वारकरी रोजनिशी

415. घडती पुण्याचिया रासी । जे पंढरीसी जाती नेमे ॥१॥ घडता चंद्रभागे स्नान । आणि दरुशन पुडंलीक ॥२॥ पाहता विटेवरी जगदीश । पुराणपुरुष व्यापक ॥३॥ वारकारी गाती सदा । प्रेमे गोविंदा आळविती ॥४॥

415. भकतांलागी पुढारला । येऊनी पुढे उभा ठेला ॥१॥ शीण भागही न विचारी । युगानुयुगी विटेवरी ॥२॥

416. रामदास स्वामी ची समर्थांची १ आरती रामदासा । भक्त विरक्त ईशा । उगवला ज्ञानसूर्य ॥उजळोनी प्रकाशा ॥धृ॥ साक्षात शंकराचा । अवतार मारुती ।

416. आत्मराम देखे सहस्रदळावरी । उन्मनी हे पाही आरुते तेही ॥१॥ चक्षूचे अंतरी चक्षू देखे पूर्ण । हेचि की रे खूण तुझे ठायी ॥२॥

416. परपुरूषाचे काय सांगो सुख । हरे सर्व दुःख संसाराचे ॥१॥ म्हणानिया संग धरावा तयाचा । सकळ सुखाचा सुखदाता ॥२॥

416. गाढवाचे घोडे । आम्ही करू दृष्टीपुढे ॥१॥ चघळी वाहाणा । माघारिया बांडा सुना ॥धृपद॥ सोंगसंपादनी । तरि करू शुद्ध वाणी ॥२॥ तुका म्हणे खळ । करू समयी निर्मळ ॥३॥

416. अवघे हे पवित्र पांडुरंग क्षेत्र|सुखचि सर्वत्र भरले असे॥१॥ अवघा हा विठ्ठल गीती गाता गोड|अवघे पुरे कोड नामे एक ॥२॥ अवघे जे सांडोनी अनुसरले यातें|अवघे देतो त्यांते आपले प्रेम ॥३॥ अवघी चित्तवृत्ति ठेविती याच्यापायींत्याते अवघ्या बाही आलिंगतो ॥४॥

416. पंढरीस ज्याचा नेम । तो न करी अन्य कर्म ॥१॥ सांडुनिया विठ्ठल राजा । आणिक देव नाही दुजा ॥२॥ सांडुनिया चंद्रभागा । कोणा जाय आणीके गंगा ॥३॥ सांडुनिया पुंडलीका । कोण आहें आणीक सखा ॥४॥

416. बरवी आजी हे जोडी झाली । तुमची पाउले देखिली । अवघींच इंद्रिये निवाली । आलिंगनी तुमचिया ॥१॥

417. ॐ जय जगदीश हरे, स्वामी जय जगदीश हरे । भक्त जनो के संकट क्षण मे दूर करे ॥ओSम… ॥ जो घ्यावे फल पावे दु:ख विनशे मन का । सुख संपती घर आवे कष्ट मिटे तनका ॥ओSम… ॥

417. औटपीठी तेज गुजगुजीत । चारी देह तेथ साक्ष पाहा ॥१॥ अवस्था हे चारी संयोगचि एक । शुन्य जे निःशंक आत्मज्योती ॥२॥

417. पतीचिया बोला सर्वस्वे उदार । न भंगी उत्तर जीव जाता ॥१॥ धन्य ते संसारी जाति गोत कूळ । वैकुंठीचे मूळ तियेलागी ॥२॥

417. बाप मेला न कळता । नव्हती संसाराची चिंता ॥१॥ विठो तुझे माझे राज्य । नाही दुसर्‍याचे काज ॥धृपद॥ बाईल मेली मुक्त जाली । देवे माया सोडविली ॥२॥ पोर मेले बरे जाले । देवे मायाविरहित केले ॥३॥

417. जाऊ नको जेथे तेथे| जरी तुज मुक्तीचे आर्ते |तुज मी सांगेन हित | देऊनि चित्त परियेसी॥१॥ शंभु अडसष्टी तीर्थांचे माहेर| सकळ सिद्धी ऋषीश्वर|माध्यान्हकाळी सुरवर |पंढरपूर ठाकती ॥२॥ जाई जाई आलिया रे | पांडुरंगी राहे स्थिर रे|न लगती आणिक दैवते रे | एक पुरे विठ्ठलची॥३॥ तीर्थ क्षेत्र दैवते | ऐसे नाही जेथे तेथे| तिन्ही सर्वोत्तम जेथे | ते पै क्षेत्र सांगेन॥४॥

417. गोपाळपुरीं काला गोपाळ करिती । तेथील लाभा देव लाळ घोटिती ॥१॥ ऐसा आनंद गे माय तया पंढरपुरी । धन्य भक्त देवांचे वारकरी ॥२॥ आषाढी कार्तिकी नित्य नेमे जाण । जाउनी भीवरे करिताती स्नान ॥३॥ घेता दरुशन पुंडलिकाचे भेटी । एका जनार्दनी पुण्य न समाये सृष्टी ॥४॥

417. केली कीर्ति अलोलिक । फुटली हाक त्रैलोक्यी ॥१॥ दोषी दुराचारी जन । केले पावन दर्शने ॥२॥

418. लवथवती विक्राळा ब्रम्हांडी माळा । वीषे कंठ काळा त्रिनेत्री ज्वाळा । लावण्यसुंदर मस्तकी बाळा । तेथुनिया जळ निर्मळ वाहे झुळझुळा ॥१॥

418. शून्याचे भुवनी स्वरूप अविनाश । प्रणवी पुरुष दिसतसे ॥१॥ निळा रंग देखे सर्वांचे देखणी । चैतन्य भुवनी समरसा ॥२॥

418. ऐका गे साजणी स्वहिताच्या कोन्ही । सांगता हे मनी धरा बाई ॥१॥ आपुलिया संसारा काही हित करा । सांगताहे धरा मनोभावे ॥२॥

418. न लगे मरावे । ऐसा ठाव दिला देवे ॥१॥ माझ्या उपकारासाठी । वागविला म्हणु कंठी ॥धृपद॥ घरी दिला ठाव । अवघा सकळ ही वाव ॥२॥ तुका म्हणे एके ठायी । केले माझे तुझे नाही ॥३॥

418. सुखालागी जरी करिसी तळमळ|तरी तू पंढरीसी जाय एक वेळ ॥१॥ मग तू अवघाची सुखरूप होसी |जन्मोजन्मीचे दुःख विसरसी ॥२॥ चंद्रभागेसी करिता स्नान |तुझे दोष पळती रानोरान॥३॥ लोटांगण घालितो महाद्वारी |कान धरोनि नाच गरुडपारी ॥४॥

418. देव संत दोन्ही एकचि मेळ । गदारोळ कीर्तनी ॥१॥ तीहे त्रिवेण पंढरी । आहे भीवरेचे तीरीं ॥२॥ येती वारकरी । आनंदे नाचती गजरीं ॥३॥ म्हणे जनार्दनाचा एका । पुंडलिकें दाखविला निका ॥४॥

418. पुंडलीक म्हणे हरी । राहे वरि विटे उभा ॥१॥ अवलोकिन वेळोवेळा श्रीमुख डोळा रुप तुझे ॥२॥

419. जय शिव ओंकारा, ॐ जय शिव ओंकारा । ब्रम्हा, विष्णु, सदाशिव, अर्द्धांगी धारा ॥ ॐ जय शिव ओंकारा एकानन चतुरानन पंचानन राजे ।

419. सत्त्व रज तम शुद्ध सत्त्व चौथा । निर्गुणी गुणापरला बाईयांनो ॥१॥ स्थूळ देह सूक्ष्म कारणाचे वरी । महाकारण सरी चौथा देह ॥२॥

419. ऐसी कोण आहे उदार जीवावी । गोडी घे तयाची मनोभावे ॥१॥ आपुलेनि हाते धरा लावी आगी । मग त्याच्या संगी सुख भोगी ॥२॥

419. नाही लाग माग । न देखेसे झाले जग ॥१॥ आता बैसोनिया खावे । दिले आइते या देवे ॥धृपद॥ निवारिले भय । नाही दुसऱ्याची सोय ॥२॥ तुका म्हणे काही । बोलायाचे काम नाही ॥३॥

419. यारे नाचो प्रेमानंदें|विठ्ठल नामाचिया छंदे ॥१॥ जाऊ म्हणती पंढरीवाटे |कळिकाळा भय वाटे ॥२॥ चंद्रभागे घडले स्नान |यमलोकी पडली हान॥३॥ जाली पुंडलिका भेटी|पूर्वज आनंदलै वैकुठी ॥४॥

419. देव वसे पंढरीसी । येती सनकादिक ऋषी । वंदोनी पुडंलिकासी । चरण वंदिती विठ्ठलाचे ॥१॥ करीती कीर्तन गजर । नाना आद्यें परिकर । नाचती निर्धार । भाळे भोळे आवडी ॥२॥ दिंडी जागरण एकादशीं । क्षीरपती द्वादशी करिताती आवडीसी । भक्त मिळोनी सकळ ॥३॥ मिळतां क्षीरापती शेष । तेणे सुख सुरवरास । एका जनार्दनी दास । वैष्णवांचा निर्धारे ॥४॥

419. प्रवेश राउळाभीतरी । केला संतमुनीश्रवरी ॥१॥ तव तो घननीळ सावळा । उभा विटेवरी देखिला ॥२॥

420. आत्मा पूर्णपणी लक्ष सोहं स्मरणी । लक्षासी उन्मनी आणा बा रे ॥१॥ नरदेहाचे सार्थक सद्गुरूचरणी । महाकारणासरी चौथा देह ॥२॥

420. साडियेली लाज लौकिकवेव्हार । मांडियेले चार परपुरूषी ॥१॥ आता आम्हासवे काय जना चाड । कासयाची भीड धरू बाई ॥२॥

420. तुझा दास मज म्हणती अंकित । अवघे सकळिक लहान थोर ॥१॥ हेचि आता लागे करावे जतन । तुझे थोरपण तुज देवा ॥धृपद॥ होउनी निर्भर राहिलो निश्चिंत । पावनपतित नाम तुझे ॥२॥ करिता तुज होय डोंगराची राई । न लागता काही पात्या पाते ॥३॥

420. पैल ते पंढरी पैल ते पंढरी |पांढरीवरी काळी वसविली ॥१॥ सांवळे हे ब्रह्म सुनिल हे ब्रह्म |विद्युल्लता ब्रह्म पाहू चला ॥२॥ नामा म्हणे माझा विठ्ठल हा डोळा |अर्धमात्रे जवळा पाहु चला ॥३॥

420. मिळाले भक्त अपार । होतो जयजयकार भीमातीरीं ॥१॥ वैष्णवांचे मेळ मृदंग वाजती दिंड्या पताका शोभती ॥२॥ एका जनार्दनी कीर्तनी । नाचतसे शारंगपाणी ॥३॥

420. भेटी गेला पुंडलिका हे सनकादिका जाणवले ॥१॥ मग ते धावोनि आले । उभयता भेटले देवभक्ता ॥२॥

421. स्वरूपाचे ध्यानी निरंजन पाहिले । डोळ्याने दाविले चराचर ॥१॥ आता माझे नयन नयनी रिघो पाहे । नयना नयनी राहे नयनची ॥२॥

421. गौळणी-रंगणी परब्रह्म खेळतो । गोमयी रूळतो बाळकृष्ण ॥१॥ क्षीरसागरीचे सुख सांडोनी परते । अनुसरला येथे भक्तीलागी ॥२॥

421. आम्ही ज्याचे दास । त्याचा पंढरिये वास ॥१॥ तो हा देवाचा ही देव । काय कळिकाळाचा भेव ॥धृपद॥ वेद जया गाती । श्रुति म्हणती नेति नेति ॥२॥ तुका म्हणे निज । रूपडे हे तत्त्वबीज ॥३॥

421. झळझळित सोनसळा |कळस दिसतो तेजाळा ॥१॥ बरवे बरवे पंढरपूर|विठोबा रायाचे नगर ॥२॥ माहेर संतांचे|नामया स्वामी केशवाचें॥३॥

421. पंढरीये पांडुरंग । भोवंता संग संतांचा ॥१॥ चंद्रभागा वाळुवंट । आहे नीट देव उभा ॥२॥ पुंडलीक वेणुनाद । होतो आनंद अखंड ॥३॥ पद्मतळें गोपाळपुर । संत भार आहे तेथे ॥४॥

421. बिजापोटी महा तरु । होता फाकंला तो थोरु ॥१॥ सविताबिंब दिसे सान । प्रकाशिले त्रिभुचन ॥२॥

422. नयनांतील रूप जो हे देखे पुरूष । त्याचे चरणी वास असे माझा ॥१॥ नयनांतील ज्योती देखे गुह्यभावे । त्याचे स्वरूप भावे वंदावे गा ॥२॥

422. गौळणीबाळ देखियला डोळा । गोविंद सावळा बाइयांनो ॥१॥ वेधलीसे वृत्ति लागली हे स्थिति । गोरस हा चित्ती विसरल्या ॥२॥

422. भक्तवत्सल दिनानाथ । तिही लोकी ज्याची मात ॥१॥ तो हा पुंडलिकासाठी । आला उभा वाळवंटी ॥धृपद॥ गर्भवास धरी । अंबॠषीचा कैवारी ॥२॥ सकळा देवा अधिष्ठान । एका मंत्रासी कारण ॥३॥

422. काय पुण्य केले इही जीवा जनी |पंढरी नयनी देखियेली ॥१॥ अनंता जन्माचे हेंचि प्रायश्चित्त |वाचे जपे नित्य रामनाम ॥२॥ कोटी कुळे केली क्षणेंची पावन |केल्या एक स्नान चंद्रभागे ॥३॥ शोक मोह ताप विध्वंसिला हेळा |अवलोकित डोळा पांडुरंग ॥४॥

422. त्रैलोक्याचा जो धनी । समचरणीं पंढरीये ॥१॥ धरुनियाबाळरुपी । उभाचि पहा पा विटेवरी ॥२॥ शोभताती संतभार । करती जयजयकार नामघोष ॥३॥ पुढे दक्षिनवाहिनी भीमा । ऐसा महिमा तेथीचा ॥४॥

422. दर्शन याचे आदरे घेता । ओपी सायुज्यता मुक्तीते ॥१॥ न मानी कोणा साने थोर । दाता उदार जगदानी ॥२॥

423. डोळा माझा बाप त्रिभुवना परता । जो देखे मुक्तता तोचि लाहे ॥१॥ जीव जंतु कृमी मुंगी नेत्रामध्ये । वास्तव्य गोविंदे केले पाहा ॥२॥

423. देहघट लवंडोन रिता केला । निजज्ञाने पाणीया भरिन्नला ॥१॥ कैसी चाले ठुमकत जो हे बाळा । अंतरीची वेगळी प्रेमकळा ॥२॥

423. फटकाळ देव्हारा फटकाळ अंगारा । फटकाळ विचारा चाळविले ॥१॥ फटकाळ तो देव फटकाळ तो भक्त । करवितो घात आणिका जीवा ॥२॥ तुका म्हणे अवघे फटकाळ हे जिणे । अनुभविये खूणे जाणतील ॥३॥ अर्थ :

423. काशिराज क्षेत्री जुंपिले आऊत |अष्ट धान्ये तेथ पेरियेली ॥१॥ मेघःश्यामघोष वर्षे सर्वांधारी |बीज विटेवरी सासिन्नले ॥२॥ जगाचे जीवन पंढरी पिकली |चाराया सौकली भुतेजाते ॥३॥ घालुनिया माळा रक्षि कळिकाळा |काय कलिमळा संसाराची ॥४॥

423. धन्य ते भाग्याचे । वास करिती पंढरीचे ॥१॥ करती नित्य प्रदक्षिणा । स्नान चंद्रभागे जाणा ॥२॥ पुंडलिकाची भेटी । वेणुनाद पाहती दृष्टी ॥३॥ करिती एकादशी । जागरण आनंदें मानसी ॥४॥

423. गुण लावण्याची खाणी । विठोजी मुगुटमणी सकळांचा ॥१॥ जाणे अंतरीचा भाव । देवादिदेव पूजनीय ॥२॥

424. नयनाचे अंगणी तुर्येचा प्रकाश । उन्मनी उल्हास तयावरी ॥१॥ श्वेत शाम कळा प्रकाश आगळा । स्वय ज्योती बाळा लक्ष लावी ॥२॥

424. उठा चला जाऊ गे तेथवरी । जेथे नांदे आमुचा आत्मा हरी ॥१॥ कैसा छंद लागला तया नारी । परपुरूषी अखंड दृष्टी वरी ॥२॥

424. नेत्राची वासना । तुज पाहावे नारायणा ॥१॥ करी याचे समाधान । काय पहातोसी अनुमान ॥धृपद॥ भेटावे पंढरिराया । हेचि इच्छिताती बाह्या ॥२॥ जावे पंढरीसी । हेचि ध्यान या मानसी ॥३॥

424. कार्तिकी एकादशी| पोहा मिळाला पंढरीसी |तेथील महिमा वर्णू कैसी | ब्रह्मांदिका न वर्णवे ॥१॥ दिड्या गरुडटक्याच भार| मृदंग वाजती अपार|वैष्णव नाचती जयजयकार| नादे अंबल गर्जतसे॥२॥ उपजोनिया संसारी | वेळोवेळा पाहे रे पंढरी|विठ्ठलराज भीमातीरी | वाट पाहे भक्तांची ॥३॥ कल्तरू चिंतामणी | घरी कामधेनूची दुभणी |मोतियांचे चौक राजांगणी | वृंदावने शोभती॥४॥

424. हरिचे ते दास । ज्यांचा पंढरीसी वास ॥१॥ येती नेमे पंढरीसी । दरुशन घेती विठ्ठलासी ॥२॥ करिती चंद्रभागे स्नान । पूर्वजा उद्धरतीं जाण ॥३॥ करिती गोपाळकाला । गोपाळपुरी मिळोनी मेळा ॥४॥

424. तेथेचि बैसले । मन नुठी काही केले ॥१॥ विटेवरी विराजती । चरण तेचि आठवती ॥२॥

425. रक्तवर्ण स्थूळ श्वेत हे सूक्ष्म । कारण ते शाम ऐसे देखा ॥१॥ निळावर्ण देह महाकारण साजिरा । ज्योतीचा मोहरा अलक्ष लक्ष्मी ॥२॥

425. शब्द त्या आरता लक्ष त्या परोते । लक्षालक्ष जेथे मग्न जाले ॥१॥ तेथे काय आता पुसणे सांगणे । भलते आपण जाणताती ॥२॥

425. जेणे तुज जाले रूप आणि नांव । पतित हे दैव तुझे आम्ही ॥१॥ नाही तरी तुज कोण हो पुसते । निराकारी तेथे एकाएकी ॥धृपद॥ अंधारे दीपा आणियेली शोभा । माणिकासी प्रभा कोंदणाची ॥२॥ धन्वंतरी रोगे आणिला उजेडा । सुखा काय चाडा जाणावे त्या ॥३॥

425. एक एकादशी होतो य पंढरीसी |सुकृताच्या रासी ब्रह्मा नेणे ॥१॥ चंद्रभागेथ री चतुर्भूज नरनारी |विठ्ठल कैवारी उभा असे ॥२॥ परतुन येथे न येसी मागुता |आणि का सर्वथा ऐसे नाही ॥३॥ क्षीरसागरीचे जिव्हार वैकुंठीचे सार |पुंडलिके उपकार केला लोका ॥४॥

425. तुम्ही पंढरीये जाता । तरी मी पाया लागेन आता । चरणरजें जाली साम्यता । तुमचे पाऊल माझे माथा ॥१॥ जेथे जेथे पाउल बैसे । एका एकपणेंविण असे ॥धृ.॥ पंढरीचे वाटे । पसरिले ते मी गोटे ।

425. गुण लावण्य संपत्ती । पांडुरंग बाळमूर्ती । सर्व सुखाची विश्रांती । चरणी लोळती महा सिध्दी ॥१॥

426. औट पिठावरी निरंतर देश । तेथ मी जगदीश असे बाई ॥१॥ त्रिकुटाचा फेरा टाकिला माघारा । अर्धमात्रेवरा वरी गेलो ॥२॥

426. देहनगरी मन राजा । राज्य चालवी आपुले । दोघी स्त्रिया तयालागी । निवृत्ती प्रवृत्ति हे भले ।

426. सुखवाटे येचि ठायी । बहु पायी संतांचे ॥१॥ म्हणऊनि केला वास । नाही नास ते ठायी ॥धृपद॥ न करवे हाली चाली । निवारिली चिंता हे ॥२॥ तुका म्हणे निवे तनु । रज:कणु लागता ॥३॥

426. अरूप रूपासी आलें|परब्रह्म ठसावले |भक्ता पुंडलिका फावले |गौप्य जाले प्रगट ॥१॥ धन्य धन्य भिंवरातट | चंद्रभागा वाहे निकट |धन्य धन्य वाळुवंट | मुक्तिपेठ पंढरी ॥२॥ धन्य धन्य पद्माळें| सबराभरित स्वानंदजळे |स्नान केलिया निर्मळे | कोटिकुळे उद्धरती ॥३॥ धन्य धन्य गा मानदेशु| जेथे विठ्ठले केला रहिवासु |नामा विनवी विष्णुदासु | देई सौरसु भक्तीचा ॥४॥

426. उभा कर ठेऊनी कटी । अवलोकी दृष्टी पुंडलीकं ॥१॥ न्या मज तेथवरी । या वारकारी सांगाते ॥२॥ पाहीन डोळे भरुनी हरी । दुजी उरी ठेविना ॥३॥ मीपणाचा वोस ठाव । पाहता गांव पंढरी ॥४॥

426. गाय वत्सा देखता दृष्टी । मोहे उठी पान्हा ये ॥१॥ चाटी तया देउनी धणी । भरी दुधाणी इतरांची ॥२॥

427. ब्रह्मज्ञानी पुरूष तोचि ओळखावा । नयनांजनी पाहावा ब्रह्मठसा ॥१॥ देखतसे देही द्वैत भेदातीत । तोची धन्य संत माझे मनी ॥२॥

427. ऐका तुम्ही भाविक सज्जन । काही एक बाळकवचन॥ आत्म्या-काये लागले भांडण । साधुसंती द्यावे निवडून ॥१॥

427. देऊनिया कपाट । की कोण काळ राखो वाट ॥१॥ काय होईल ते शिरी । आज्ञा धरोनिया करी ॥धृपद॥ करू कळे ऐसी मात । किंवा राखावा एकात ॥२॥ तुका म्हणे जागो । किंवा कोणा नेदू वागो ॥३॥

427. पांडुरंगाचे नाम बरवें| आवडी घेतली माझ्या जीवें॥१॥ कैसा देहुडा पाउली उभा आहे| वेणुनादी गोपाळ वेणु वाहे ॥२॥ आंगी चर्चित चंदन माळा गळा | भाळी शोभताहे कस्तुरीचा टिळा॥३॥ नामा म्हणे धन्य धन्य जिणे |एकवेळ पंढरी पाहणे ॥४॥

427. देव भक्त उभे दोन्ही एके ठायी । चला जाऊ पायी तया गांवा ॥१॥ आवडीचा हेत पुरेल मनाचा । उच्चारिता वाचा विठ्ठल नाम ॥२॥ करुनियां स्नान पुंडलिकांची भेटी । नाचुं वाळुवंटीं वाहु टाळी ॥३॥ अजाऊ महाद्वारी पाहुं तो सांवळा । वोवाळुं गोपाळा निंबलोण ॥४॥

427. ज्याचे मोक्षा मोक्षत्व देणे । मुक्तीसी स्थापणे मुक्तत्वी ॥१॥ तो हा जगज्जनक मुरारी । उभा भीमातीरी पंढरिये ॥२॥

428. निशी दिवस दोघे लोपले ते ठायी । निरंजन ते ठायी लक्षनी पाहा ॥१॥ रवी शशी ज्याचे तेजे प्रकाशले । नवल म्या देखिले एक तेथे ॥२॥

428. जाग रे जगजोगी जगजोगी । तोचि आहे तुमच्या संगी ॥१॥ ऐसे सांगे क्षेत्रपाळ । तुम्ही पूजा रे सकळ ॥२॥

428. मायबापापुढे लेकराची आळी । आणीक हे पाळी कोण लळे ॥१॥ सांभाळा जी माझी विषमे अनंता । जवळी असता अव्हेरु का ॥धृपद॥ आणिकाची चाले सत्ता आम्हावरी । तुमची ते थोरी काय मग ॥२॥ तुका म्हणे आलो दुरोनि जवळी । आता टाळाटाळी करू नये ॥३॥

428. उठाउठी जावो पंढरीस राहो |आनंदे क्षेत्र पाहो विठ्ठलाचे |१| नाम वदनी ध्यावो | चरण ह्रदयी ध्यावो |रूप डोळा पाहो विठ्ठलाचे ॥२॥ जीवे भेटी घेवो | आनंदभावे गावो |प्रेमसुख घेवो | म्हणे नामा ॥३॥

428. निंबलोणकरुं पंढरीया सुखा । आणि पुडंलिका भक्तराया ॥१॥ परलोकींचे येती परतोनि मागुती । सर्व सुख येथे पहावया ॥२॥ अष्ट महासिद्धि जयाचिये द्वारी । होऊनि कामारी वोळंगतीं ॥३॥ मुक्तिपद देता न घे फुकासाठीं । ते हिंडे वाळुवंटी दीनरुप ॥४॥

428. देखताचि विटेवरी । समान पाउले साजिरी ॥१॥ माझे लांचावले मन । नुठी बैसले वरुन ॥२॥

429. चैतन्य है दिसे उघडेया डोळा । नयनाचा सोहळा निवृत्ति जाणे ॥१॥ मसुरांतील सूक्ष्म अनुभवे दिसे । तेथ तेज असे कवण्या रीती ॥२॥

429. विठो माझा लेकुरवाळा । संगे लेकुरांचा पाळा ॥१॥ तुकोबा तो कडियेवरी । नामा करांगुळी धरी ॥२॥

429. योग तप याचि नावे । गळीत व्हावे अभिमाने ॥१॥ करणे ते हेचि करा । सत्य बरा व्यापार ॥धृपद॥ तरि खंडे येरझार । निघे भार देहाचा ॥२॥ तुका म्हणे मानामान । हे बंधन नसावे ॥३॥

429. विठोबाच्या गांवा जाईन धांवोनी |घालीन लोळणी चरणांवरी॥१॥ व णभाग दवडिला म्हणेल |जीविंच पुसेल जडभारी ॥२॥ हरुषे लोळत जाईन महाद्वारा |भेटाया सामोरा येईल मज ॥३॥ उचलोनी वोसंगे घेयील आदरे |मुख पीतांबरे पुसिल माझे ॥४॥

429. दक्षिण द्वारका पंढरी । शोभतसे भीमातीरीं ॥१॥ चला जाऊ तया ठायां । वंदू संताचिया पाया ॥२॥ नाचुं हरुषे वाळुवंटीं । पुंडलिक पाहुनी दृष्टी ॥३॥ एका जनार्दनी मागत । येवढा पुरवी मनींचा हेत ॥४॥

429. ज्याची आस करिती लोक । देव सकळिक आणि ऋषि ॥१॥ तो हा येऊनि इटे उभा । राहिला लोभा भक्तीचिया ॥२॥

430. आकाशाचे ठायी चंद्र सूर्य तारा । सूक्ष्माचा फेरा सर्वा ठायी ॥१॥ बिंदुस्थान तेथे ब्रह्मरंध्र ज्योती । तेथ योगी वसती दिवस रात्र ॥२॥

430. जय माय ज्ञानदेवी । शब्द-रत्न-जाह्नवी । प्राशिता तोय तुझे । सुख होतसे जीवी॥धृ० ॥१॥

430. करी संध्यास्नान । वारी खाउनिया अन्न ॥१॥ तया नाही लाभहानी । आदा वेचाचिये मानी ॥धृपद॥ मजुराचे धन । विळा दोरचि जतन ॥२॥ तुका म्हणे नाही । अधीरासी देव काही ॥३॥

430. धाऊनिया मिठी घालीन संतचरणी |सांगेन वचनी मनिंचे गुज ॥१॥ विठोबाचे गांवा न्यारे एकवेळा |तापत्रये आहाळला जीव माझा ॥२॥ आनंदाचे जीवन पाहेन श्रीमुख |शोक मोह दुःख हरती माझे ॥३॥ विटेसहित चरण देईन आलिंगनु |तेणे माझी तनु ओल्हावेल ॥४॥

430. आम्ही मागतों फुकांचे । तुम्हा देता काय वेंचे ॥१॥ संतसंग देई देवा । दुजा नको कांही गोवा ॥२॥ पंढरीसी ठाव द्याव । हेंचि मागतसें देवा ॥३॥ एका जनार्दनी मागत । येवढा पुरवी मनींचा हेत ॥४॥

430. देखताचि ठसावले । रुप ह्रदयी हे चांगले ॥१॥ विठो लावण्याची कळा । मूर्ति मदनाचा पुतळा ॥२॥

431. अखंड तमासा डोळा देख निका । काळा निळा पारवा बाईयांनो ॥१॥ सदोदित नयनी नयन हारपे । निळ्याचे स्वरूपे मनी वसो ॥२॥

431. पूजावे कशाने जेथे जेथे तू देवा । अन्नगंध पुष्प धूपदीपादी सर्वा॥धृ० ॥१॥ पूज्य पूजक जगदाभास जाला सगुणी । म्हणानिया तूते भजी कोदंडपाणी ॥२॥

431. वाखर घेउनि आले । त्यासी तलवारे नेहाले ॥१॥ नव्हे आपुले उचित । करुनि टाकावे फजित ॥धृपद॥ अंगुळिया मोडी । त्यासी काय सिले घोडी ॥२॥ नपुंसकासाठी । तुका म्हणे न लगे जेठी ॥३॥

431. ऐसे तीर्थ कोणी दाखवा सुलभ |जेथे समारंभ हरिकथेचा ॥१॥ ते एक पंढरी विख्यात त्रिभुवनी |सकळा शिरोमणी चंद्रभागा ॥२॥ से तीर्थ कोणी दाखवा सुखरूप |जेथे त्रिविध ताप हारपती ॥३॥ ऐसे तीर्थ कोणी दाखवा सुंदर |गरुडटकभार विराजती ॥४॥