ एका जनार्दनी दामा पुढे आला । नामा विठोबाला कींव भाकी ॥४॥

3592. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) बहु दिस नाही माहेरिंची भेटी । जाली होती तुटी व्यवसाये ॥१॥ आपुल्याला होतो गुंतलो व्यासंगे । नाही त्या प्रसंगे आठवले ॥धृपद॥ तोडिले तुटते जडती जडले । आहे ते आपुले आपणापे ॥२॥

3592. जन्मांचा पोसणा तुझा मी पामर । काय आता विचार केशिराजा ॥१॥ घरासी पै जाता ताडतील मज । आता तुझी लाज तुज देवा ॥२॥ म्हणे नाम्या न करी काही चिंता । एका जनार्दनी सर्वथा नुपेक्षी देव ॥३॥

3593. (वारकऱ्या बरोबर पत्र पाठविले व पत्रोत्तर आले नाही म्हणून तुकाराम महाराज दु:खी झाले) होती नेणो झाली कठिणे कठीण । जवळीच मन मने ग्वाही ॥१॥ आह्मी होतो सोई सांडिला मारग । घडले ते मग तिकूनही ॥धृपद॥ निश्चिंतीने होते पुढिलांची सांडी । न चाले ते कोंडी मायबापा ॥२॥