वारकरी रोजनिशी

1699. तुझाठायी ओस । दोन्ही पुण्य आणि दोष ॥१॥ झडले उरले किती । आम्ही धरियेले चित्ती ॥धृपद॥ कळलासी नष्टा । यातिक्रियाकर्मभ्रष्टा ॥२॥ तुका म्हणे बोला । नाही ताळा गा विठ्ठला ॥३॥

1699. तुझे गुणनाम ऐकता श्रवण नाराध्ये | अवलोकन करित नयन नाराध्ये | पूजन करिता कर नाराध्यै | ऐसी नाराणुक द्यावी कमळापती ॥ धृ ॥ नरहरि या नामे उदंड | केव्हांही नसावे रिकामे तोंड | खांदी सतत करंडा वाहे | मस्तकी अखंड निर्माल्य राहे |

1699. आम्हांसी तो एक संतांचे । दुजे अनुमान नेणो कांही ॥१॥ सर्वभावे त्याचे करिता सेवन । आमुचे हितकल्याण जन्मोजन्मी ॥२॥ एका जनार्दनी संतांचे चरणी । जाईन लोटांगणी जीवेभावें ॥३॥

1700. भांडावे तो हित । ठायी पडा ते उचित ॥१॥ नये खंडो देऊ वाद । आम्हा भांडवलभेद ॥धृपद॥ शब्दासारसे भेटी । नये पडो देऊ तुटी ॥२॥ तुका म्हणे आळस । तोचि कारणांचा नास ॥३॥

1700. तुझे नाम म्हणता सुलभ अनंता | दुर्लभ म्हणता अंतकाळी ॥१॥ तैसे तुवा मज केशवा करावे | हृदयी भेदावे नाम तुझे ॥२॥ मुके पशु पक्षी वृक्ष आणि पाषाण | तया नारायणा गति कैसी ॥३॥ नामा म्हणे कैसे केशवा सांगणे | अज्ञानी ते नेणे कवर्णेपरी ॥४॥

1700. संत भलते याती असो । परी विठ्ठल मनी वसो ॥१॥ तया घालीन लोळणीं । घेईन मी पायवणी ॥२॥ ज्ञाती कुळासी संबंध । मज नाही भेदाभेद ॥३॥ भलते ज्ञातीचा । विठ्ठल उच्चारी वाचा ॥४॥

1701. नव्हो गांढे आळसी । जो तू आम्हापुढे जासी ॥१॥ दिले आम्हा हाती । वर्म विवादाचे संती ॥धृपद॥ धरोनिया वाट । जाली शिरोमणि थोंट ॥२॥ तुका म्हणे देवा । वादे करीन खरी सेवा ॥३॥

1701. देवा निढळावरी हात दोन्ही | पाहे चक्रपाणि वाट तुझी ॥१॥ धांव गा धांव संख्या पांडुरंगा | जीवी जिवलगा मायबापा ॥२॥ तुजविण ओस दिसती दाही दिशा | आणि धांव जगदीशा मजसाठी ॥३॥ नामा म्हणे काय बैसलो निवांत | धांवतो अनंत भक्तांसाठी ॥४॥

1701. पायारीं घालीन मिठी । दाटेन कंठी सदगद ॥१॥ वाहेन टाळी नाचेन रंगी । दुजे संगी नका कांही ॥२॥ पायवणीं वंदीन माथा । निवारेल चिंता मग सर्व ॥३॥ एका जनार्दनी दान । द्यावे दोष गुण न पाहा ॥४॥

1702. तुझा विसर नको माझिया जीवा । क्षण एक केशवा मायबापा ॥१॥ जाओ राहो देह आता येचि घडी । कायसी आवडी याची मज ॥धृपद॥ कुश्चीळ इंद्रिये आपुलिया गुणे । यांचिया पाळणे कोण हित ॥२॥ पुत्र पत्नी बंधु सोयरी खाणोरी । यांचा कोण धरी संग आता ॥३॥

1702. भागलासि देवा धांव धांवणिया | दाखविसी पाया पांडुरंगा ॥१॥ गजेंद्र गणिका तुम्हा श्रमविले | मी काय उगले परदेशी ॥२॥ सोळा सहस्र आणि गोपी त्या उद्धरती | माझी कींव चित्ती का वा नये ॥३॥ नामा म्हणे आम्हा पुरे तुझा संग वारंवार मग वारी कोण ॥४॥

1702. तुम्ही कृपा केलियावरी । पात्र होईन निर्धारी ॥१॥ आता नका धरूं दुजे । मीतूंपणाचें उतरा ओझे ॥२॥ एका जनार्दनी शरण । जीवींची निजखूण त्या द्यावी ॥३॥

1703. ऐसे सत्य माझे येईल अंतरा । तरि मज करा कृपा देवा ॥१॥ वचनांसारिखे तळमळी चित्त । बाहेरि तो आत होईल भाव ॥धृपद॥ तरि मज ठाव द्यावा पायापाशी । सत्यत्वे जाणसी दास खरा ॥२॥ तुका म्हणे सत्य निकट सेवके । तरिच भातुके प्रेम द्यावे ॥३॥

1703. केशवचरणी मने दिली बुडी इंद्रिये बापुडी धांवती पाठी ॥१॥ संसार संभ्रम नको सुखलेश | भातुके सरिसे पाठविसी ॥२॥ जन्मजन्मांतरी जाणावे कवणे | नेणोनि भोगणे कवणे स्वामी ॥३॥ नामा म्हणे केशवे भक्तवत्सले | आम्हांसि वेगळे होऊ नका ॥४॥

1703. सोनियाचा दिवस आजी झाला । संतसमागम पावला ॥१॥ तेणे फिटले अवघे कोडे । झाले परब्रह्मा उघडें ॥२॥ एका जनार्दनी सेवा । करीन मी त्याची भावां ॥३॥

1704. आदि वर्तमान जाणसी भविष्य । मागे पुढे नीस संचिताचा ॥१॥ आता काय देऊ पायापे परिहार । जाणा तो विचार करा देवा ॥धृपद॥ आपुले ते येथे काय चाले केले । जोडावे ते भले हात पुढे ॥२॥ तुका म्हणे फिके बोल माझे वारा । कराल दातारा होईल ते ॥३॥

1704. ऐशा विचारे समाधान करी | गोविंद श्रीहरी नारायण ॥१॥ सर्वकाळ ऐसी वदो ही वैखरी | आणिक अंतरी नाठवावे ॥२॥ आणिकासी गुज न बोले वदन | वदो नारायण सर्वकाळ ॥३॥ रामकृष्ण माझ्या शेषाचे स्तवन | शास्त्रेंहि पुराणे भाट ज्यांची ॥४॥

1704. माझ्या मना धरी गोडी । संत जोडी करी तू ॥१॥ मग सुखा काय उणें । देवचि ठाणें दुणावें ॥२॥ कळिकाळ वंदी माथा । नाही चिंता संसार ॥३॥ एका जनार्दनी दास । हेंचि आस पुरवावी ॥४॥

1705. सुखे न मनी अवगुण । दुःख भोगी त्याचे कोण ॥१॥ हे का ठायीचे न कळे । राती करा झांकुनि डोळे ॥धृपद॥ चालोनि आड वाटे । पायी मोडविले काटे ॥२॥ तुका म्हणे कोणा । बोल ठेवितो शाहाणा ॥३॥

1705. पैल पिकली पंढरी | विठ्ठलरायाची नगरी ॥१॥ पाहा ऐकले निरूते | विश्व केले हे मागुते ॥२॥ केशवा खळेदान देता | नामा जालासे मागता ॥३॥

1705. मनाची नखी न लगे जया ठाया । तेणे उणी पाया भेटवी संत ॥१॥ संत उदार उदार । नामामृतें भरले सागर ॥२॥ एका जनार्दनी संत । कोण जाणेंत्यांचा अंत ॥३॥

1706. आम्ही न देखो अवगुणा । पापी पवित्र शाहाणा ॥१॥ अवघी रूपे तुझी देवा । वंदू भावे करू सेवा ॥धृपद॥ मज मुक्ती सवे चाड । नेणे पाषाण धातु वाड ॥२॥ तुका म्हणे घोटी । विष अमृत तुजसाठी ॥३॥

1706. विटेवरी नीट उभा कटी ठेवुनी कर | तो पुंडलिकाचे द्वारी देखियेला ॥१॥ बहुली बहुली देहुडा पाउली | गुंजाहार गळा देखियेला ॥२॥ पुष्पवतीच्या संगमी गोपाळ आश्रमी | काला करिता आम्ही देखियेला ॥३॥ वेणु वाहता चहुंकरी नाद उठला अंबरी | वासुरे तटस्थ हुंबरी होऊनि देखियेला ॥४॥

1706. करी कांही मनाएका विचरणा । संतांच्या चरणा न विसंबे ॥१॥ तयाचा मी दास कामारी दुर्बळ । तेंचि माझे सकळ हित करती ॥२॥ देउनि प्रेमपान्हा लाडिवाळपणें । कृपेचे पोसणे तुमचे मी ॥३॥ जनार्दनी एका तुमचा तो दास । तयासी उदस धरु नये ॥४॥

1707. मज नाही तुझ्या ज्ञानाची ते चाड । घेता वाटे गोड नाम तुझे ॥१॥ नेणते लेकरू आवडीचे तान्हे । बोलतो वचने आवडीने ॥धृपद॥ भक्ती नेणे काही वैराग्य ते नाही । घातला विठाई भार तुज ॥२॥ तुका म्हणे नाचे निर्लज्ज होऊनि । नाही माझे मनी दुजा भाव ॥३॥

1707. बाहेरी भीतरी तुजचि मी देखे | चित्त तेणे सुखे वेडावले ॥१॥ संतसंगे मज पालट हा जाला | पाहाता विठ्ठला रूप तुझे ॥२॥ मीपणासहित आनंदी बुडाले | न निघे कांही केले चित्त माझे ॥३॥ नामा म्हणे एक उरलीसे वासना | स्वामिसेवकपणा देई देवा ॥४॥

1707. मनाचेनि मने जहालों शरणागत । कृपावंत संत मायबाप ॥१॥ धरुनिया आस घातली लोळणीं । मस्तक चरणी माझा तुमच्या ॥२॥ तुमचा मी दास कामारी त्रिवाचा । आणिक मनाचा संकल्प नाही ॥३॥ एका जनार्दनी तुम्ही तो पावन । काय हा मी दीन वानु महिमा ॥४॥

1708. काय माझे संत पाहती जाणीव । सर्व माझा भाव त्यांचे पायी ॥१॥ कारण सरते करा पांडुरंगी । भूषणाची जगी काय चाड ॥धृपद॥ बोबडा उत्तरी म्हणे हरीहरी । आणीक भीकारी नेणे दुजे ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही विठ्ठलाचे दास । करितो मी आस उच्छिष्टाची ॥३॥

1708. मन माझे आंधळे कपटाचे कवाडे | भक्ता केंवि उघडे ज्ञानेंविण ॥१॥ काय करू देवा माझिया या देवा | अभक्तांसी भाव केंवि होय ॥२॥ हे माझे म्हणसी कुबुद्धि लेकरी | मागे काळवरी पाहतसे ॥३॥ नामा म्हणे केशवा माझा तुझा भाव| तुझे पायी ठाव देई देवा ॥४॥

1708. पाहुनिया मनोगत । पुरवा हेत तुम्ही माझा ॥१॥ मग मी न सोडी चरणा । संत सुजाणा तुमचीया ॥२॥ दंडवत घालीन पाया । करा छाया कृपेची ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । मुगुटमणी तुम्ही संत ॥४॥

1709. जीवाचे जीवन अमृताची तनु । ब्रम्हांड भूषणु नारायण ॥१॥ सुखाचा सांगात अंतकासी अंत । निजांचा निवांत नारायण ॥धृपद॥ गोडाचे ही गोड हर्षाचे ही कोड । प्रीतीचा ही लाड नारायण ॥२॥ भावाचा निज भाव नावाचा हा नांव । अवघा पंढरिराव अवतरलासे ॥३॥

1709. मी असे तेथे मग तू कंचा | हा उपजत ठायींचा तोडी वेळु ॥१॥ आपुले करोनि ठेवी तुझे चरणी | न मानिंति कोणी क्षिती नाही ॥२॥ सेवा तुझी देई हेंचि दुजेपण | येर तो अभिमान खंडी माझा ॥३॥ नामा म्हणे देवा आवडसी माझ्या जीवा | सुखरूप केशवा विठ्ठलराजा ॥४॥

1709. जन्मजन्मातरीचें सुकृत जोडणें । संतचरण पावणें तेणे भाग्ये ॥१॥ हा माझा विश्वास संतचरण सेवा । दुजा नाही हेवा प्रपंचाचा ॥२॥ मागणें ते नाही आणिक तयासी । संत हे सेवेसी झिजवी अंग ॥३॥ एका जर्नादनी सेवेसी मन । रात्रंदिवस ध्यान लागो त्याचे ॥४॥

1710. आता मी सर्वथा नव्हे गा दुर्बळ । यातिहीनकुळ दैन्यवाणा ॥१॥ माय रखुमाई पांडुरंग पिता । शुद्ध उभयता पक्ष दोन्ही ॥धृपद॥ बापुडा मी नव्हे दुर्बळ ठेंगणा । पागिला हा कोणा आणिकासी ॥२॥ दृष्ट नव्हो आम्ही अभागी अनाथ । आमुचा समर्थ कैवारी हा ॥३॥

1710. मने ध्यान करणे वाचे उच्चारणे | नयनी तुज पाहणे हेंचि देई ॥१॥ माथा चरणी ठेवणे करे पूजा करणे | श्रवणी ऐके गुण हेंचि देई ॥२॥ पञ्चक्रमार्गावरी वावन्न अक्षरी | निरालब निरंतरी भेटी देई ॥३॥ मनसा वाचा कर्म आणि दश इंद्रिये | तुझ्या चरणी होय ऐसे करी ॥४॥

1710. जगी जनार्दन मुख्य हाचि भाव । संत तेचि देववृति ऐसी ॥१॥ समाधी साधन संतजन । विश्रांतीचे स्थान संतापायीं ॥२॥ योगयाग धारण पंचाग्र्नि साधन । ते हे ध्यान संतापायी ॥३॥ एका जनार्दनी तयांचा सांगात घडो मज निश्चित सर्वकाळ ॥४॥

1711. केले नाही मनी तया घडे त्याग । उबगे उद्वेग नाही चित्ती ॥१॥ देवचि हा जाणे अंतरीचा भाव । मिथ्या तो उपाव बाह्य रंग ॥धृपद॥ त्यागिल्याचे ध्यान राहिले अंतरी । अवघी ते परी विटंबना ॥२॥ तुका म्हणे आपआपणा विचारा । कोण हा दुसरा सांगे तुम्हा ॥३॥

1711. काळ देहासी आला खाऊ | आम्ही आनंद नाचू गाऊ ॥१॥ कोण वेळे काय गाणे | हे तो भगवंता मी नेणे ॥२॥ टाळ मृदंग दक्षिणेकडे | माझे गाणे पश्चिमेकडे ॥३॥ नामा म्हणे वा केशवा | जन्मोजन्मी द्यावी सेवा ॥४॥

1711. तुमच्या चरणींक मिठी । आता तुटी न करावी ॥१॥ थोराचे जे थोरपण । तुम्हा करणे सहजची ॥२॥ मी पतीत दीन हीन । म्हणोनि शरण तुम्हांसी ॥३॥ पतीत पावन तुम्ही संत । एवढें आर्त पुरवा ॥४॥

1712. हित व्हावे तरी दंभ दुरी ठेवा । चित्त शुद्ध सेवा देवाची हे ॥१॥ आवडी विठ्ठल गाईजे एकांती । अलभ्य ते येती लाभ घरा ॥धृपद॥ आणीका अंतरी निदावी वसति । करावी हे शांती वासनेची ॥२॥ तुका म्हणे बाण हाचि निर्वाणीचा । वाउगी हे वाचा वेचू नये ॥३॥

1712. तू एक म्हणोनि मी ऐसा जाणे | तुझे नाम जाण विस्तारिले ॥१॥ आता करिसी काय आता करिसी काय | सांपडली सोय रामचंद्रा ॥२॥ चरणीजे आहे ती माझी माय | ईश्वरू तो वाहे शिरकमळी ॥३॥ नामा म्हणे देवा न सोडी मी भावा | जन्मोजन्मी सेवा द्यावी तुझी ॥४॥

1712. ऐकोनी कीर्ति उदार संत । आला धांवत शरण ॥१॥ सांभाळावे सांभाळावे । सांभाळावे अनाथा ॥२॥ धरुनिया हाती हात । ठेवा मस्तकी निवांत ॥३॥ एका जनार्दनी एकपण । एका भावे आलो शरण ॥४॥

1713. हो का नर अथवा नारी । ज्यांचा आवडता हरी ॥१॥ ते मज विठोबासमान । नमू आवडी ते जन ॥धृपद॥ ज्याचे अंतर निर्मळ । त्याचे सबाह्य कोमळ ॥२॥ त्यांचा संग सर्वकाळ । घडो मज हे मंगळ ॥३॥

1713. दास्यत्व न घडेची तुझे | आयुष्य वेंचिले वीण काजे |धरणी जाले पै ओझे | तुझ्या प्राप्तिवांचोनि ॥१॥ पुनरपि जन्मा येईन मागुता | कवण जाणे कैसी व्यवस्था |तुज मी ध्याईन अनंता | ऐसा लाभ के होईल ॥२॥ तुझ्या नामाचा वोरसु | तेणे चुकला गर्भवासु |नामा विनवी विष्णुदासु | देई सौरमु आपुले नामी ॥३॥

1713. संतचरणी जीवभाव । ठेविला देह विसर ॥१॥ आता तुम्ही उपेक्षिल्यावरी । कोण वानील तुमची थोरी ॥२॥ बहु जाहलो कासावीस धरली कास आदरे ॥३॥ एका जनार्दनी परता । करिता लाज येई माथा ॥४॥

1714. हरीची हरीकथा नावडे जया । अधम म्हणता तया वेळ लागे । मनुष्यदेही तया नाट लागले । अघोर साधिले कुंभपाक ॥१॥ कासया जन्मा आला तो पाषाण । जंत का होऊन पडिला नाही । उपजे मरोनि वेळोवेळा भांड । परि न धरी लंड लाज काही ॥धृपद॥

1714. स्वामी एक व्हावा तुजचि सारिखा | करी निज सेवका जगद्वंद्य ॥१॥ देउनी प्रेमाते पाळिसी तू बाळे | न करिसी जीवावेगळे क्षणभरी ॥२॥ बळी भीष्म नारद उद्भव रुक्मांगद | हनुमंत प्रल्हाद अंबऋषि ॥३॥ नामा म्हणे हेचि देई जन्मोजन्मी | मी दास तू स्वामी केशिराजा ॥४॥

1714. संतचरणी विश्वास । धरुनी राहिलों रात्रंदिवस ॥१॥ मज दीना सांभाळावे । हेंचि मागे जीवेंभिव ॥२॥ धनवित्ता चाड नाही । सेवा सुखे माज द्यावी ॥३॥ एका जनार्दनी अपुला । एका एकपणे अंकिला ॥४॥

1715. उपेक्षिला येणे कोणी शरणागत । ऐसी नाही मात आईकिली ॥१॥ आता काय ब्रीद सांडील आपुले । ठायीचे धरिले जाणोनिया ॥धृपद॥ माझ्या दोषासाठी होईल पाठमोरा । ऐसा कोण पुरा भोग बळी ॥२॥ तुका म्हणे रूप आमुच्या कैवारे । धरिले गोजिरे चतुर्भुज ॥३॥

1715. हेचि माझी संध्या हेंचि माझे स्नान | तुझ्या पायी मन लागो देवा ॥१॥ हेचि माझी ऋद्धि हेचि माझी सिद्धि | अखंड समाधी पाय तुझे ॥२॥ नामा म्हणे हेंचि देई गा श्रीपती | कथेची विश्रांति जन्मोजन्मी ॥३॥

1715. पुरवा माझी एवढी आस । करा निजदास संतांचा ॥१॥ इच्छा पुरवा मनीचा हेत । सभाग्य संत दाखवा ॥२॥ आणिक मागणें ते नाही । दुजा नाही आठव नको ॥३॥ घालीन लोळणीं । संतचरणा निशिदिणीं ॥४॥

1715. मायबाप तुम्ही संत । मी पतित कींव भाकी ॥१॥ करा माझे समाधान । अभय वचन देउनी ॥२॥ मागे तारिले सकळ । उत्तम अधम चांडाळ ॥३॥ तोचि आहे अनुभव । म्हणोनि कींव भाकितसे ॥४॥

1716. आवडी सारिखे संपादिले सोंग । अनंत हे मग जाले नाम ॥१॥ कळे ऐशा वाटा रचिल्या सुलभा । दुर्गम या नभाचा ही साक्षी ॥धृपद॥ हाते जेवी एक मुखी मागे घास । माउली जयास तैसी बाळा ॥२॥ तुका म्हणे माझे ध्यान विटेंवरी । तैसीच गोजिरी दिसे मूर्ती ॥३॥

1716. पंढरीचा वास चंद्रभागे स्नान | आणिक दर्शन विठोबाचे ॥१॥ हेंचि घडो मज जन्मजन्मांतरी | मागणे श्रीहरी नाही दुजे ॥२॥ मुखी नाम सदा संतांचे दर्शन जनी जनार्दन ऐसा भाव ॥३॥ नामा म्हणे तुझे नित्य महाद्वारी | कीर्तन गजरी सप्रेमाचे ॥४॥

1716. देहतापें तापलों भारी । संताघईं मागतसें ॥१॥ मज द्या कांहो जीवन । जेणे जीवाचे समाधान ॥२॥ एक जनार्दनी सवे । सुखसागराची घातली पोहे ॥३॥

1717. धन्य मी मानीन आपुले संचित । राहिलीसे प्रीत तुझे नामी ॥१॥ धन्य जालो आता यासि संदेह नाही । न पडे या वाही काळा हाती ॥धृपद॥ ब्रम्हरस करू भोजन पंगती । संतांचे संगती सर्वकाळ ॥२॥ तुका म्हणे पोट धालेचि न धाये । खादलेचि खाये आवडीने ॥३॥

1717. माता आणि तात सोयरे हरिजन | यम नेम नेणे दोन गोष्टी ॥१॥ गोष्ट ते कोणती म्हणाल तुम्ही जरी | वाचे हरिहरि म्हणतसो ॥२॥ नामा म्हणे आम्ही मागतो देवासी | कीर्तनी उपवासी करावे देवा ॥३॥

1718. आवडी न पुरे सेविता न सरे । पडियेली धुरेसवे गाठी ॥१॥ न पुरे हा जन्म हे सुख साठिता । पुढती ही आता हे चि मागो ॥धृपद॥ मारगाची चिंता पालखी बैसता । नाही उसंतिता कोसपेणी ॥२॥ तुका म्हणे माझी विठ्ठल माउली । जाणे ते लागली भूक तहान ॥३॥

1718. आम्ही दिला जीव तुझिया कीर्तने | पांगुळली मने योगियांची ॥१॥ न बोलवे वाचा न बोलवे कांही | आपेंआप पाही ठाकलो असे ॥२॥ ऐसे तुझे नाम दे गोड गा देवा | घाली वा केशवा हृदयामाजी ॥३॥ नामा म्हणे आम्हा सांपडले वर्म | नित्य वाचे नाम रामकृष्ण ॥४॥

1718. संताचिये पायी । भावे ठेविलीआं म्या डोई ॥१॥ करा माझे समाधान । आलो पतीत शरण ॥२॥ आपुलिया सेवे । माझे संकल्प वेचावे ॥३॥ एका जनार्दनी तुमचा दास । पुरवा आस माझी ॥४॥

1719. नाही त्रिभुवनी सुख या समान । म्हणऊनि मन स्थिरावले ॥१॥ धरियेली जीवी पाउले कोमळी । केली एकावळी नाममाळा ॥धृपद॥ शीतळ होऊनिया पावलो विश्रांती । न साहे पुढती चाली चित्ता ॥२॥ तुका म्हणे जाले सकळ सोहळे । पुरविले डोहळे पांडुरंगे ॥३॥

1719. आठविता मनी तुझी ब्रीदावळी | येऊनि जवळी उभा ठाके ॥१॥ लाज धरोनिया होतोसि माघारा | तुजची दातारा दिसे शोभा ॥२॥ नामरूपासाठी घेसी नाना सोंगें| भक्त जिवलगे अंतकाळी ॥३॥ नामा म्हणे मज नको हा संसार | मज निरंतर देई संग ॥४॥

1719. तुम्ही तंव उदार मायबाप संत । करावे कृतार्थ मजलागी ॥१॥ ठेवा माथा हात वंदुं पायवाणी । आणिक दुजे मनी नाहे कांही ॥२॥ गुण दोष याती न पहा कारण । करितो भजन निशिदिनीं ॥३॥ एका जनार्दनी तयाचा मी दास । एवढीची आस पायी मिठी ॥४॥

1720. मायबापापुढे लाडीके लेकरू । तैसे बोल करू कवतुके ॥१॥ कृपावंता घाली प्रेमपान्हारस । वोळली वोरस पांडुरंगे ॥धृपद॥ नाही धीर खुंटी जवळी हुंबरे । ठायी च पाखर कवळिती ॥२॥ तुका म्हणे मज होऊ नेदी सीण । कळो नेदी भिन्न आहे तैसे ॥३॥

1720. इतुके मागतसे तुज । वनी जन्म देई मज ॥१॥ सुखे करूनी राहीन । तुझे पाहीन चरण ॥२॥ शीण बहुत पावलो । आता तुजपाशी आलो ॥३॥ नकरी अव्हेर । दास तुझा मी किंकर ॥४॥

1720. फार बोलू काय वांया । जाणवेल पाया चित्त माझे ॥१॥ धन्य धन्य तुम्ही संत । कॄपावंत संसारी ॥२॥ उत्तीर्णपणें मज दासा । पुरवा इच्छा कृपाळुवा ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । कृपा करुना तुम्ही संत ॥४॥

1721. उत्तम घालावे आमुचिये मुखी । निवारावे दुःखी होऊ नेदी ॥१॥ न बैसे न वजे जवळूनि दुरी । मागे पुढे वारी घातपात ॥धृपद॥ नाही शंका असो भलतिये ठायी । मावळले पाही द्वैताद्वैत ॥२॥ तुका म्हणे भार घेतला विठ्ठले । अंतरी भरले बाह्य रूप ॥३॥

1721. सगुण निर्गुण जे का बोलिजे | ते तू माझे सर्व पांडुरंगा ॥१॥ आहेसि तितुके तूंचि सर्वागत | मी काय अनाथ वर्णू तुज ॥२॥ चरणींची आवडी न संडावी मने | यापरि पोसणे मायबापा ॥३॥ साक्ष भीमरथी संत पुंडलिक | नाम्याते आणिक न कळे कांही ॥४॥

1721. रवि न लपेचि अंधारी । तैशी तुमची जगी थोरी ॥१॥ कृपावंत तुम्ही संत । यावरी हेत दुजा नाही ॥२॥ एका जनार्दनी शरण । संत परिपुर्ण दयाळू ॥३॥

1722. आठवूंचि नेदी आवडी आणीक । भरूनिया लोक तिन्ही राहे ॥१॥ मन धावे तेथे तिचेचि दुभते । संपूर्ण आइते सर्वकाळ ॥धृपद॥ न लगे वोळावी इंद्रिये धावता । ठाव नाही रिता उरो दिला ॥२॥ तुका म्हणे समपाउलाचा खुंट । केला बळकट हालो नेदी ॥३॥

1722. श्रीमुखाची सोय पाहो म्हणो जरी | एवढा मी अधिकारी कैंचा देवा ॥१॥ चरणांजवळूनि नसावे जी दुरी | जन्मजन्मातरी हेचि देई ॥२॥ तुज देता सोपे मजहि तृप्ति अल्पे | सर्वज्ञा साक्षेपे सांगतसे ॥३॥ अनाथाचा नाथ हे ब्रीद साच | न करावे उदास नामा म्हणे ॥४॥

1722. धन्य आज दिन संतदरुशनाचा । अनंत जन्मांचा शीण गेला ॥१॥ मज वाटे त्यासी आलिंगन द्यावे । कदा न सोडावे चरण त्याचे ॥२॥ त्रिविध तापांची जाहली बोळवण । देखिल्या चरण वैष्णवांचे ॥३॥ एका जनार्दनी घडो त्यांचा संग । न व्हावा वियोग माझ्या चित्ता ॥४॥

1723. आम्हा अळंकार मुद्रांचे शृंगार । तुळसीचे हार वाहो कंठी ॥१॥ लाडिके डिंगर पंढरिरायाचे । निरंतर वाचे नामघोष ॥धृपद॥ आम्हा आणिकाची चाड चित्ती नाही । सर्व सुख पायी विठोबाच्या ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही नेघोंचि या मुक्ती । एकाविण चित्ती दुजे नाही ॥३॥

1723. बाहेरी भीतरी पाहता दिसे एकु | उभा असे व्यापकु पंढरिरावो ॥१॥ पंढरीचा राणा विटेवरी जाणा | जीविचिया खुणा भक्ता सांगे ॥२॥ गुंतलो संसारी भरलो कर्मभांडारी विषयामाशारी मोहियेले ॥३॥ नामा म्हणे केशवा माझे उणे न पाही | चरणसेवा देई जन्मोजन्मी ॥४॥

1723. संताच्या विभुती जगासी उपदेश । देताती सौरस सर्वभावे ॥१॥ परिसाचे परी करिती उपकार । कामधेनु कल्पतरुवर त्यासी वंद्य ॥२॥ एका जनार्दनी सर्वामाजी श्रेष्ठ । संत ते वरिष्ठ वंदू आम्ही ॥३॥

1724. चला पंढरीसी जाऊ । रखुमादेवीवरा पाहू ॥१॥ डोळे निवतील कान । मना तेथे समाधान ॥धृपद॥ संता महंता होतील भेटी । आनंदे नाचो वाळवंटी ॥२॥ ते तीर्थांचे माहेर । सर्वसुखाचे भांडार ॥३॥

1724. हेंचि देवा मागत |चरणसेवा अखंडित ॥१॥ वास द्यावा पंढरीचा | सदा संग हरिदासाचा ॥२॥ जन्म हो का भलते याति | परि मी न चुके हरिभक्ति ॥३॥ नामा म्हणे कमळापती | हेंचि द्यावे पुढतपुढती ॥४॥

1724. संत आमुचे देव संत आमुचे भाव । आमुचे गौरव संत सर्व ॥१॥ वेदशास्त्रा पुराण मंत्रादि साधन । संतसेवा ध्यान आम्हा धन्य ॥२॥ योगयाग व्रत साधन पसर । संतांठायीं आदर हेंचि बरे ॥३॥ जनीं जनार्दन संतसेवा जाण । एका जनार्दन तोचि धन्य ॥४॥

1725. पैल घरी जाली चोरी । देह करी बोंब ॥१॥ हाबा हाबा करिसी काय । फिराऊनि नेटया वाय ॥धृपद॥ सांडुनिया शुद्धी । निजलासी गेली बुद्धी ॥२॥ चोरी तुझा काढिला बुर । वेगळा भावा घातले दूर ॥३॥

1725. विणा घेऊनिया करी | उभा राउळामाझारी ॥१॥ तहान भूक हरपली | छंद लागला विठ्ठली ॥२॥ कन्या पुत्र बाप माय | त्यांचा आठव तो न ये ॥३॥ नामा म्हणे हेंचि देई | तुझे पायी माझी डोई ॥४॥

1725. संतसमागमें सुखाची ते राशी । म्हणोनि पायांपाशी सलगी केली ॥१॥ वंदू चरणरज घालूं लोटांगण । अभय ते दान संत देती ॥२॥ पंचमहापातकी विश्वास घातकी । ऐशींयासी निकी संतसेवा ॥३॥ एक जनार्दनी संतांचा मी दास । अनन्य पायांस न विसंबे ॥४॥

1726. किती वेळी खादला दगा । अझून का जागसी ना ॥१॥ लाज नाही हिंडता गावे । दुःख नवे नित्य नित्य ॥धृपद॥ संवचोरा हाती फासे । देखता कैसे न देखसी ॥२॥ तुका म्हणे सांडिती वाट । तळपट करावया ॥३॥

1726. नेणे मन कांही विश्वास नामाचा | गोसावी आमुचा पांडुरंग ॥१॥ संसारी पडलो कर्माचे भांडारी | कृपा निरतरी करी मज ॥२॥ नेणे तुझे ध्यान नेणे तुझे प्रेम I दावी मज वर्म सेवकासी ॥३॥ नामा म्हणे माझे गुणदोष कांही | ठाव तुझे पायी देई मज ॥४॥

1726. सायासाचा न करी सोस । एक आंस संतचरणी ॥१॥ नावडे वैभव विलास मनी । अनुदिनी संतसेवा ॥२॥ पेमें प्रेम दुणावलें । सुख जाहलें सुखासी ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । संतचरण वंदी माथा ॥४॥

1727. मुदलामध्ये पडे तोटा । ऐसा खोटा उदीम ॥१॥ आणिकाची का लाज नाही । आळसा जिही जिंतिले ॥धृपद॥ एके सांते सरिखी वित्ते । हानि हिते वेगळाली ॥२॥ तुका म्हणे हित धरा । नव्हे पुरा गावढळ ॥३॥

1727. होईन संताचा वोळगणा | दास डिंगर पोसणा ॥१॥ प्रेम देई नारायणा | भूतदया परिपूर्णा ॥२॥ संतचरणींचे रज | हेंचि सर्व तीर्थ मज ॥३॥ सेवीन संत उष्टावळी | तेणे पवित्र आमुची कुळी ॥४॥

1727. संतसुखसागरीं । बुडी दिधली निर्धारी । भव दुःख हरी । संतनामें ॥१॥ ऐसा संताचा महिमा । नाही द्यावय उपमा । ब्रह्मासुखधामा । पुढे नाचे ॥२॥ बोलती ते वचन साचे । नाही बोलणें असत्याचे । नामी प्रेम जायाचें । जडोनि ठेले ॥३॥ कृपावंत संत । दीन तारिले त्वरित । एका जनार्दनी मात । श्रवण मज झालीं ॥४॥

1728. निरोप सांगता । न धरी भय न करी चिंता ॥१॥ असो ज्याचे त्याचे त्याचे माथा । आपण करावी ते कथा ॥धृपद॥ उतरावा भार । किंवा न व्हावे सादर ॥२॥ तुका म्हणे धाक । तया इह ना परलोक ॥३॥

1728. ऐके मोक्षाची मी कथा | तेणे भय वाटे चित्ता ॥१॥ देवा कांही नमगे नमगे | मौन असे संतसंगे ॥२॥ ऐके मुक्तिचिया गोष्टी | तेणे होतसे हिंपुटी ॥३॥ ऐके समाधीची गोडी | मन तुझे पायी वोढी ॥४॥

1728. तुम्ही संतजन । माझे ऐका हो वचन ॥१॥ करा कृपा मजवरी । एकदां दाखवा तो हरी ॥२॥ आहे तुमचे हाती । म्हणोनि येतो काकुळती ॥३॥ एका जनार्दनी म्हणे थारा । संतीं द्यावा मज पामरा ॥४॥

1729. शूरत्वासी मोल । नये कामा फिके बोल ॥१॥ केला न संडी कैवाड । जीवेसाठी तो हे होड ॥धृपद॥ धीर तो कारण । साह्य होतो नारायण ॥२॥ तुका म्हणे हरी । दासा रिक्षतो निर्धारी ॥३॥

1729. साधुनि समाधी तुज म्या चितावे | मग माझ्या याये हृदयति ॥१॥ तंव पांडुरंगा संतामाजी उणे | तुजलागी निर्वाण करी देवा ॥२॥ तुजसी संबंध लौकिका वेगळा | पाळिसी गोपाळा लळे माझे ॥३॥ उपजता बाळ हितार्थी लागोनी | प्रसन्न जननी होई आधी ॥४॥

1729. जाहली भाग्याची उजरी । संतसेवा निरंतरी ॥१॥ हेंचि मज वाटे गोमटें । येणे भवभ्रम फिटे ॥२॥ करिता सावकाश ध्यान । होय मनाचे उन्मन ॥३॥ एका जनार्दनी संत । सदा शांत अंतरी ॥४॥

1730. हरीच्या दासा भये । ऐसे बोलो ते ही नये ॥१॥ राहोनिया आड । उभा देव पुरवी कोड ॥धृपद॥ हरीच्या दासा चिंता । अघटित हे वार्ता ॥२॥ खावे ल्यावे द्यावे । तुका म्हणे पुरवावे ॥३॥

1730. आडलिया कोंवसा अनाथा कैवारी | ब्रीद चराचरी वर्णिताती ॥१॥ येई वा श्रीहरी तू आमचा कैवारी | सुदर्शन करी येई शीघ्र ॥२॥ गजेंद्राकारणे कळवळा अगाध | जगी तुझे ब्रीद तैसा येई ॥३॥ सुदामा ब्राह्मण अनाथ दुर्बळ | तेथे तू केवळ अवतरलासी ॥४॥

1730. आजी सुदिन आम्हांसी । संतसंग कैवल्यराशी ॥१॥ हेंचि आमुचे साधन । आणिक नको आम्हा पठण ॥२॥ वेदश्रुति पुराण मत । संतसेवा ते सांगत ॥३॥ जाणोनि विश्वासलो मनी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

1731. दासा सर्वकाळ । तेथे सुखाचे कल्लोळ ॥१॥ जेथे वसती हरीचेदास । पुण्य पिके पापा नास ॥धृपद॥ फिरे सुदर्शन । घेऊनिया नारायण ॥२॥ तुका म्हणे घरी । होय म्हणियारा कामारी ॥३॥

1731. प्रपंची जरी माते करिसी उदासीन | तरी तुझे ध्यान लागो मना ॥१॥ हेंचि तुज मागणे जन्मजन्मांतरी | न मागता अंतरो प्रगट होसी ॥२॥ इंद्रियांचे व्यापार अवघेचि तोडी | प्रेमरसगोडी देई माते ॥३॥ नामा म्हणे शरण आलो मी केशना | हावि तू पुरवावा मनोरथ ॥४॥

1731. कृपाळ उदार तुम्ही संत । दीन अनाथ तारिले ॥१॥ हाचि महिमा ऐकिला । जीव गुंतला चरणी ॥२॥ करा माझे समाधान । देउनी वचन अभयांचें ॥३॥ यावई फार बोलु नेणे । उचित करणे तुम्हासी ॥४॥

1732. आमचा स्वदेश । भुवनत्रयामध्ये वास ॥१॥ मायबापाची लाडकी । कळो आले हे लौकिकी ॥धृपद॥ नाही निरपराध । कोणा आम्हामध्ये भेद ॥२॥ तुका म्हणे मान । अवघे आमचे हे धाम ॥३॥