वारकरी रोजनिशी

1. इस तन धनकी कौन बढाई । देखत नयनोंमे मिट्टी मिलाई ॥धृ॥ अपने खातिर महल बनाया । आपही जाकर जंगल सोया ॥१॥ हड्डी जले जैसे लकडीकी मोली । बाल जले जैसी घासकी पोली ॥२॥ कहत कबीरा सुन मेरे गुनिया । आप मुवे पिछे डुब गई दुनिया ॥३॥

1. ज्ञानदेवे उपदेश करुनिया पाही । सोपान मुक्ताई बोधियेली ॥१॥ मुक्ताईने बोध खेचरासी केला । तेणे नामियास बोधियले ॥२॥ नाम्याचे कुटुंब चांगा वटेश्वर । एका जनार्दनी विस्तार मुक्ताईचा ॥३॥

1. जन्मासी येवोनि पहा रे पंढरी । नाचा महाद्वारी देवापुढे ॥ चंद्रभागेतीरी करा तुम्ही स्नान । घ्या रे दर्शन पुंडलीकाचे ॥

1. जोहार मायबाप जोहार । तुमचे महाराचा मी महार ॥ बहु भुकेला झालो । तुमच्या उष्ट्यासाठी आलो ॥ बहु केली आस । तुमच्या दासाचा मी दास ॥ चोखा म्हणे पाटी । आणिली तुमच्या उष्ट्यासाठी ॥

1. टाळी वाजवावी गुढी उभारावी । वाट हे चालावी पंढरीची ॥१॥ पंढरीचा हाट कउलांची पेठ । मिळाले चतुष्ट वारकरी ॥२॥ पताकांचे भार मिळाले अपार । होतो जयजजयजयक भिमातीर ॥३॥ हरिनाम गर्जता भया नाही चिंता । ऐसे बोले गीता भागवत ॥४॥

1. कांदा मुळा भाजी । अवघी विठाबाई माझी ॥१॥ लसुण मिरची कोथिंबरी । अवघा झाला माझा हरि ॥२॥ ऊंस गाजर रताळू । अवघा झालासे गोपाळू ॥३॥ मोट नाडा विहीर दोरी । अवघी व्यापिली पंढरी ॥४॥

1. तेचि संत तेचि संत । ज्यांचा हेत विठ्ठली ॥१॥ नेणती काही टाणेटोणे । नामस्मरणावांचुनी ॥२॥ काया वाचा आणि मने । धाले चिंतने डुल्लती ॥३॥ निळा म्हणे विरक्त देही । आठवचि नाही विषयांचा ॥४॥

1. संतकृपा झाली । इमारत फळा आली ॥१॥ ज्ञानदेवे रचिला पाया । उभारिले देवालया ॥२॥ नामा तयाचा किंकर । तेणे केला हा विस्तार ॥३॥ जनार्दन एकनाथ । ध्वज उभारिला भागवत ॥४॥

1. सुखलागी जरी करिसी तळमळ । तरी तू पंढरीसी जाय एक वेळ ॥१॥ तेथे अवघाची सुखरुप होसी । जन्मोजन्मींचे श्रम विसरसी ॥२॥ चंद्रभागेसी करिता स्नान । तुझे दोष पळती रानोरान ॥३॥ लोटांगण घालोनि महाद्वारी । कान धरोनि नाच गरुडपारी ॥४॥

1. रे मन, कृष्ण नाम कहि लीजै । गुरुके बचन अटल करि मानहि, साधु समागम कैजै ॥ पढिये गुनिये भगति भागवत, और कहा कथी कीजै । कृष्णनाम बिनु जनमु बादिही, बिरथा काहे जीजै ॥

1. कान्हा बंसरी बजाय गिरिधारी । तोरि बन्सरी लागी मोको प्यारी ॥धृ॥ दही दुध बेचने जाती जमुना । कान्हाने घागरी फोरी ॥१॥

1. राम जपो, राम जपो, राम जपो बावरे । घोर भवनीरनिधि नाम निज नावरे ॥१॥ एकहि साधन सब रिद्धिसिद्धि साधि रे । ग्रसे कलिरोग जोग संजम समाधि रे ॥२॥ भलो जो है, पोच जो है, दाहिनो जो नाम रे ॥राम नाम ही सो अंत सबहीको काम रे ॥३॥ जग नभवाटिका रही है फल फुली रे । धुवा कैसे धौर हर देवि तु न भुली रे ॥४॥

1. स्वामीकाज गुरुभक्ति । पितृवचन सेवा पति ।।१।। हे चि विष्णूची महापूजा । अनुभाव नाही दुजा ।।धृ।। सत्य बोले मुखे । दुखवे आणिकांच्या दु:खे ।।२।। निश्चयाचे बळ । तुका म्हणे ते च फळ ।।३।।

1. संतभार पंढरींत । कीर्तनाचा गजर होत ॥१॥ तेथे असे देव उभा । जैसी समचरणांची शोभा ॥२॥ रंग भरे कीर्तनांत । प्रेमे हरिदास नाचत ॥३॥ सखा विरळा ज्ञानेश्र्वर । नामयाचे जो जिव्हार ॥४॥

1. सकळ मंगळनिधी । श्रीविठ्ठलाचे नाम आधी ॥१॥ म्हण का रे म्हण का रे जना । श्रीविठ्ठलाचे नाम वाचे ॥२॥ पतीत पावन सांचे । श्रीविठ्ठलाचे नाम वाचे ॥३॥ बापरखुमादेविवरु साचे । श्रीविठ्ठलाचे नाम वाचे ॥४॥

1. सांगड बांधा रे भक्तीची । नारायण नामाची ॥धृ॥ संसार सागर सागर भरला जातो पुर ॥१॥ लाटा उसळती विषयांच्या । बहुत प्रपंचाच्या ॥२॥ संसृति भोंवरा भोंवरा । फिरतसे गरगरा ॥३॥

1. मन आधी मुंडी वासनेते खंडी । विठ्ठल ब्रम्हांडी एक आहे ॥१॥ मन हे सोंवळे सदा शुचि करी । तुज निरंतरी हरी पावे ॥२॥ विवेक वैराग्य ज्ञानाचे पै भाग्य । सकळ आरोग्य हरी देखा ॥३॥ सोपान नेणे मी सलगीचा सोंवळा । नित्य वेळोवेळा स्मरे हरी ॥४॥

1. रामनाम मुखि तो एक संसार । येऱ्हवी अघोर नरक राया ॥१॥ संसार नरक रामनाम सार । तरले पामर पतित देखा ॥२॥ हरिनाम हेचि शास्त्र पै जयाचे । तयासी यमाचे भय नाही ॥३॥ अजामेळू नामे तरला पतित । नारायण त्वरित आले तेथे ॥४॥

1. शिवरात्रि कथा धन्य जे ऐकती । इच्छिले पावती सर्व काही ॥१॥ पातकांचा नाश पुण्य वाढे फार । शेखी विश्वंभर कृपा करी ॥२॥ भोग भोग्य ज्ञान वाढेल संतान । काळ करी चरण सेवा त्यांची ॥३॥ नामा म्हणे शिव ही अक्षरे दोन्ही । जपावी सज्जनी वारंवार ॥४॥

गोपाळ काला व दही हंडी उत्सव दहीहंडी हा सण दरवर्षी कृष्ण जन्माष्टमीनंतर म्हणजे दुसऱ्या दिवशी साजरा केला जातो. श्रावण महिन्यातील कृष्ण पक्षातील नवमी तिथीला हा दहीहंडीचा सण साजरा केला जातो. देशभरात दरवर्षी दहीहंडी सण मोठ्या उत्साहाने जल्लोषात साजरा केला जातो. विशेषत: महाराष्ट्रासह गुजरात, गोव्यात या सणाचा थाटमाट मोठा असतो.गोकुळाष्टमीला दिवसभर उपवास करून रात्री बारा वाजता पाळण्यातील बाळकृष्णाचा जन्म साजरा करतात व मग प्रसाद घेऊन उपवास सोडतात किंवा दुसर्‍या दिवशी सकाळी दहीकाल्याचा प्रसाद घेऊन उपवास सोडतात. विविध खाद्यपदार्थ, दही, दूध, लोणी हे सगळे एकत्र कालविणे म्हणजे `काला’ होय. श्रीकृष्णाने गोकुळात गायी चारतांना स्वत:ची व सवंगड्यांच्या शिदोर्‍या एकत्र करून त्या खाद्यपदार्थांचा काला केला व सर्वांसह भक्षण केला. या कथेला अनुसरून पुढे गोकुळाष्टमीच्या दुसर्‍या दिवशी काला करण्याची व दहीहंडी फोडण्याची प्रथा पडली.

१ ये दशे चरित्र केले नारायणे । रांगता गोधने राखिताहे ॥१॥ हे सोंग सारिले या रुपे या रुपे अनंते । पुढेहि बहुते करणे आहे ॥२॥ आहे तुका म्हणे धर्म संस्थापने ।

1. वाचावी ज्ञानेश्वरी । डोळा पहावी पंढरी ॥१॥ ज्ञान होय अज्ञानासी । ऐसा वर या टीकेसी ॥२॥ ज्ञान होय मूढा । अति मूर्ख त्या दगडा ॥३॥ वाचील जो कोणी । जनी त्यासी लोटांगणी ॥४॥

या ठिकाणी भजनी मालिके विषयी नियम माहिती इत्यादी संपूर्ण गोष्टी लिहा कृपया आपल्याकडे जर माहिती उपलब्ध असतील तर आम्हाला कळवा

मंगल चरण चौथ्या मध्ये कोणते अभंग म्हणतात कृपया हे आम्हाला कळवावे. संपर्क धनंजय महाराज मोरे 📞 9422938199

1. रुप पाहता लोचनी । सुख झाले वो साजणी ॥१॥ तो हा विठ्ठल बरवा । तो हा माधव बरवा ॥२॥ बहुता सुकृताची जोडी । म्हणोनि विठ्ठली आवडी ॥३॥ सर्व सुखाचे आगर । बाप रखुमादेवीवर ॥४॥

जागल्या अभंग टाका कपास करा तपास करा

1. कृष्ण जन्माचे अभंग प्रारंभ पापी जे अभक्त दैत्य ते माजले । धरणीसी झाले ओझे त्यांचे ॥१॥ दिधलासे त्रास ऋषि मुनि सर्वा । न पूजिती देवा कोणी एक ॥२॥ राहियेले यज्ञ मोडिले कीर्तन । पळाले ब्राम्हण दैत्या भेणे ॥३॥

1. वामन जन्माचे अभंग प्रारंभ बळीराजा दैत्य बहूत मातला । संपत्ती हरिल्या देवांचिया ॥१॥ तया काळी जे जे देव आठविती । प्रार्थना करिती देवदेवा ॥२॥ तया काळी तुवा आदिति उदरी । अवतारधारी बटू झाला ॥३॥

1. दत्त जन्माचे अभंग प्रारंभ पैलमेरुच्या शिखरी । एक योगी निराकारी । मुद्रा लावुनि खेंचरी । तो ब्रम्हपदी बैसल ॥१॥ तेणे सांडियेली माया । त्याजिलेली कथा काया ।

1. राम जन्माचे अभंग प्रारंभ कुळगुरु वसिष्ठ सांगे नृपवरा । असती गरोदरा तुझ्या कांता ॥१॥ धर्मशास्त्र ऐसे डोहळे पुसावे । त्यांचे पुरवावे मनोरथ ॥२॥ ऐकोनिया ऐसे आनंद मानसी । कैकयी सदनासी जाता झाला ॥३॥

नृसिंह जन्माचे अभंग प्रारंभ

1. पहा रे हे दैवत कैसे ॥भक्तिपिसे भाविका ॥१॥ पाचारील्या सरिसे पावे ॥ऐसे सेवे बराडी ॥२॥ शुष्काकाष्टी गुरगुरी ॥लाज हरि न धरिता ॥३॥ तुका म्हणे अर्धनारी ऐसी धरी रुपडी हा ॥४॥

1. हनुमान जन्माचे अभंग प्रारंभ देवांगना हाती आणविला शृंगी । यज्ञ तो प्रसंगी आंरभिला ॥१॥ विभांडका क्रोध आला असे भारी । अयोध्या भीतरी वेगी आला ॥२॥ राजा दशरथ सामोरा जाऊनी । अति प्रिती करुनी सभे नेला ॥३॥

1. सांवळिये बुंथी सांवळिया रूपे । सांवळिया स्वरूपे वेधियेले ॥१॥ काय करू गे माये सांवळे न सोडी । इंद्रिया इंद्रिय जोडी एकतत्त्वे ॥२॥ कैसे याचे तेज सांवळे अरुवार । कृष्णी कृष्ण नीर सतेजपणे ॥३॥ ज्ञानदेव म्हणे निवृत्तीचे खुणे । सांवळेंची होणे यासी ध्याता ॥४॥

1. वाळो जन मज म्हणोत शिंदळी । परि हा वनमाळी न विसंबे ॥१॥ सांडूनि लौकिक झालिये उदास । नाही भय आस जीवित्वाची ॥२॥ नाइके वचन बोलता या लोका । म्हणे झालो तुका हरिरत ॥३॥

1. जागा रे गोपाळांनो रामनामी जागा । कळिकाळ आकळा महादोष जाती भंगा ॥१॥ सहस्त्रदळ समान अनुहत ध्वनि उठी । नामाचेनि बळे पापे रिघाली कपाटी ॥२॥

1. क्षीरसागरींचे नावडे सुख । क्षीरापती देखे देव आला ॥१॥ कवळ कवळ पाहा हो । मुख पसरुनि धांवतो देवो ॥२॥ एकाद्शी देव जागरा आला । क्षीरापतीलागी टोकत ठेला ॥३॥ व्दादशी क्षीरापती ऐकोनी गोष्टी । आवडी देव देतसे मिठी ॥४॥

1. झाले ज्ञानदेव वाणी । आले सामुग्री घेऊनि ॥१॥ पर्वकाळ द्वादशी । दिली सामुग्री आम्हांसी ॥२॥ ज्ञानदेवाच्या चरणी । शरण एका जनार्दनी ॥३॥

1. झळझळीत सोनसळा । कळस दिसतो सोज्वळा ॥१॥ बरवे बरवे पंढरपूर । विठोबा रायाचे नगर ॥२॥ हे माहेर संताचे । नामयास्वामी केशवाचे ॥३॥

1. दिवट्या छत्री घोडे । हे तो बऱ्यांत न पडे ॥१॥ आता येथे पंढरिराया । मज गोविसी कासया ॥२॥ मान दंभ चेष्टा । हे तो शूकराची विष्ठा ॥३॥ तुका म्हणे देवा । माझे सोडवणे धांवा ॥४॥

1. देव गुज सांगे पंढरीसी यारे । प्रेमे चित्ती घ्यारे नाम माझे ॥१॥ काया वाचा मन दृढ धरा जीवी । सर्व मी चालवी भार त्यांचा ॥२॥ भवसिंधु तारील घ्या रे माझी भाक । साक्ष पुंडलिक करुनि बोले ॥३॥ लटिके जरी असे नामयासी पुसा । आहे त्या भरंवसा नामी माझ्या ॥४॥

1. नामधारकाचा अधिकार श्रेष्ठता अभंग गावंढे सहस्त्रब्राह्मण । तृप्त केलिया भोजन । पुण्य क्षेत्रीचा एकचि जाण । सुकृत तितुकेचि जोडे ॥१॥ ऐसे पुण्यक्षेत्रीचे दशशतक । तृप्त केलिया पाठक ।

1. जे जे असेल प्रारब्धी । ते न चुके कर्मकधी । होणार्‍या सारिखी बुद्धी । कर्मरेषा प्रगटे ॥१॥ न कळे पुढील होणार । भूत भविष्य हा विचार । कर्म धर्म तदनुसार । भोगणे लागे सर्वर्था ॥२॥

1. नक्र उद्धार अभंग नक्र बोले ऐके हृ्षीकेशी । नाममात्रे तारिले गजेंद्रासी । काय कृपण झाले मजविशी । आता कैसा बा मोकलूनि जासी ॥१॥ कळले तुझे देवपण आता । सोडी ब्रीद आपुले दीनानाथा ॥धृ॥

1. भुमिदाने होसी भूमिपाळू । कनकदाने कांति निर्मळू । चंदनदाने सदा शीतळु । जन्मोजन्मी । प्राणिया ॥१॥ अन्नदाने दृढायुष्यी । उदकदाने सदासुखी । मंदिरदाने भुवनपालखी । सुपरिमलु उपचार ॥२॥

1. संत सदन महिमा अभंग ज्या सुखाकारणे देव वेडावला । वैकुंठ सोडोनी संत सदनी राहिला ॥१॥ धन्य धन्य ते संतांचे सदन । जेथे लक्ष्मीसहित शोभा नारायण ॥२॥ सर्व सुखाची सुख राशी । संत चरणी भुक्ति मुक्ति दासी ॥३॥

1. प्रेतयात्रा/ स्मशान यात्रेचे/निर्याणपर अभंग धन मान बळे नाठविसी देवा । मृत्यू काळी तेंव्हा कोण आहे ॥१॥ यमाचे यमदंड बैसतील माथा । तेंव्हा तुज रक्षिता कोण आहे ॥२ । माय बाप बंधू तोवरी सोयरी । इंद्रिये जो वरी वाहताती ॥३॥

1. वासुगीच्या वनी सीता शोक करी । कांहो अंतरले रघुनाथ दुरी । येऊनि गुंफेमाजी दुष्टे केली चोरी । कांहो मज आणिले अवघड लंकापुरी ॥१॥ सांग वो त्रीजटे सखिये ऐसी मात । देईल का नेदी भेटी रघुनाथ । मन उताविळ झाला दुरी पंथ । राहो न सके प्राण माझा कुडी आंत ॥२॥

1. पूजेचे अभंग समिर्पली वाणी । पांडुरंग घेते धनी ॥१॥ पूजा होते मुक्ताफळी । रस ओविया मंगळी ॥२॥ धार अखंडित । ओघ चालीयेला नित्य ॥३॥

1. संत जेणे व्हावे । जग बोलणे साहावे ॥१॥ तरीच अंगी थोरपण । जया नाही अभिमान ॥२॥ थोरपण जेथे वसे । तेथे भूतदया असे ॥ रागे भरावे कवणाशी । आपण ब्रम्ह सर्वदेशी ॥३॥

1. संत संग महिमा अभंग संतसंगे हरे पाप । संतसंगे निरसे ताप । संतसंगे निर्विकल्प । होय मानस निश्र्चळ ॥१॥ संतसंगे वैराग्य घडे । संतसंगे विरक्ती जोडे ।

1. संसार भारुड सांगते तुम्हा वेगळे निघा । वेगळे निघून संसार बघा ॥१॥ संसार करिता शिणले भारी । सासु सासरा घातला भरी ॥२॥ संसार करिता शिणले बहू । दादला विकून आणले गहू ॥३॥

1. भवानी जोगवा भारुड अनादि निर्गुण प्रगटली भवानी । मोह महिषासूर मर्दना लागुनी । त्रिविध तापाची कराया झाडणी । भक्‍तांलागोनी पावसी निर्वाणी ॥१॥ आईचा जोगवा जोगवा मागेन । द्वैत सारुनी माळ्व मी घालीन ।

1. जोशी भारुड तेथूनि/येथून पुढे बरे होईल । भक्‍तिसुखे दोंद वाढेल । फेरा चौऱ्यांशीचा चुकेल । धनमोकासी ॥१॥ मी आलो रायाचा जोशी । होरा ऐका दादांनो ॥धृ॥

1. फकिर भारुड हजरत मौला मौला । सब दुनिया पालनवाला ॥१॥ सब घरमो सांई बिराजे । करत है बोलबाला ॥२॥ गरीब नवाजे मै गरीब तेरा । तेरे चरणकु रतवाला ॥३॥

1. वाघ्या भारुड अहं वाघा सोहं वाघा प्रेमनगारा वारी । सावध होऊनी भजनी लागा देव करा कैवारी ॥१॥ मल्लारीची वारी माझ्या मल्लारीची वारी ॥धृ॥

1. नीती भारुड नीती सांगतो ऐका एक । दास सभेचा सेवक । मन टाळू नका एक । कोणी एक ॥१॥ सांडावरुन जाऊ नये । लांच खाऊ नये ।

1. विंचू भारुड विंचू चावला वृश्चिक चावला । कामक्रोध विंचू चावला । तम घाम अंगासी आला ॥धृ॥ पंचप्राण व्याकुळ झाला । त्याने माझा प्राण चालिला ।

1. स्वरूपमंदिरी होते मी एकली । माया सांजवेळ अविद्येचे बिळी । माझे तुझे चालता पाउली । मोहो भुजंगे धरिली करांगुळी ॥१॥ लोभसर्प डंखला करू काय । स्वार्थ संपत्तीने जड झाला पाय । आशालहरी तापला माझा देह । तृप्ति वारा घाली वो गुरुमाय ॥२॥

1. कान्होबा तुझी घोंगडी चांगली । आम्हांसी का दिली वांगली रे ॥धृ॥ स्वगत सच्चिदानंद मिळोनी शुद्ध सत्त्व गुण विणली रे । षडूगुण गोंडे रत्नजडित तुज श्यामसुन्दरा शोभली रे ॥१॥ काम कर्म अविद्या त्रिगुण पंचभुतांनी विणली रे ।

1. दादला भारुड मला दादला न लगे बाई ॥धृ॥ मोडकेंसे घर तुटकेसे छप्पर । देवाला देवघर नाही ॥१॥ फाटकेच लुगडे तुटकीसी चोळी । शिवाया दोरा नाही ॥२॥

1. शिमगा सत्त्व गांठी उमगा । तेणे सफळ होईल शिमगा । तुम्ही हेच गाणे गा । तुम्ही हसू नका हसू नका ॥१॥ भूत सभेची कारटी । विषय गोवऱ्या चोरटी ।

1. भूत भारुड भूत जबर मोठे ग बाई । झाली झडपड करु गत काई ॥१॥ सूप चाटूचे केले देवऋषी । या भूताने धरिली केशी ॥२॥ लिंबू नारळ कोंबडा उतारा । त्या भूताने धरिला थारा ॥३॥

1. हमामा घाली बाळा । सांडी खोटा चाळा । फोडीन तुझा टाळा । वाकुल्या दाविन काळा ॥१॥ हमामारे पोरा हमामा रे ॥२॥ हमामा घाली बारे । अंगी भरले वारे ।

1. होरा भारुड मी आलो रायाचा जोशी । होरा ऐका दादांनो ॥धृ॥ तेथूनि पुढे बरे होईल । भक्‍तिसुखे दोंद वाढेल । फेरा चौऱ्यांशीचा चुकेल । धनमोकासी ॥१॥

1. गोंधळ भारुड माझे कुळींची कुळस्वामिनी । विठाई जगत्रय जननी । येई वो पंढरपूरवासिनी । ठेविले दोनी कर जघनी । उभी सखीसजनी ॥१॥

1. वारीक भारुड आम्ही वारीक वारीक । करू हजामत बारीक ॥१॥ विवेक दर्पण आयना दाऊ । वैराग्य चिमटा हालऊ ॥ उदक शांती डोई घोळू । अहंकाराची शेंडी पिळू ॥२॥

1. मुका-भारुड मुका झालो वाचा गेली ॥धृ॥ होतो पंडित महाज्ञानी । दशग्रंथ षड्‍शास्त्र पुराणी । चारी वेद मुखोद्‍गत वाणी । गर्वामध्ये झाली सर्व हानी ॥१॥

1. संध्या भारुड झाली संध्या संदेह माझा गेला । आत्माराम हृदयी शेजे आला ॥धृ॥ गुरुकृपा निर्मळ भागिरथी । शांति क्षमा यमुना सरस्वती । असीपदे एकत्र जेथे होती । स्वानुभव स्नान हे मुक्तास्थिती ॥१॥

1. बहिरा-भारुड बहिरा झालो या जगी ॥धृ॥ नाही ऐकिले हरिकीर्तन । नाही केले पुराण श्रवण । नाही वेदशास्त्र पठण । गर्भी बधिर झालो त्यागूने ॥१॥

1. एडका भारुड एडका मदन तो केवळ पंचानन ॥धृ॥ धडक मारिली शंकरा । केला ब्रह्मयाचा मातेरा । इंद्र चंद्रासी दरारा । लाविला जेणे ।

1. उलटी खूण भारुड नाथाच्या घरची उलटी खूण । पाण्याला मोठी लागली तहान ॥१॥ आंत घागर बाहेरी पाणी ।

1. पहिले कोठेच नव्हते कांही । चंद्र सूर्य तारा नाही । अवघे शून्यच होते पाही । कान्होबा ते रे ते रे ते ॥१॥ तेथे एक ढालगज निर्माण झाली । तिने पहा एवढी ख्याती केली । इंद्रादिकांस म्हणे बाहुली । अमरपुरी तिची घरकुली । ॥२॥

1. भोवरा भारुड खेळे भोवरा गे बाई भोवरा । राधिकेचा नवरा ॥धृ॥ माझ्या भोवऱ्याची अरी । सप्त पातळे त्यावरी । फिरे गरगरा । राधकेचा नवरा । खेळे भोवरा गे बाई भोवरा ॥१॥

1. हे नव्हे आजिकालिचे । युगा अठ्ठाविसांचे । मज निर्धारिता साचे । हा मृत्युलोकुचि नव्हे । हाचि मानी रे निर्धारु । येर सांडी रे विचारु । जरी तू पाहासी परात्परु । तरी तू जाये पंढरिये ॥१॥

1. पावलो पंढरी वैकुंठभुवन । धन्यआजि दिन सोनियाचा ॥धृ॥ पावलो पंढरी आनंदगजरे । वाजतील तुरे शंखभेरी ॥२॥ पावलो पंढरी क्षेम आळिंगनी । संत या सज्जनी निवविलो ॥३॥ पावलो पंढरी पार नाही सुखा । भेटला हा सखा मायबाप ॥४॥

1. सकळही तीर्थेनिवृत्तीच्या पायी । तेथे बुडी देई माझ्या मना ॥१॥ आता मी न करी भ्रांतीचे भ्रमण । वृत्तींसी मार्जन केले असे ॥२॥ एकार्णव झाला तरंगु बुडाला । तैसा देह झाला एकरूप ॥३॥ बापरखुमादेविवरे विठ्ठले नवल पै केले । तारु हरविले मृगजळी ॥४॥

1. आधी रचिली पंढरी । मग वैकुंठ नगरी ॥१॥ जेव्हा नव्हते चराचर । तेव्हा होते पंढरपूर ॥२॥ जेव्हा नव्हती गोदा गंगा । तेव्हा होती चंद्रभागा ॥३॥ चंद्रभागेचे तटी । धन्य पंढरी गोमटी ॥४॥

पंढरपूरचा महिमा सार चंद्रभागा..... वारकरी संप्रदायात चंद्रभागेला खूप महत्व आहे. आधी स्नान चंद्रभागेचे मग भगवंत कथा त्यानंतर विठ्ठलाचे दर्शन.. एक वेळेस विठ्ठलाचे दर्शन नाही झाले तरी । चालेल पण चंद्रभागेचे स्नान झाले पाहिजे. एवढे श्रेष्ठत्व चंद्रभागा नदीचे आहे. देवांनी तुकाराम महाराजांना विचारले, काय पाहिजे तुम्हाला? जे पाहिजे ते मागा... त्यावर तुकोबा म्हणाले, देवा मला काहीही नको. चंद्रभागेचे स्नान घडू दे... एवढे वारकरी संप्रदाय आणि चंद्रभागेचे जवळचे नाते आहे. भगवान शंकर ऋषींना सांगतात कि या भूतलावावरील सर्व तीर्थे रात्री बारा वाजता भक्त पुंडलिकासमोर स्नान करून पवित्र होऊन जातात. सर्व तीर्थांना पवित्र करणारे तीर्थ कोणते असेल तर ती चंद्रभागा. नुसती चंद्रभागा नदी पहिली तरी भूतलावरील सर्व तीर्थांचे स्नान केल्याचे पुण्य मिळते. सर्व दोष घालवण्याची शक्ती चंद्रभागा दर्शनात आहे. यामुळे सर्वोत्कृष्ट क्षेत्र आणि तीर्थ म्हणजे चंद्रभागा आहे. भक्त पुंडलिक.... वारकरी संप्रदायात भक्त पुंडलिकाला आद्य स्थान आहे. भक्त पुंडलिकाचे दर्शन केल्याशिवाय विठोबाचे दर्शन रुजू होत नाही अशी वारकरी संप्रदायाची धारणा आहे. त्यामुळे भाविक मोठ्या श्रद्धेने भक्त पुंडलिकाचे दर्शन घेतात. पुंडलिक मंदिरासमोर लोहृदंड तीर्थ आहे कि त्यामध्ये दगडी नाव पाण्यावर तरंगते. त्याविषयी अशी आख्यायिका सांगितली जाते कि गौतम ऋषींनी इंद्राला शाप दिला तेव्हा इंद्राला भग पडली. त्यातून मुक्त होण्याचा मार्गहि ऋषींनी सांगितला भूतलावार ज्या तीर्थामध्ये लोहरूपी पाषाण तरंगेल त्या तीर्था मध्ये स्नान केल्यानंतर मुक्ती मिळेल. तेव्हा फिरत फिरत इंद्रदेव दंडक अरण्यात आले असता पाषाण लोह्दंड तीर्थामध्ये तरंगला. इंद्राने त्यामध्ये स्नान केले. देव भगातून मुक्त झाला. तो पाषाण म्हणजे दगडी नाव. ती पाहण्यासाठी भाविकांबरोबर देश विदेशातून अभ्यासकही येतात.

1. संपदा सोहंळा नावडे मनाला । लागला टाकला पंढरीचा ॥१ । जावे पंढरीसी आवडे मानसी । कधी एकादशी आषाढी हे ॥२॥ तुका म्हणे ऐसे आर्त ज्याचे मनी । त्याची चक्रपाणी वाट पाहे ॥३॥

* हरिपाठाचे नियम * 1) आपण स्वतःकिंवा सर्वांनी एकत्र जमून सर्वांना हरिपाठाचे जाहीर आमंत्रण द्यावे. 2) विणेकरी हा माळकरी असावा (वारकरी पोशाखाच) असावा. 3) स्त्री,पुरुष, लहान मुले, मुली, यांना वेगवेगळ्या रांगेत उभे करावे. (वृध्द व्यक्तींना खाली किंवा खुर्चीत बसू द्यावे.) 4) शक्यतो सर्वांच्या अंगात पांढरा वारकरी पोशाख असावा.

1. चौक भरियेला आसनी पाचारिली कुळस्वामिनी । वैकुंठवासिनि ये धांवोनी झडकरी ॥१॥ रंगा येई वो विठाई सांवळिये डोळसे । तुझे श्रीमुख साजिरे ते मी केधवा देखेन ॥धृ॥

1. तू विटेवरी सखये बाई हो करी कृपा । माझे मन लागो तुझ्या पायी हो करी कृपा । तु सावळे सुंदरी हो करी कृपा । लावण्य मनोहरी हो करी कृपा ।

1. विठ्ठलु नाही जये शरीरी । वाया कांगा जन्मले संसारी । विठ्ठलु नाही जये नगरी ते अरण्य जाणावे ॥१॥ विठ्ठलु नाही जये देशी । स्मशान भूमि ते परियेसी । रविशशिवीण दिशा जैसी । रसना तैसी विठ्ठलेविण ॥२॥

1. ॐ नमो शिवा आदि । कावडी घेतली खांदी । मिळाली संत मांदी । त्याचे चरणरेणु वंदी रे ॥१॥ शिवनाम शीतळ मुखी । सेवी पा कापडिया रे । दड दड दड दड दुडु दुडु दुडु दुडु ।

1. खेळ मंडियेला वाळवंटी घाई । नाचती वैष्णव भाई रे । क्रोध अभिमान केला पावटणी । एकएका लागती पायी रे ॥१॥ नाचती आनंदकल्लोळी । पवित्र गाणे नामावळी रे । कळिकाळावरी घातली कास । एक एकाहून बळी रे ॥२॥

1. शरण शरण हनुमंता । तुज आलो रामदूता ॥१॥ काय भक्तीच्या त्या वाटा । मज दावाव्या सुभटा ॥२॥ शूर आणि धीर । स्वामीकाजी तू सादर ॥३॥ तुका म्हणे रुद्रा । अंजनीचिया कुमरा ॥४॥

1. उभारिला ध्वज तिही लोकावरी । ऐसी चराचरी किर्ति ज्यांची ॥१॥ ते हे निवृत्तीनाथ ज्ञानेश्वर सोपान । मुक्ताबाई ज्ञानदीप्तिकळा ॥२॥ धरुनी सगुणरुपे केली बाळक्रीडा । बोलविला रेडा निगमवाचे ॥३॥ बैसुनिया वरी चालविली भिंती । चांगदेवाप्रति दीली भेटी ॥४॥

1. भारुडे रूपके नावाचे प्रकरणात पहा किंवा सर्च मध्ये सर्च करा भारुड भारुड

1. संत सोपानदेवांचे अभंग उघडली दृष्टी इंदियासकट । वैकुंठीची वाट पंढरी जाणा ।।१।। दृष्टीभरी पाहे विठ्ठल दैवत ।

1. सोपान देवांचा हरिपाठ सोपान देवांचा हरिपाठ ६ अभंगांचा असून – ‘वायाची भ्रमसी कारे गुणराशी । वेगे केशवासी भजत जारे’ हे पहिल्या अभंगाचे दुसरे चरण या हरिपाठाचे धृवपद आहे . भजन करताना प्रत्येक अभंगा नंतर वायाची भ्रमसी कारे गुणराशी ।

संत मुक्ताबाई अभंग गाथा 1.पंढरीमाहात्म्यपर १. मुक्तजीव सदा होति पै नामपाठे । तेंचि रूप ईटे देखिले आम्ही ॥१॥

१. विठ्ठल महात्म्य विटेवरी उभा नीट कटावरी कर । वाट पाहे निरंतर भक्ताची गे माये ॥१॥ श्रीमुकुट रत्‍नाचा ढाळ देती कुंडलांचा । तुरा खोंविला मोत्याचा तो गे माय ॥२॥ कंठी शोभे एकावळी । तोडर गर्जे भूमंडळी । भक्तजनाची माउली तो गे माये ॥३॥

1. संत चांगदेव महाराज अभंग गाथा स्वप्नींची आत्मा केउता आहे । मागुता ये हैं नवल काई ॥१॥ चांगा म्हणे आहे सांग मुक्ताबा

संत नरहरी सोनार अभंग गाथा संत नरहरी सोनार अभंग एकूण ३४ १. नव्हे ते सगुण नव्हे ते निर्गुण । जाणती हे खूण तत्त्वज्ञानी ॥ १ ॥ आहे तें अंबर निःशब्द निराळ । अद्वय केवळ जैसे तैसे ॥ २ ॥

1. गाये तो गाणु नाचे तो नाचणु । परिसे तो जाणु भेदवादी ॥१॥ नव्हे तो संतु योगी ना भक्तु । जो लोकांतु डंव करी ॥धृ ॥ पढे तो पढता उपलवी भक्ता । कवित्व करिता ख्याती लागी ॥३॥ पाठक कान्हो म्हणे वरदळ लटिके । जंव जीव सात्त्विके विनटेना ॥४॥

1. गाता विठोबाची कीर्ती । महापातके जळती ॥1॥ सर्व सुखाचा आगर । उभा असे विटेवर ॥2॥ आठविता पाय त्याचे । मग तुह्या भय कैचे ॥3॥ कायावाचामने भाव । जनी ह्मणे गावा देव ॥4॥

संत कान्होपात्रा अभंग अभंग गाथा, संत कान्होपात्रा संत कान्होपात्रा अभंग गाथा एकूण २४

1. दीन पतित अन्यायी । शरण आले विठाबाई ।।१।। मी तो आहे यातीहीन । न कळे काही आचरण ।।२।।

श्रीविष्णुसहस्त्रनाम स्तोत्रम्‌ हरी: ॐ शान्ताकारं भुजगशयनं पद्मनाभं सुरेशम् । विश्वाधारं गगनसदृशं मेघवर्णं शुभाङ्गम् । लक्ष्मीकान्तं कमलनयनं योगिभिर्ध्यानगम्यम् ।