वारकरी रोजनिशी

402. प्रणवाचे रुप कोणे देहे देखिले । निवृत्तीने दाखविले याच देंही ॥१॥ सकार हकार तूर्या उन्मनी भेद । अभेदुनी भेद केले मज ॥२॥

402. ब्रह्माडं पंढरी हे आजी जाली खरी । मुखी नाम घेता हे हरिहरी ॥१॥ सुख सुखावले कोणा सांगू गे माये । जिकडे पाहे तिकडे हरि भरला आहे ॥२॥

402. उतरलो पार । सत्य झाला हा निर्धार ॥१॥ तुझे नाम धरिले कंठी । केली संसारासी तुटी ॥धृपद॥ आता नव्हे बाधा । कोणेविशी काही कदा ॥२॥ तुका म्हणे काही । आता उरले ऐसे नाही ॥३॥

402. धन्य पंढरीचे सकळही जन|जिही सख्य केले विठ्ठलपायी ॥१॥ विठ्ठल हा ध्यानी विठ्ठल हा मनी|विठ्ठल चिंतनी रात्रंदिवस॥२॥ विठ्ठलेविण जया न गमे एक घडी|सर्वस्वे आवडी विठ्ठलाची॥३॥ विठ्ठलची माता विठ्ठलचि पिता|भगिनी आणि भ्राता विठ्ठल ज्यांचा॥४॥

402. राहुनी पंढरीये जाण जो नेघे विठ्ठलदरुशन ॥१॥ महापातकी चांडाळ । त्याचा न व्हावा विटाळ ॥२॥ जिताची भोगी नर्क । जो विठ्ठला विन्मुख ॥३॥ न करी स्नान चंद्रभागे॥तो कुष्टी सर्वागें ॥४॥

402. मूळ डाळ बीजी अवघे शाखा पल्लव । फळी पुष्पी विस्तारला परि तेचि सर्व ॥१॥ तैसा एक बीजरुप विटेवरी उभा । विश्वाकारे प्रगटला व्यापूनिया नभा ॥२॥

403. आकल्प आयुष्य व्हावे तया कुळा । माझिया सकळा हरीच्या दासा ॥१॥ कल्पनेची बाधा न हो कवणे काळी । ही संतमंडळी सुखी असो ॥२॥

403. अमृताची क्षीर ब्रह्मांडभुवनी । पाहाती त्रिभुवनी नवल झाले ॥१॥ नादबिंबा भेटी झाली कवण्या रीती । शुद्ध ब्रह्म ज्योती संचलीसे ॥२॥

403. जन्मोनिया जोडी जोडिली संसारी । सापडली तीरी चंद्रभागे ॥१॥ घनःश्याम मूर्ति सावळी डोळस । उभी सावकाश विटेवरी ॥२॥

403. पंढरीचे जन अवघे पावन|ज्या जवळी निधान पांडुरंग ॥१॥ विठ्ठलनामे घेणे विठ्ठलनामे देणें|विठ्ठलनामे करणे सकळ काम ॥२॥ विठ्ठलनामे क्रिया विठ्ठलनामे कर्म|हाचि प्रिय धर्म जया चित्ता ॥३॥ सभराभरित विठ्ठल मागे पुढे|जिकडे जाती तिकडे विठ्ठलचि ॥४॥

403. पापाची वस्ती जाणा । पंढरीसी नाही कोण्हा ॥१॥ अवघे भाग्याचे सदैव । तेथे वसे विठ्ठल देव ॥२॥ माहेर भाविका । देखिलीया पुंडलिका ॥३॥ जनार्दनाचा एका म्हणे । पंढरी पेणे सुखवस्ती ॥४॥

403. उतरिला धराभार । जेणे घेऊनिया अवतार ॥१॥ तो हा भक्ते पुंडलिके । गोंवियेला घेउनी भाके ॥२॥

404. मागणे ते तुजप्रती आहे । देशील तरी पाहे पांडुरंगा ॥१॥ या संतासी निरवी हेचिमज देई । आणिक दुजे काही न मागो देवा ॥२॥

404. प्रणवाची शक्ति शिव प्रणवची । क्षर अक्षर सांची प्रणव ते ॥१ त्रिकुट श्रीहाट गोल्हाट ब्रह्मरंध्र । प्रणव निरंतर ऐक्य झाला ॥२॥

404. लाचावले मन नव्हे त्या वेगळे । देखिले सावळे परब्रह्म ॥१॥ जाली तन्मयता हालेना पापणी । घेत असे धणी स्वरूपाची ॥२॥

404. नाही निर्मळ जीवन । काय करील साबण ॥१॥ तैसे चित्तशुद्धी नाही । तेथे बोध करील काई ॥धृपद॥ वृक्ष न धरी पुष्पफळ । काय करील वसंतकाळ ॥२॥ वांझा न होती लेकुरे । काय करावे भ्रातारे ॥३॥

404. नित्य हे दिवाळी असे पंढरपूरीं|ओवाळिती नारी विठ्ठलासी॥१॥ पावा वाहे वेणु वरविया नादें|नामघोष आनंदे नाचतसे॥२॥ नामा म्हणे आम्ही पंढरीये जावें|कवतुके पहावे विठ्ठलासी॥३॥

404. पूर्व सुकृताची गांठोडी पदरी । तरीच पंढरी वास घडे ॥१॥ कोटी यज्ञफळ भीमरथी पाहता । मोक्ष सायुज्यता ततक्षणी ॥२॥ पृथ्वीचे दान असंख्या गोदानें । पंडलीक दरुशने न तुळती ॥३॥ एका जनार्दनी विठ्ठलाचे भेटी । वेरझारा तुटी जन्मोजन्मी ॥४॥

404. भक्त देखोनिया श्रीहरी । केला घरी वास पुढे ॥१॥ म्हणे नवजे येथूनिया । युगे गेलिया कल्पकोटी ॥२॥

405. तीर्थ उठवा उठवा । देव भक्तासी बोळवा ॥१॥ गुढा सोडणे सोडणे । झाले तीर्थ उथ्थापणे ॥२॥ गुढी आली वृंदावना । मथुरा दिली उग्रसेना ॥३॥ झाला कथेचा कळस । लळीत गाये भानुदास ॥४॥

405. स्थावर जंगम प्रणव प्रसवला । आत्मा स्वये संचला प्रणवा ठायी ॥१॥ अवस्था भुक्ती मुक्ती प्रणवची जन्मता । अर्धमातृके परता प्रणवची ॥२॥

405. चालता पाऊल पंढरीच्या वाटे । ब्रह्मसुख भेटे रोकडेचि ॥१॥ पहाता ऐसे सुख नाही त्रिभुवनी । ते पहावे नयनी पंढरीसी ॥२॥

405. नवा नवसांची । झालो तुह्मासी वाणीची ॥१॥ कोण तुझे नाम घेते । देवा पिंडदान देते ॥धृपद॥ कोण होते मागे पुढे । दुजे बोलाया रोकडे ॥२॥ तुका म्हणे पांडुरंगा । कोणा घेतोसि वोसंगा ॥३॥

405. अवघी हे पंढरी सुखाची मांदुस |माजी स्वप्रकाशरत्ना हरी ॥१॥ धन्य संतजन तेथिचे पारखी |ज्या जाली ओळखी विठ्ठल रूपी ॥२॥ अनुभवुनी चित्ती पाहिले विवेके |धरिले पुंडलिके ह्रदयकमळी ॥३॥ भक्तीचे खेवण प्रेमाचे कोंदण |करोनि भूषण मिरवीतसे ॥४॥

405. पंढरीचा महिमा । आणिक नाही त्या उपमा ॥१॥ धन्य धन्य जगी ठाव । उभा असे देवराव ॥२॥ साक्ष ठेवुनी पुंडलिका । तारितसे मुढ लोका ॥३॥ एका जनार्दनी देव । उभाउभीं निरसी भेव ॥४॥

405. उघडली सतेज खाणी । लावण्याची बरवेपणी ॥१॥ विठो सुंदरा सुंदर । रुप नागर नागर ॥२॥

406. गुढीयेसी सांगू आले । कंस चाणूर मर्दिले ॥१॥ हर्षे नाचताती भोजे । जिंकयेले यादवराजे ॥२॥ गुढी आली वृदावना । मथुरा दिली उग्रसेना ॥३॥ जाला त्रिभुवनी उल्हास । लळित गाये भानुदास ॥४॥

406. शिवशक्तीचा भेद अर्धनारी पुरुष । याचा हा सौरस आणा चित्ता ॥१॥ जागृति स्थूळ तूर्या महाकारण । हेचि कीर खूण तुझे ठायी ॥२॥

406. चला झडझडा वोसंता हे वाट । पंढरी मूळपीठ दूरी आहे ॥१॥ सांडा आडकथा वोसंडा मारग । वाट पांडुरंग पहातसे ॥२॥

406. एका बीजा केला नास । मग भोगिले कणीस ॥१॥ कळे सकळा हा भाव । लाहानथोरांवरी जीव ॥धृपद॥ लाभ नाही फुकासाठी । केल्यावीण जीवासाठी ॥२॥ तुका म्हणे रणी । जीव देता लाभ दुणी ॥३॥

406. अनंत तीर्थांचे माहेर|अनंत रूपांचे हे सार|अनंता अनंत अपार| तो हा कटी कर ठेवूनि उभा॥१॥ धन्य धन्य पांडुरंग|सकळ दोषा होय भंग|पूर्वज उद्धरती सांग| पंढरपूर देखिलिया॥२॥ निरा भिवरा पडता दृष्टी|स्नान करिता शुद्ध सृष्टी|अंती तो वैकुंठप्राप्ति|ऐसे परमेष्टि बोलिला॥३॥ तेथे एक शीत दिधल्या अन्न|कोटी कुळांचे होय उद्धरण|कोटि याग केले पूर्ण| ऐसे महिमान ये तीर्थींचे॥४॥

406. अविनाश क्षेत्र पंढरी सर्वथा । आणीक ती वर्ता नये मना ॥१॥ सर्व तीर्थ मार्ग विधियुक्त आहे । येथे उभा पाहे पांडुरंग ॥२॥ आटणी दाटणी मुंडणी सर्वथा । नाही पै तत्त्वतं यया तीर्थो ॥३॥ करावे ते स्नान पुंडलीक वंदन । देखावें चरण विठोबाचे ॥४॥

406. इंद्रादिका देवा । पदी स्थापुनी वाटी सेवा ॥१॥ तो हा येऊनि पंढरीये । इटेवरी उभा ठाये ॥२॥

407. आरती ज्ञानराजा । महा कैवल्य तेजा । सेविती साधु संत । मनु वेधला माझा ॥१॥ आरती ज्ञानराजा ॥धृ॥ लोपले ज्ञान जगी । हित नेणती कोणी ।

407. निळावर्ण ब्रह्मरंध्र येक निके । पहा माझे सखे भाविक ॥१॥ उन्मनि सदैव वसे अक्षय पंथे । लाऊनिया चित्ते तया गायी ॥२॥

407. सर्वांगव्यापिणी भीमेचा महिमा । वर्णावया ब्रह्मा अनिर्वाच्य ॥१॥ धन्य ते दैवाचे पंढरीचे लोक । घेती प्रेमसुख विठोबाचे ॥२॥

407. आयुष्य गेले वायाविण । थोर झाली नागवण ॥१॥ आता धावाधाव करी । काय पाहातोसि हरी ॥धृपद॥ माझे तुझे याचि गती । दिवस गेले तोंडी माती ॥२॥ मन वाव घेऊ नेदी । बुडवू पाहे भवनदी ॥३॥

407. ऐसे तीर्थ कोणी दाखवा गोमटें|जेथे प्रत्यक्ष भेटे परब्रह्म॥१॥ कोठे ऐसे क्षेत्र आहे त्रिभुवनींसकळा शिरोमणि चंद्रभागा॥२॥ ऐसे तीर्थ कोणी दाखवावें|देखतांचि सुख पावे मन॥३॥ ऐसे तीर्थ कोणी दाखवा साजिरें|सदा प्रेमपुरे वोसंडत॥४॥

407. भाविकांसी नित्य नवें हे सोपारे । पंढरी उच्चार करिता वाचे ॥१॥ हो कं अनामिक अथवा शुद्ध वर्ण । ज्ञातीसी कारण नाही देवा ॥२॥ एका जनार्दनी भलती ज्ञाती असो । परी पांडुरंग वसो हृदयमाजीं ॥३॥

407. उपनिषदांच्या मती । ज्याच्या स्तुतिवादे घुमती ॥१॥ तो हा सुंदर नागर । इटे उभा कटींकर ॥२॥

408. आरती तुकारामा । स्वामी सद्‍गुरुधामा । सच्चिदानंद मूर्ति । पाया दाखवी आम्हा ॥१॥ आरती तुकारामा ॥धृ॥ राघवे सागरांत । पाषाण तारिले ।

408. आकाश हे असे माझे शिर बापा । कर्ण दिशा चिद्रूपा नाद उठती ॥१॥ आधारापासूनी सहस्रदळावरी । निःशब्द निरंतरी नारी एक ॥२॥

408. शेषाचे शिखरी विराट नगरी नांदे मही सुंदरी । ते गर्भी मकरी सुधामृत-झरी चंद्रावती दूसरी॥ तीच्या पैलतिरी उभा विटवर ब्रह्मांड संस्था भरी । ऐसी पुण्यपुरी नसेल दुसरी ते पंढरी भूवरी॥

408. सोसोनि विपत्ती । जोडी दिली तुझे हाती ॥१॥ त्याचा हाचि उपकार । अंती आम्हाशी वेव्हार ॥धृपद॥ नामरूपा केला ठाव । तुज कोण म्हणते देव ॥२॥ तुका म्हणे हरी । तुज ठाव दिला घरी ॥३॥

408. काय सांगू तुझी करणी नारायणा|वेदपारायणा केशिराजा॥१॥ पृथ्वीवरी तीर्थे आहेत अपार|परी पंढरीची सर एका नाही|२|जन्मो जन्मीचिया पातका दरारा|चुकती येरझारा एके खेपें॥३॥ ब्रह्मज्ञानेंविण मोक्ष आहे भूतीं|वाचेसी ते घेती विठ्ठलनाम॥४॥ बेताळीसांसहित जातील वैकुंठा|नामा म्हणे भेटा विठ्ठलासी॥५॥

408. पिकली पंढरी पिटिला धांडोरा । केणे आले घरा सभागियांच्या ॥१॥ चंद्रभागे तीरीं उतरले बंदर । आले सवदागर साधुसंत ॥२॥ वैष्णव मिळोनि केला असे सांठा । न घेतो करंटा अभागीया ॥३॥ एका जनार्दनी आले गिर्‍हाईक । वस्तु अमोलिक सांठविली ॥४॥

408. उभा ठेला इटेवरी । प्रभा दाटली अंबरी ॥१॥ विठो कैवल्याचा गाभा । व्यापुनिया ठेला नभा ॥२॥

409. आरती एकनाथा । महाराजा समर्था । त्रिभुवनी तूंचि थोर । सदगुरु जगन्नाथा ॥१॥ आरती एकनाथा ॥धृ॥ एकनाथ नाम सार । वेद शास्त्रांचे गुज

409. अग्नीचे पोटी पुरुष उद्भवला अवचट । सत्रावी लपंट निशिदिनी ॥१॥ आधार नाही जेथ निराधार वर्तती । निराधार न म्हणती आपणा लागी ॥२॥

409. धन्य ते दैवाचे वारकरी साचे । अंकित विठोबाचे जन्मोजन्मी ॥१॥ ऐसियांची भेटी करिता हितगोष्टी । सुखाचिया कोटी हेलावती ॥२॥

409. आपुले मागता । काय नाही आम्हा सत्ता ॥१॥ परि या लौकिकाकारणे । उरी ठेविली बोलणे ॥धृपद॥ येचि आता घडी । करू बैसो तेची फडी ॥२॥ तुका म्हणे करितो तुला । ठाव नाहीसे विठ्ठला ॥३॥

409. सांडूनि पंढरी जासी आणिका तीर्था|लाज तुझ्या चित्ता कैशी नये ॥१॥ त्रिभुवनींची तीर्थे जाली ती मळीन|व्हावया पावन आली येथे ॥२॥ एवढा ब्रह्मानंद कैंचा आणिका ठायीं|जो या आहे पायी विठोबाच्या ॥३॥ काळ मृत्यु दोन्ही घालोनि पायांतळीं|वाजविल्या टाळी कीर्तनसंगे ॥४॥

409. सप्तपुर्‍यांमांजी पंढरी पावन । नामघोष जाण वैष्णव करिती ॥१॥ देव तो विठ्ठल देव तो विठ्ठल । आहे सोपा बोल वाचे म्हणता ॥२॥ आणिक कांही नको यापरतें साधन । विठ्ठल निधान टाकुनियां ॥३॥ एका जनार्दनी विठ्ठला वांचुनी । आन नेणे मनी दुजे कांही ॥४॥

409. एक जोडी बहुते खाती । भाग्यवंत म्हणती जन त्यासी ॥१॥ परि त्या आणिक साहित्यासी । नव्हे तैसी जोडी याची ॥२॥

410. साईबाबांची आरती 1 आरती साईबाबा । सौख्यदातारा जीवा । चरणरजतळी निज दासा विसावा । भक्ता विसावा ॥धृ॥ जाळुनिया अनंग । स्वस्वरुपी राहे दंग ।

410. १ सुखकर्ता दु:खहर्ता वार्ता विघ्नाच । नुरवी पुरवी प्रेम कृपा जयाची । सर्वांगी सुंदर उटि शेंदुराची ।

410. संत एकनाथ आरती १ भानुदासाचे कुळी महाविष्णूचा अवतार । आदिक्षेत्री स्थान वसती गोदातीर ॥१॥ ओवाळू आरती स्वामी एकनाथा ।

410. सत्रावीचे गांवी शून्याचा विस्तार । प्रणव निराकार सदैव असे ॥१॥ पश्चिमपूर्व असे शुक्ल कृष्ण नारी । दैवी आणि आसुरी वेगे शोधा ॥२॥

410. पंढरीचे सुख काय सांगो आता । जेथे चारी वाचा वोसरल्या ॥१॥ जेथे पुंडलिके केला रहिवास । धन्य त्याचा वंश मातापिता ॥२॥

410. असो आता किती । तुज यावे काकुलती ॥१॥ माझे प्रारब्ध हे गाढे । तू बापुडे तयापुढे ॥धृपद॥ सोडवीन आता । ब्रीदे तुझे पंढरीनाथा ॥२॥ तुका म्हणे बळी । गांढयाचे कान पिळी ॥३॥

410. काशी हे पंढरी | प्रयाग नीरा नरसिंगपुरी|पिंड ठेवा पुष्पावती संगमपदावरी | पूर्वज होती चतुर्भुज ॥१॥ सकळ तीर्थासक्ष वाराणसी | मध्यानकाळी येती पंढरीसी |ओंवाळिती विठोबासी | विश्वनाथ म्हणोनिया ॥२॥ म्हणऊनि वेगी चला पंढरपुरा | विठोबारायांच्या नगरा |चंद्रभागा सरोवरा | देव कौतुक पाहती॥३॥ वाराणसी मनिकर्णिका| चंद्रभागा पुंडलिका |वाराणसी भागीरथी देखा | पांडुरंगी भीमरथी॥४॥

410. धन्य चंद्रभागा धन्य वाळूवंट । तेथे सभादाट वैष्णवांची ॥१॥ ठायी ठायी कीर्तन होत नामघोष । जळाताती दोष जन्मातरींचे ॥२॥ पहा तो नारद उभा चंद्रभगेंत । गायन करीत नामघोष ॥३॥ धन्य विष्णु पहा धन्य वेणुनाद । क्रीडा करी गोविंद सर्वकाळ ॥४॥

410. मच्छ कूर्म वराह झाला । नृसिंह वामन होऊनि ठेला ॥१॥ तो हा विटे सौम्यरुप । कोटी कंदर्पाचा बाप ॥२॥

411. संत गजानन महाराज आरती १ जय जय सत् चित् स्वरूपा स्वामी गणराया । अवतरलासी भूवरी जडमूढ ताराया ॥धृ॥ निर्गुण ब्रम्ह सनातन अव्यय अविनाशी ।

411. शेंदूर लाल चढायो अच्छा गज मुखको । दोंदिल लाल विराजे सुत गौरीहरको । हाथ लिये गुडलड्डू साई सुरवरको । महिमा काहे न जाय लागत हु पदको ॥१॥

411. तुकोबारायांची आरती १ आरती तुकारामा । स्वामी सद्‍गुरुधामा । सच्चिदानंद मूर्ति । पाया दाखवी आम्हा ॥१॥ आरती तुकारामा ॥धृ॥

411. सहस्रदळ साजिरे नयनाचे शेजारी । अर्धमातृका अंतरी चिन्मय वस्तु ॥१॥ ॐ कार नादी की नाद ॐ कारी । दैवी निरंतर प्रणवी पहा ॥२॥

411. उदंड ऐकिला उदंड गाइला । उदंड देखिला क्षेत्रमहिमा ॥१॥ पंढरीसारिखे नाही क्षेत्र कोठे । जरी ते वैकुंठ दाखविले ॥२॥

411. काय नोहे केले । एका चिंतिता विठ्ठले ॥१॥ सर्व साधनांचे सार । भवसिंधु उतरी पार ॥धृपद॥ योगायाग तपे । केली तयाने अमुपे ॥२॥ तुका म्हणे जपा । मंत्र त्री अक्षरी सोपा ॥३॥

411. पाहता देऊळाची पाठ |तीर्थे घडली तीनशे साठ ॥१॥ स्नान खरिता पद्माळे |उद्धरती सर्व कुळे ॥२॥ सन्मुख पाहता विठाई |त्यासी उपमा द्याया नाही ॥३॥ ऐसा पंढरीचा महिमा |काय वर्णू म्हणे नामा ॥४॥

411. धन्य धन्य पंढरपुर । वाहे भीवरा समोर ॥१॥ म्हणोनि नेमे वारकरी । करती वारी अहर्निशी ॥२॥ पुडलीकां दंडवत । पाहाती दैवत श्रीविठ्ठल ॥३॥ काला करती गोपाळापुरी । मिळोनि हरी सवंगडे ॥४॥

411. आराधिला पुंडलिके । जननी पुजुनिया जनके ॥१॥ त्याच्या भावासी भुलला । भेटी धावोनिया आला ॥२॥

412. गण गण गणात बोते । हे भजन प्रिय सद्गुरुते । या श्रेष्ठ गजानन गुरुते । तुम्ही आठवित रहा याते । हे स्तोत्र नसे अमृत ते । मंत्राचि योग्यता याते । हे संजिवनी आहे नुसते । व्यावहारिक अर्थ न याते ।

412. तुकोबारायांची आरती २ प्रपंच रचना सर्व ही भोगूनि त्यागिली । अनुतापाचे ज्वाळी देहबुद्धी हविली । वैराग्याची निष्ठा प्रगटूनी दाखविली ।

412. स्थूलदेह सूक्ष्म कारण तिसरा देह । चौथा महाकारण देह ऐक बापा ॥१॥ औटपीठाचे दरी कर्पूर वर्णावरी । शामाचे अंतरी महाकारण ॥२॥ महाकारणी आतुला लक्षाचा पुतळा ।

412. चोविसा-मूर्तीसी आसन-मुद्रा-ध्यान । हा पांडुरंग जाण निर्गुणरूप ॥१॥ ज्याचे पायी जन्म देवा आणि तीर्था । ते मूर्ती तत्त्वता विठोबाची ॥२॥

412. हो का दुराचारी । वाचे नाम जो उच्चारी ॥१॥ त्याचा दास मी अंकित । कायावाचामनेसहित ॥धृपद॥ नसो भाव चित्ती । हरीचे गुण गाता गीती ॥२॥ करी अनाचार । वाचे हरीनामउच्चार ॥३॥

412. पंढरीची युगसंख्या कृत त्रेता द्वापार कली |ऐसा चौयुगांचा मेळी |ते महायुग शब्द आढळी| वेदांतशास्त्री ॥१॥ ऐसा ब्रह्मयाचा दिनांतर |तैसीच रात्र एक सहस्त्र |तीसा दिवसांचा प्रखर | एक मास ॥२॥ ऐसे बारा मास| त्याचे एक वरुष |शतभरी आयुष्य| ब्रह्मयाचे ॥३॥

412. तयाचे संगती अपार । विश्रांती घर पंढरी ॥१॥ म्हणोनि वारकारी भावे । जाती हावें पंढरीसी ॥२॥ योगयाईं जो न संपडे । तो पुंडलिका पुढे उभा असे ॥३॥ शोभे चंद्रभागा उत्तम । धन्य जन्म जाती तेथे ॥४॥

412. शोषिली पूतना । विषे भरुनी आली स्तना ॥१॥ तो हा पुंडलिका व्दारी । उभा परमात्मा श्रीहरी ॥२॥

413. गजानन महाराजांची भूपाळी उठा उठा हो सद्गुरुराया सरली ती राती ॥ दयाळा ॥ उष:कालचा वाहे वारा कुक्कुट ओरडती ॥धृ॥ सूर्य सारथी अरुणा पाहून प्राची निजचित्ती ॥

413. संत नामदेव महाराज आरती जन्मता पांडुरंगे । जिव्हेवरी लिहिले । शतकोटी अभंग । प्रमाण कवित्व रचिले ॥१॥ जय जयाजी भक्तराया । जिवलग नामया ।

413. सहस्रदळ ब्रह्मरंध्र एके नेत्री देखे । देखणा पारुखे ते ठायी बा ॥१॥ नादी नाद भेद भेदुनी अभेद । पश्चिम मार्गी आनंद देखूनी राहे ॥२॥

413. तीर्था तीर्थाराव ती एक पंढरी । पाहता पृथ्वीवरी आणिक नाही ॥१॥ धन्य ते दैवाचे घेती प्रेमसुख । सदा नामघोष मुखी वसे ॥२॥

413. हाके सरिसी उडी । घालूनिया स्तंभ फोडी ॥१॥ ऐसी कृपावंत कोण । माझे विठाईवाचून ॥धृपद॥ करिता आठव । धावोनिया घाली कव ॥२॥ तुका म्हणे गीती गाता । नामे द्यावी सायुज्यता ॥३॥

413. श्रोते म्हणती विष्णुदासा |या ब्रह्मदिनाचे प्रळयी |पंढरीच्या भासा | नाश की नाही ॥१॥ तंव नामा म्हणे सुदर्शनावरी |देवे रचिली पंढरी|भक्तासहित राज्य करी रुक्मिणीवर ॥२॥ तो परमात्मा गुणातीत |अपरोक्ष भक्तांसहित|तेथे प्रळय हात जोडीत | जयालागीं॥३॥ जै ब्रह्मयाचे आयुष्य सरे|तै लया जाय चराचरें|तै मिळे पंढरपूर| वस्तु माझी ॥४॥

413. वारकरी पंढरीचा । धन्य धन्य जन्म त्याचा ॥१॥ जाय नेमे पढंरीसी । चुको नेदी तो वारीसी ॥२॥ आषाढी कार्तिकी । सदां नाम गाय मुर्खीं ॥३॥ एका जनार्दनी करी वारी । धन्य तोचि बा संसारी ॥४॥

413. सुकाळ झाला नारीनरा । चराचरा मुक्तींचा ॥१॥ विठोबाच्या दर्शनमात्रे । ऐकता श्रोते गुण त्याचे ॥२॥

414. नृसिंह सरस्वति आरती १ कृष्णापंचगंगासंगम निजस्थान । चरित्र दाउनि केले गाणगापुरि गमन । तेथे भक्तश्रेष्ठ त्रिविक्रमयति जाण । विश्वरूपे तया दिधले दर्शन ॥१॥ जय देव जय देव जय सद्‌गुरु दत्ता । नृसिंह सरस्वति जय विश्वंभरिता ॥धृ॥

414. सगुण देह बापा निर्गुण माझे शीर । हा तो भेदाकार कैशापरी ॥१॥ दैवी असुरी पूर्व पश्चिम मार्ग की रे । शून्यांतील सारे चराचर हे ॥२॥

414. अष्टधा प्रकृति तेचि या गोपिका । अष्टभाव देखा गोपाळ हे ॥१॥ क्रीडती गोकुळि सदा या शरीरी । स्वानंदे निर्भरी परमानंद ॥२॥

414. लोह चुंबकाच्या बळे । उभे राहिले निराळे ॥१॥ तैसा तूचि आम्हाठायी । खेळतोसी अंतर्बाही ॥धृपद॥ भक्ष अग्नीचा तो दोरा । त्यासि वाचवी मोहरा ॥२॥ तुका म्हणे अधीलपणे । नेली लाकडे चंदने ॥३॥

414. आधी रचिली पंढरी | मग वैकुंठ नगरी ॥१॥ जेंव्हा नव्हते चराचर | तेव्हा होते पंढरपूर ॥२॥ जेव्हा नव्हती गोदा गंगा | तेव्हा होती चंद्रभागा ॥३॥ चंद्रभागेचे तटी | धन्य पंढरी गोमटी ॥४॥

414. भाळे भोळे नरनारी । येती प्रती संसत्वरींपंढरीये ॥१॥ करती स्नान वंदिती चरणा । क्षेत्र प्रदक्षिणा करिताती ॥२॥ आळविणे मृदंग मोहरी । गरुड टके शोभती करी ॥३॥ करती आनंदे नामघोष । नाही आंस पायांवीण ॥४॥

414. गाऊनिया आल्हर मुखे । निर्जी निजवी त्या सुखे ॥१॥ आवडी ते नीच नवी । वस्त्रे अळंकार लेववी ॥२॥

415. श्रीस्वामीसमर्थ आरती जय देव जय देव जय श्रीस्वामीसमर्था । आरती ओवाळू चरणी ठेवुनिया माथा ॥धृ॥ छेली खेडेग्रामी तू अवतरलासी । जगदुद्धारासाठी राया तू फिरसी । भक्तवत्सल खरा तू एक होसी । म्हणुनि शरण आलो तुझे चरणासी ॥१॥

415. अनुहत ध्वनी वरि चंद्रमा वर्तुळ । तेजाचे उमाळे अनंत तेथे ॥१॥ ब्रह्मशिखरी निराळ्या मार्गावरी । अविनाश कर्णकुमरी एकलीच ॥२॥

415. पतिव्रता धर्म ऐका गे साजणी । धन्य ज्या गर्तिनी पुण्यसीळ ॥१॥ येणेचि श्रवणे मुक्ति होय जीवा । पतीविण देवा नाठविजे ॥२॥

415. डोई वाढवूनि केश । भूते आणिती अंगास ॥१॥ तरी ते नव्हति संतजन । तेथे नाही आत्मखुण ॥धृपद॥ मेळवूनि नरनारी । शकुन सांगे नानापरी ॥२॥ तुका म्हणे मैंद । नाही त्यापासी गोविंद ॥३॥

415. अवघी ही पंढरी सुखाची वोवरी |अवघ्या घरोघरी ब्रह्मानंद ॥१॥ अवघा हा विठ्ठल सुखाचाचि आहे |अनुसरे तो लाहे सर्व सुख ॥२॥ पहावा नयनी ऐकावा श्रवणी |अवघा ध्यावा ध्यानी अवघ्या मने ॥३॥ अवघिये आवडी अवघा गावा गीते |अवघा सर्वांभूती तोची आहे ॥४॥