वारकरी रोजनिशी

17. एक पाहातसा एकांची दहने । सावध त्या गुणे का रे नव्हा ॥१॥ मारा हाक देवा भय अट्टाहासे । जंव काळा ऐसे झाले नाही ॥२॥ मरणाची तंब गांठोडी पदरी । जिणे तोचिवरी माप भरे ॥३॥ तुका म्हणे धिग वाहती मारग । अंगा आले मग हालो नेदी ॥४॥

17. एक आपण साधू झाले । येर कोण वाया गेले ॥१॥ उठे विकार ब्रम्ही मूळ । अवघे मायेचे गाबाळ ॥२॥ माया समुळ नुरे जेंव्हा । विश्व ब्रम्ह होईल तेंव्हा ॥३॥ ऐसा उमज आदी अंती । मग सुखी व्हावे संती ॥४॥

17. पंढरीचा महिमा । देता आणीक उपमा ॥१॥ ऐसा ठाव नाही कोठे । देव उभाउभी भेटे ॥२॥ आहेति सकळ । तीर्थेकाळे देती फळ ॥३॥ तुका म्हणे पेठ । भूमीवरी हे वैकुंठ ॥४॥

17. सखी पुसे सखीयेसी । युगे झाली अठ्ठावीसी । उभा ऐकिला संतांमुखी । अद्यापी वर । कटावरी कर । भीवरा तीर वाळुवंटी संत सभा सभा ॥१॥ देव कांहो विटेवरी उभा उभा ॥धृ॥

17. ज्ञानोबाचा हात । प्रेमे धरी विश्वनाथ ॥१॥ ऐसे बोलत चालत । दोघे आले गंगे आंत ॥२॥ ज्ञानोबाचे पायी । मिठी घाली गंगाबाई ॥३॥ नामा म्हणे सोडा बाई । ज्ञानदेव सर्वांठायी ॥४॥

१७. वासुदेव १३३. वासुदेव टळोनि गेले प्रहर तीन । काय निजता झांकोन लोचन । आलो मागावया दान । नका विन्मुख होऊ जाण गा ॥१॥

17. भला भला पुंडलिका । तुझ्या भावार्थाचा शिक्का ॥1॥ भले घालूनिया कोडे । परब्रह्म दारापुढे ॥2॥ घाव घातला निशाणी । ख्याति केली त्रिभुवनी ॥3॥ जनी ह्मणे पुंडलिका । धन्य तूचि तिही लोका ॥4॥

17. कनवाळू कृपाळू तू माय माऊली । धावुनिया भेटली विठाबाई ।।१।। निवारिली विघ्ने दुरी ते पळाली । जोडुनिया कर विठाई विनविली ।।२।।

17. साती बारी दोन्ही आपणचि होऊनि । सूरतरू माझारी वोळगे ॥ तळी त्रिभंगी मांडुनि ठाण घेऊनि मेघाचे मान । विजु एकी वेढुन बरचे गर्जतुगे माये ॥१॥

17. केलासे कुढावा जगी थोरपण । पतितपावन नाम सोपे ॥१॥ ते हे अगुणाचे रूप ते गोजिरे । पाहा हो साजिरे भीमातीरी ॥२॥ बाळ गोपाळाचे खेळतसे मेंळी । नाचे गदारोळी आनंदाने ॥३॥ चोखा म्हणे माझे मनाचे मोहन । विश्रांतीचे स्थान भाविकांसी ॥४॥

17. किती हे मरती किती हे रडती । कि तिक हांसती आपआपणा ॥१॥ पाहता विचार काय हे खरे । खोट्या लागी झुरे प्राणी देखा ॥२॥ मरती ते काय रडती ते काय । हांसती ते काय कवण कवणा ॥३॥ कवण तो मेला कवण तो राहिला । हांसती रडती कवणाला न कळे कांही ॥४॥

17. कासया गा मज घातिले संसारा । पाडिले विसरा तुमच्या नामा ॥१॥ कोठवरी हांव करितो दिवस राती । गुंतलोंसे भ्रांती माया मोहे ॥२॥ न कळे उकला करिता येरझारी । माझा मीच वैरी झालो दिसे ॥३॥ बंका म्हणे सुख संताचे संगती । ती मज विश्रांती द्यावी देवा ॥४॥

17. नाही मज आशा आणिक कोणाची । स्तुति मानवाची करूनी काय ॥१॥ काय हे देतील नाशिवंत सारे । यांचे या विचारो यांसी न पुरे ॥२॥ ऐसे ज्याचे देणे कल्पांती न सरे । तेंचि एक बरे आम्हांलागी ॥३॥ जो भक्तांचा विसावा वैकुंठनिवासी । तो पंढरीसी उभा विटे ॥४॥

17. तुमचा तो कळला भाव । माझा झाला पारखा ठाव ॥१॥ घेवोनी बैसलासी ठेवणे । माझे द्यावे मजकारणे ॥२॥ कायसा करिसी वादावाद । मुळींच खुण्टलासे भेद ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे हरि । तुम्हा मज नाही उरी ॥४॥

17. स्वस्थाना आपण चालिले जयराम । शिष्यांचा संभ्रम फार होता ॥१॥ म्हणती जयराम “आनुष्ठानी तिघे । पूर्विल्या प्रसंगे येकनिष्ठ ॥२॥

17. हे री मै तो प्रेम-दिवानी मेरो दरद न जाणै कोय । घायल की गति घायल जाणै, जो कोई घायल होय । जौहरि की गति जौहरी जाणै, की जिन जौहर होय । सूली ऊपर सेज हमारी, सोवण किस बिध होय ।

17. हरि गुन गावत नाचूंगी॥धृ०॥ आपने मंदिरमो बैठ बैठकर । गीता भागवत बाचूंगी॥१॥ ग्यान ध्यानकी गठरी बांधकर । हरीहर संग मै लागूंगी॥२॥ मिराके प्रभु गिरिधर नागर । सदा प्रेमरस चाखुंगी॥३॥

17. कर कटावरी तुळसीच्या माळा । ऐसे रूप डोळा दावी हरी ॥१॥ ठेविले चरण दोन्ही विटेवरी । ऐसे रूप हरी दावी डोळा ॥धृपद॥ कटी पीतांबर कास मिरवली । दाखवी वहिली ऐसी मूर्ती ॥२॥ गरुडपारावरी उभा राहिलासी । आठवे मानसी तेचि रूप ॥३॥

17. उठा उठा हो विठोबा झडकरी चला बाहेर । जडमुढ पाषाण यांचा करा उध्दार ॥ झडकरी उठोनिया कृपादृष्टीत्वा पाहावे । आपुले प्रेमसुख आम्हा भक्तासी द्यावे ॥ तोडुुनी भ्रांतीचे पडळ शुध्दबुध्द करावे । कायाकाशी पूर्णवासी स्नान धाडावे ॥ प्रयाग प्रयागी पिंड देऊनी दान' । सावध होऊनी करी गा हरिभजन ॥

17. 🕉 अध्याय १७ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय सतरावा - फलश्रुति 👉 योगमार्गात प्रगती होईल व दुष्टबुद्धी नष्ट होऊन पाठक सन्मार्गाला लागेल.

17. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १७ (रथा समोर) दिंडी नंबर 17 दिंडी मालक :-

१७. माझा प्राणोत विठ्ठला । पैडी अटकी हो बांधला ॥१॥ कली पोटी कुसमल कली काल । मेरे बंधमो चहू श्रीगोपाल ॥२॥ काटी नारायण भवके बंध । समृध द्दढ करी वोडो कंद ॥३॥ नामदेवका नराईन किन्ही सार । चले प्रोहण उतरो पार ॥४॥

17. देवाचे गुणवर्णन करतांना नामदेवाची समाधी. युगा ऐसे पळ तुजविण जाय । पाहातोसी काय अंत माझा ॥१॥ कोमळ ह्लदय तुझे पंढरीच्या राया । कठिण सखया कैसे झाले ॥२॥ विचारिले चित्ती दुर्लभ हरिहरा । जाऊ कैसा घरा रंका-चीया ॥३॥

17. गर्गाचार्य - अभंग १७ व्रजात कोणे एक वेळेशी । आले गर्गाचार्य ऋषी । त्यासी दाखविता कृष्नासी । चिन्हें बोलता झाला ॥१॥ यशोदेबाई ऐक पुत्राची । लक्षणे ॥धृ.॥ मध्ये मुख्य यशोदा बाळा । सन्मुख रोहिणी वेल्हाळा । भोवंता गोपिकांचा पाळा । त्या गोपाळा दाखविती ॥२॥ करील दह्मा दुधाची चोरी । भोगिल गौळियांच्या पोरी । सकळ सिंदळांत चौधरी । निवडेल निलाजरा ॥३॥ चोरुनी नेईल त्यांची लुगडी । त्यांचे संगे घेईल फुगडी । मेळवुनी गोवळ गडी । सुगडी फोडी शिंकींची ॥४॥ पांडव राजियाचे वेळीं । काढील उष्टया पात्रावळी । ढोरें तुमच्या घरची वेळीं । निवडेल निलाजरा ॥५॥ यावरी कलवंडतील झाडे । लत्ता खळाळ हाणील घोडे । महा हत्ती धरील सोंडे । परी ती विघ्रे मावळतीं ॥६॥ यावरी गाडा एक पडावा । अथवा डोहामाजीं बुडावा । वावटुळीनें उडुनी जावा । सांपडावा वैरियाला ॥७॥ कारण सच्चिदानंदाचे । बीज नोहे हे नंदाचे । जन्मांतर गोविंदाचे । नव्हे कथिल्य मथिल्यांचे ॥८॥ हृदयी श्रीवत्सलांछन । ब्राह्मणलत्तेचें भूषण । हा होईल ब्राह्मणा जन । एका जनार्दनी घरींचा ॥९॥

17. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सतरावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सतरावा श्रीगणेशाय नम: । श्रोते म्हणती नवल । ऎकता याचे रसाळ बोल । अति अनुभव आणि सखोल । येताती डोल प्रेमाचे ॥१॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय सतरावा ॥

17. ब्रम्ह आणि गोवळपणे। यज्ञ भोक्ता आणि उच्छिष्ट खाणे। महर्षिस्तव आणि हुंबरी घेणे। नाटकी विंदाने अघटित ॥१॥

17. हरिविण व्यर्थ आचार समर्थ । हरि हेचि हेत अरे जना ॥१॥ ते रुप पंढरी पुंडलिक संगे । एका नामे पांग पाश तोडी ॥२॥ सर्व ब्रह्मार्पण क्रिया करी जाण । वेद मते खुण ऐसी असे ॥३॥ निवृतिचा देव सर्व हा गोविंद । नाही भिन्न भेद विश्वी इथे ॥४॥

17. पुंडलिका भुलोनि आला । उभाचि ठेला अद्यापिही ॥१॥ येती जे जे दुराचारी । दरुशने उद्धरी नरनारी ॥२॥

17. ॥ अभंग १७ ॥ देवा तुझा मी कुंभार । नासीं पापाचें डोंगर ॥ १ ॥ ऐशा संतप्ते हो जाती ।

17. ॐ नमो आद्यरूपें । देवी भगवती माते ॥ काळिका कामरूप । शक्ति तूं जगन्माते ॥ वैष्णवी भूतमाया। मूळपीठ देवते ॥ झालीया भेटी तुझी । नीवारसी पापातें ॥ १ ॥

18. हरिसे कोई नही बडा । दिवाने क्यो गफलतमे पडा ॥धृ॥ प्रल्हाद बेटा हरिसे पलटा । जबी खांब कडकडा ॥१॥ गोपीचंदा बचन सुनकर । महाल मुलूख सब छोडा ॥२॥ हनुमानने सेवा कीनी । ले द्रोणागिरी उडा ॥३॥

18. देवा माझे मन लागो तुझे चरणी । संसार व्यसनी पडो नेदी ॥१॥ नामस्मरण घडो संतसमागम । वाउगाचि भ्रम नको देवा ॥२॥ पायी तिर्थयात्रा मुखी रामनाम । हाचि माझा नेम सिद्धि नेई ॥३॥ आणिक मागणे नाही नाही देवा । एकाजनार्दनी सेवा दृढ देई ॥४॥

18. नामे सदा शुद्धी प्राणिया होतसे । नामापाशी असे भुक्ति मुक्ती ॥१॥ नामा ऐसे सोपे नाही त्रिभुवनी । नाम संजीवनी साधकासी ॥२॥ नामे भक्ती वाढे नामे कीर्ति वाढे । नामे सदा चढे मोक्ष हाता ॥३॥ यज्ञ दान तप नामे आली हाता । नामे सर्व सत्ता प्राप्त होय ॥४॥

18. ठाकलोंसे द्वारी । उभा याचक भिकारी ॥१॥ मज भीक काही देवा । प्रेमभातुके पाठवा ॥२॥ याचकाचा भार । घेऊ नये येरझार ॥३॥ तुका म्हणे दान । सेवा घेतल्यावांचून ॥४॥

18. उडरे उडरे काऊ तुझे सोन्याने मढीन पाऊ । पाहुणे पंढरीराऊ घरा कै येती ॥२॥ दहिभाताची उंडी लावीन तुझ्या तोंडी । जीवापढीये त्याची गोडी सांग वेगी ॥३॥

18. राष्ट्र करी पाप राजाने भोगावे । राजियाचे ते सर्व पुरोहिता ॥१॥ बोले धर्मशास्त्र जाणती सर्वही । परी ते कोणाही न कळे वर्म ॥२॥ शिष्ये केले पाप भोगावे गुरूने । स्त्रिने केले घेणे पुरुषासी ॥३॥ नामा ह्मणे जन मायेंत गुंतले । सेखी खाती झोले संसाराचे ॥४

18. येणे मुखे तुझे वर्णी गुण नाम । तेचि मज प्रेम देई देवा ॥१॥ डोळे भरूनिया पाहीन तुझे मुख । तेचि मज सुख देई देवा ॥धृ॥ कान भरोनिया ऐके तुझी कीर्ती । ते मज विश्रांती देई देवा ॥२॥ वाहे रंगी टाळी नाचेन उदास । हे देई हातांस पाया सुख/बळ ॥३॥

18. फिराविली दोनी । कन्या आणि चक्रपाणि ॥१॥ झाला आनंदि आनंद । अवतरले गोविंद ॥२॥ तुटली बंधने । वसुदेव देवकीची दर्शने ॥३॥ गोकुळासी आले । ब्रम्हा अव्यक्त चांगंले ॥४॥

18. तीन शिरे सहा हात । तया माझे दंडवत ॥१॥ काखे झोळी पुढे श्वान । नित्य जान्हवीचे स्नान ॥२॥ माथा शोभे जटाभार । अंगी विभूति सुंदर ॥३॥ शंख चक्र गदा हाती । पायी खडावा गर्जती ॥४॥

18. देवुनिया भेटी मजसी न करी गोठी । लांचावला जीउ पाठी न राहे वो । निष्ठुर म्हणो तरी अपंगितो माते । व्यापचनि जीवाते उरी उरवितो ॥१॥ तो दाखवावो माये धरीन त्याचे पाये । तया लागी जीऊ आहे उतावेळु ॥२॥ भेटीचेनी सुखे मनचि होय मुके । ते रुप देखे परि बोलवेना ।

18. मरणाही आधी राहिलो मरोनी । मग केले मनी होते तैसे ॥१॥ आता तुम्ही पाहा आमुचे नवल । नका वेचू बोल वांयांविण ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही भयाभीत नारी । कैसे संग सरी तुम्हा आम्हा ॥३॥

18. जन हे सुखाचे दिल्या घेतल्याचे । अंत हे काळीचे नाही कोणी ॥१॥ झाल्या हीन शक्ति नाकडोळे गळती । सांडोनिया पळती रांडापोरे ॥२॥ बाईल म्हणे खर मरता तरी बरे ॥नासिले हे घर थुंकोनिया ॥३॥ तुका म्हणे माझी नव्हतील कोणी । तुज चक्रपाणी वांचूनिया ॥४॥

18. ब्रम्ह जैसे तैशा परी । आम्हा वडील भुते सारी ॥१॥ हात आपुला आपणा लागे । त्याचा करू नये खेद ॥२॥ जीभ दातांनी चाविली । कोणे बत्तीसी पाडिली ? ॥३॥ थोडे दुखावले मने । पुढे उदंड शहाणे ॥४॥

18. उदंड पाहिले उदंड ऐकिले । उदंड वर्णिले क्षेत्रमहिमे ॥१॥ ऐसी चंद्रभागा ऐसे भीमातीर । ऐसा विटेवर देव कोठे ॥२॥ ऐसे संतजन ऐसे हरिदास । ऐसा नामघोष सांगा कोठे ॥३॥ तुका म्हणे आम्हा अनाथाकारणे । पंढरी निर्माण केली देवे ॥४॥

18. विठ्ठल विठ्ठल मंत्र सोपा । करी पापा निर्मूळ ॥१॥ भाग्यवंता छंद मनी । कोडे कानी ऐकती ॥धृ॥ विठ्ठल हे दैवत भोळे । चाड काळे न धरावी ॥२॥ तुका म्हणे भलते याती । विठ्ठल चित्ती तो धन्य ॥३॥

18. गेले दिगंबर ईश्वर विभूति । राहिल्या त्या कीर्ति जगामाजी ॥१॥ वैराग्याच्या गोष्टी ऐकिल्या त्या कानी । आता ऐसे कोणी होणे नाही ॥२॥ सांगतील ज्ञान म्हणतील खूण । नयेचि साधन निवृत्तीचे ॥३॥ परब्रम्ह डोळा दावू ऐसे म्हणती । कोणा नये युक्ति ज्ञानोबाची ॥४॥

१८ गौळणी १३४. गोपिका वेल्हाळा । अवघ्या मिळोनी सकळा । चालिल्या यमुना जळा । तंव सन्मुख देखिला सांवळा वो ॥१॥ राधा म्हणे बहु चालक होसी । नसतां आळ का आम्हांवर घेसी ।

18. पंढरीचे सुख पुंडलिकासी आले । तेणे हे वाढिले भक्तालागी ॥1॥ भुक्ति मुक्ति वरदान दिधले । तेहि नाही ठेविले आपणापाशी ॥2॥ उदार चक्रवर्ती बाप पंडलिक । नामे विश्वलोक उद्धरिले ॥3॥

18. ज्ञान वैराग्य भजली न तुमते । आमुते पंढरीनाथे न विसरीजे ।।१।। दंभ प्रपंच भजली न तुमते । आमुते पंढरीनाथे न विसरीजे ।।२।।

18. मदनमूर्ति विश्वी अळंकारली । ते डोळ्या असुमाय जाली । पाहता मनाची वृत्ति नपुरे तेथीची सोय । तेथे भरोनी वोसंडली गे माये ॥१॥

18. कोण जाणे याचे अंगींचिया कळा । सुखाचा सोहळा विटेवरी ॥१॥ आपुलिया लोभे आपणचि आले । आपणचि नटले रूप देखा ॥२॥ भक्तांचा प्रेम धरोनी आवडी । उभाविली गुढी विठ्ठलनामे ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसे रंगोनी रंगले । पंढरीये राहिले भक्तांघरी ॥४॥

18. किती किती बोलू देवा । किती करू आता हेवा ॥१॥ बहु चाळवणा तू होसी । नाही का रे म्हणे मजसी ॥२॥ आता न धरी तुमची भीड । मज नाही दुजी चाड ॥३॥ किती बोलू देवा । आता राग न धरावा ॥४॥

18. कोण भाग्य तया सेना न्हावियाचे । नीच काम त्याचे स्वये करी ॥१॥ घेउनी धोकटी हजामत करी । आरसा दावी करी बादशहासी ॥२॥ कसाबाचे घरी विकितसे मांस । राका मेहल्यास हुंडी भरी ॥३॥ बंका म्हणे ज्याचे पुराणी पवाडे । तो भक्त सांकडे वारीतसे ॥४॥

18. परमार्थ साधावा बोलती या गोष्टी । पुरी न ये हातवटी कांही त्यांची ॥१॥ शुध्द भक्तिभाव नामाचे चिंतन । हेचि मुख्य कारण परमार्था ॥२॥ निंदा दोष स्तुति मान अपमान । वमनासमान लेखा आधी ॥३॥ परद्रव्य परान्न परनारीचा विटाळ । मानावा अढळ परमार्थी ॥४॥

18. तुमच्या संगतीचे काय सुख आम्हा । तुम्हा मेघश्यामा न कळे कांही ॥१॥ हीनत्व आम्हांसी हीनत्व आम्हांसी । हीनत्व आम्हांसी देवराया ॥२॥ गोड कधी न मिळेचि अन्ने । सदा लाजीरवाणे जगामध्ये ॥३॥ तुम्हांसी आनंद सुखाचा सोहळा । आमुचे कपाळा वोखटपण ॥४॥

18. द्वादशी क्रमोनी त्रयोदशी आत । वत्सासी देहान्त-समय आला ॥१॥ तेथे हिरंभट बोलियेला श्लोक । सहज स्वाभाविक ‘ मूकं करोति’ ॥२॥

18. अब मै सरण तिहारी जी, मोहि राखौ कृपा निधान । अजामील अपराधी तारे, तारे नीच सदान । जल डूबत गजराज उबारे, गणिका चढ़ी बिमान । और अधम तारे बहुतेरे, भाखत संत सुजान ।

18. तो सांवरे के रंग राची । साजि सिंगार बांधि पग घुंघरू, लोक-लाज तजि नाची ॥ गई कुमति, लई साधुकी संगति, भगत, रूप भै सांची । गाय गाय हरिके गुण निस दिन, कालब्यालसूँ बांची ॥

18. गरुडाचे वारिके कासे पीतांबर । सांवळे मनोहर कै देखेन ॥१॥ बरविया बरवंटा घनमेघ सावळा । वैजयंतीमाळा गळा शोभे ॥धृपद॥ मुगुट माथा कोटि सूर्यांचा झल्लाळ । कौस्तुभ निर्मळ शोभे कंठी ॥२॥ ओतीव श्रीमुख सुखाचे सकळ । वामांगी वेल्हाळ रखुमादेवी ॥३॥

18. उठा उठा हो विठोबा आता उजेड जाहला । सांभाळा आपुली बाळे तु बापा विठ्ठला ॥ दिन उगवला बाळे भुकेली जाहली । दयाळू माऊली सकळा भोजन घाली ॥ सकळांसी सांभाळूनी घ्यावे त्वां अन्न । दयाळू होऊनी लावी आपूले ध्यान ॥ बोधला म्हणे देवा मी तो बाळ अज्ञान अखंड । मग देई तुझे नाम स्मरण ॥

18. 🕉 अध्याय १८ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय अठरावा - फलश्रुति 👉 ब्रह्महत्येचे पातक नष्ट होऊन पूर्वजांची नरकातून मुक्तता होईल.

18. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १८ (रथा समोर) दिंडी नंबर 18 दिंडी मालक :-

१८. राम सोधन ताके काहा वथोरो । अष्ट सिद्धि नवनिधि करत नीहारो ॥१॥ हरणकसीब वध करी अधपती देही । इंद्रको वीभो प्रहलाद न लेही ॥२॥ देव दानव जाही संपदा करी मानो । गोष्पद सेवगताही त्रापदा करी जानो ॥३॥ अर्थ धर्म कामकी कदा मोषी मागो । दास नामदेव प्रेम मगती अंतरी जो जागो ॥४॥

18. देवाची नामदेवावर कृपा. त्वरे धांवोनिया आलासे गोविंद । सावध सावध नाम-देवा ॥१॥ रुसलासे नामा देवासी न बोले । करे कुर्वाळिले वदन तेव्हा ॥२॥ समजावूनि देवे धरिला पोटीसी । बोले मजपाशी नामदेवा ॥३॥

18. श्रीकृष्ण आळ - अभंग १८ ते १९ निळी कांच भूमी खेळे वनमाळी । पाहिले प्रतिबिंब कृष्णं तया न्याहाळीं ॥१॥ रडूं घेतलें रडू घेतलें । समजावी यशोदा परी रडूं घेतलें ॥२॥ दे मज खेळावया भानु । आन नको कांही दुजा छंद मनु ॥३॥ एका जनार्दनी देव छंद धरी गा । समजावी यशोदा परी न राहे उगा ॥४॥

18. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग अठरावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग अठरावा श्रीगणेशाय नम: । हाती दुधातुपाची वाटी । देवकी बैसवूनि पाटी । पुढे दिधली भीमकी गोरटी । उदर शिंपी शुद्धमती ॥१॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय अठरावा ॥

18. भाविक गोवळ। अंगी विश्वासाचे बळ ॥१॥ तेणे स्थिरावली बुध्दी। निश्चळ झाली हरीच्या पदी ॥२॥

18. भाग्याचेनि भाग्य उदो पै दैवयोगे । ते पुंडलिका संगे भीमा तटी ॥१॥ ध्यान मनन एक करिता सम्यक । होय एका एक एक तत्व ॥२॥ उदो अस्तु मेळे ब्रह्म न मैळे । भोगिती सोहळे प्रेम भक्त ॥३॥ निवृत्ति निवांत विठ्ठल सतत । ना घे दुजी मात हरिविण ॥४॥

18. शिव, ब्रह्मा, विष्णु तिन्ही एक देव । जे निराकार सम्यक, विठ्ठल माझा ॥१॥ विठ्ठलनामाचा महिमा अगाध । होणें पूर्ण बोध ऐसा परी ॥२॥

18. ॥ अभंग १८ ॥ श्रवणें नयन जिव्हा शुद्ध करी । हरीनामें सोहंकारी सर्व काम ॥ १ ॥ मग तुझा तूंचि दिवटा होसीगा सुभटा ।

18. अर्णवसमिप दक्षिणे भार्गवकृत धरणी । असे देविग्रामी स्थिति अद्‌भुत करणी ॥ मार्गेश्वर बहुळी यात्रा तव जननी । जन पूजिति सद्‌भावे कुलदैवत म्हणुनी ॥ १ ॥

19. बंदे हुशार रहना बे । साहेब राजी रखना बे ॥धृ॥ गांजा दारू मत पी यारो अकल गुंग हो जाती । अपने पलवका दाम खरचकर मुमे मखिया जाती ॥१॥ जुवेबाजी मतकर यारो अकल गुंग हो जाती । अपने पल्लोंका दाम खरचकर शिरमे जुतिया पडती ॥२॥ रंडीबाजी मतकर यारो अकल गुंग हो जाती । अपने पल्लोंका दाम खरचकर हातमे चोरी आती ॥३॥

19. भक्‍तिप्रेमाविण ज्ञान नको देवा । अभिमान नित्य नवा तथा तया माजी ॥१॥ प्रेमसुख देई प्रेमसुख देई । प्रेमेविण नाही समाधान ॥२॥ रांडवेने जेवी श्रृगांरु केला । प्रेमेवीण जाला ज्ञानी तैसा ॥३॥ एकाजनार्दनी प्रेमे अतिगोड । अनुभवी सुरवाड जाणतील ॥४॥

19. असत्याचे मळ बैसले ये वाचे । ते न फिटती साचे तीर्थोदके ॥१॥ हरि नामामृत प्रक्षाळी जिव्हेते । पाणिये बहूते काय करिती ॥२॥ गंगासागरादी तीर्थे कोडीवरी । हरि नामाची सरी न पवती ॥३॥ हरीनाम गंगे सुस्नात पै झाला । नाम्या जवळी आला केशीराज ॥४॥

19. लक्ष्मीवल्लभा । दीनानाथा पद्मनाभा ॥१॥ सुख वसे तुझे पायी । मज ठेवी तेचि ठायी ॥२॥ माझी अल्प ही वासना । तू तो उदाराचा राणा ॥३॥ तुका म्हणे भोगे । पीडा केली धांव वेगे ॥४॥

19. कान्होबा तुझी घोंगडी चांगली । आम्हांसी का दिली वांगली रे ॥धृ॥ स्वगत सच्चिदानंद मिळोनी शुद्ध सत्त्व गुण विणली रे । षडूगुण गोंडे रत्नजडित तुज श्यामसुन्दरा शोभली रे ॥१॥ काम कर्म अविद्या त्रिगुण पंचभुतांनी विणली रे ।

19. ऐसे बहुत काळ लोटलियावरी । पुण्याची सामोग्री हारपली ॥१॥ मरोनिया जन्म हरणाचा पावला । पतिव्रता झाल्या कुरंगिणी ॥२॥ प्रारब्धाचा भोग सुटेना कोणासी । केली जैसी तैसी घ्यावी फळे ॥३॥ नामा म्हणे देव कृपा करील जरी । सुटेना तोंवरी भोग खरा ॥४॥

19. नको ब्रम्हज्ञान आत्मस्थिती भाव । मी भक्त तू देव ऐसे करी ॥१॥ दावी रूप मज गोपिका रमणा । ठेऊ दे चरणा वारी माथा ॥२॥ पाहीन श्रीमुख देईन आलिंगन । जीवे निंबलोण उतरीन ॥३॥ पुसता सांगेन हित गुज मत । बैसोनी एकांत सुख गोष्टी ॥४॥

19. कृष्ण गोकुळी जन्मला । दुष्टा चळकांप सुटला ॥१॥ होता कृष्णाचा अवतार । आनंद करिती घरोघर ॥२॥ सदा नाम वाचे गाती । प्रेमे आनंदे नाचती ॥३॥ तुका म्हणे हरती दोष । आनंदाने करिती घोष ॥४॥

19. मने करुनि कुटील उकलुनि श्रृंगारे । ते लावण्याच्या अपारे पडिले वो माये ॥१॥ माझे कुटीळपण गेले कुटीळपण गेले । गोविंदे बोजाविले निजरुप वो माये ॥२॥ बापरखुमादेविवरु माझे कुटिळ फेडू आला । विटेवरी मालाथिला निजरूपे वो माये ॥३॥

19. परपुरुषाचे सुख भोगे तरी । उतरोनि करी घ्यावे सीस ॥१॥ संसारा आगी आपुलेनि हाते । लावूनि मागुते पाहू नये ॥२॥ तुका म्हणे व्हावे तयापरी धीट । पतंग हा नीट दीपासोई ॥३॥

19. मरणाहाती सुटली काया । विचारे या निश्चये ॥१॥ नासोनिया गेली खंती । सहजस्थिति भोगाची ॥२॥ न देखेंसे झाले श्रम । आले वर्म हाता हे ॥३॥ तुका म्हणे कैची कीव । कोठे जीव निराळा ॥४॥

19. सुख सागर आपण व्हावे । जग बोधे निववावे ॥१॥ बोधा करू नये अंतर । साधु नाही आपपर ॥२॥ जीव जीवासी पै द्यावा । मग करू नये हेवा ॥३॥ तरणोपाय चित्ती धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

19. आमुची मिरासी पंढरी । आमुचे घर भीमातीरी ॥१॥ पांडुरंग आमुचा पिता । रखुमाई आमुची माता ॥२॥ भाऊ पुंडलीक मुनि । चंद्रभागा आमुची बहिणी ॥३॥ तुका जुनाट मिराशी । ठाव दिला पायांपाशी ॥४॥

19. विठ्ठल टाळ विठ्ठल दिंडी । विठ्ठल तोंडी उच्चारा ॥१॥ विठ्ठल अवघ्या भांडवला । विठ्ठल बोला विठ्ठल ॥धृ॥ विठ्ठल नाद विठ्ठल भेद । विठ्ठल छंद विठ्ठल ॥२॥ विठ्ठल सुखा विठ्ठल दुःखा । तुकया मुखा विठ्ठल ॥३॥

19. ज्ञानदेव म्हणता माया । गेलि समूळ विलया ॥१॥ संत महिमा वर्णू किती । निर्जीव चालवली भिंती ॥२॥ जड मूढ उद्धरीले । रेङ्यामुखी वेद बोलवीले ॥३॥ म्हणे नामयाचा नारा । नमन माझे ज्ञानेश्वरा ॥४॥