वारकरी रोजनिशी

124. अंतरींची घेतो गोडी । पाहे जोडी भावाची ॥१॥ देव सोयरा देव सोयरा । देव सोयरा दीनाचा ॥२॥ आपुल्याच वैभवे । शृंगारावे निर्मळॆ ॥३॥ तुका म्हणे जेवी सवे । प्रेम द्यावे प्रीतीचे ॥४॥

124. दु:खाची निवृत्ती सुखाचे ते सुख । पाहता श्रीमुख गोविंदाचे ॥१॥ रंगणी रांगत गुलगुला बोलत । असुर रुळत चरणांतळी ॥धृ॥ नामा म्हणे हाती लोणियाचा उंडा । गौळणी त्या तोंडा भुललिया ॥३॥

124. धुणे घेऊनि कांखेसी । जनी गेली उपवासी ॥1॥ मार्गे विठ्‌ठल धावला । म्हणे का टाकिले मला ॥2॥ का गा धावोनि आलासी । जाय जाय राउळासी ॥3॥ चहू हाते धुणे केले । जनी म्हणे बरे झाले ॥4॥

124. एक मुख नेणती । नाम हरीचे न घेती । मुखे भलतेंचि जल्पती । ते पावती अध:पंथा ॥ नामेंवीण सुटका नाही । ऐसी वेदशास्त्री ग्वाही । जो वेद मस्तकी पाही । ब्रह्मयाने वंदिला ॥

124. कैसा मी वानू कैसा मी वानू । कैसा ध्याना आणू पांडुरंग ॥१॥ कैसी ते सेवा करू ते प्रकार । नव्हेचि अंतर स्थिर माझे ॥२॥ वारिता हे मन न येचि हाता । कितीसी हे चिंता करू आता ॥३॥ चोखा म्हणे येथे खुंटला उपाय । कैसेनि पाय आतुडती ॥४॥

124. आणिले उसने पाचांचे शरीर । साधावया सार मोक्षपंथ ॥१॥ येथे तुवा जरी माडिला आळस । होईल बरी नाश स्वहिताचा ॥२॥

124. राग होरी सिन्दूरा फागुन के दिन चार होली खेल मना रे॥ बिन करताल पखावज बाजै अणहदकी झणकार रे । बिन सुर राग छतीसू गावै रोम रोम रणकार रे॥

124. पतीया मै कैशी लीखूं, लीखये न जातरे॥धृ०॥ कलम धरत मेरा कर कांपत । नयनमो रड छायो॥१॥ हमारी बीपत उद्धव देखी जात है । हरीसो कहू वो जानत है॥२॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । चरणकमल रहो छाये॥३॥

124. तृणाचिया लोभेम गायी गेल्या दुरी । पाचारी मुरारी नामे त्यांची ॥१॥ चंद्रभागे गंगे भागीरथी यमुने । येई ताम्रपर्णे धांवोनिया ॥२॥ सरस्वती प्रवरे कालिंदी नर्मदे । येई तुंगभद्रे धां-वोनिया ॥३॥ देवाजीच्या शब्द ऐकोनिया कानी । येताती धांवोनी नामा म्हणे ॥४॥

124. नको नको रे दुर देशी । आम्हा ठेवी चरणापाशी । मग या विरहा कोन पुसी । ऐसी इच्छा देई आम्हांसी ॥१॥ पुरे पुरे संसार विरह छंद । तेणे तु अंतरासी गोविंद । द्वैताचा नसो देऊं बाधा । हृदयी प्रगटोनी दावी बोध ॥२॥

124. मग पाचारुनिया प्रांतवासी । व्दिज आणिले भोजनासी । जिताणे करुनिया श्रीकृष्णासी । ओंवाळिती अक्षवाणे ॥१॥

124. हिरण्यगर्भ माया अंडाकार छाया । ब्रह्म असलया तेथे नेत ॥१॥ ते रूप वैकुंठ जीवशिवपीठ । मायेचा उद्धाट छायासंगे ॥२॥ माया ब्रह्म हरि माता पिता चारी । जीवशिव शरिरी एक नांदे ॥३॥ निवृत्ति छाया जीवशिवमाया । वासना संदेहा लया गेली ॥४॥

125. देव तिही बळे धरिला सायासे । करुनिया नास उपाधीचा ॥१॥ पूर्वपक्षी धातु धिक्कारिले जन । स्वये जनार्दन तेचि झाले ॥२॥ तुका म्हणे यासी न चले तांतडी । अनुभवे गोडी येईल कळो ॥३॥

125. राधा आणि तो मुरारी । क्रीडा कुंजवनी करी ॥१॥ कृष्ण डोलत डोलत । आले राधेमंदिरांत ॥२॥ सुमनाचे शेजेवरी । राधा आणि तो मुरारी ॥३॥ आवडीने विडे देत । दासी जनी उभी तेथ ॥४॥

125. जनी जाय शेणासाठी । उभा आहे तिच्या पाठी ॥1॥ पितांबराची कास खोवी । मागे चाले जनाबाई ॥2॥ गौर्‍या वेचुनि बांधिली मोट । जनी म्हणे द्यावी गाठ ॥3॥ मोट उचलून डोईवर घेई । मागे चाले जनाबाई ॥4॥

125. नाममाला घे पवित्र । अंती हेचि शस्त्र । राम महामंत्र । सर्व बाधा निवारी ॥ भवकर्मविख । रामनाम होय चोख । हरेल भवव्यथादुःख । पुढे सुख उपजेल ॥

125. कोण माझा आता करील परिहार । तुजवीण डोंगर उतरी कोण ॥१॥ तू वो माझी माय तू वो माझी माय । दाखवी गे पाय झडकरी ॥२॥ बहु कनवळा तुझिया गा पोटी । आता नको तुटी करू देवा ॥३॥ चोखा म्हणे मज घ्यावे पदरांत । ठेवा माझे चित्त तुमचे पायी ॥४॥

125. पृथ्वी आप तेज वायु आणि नभ । ब्रह्मांडी स्वयंभ वर्तती ते ॥१॥ आणियेले अंश नाव करावया । भव तारावया स्वहित ते ॥२॥

125. राग जौनपुरी सखी री लाज बैरण भई । श्रीलाल गोपालके संग काहे नाहि गई॥ कठिन क्रूर अक्रूर आयो साज रथ कह नई ।

125. पपइया रे, पिव की वाणि न बोल । सुणि पावेली बिरहुणी रे, थारी रालेली पांख मरोड़॥ चोंच कटाऊ पपइया रे, ऊपर कालोर लूण । पिव मेरा मै पीव की रे, तू पिव कहै स कूण॥

125. वेनुवादन त्रिभंगी देहुडे उभे वृंदावनी । वेणू चक्रपाणी वाज-वितो ॥१॥ तयावरी गायी टाकिताती माना । बाळे स्तनपाना विसरती ॥२॥ सर्प आणी नाग मुंगूसे बैसती । जळेंही वाहाती विस-रली ॥३॥

125. समचरणी मन माझे वेधले । ते वेगळें होता विरह बोले । हर्षामर्षा चित्त उन्मन ठेले । म्हणोनि विरहिनी विरह बोले ॥१॥ सांवळीया कान्हया नको जाऊ दुरी । राहे पेरपरता परतोनि हरी । पश्यंती मध्यमा मरुनी वैखरी । चारी वाचा तटस्थ जाहल्या हरी ॥२॥

125. तव आली वार्षिक यात्रा । करणे इंद्रपूजा सर्वत्रा । गोरसे काढुनी कावडी भरा । हाकारी तराळ नंदआज्ञा ॥१॥

125. अनंत सृष्टि घटा अनंत नाम मठा । परिमाण पैठा आत्माराम ॥१॥ ते रूप साजिरे चतुर्भुजवेष । वैकुंठीचे लेख नंदभाग्य ॥२॥ सिद्धीचे साधन चिंतामणि धन । कल्पवृक्ष वन वसते जेथे ॥३॥ निवृत्तिचे मूळ गोपाळ सकळ । साधक दयाळ हरि होय ॥४॥

126. ब्रम्हरस घेई काढा । जेणे पीडा वारेल ॥१॥ पथ्य नाम विठोबाचे । आणीक वाचे न सेवी ॥२॥ भवरोगा ऐसे जाय । आणीक काय क्षुल्लके ॥३॥ तुका म्हणे नव्हे बाधा । आणीक कदा भूतांची ॥४॥

126. राधा आणि मुरारी । क्रीडा कुंजवनी करी ॥१॥ राधा डुल्लत डुल्लत । आली निजभुवनांत ॥२॥ सुमनाचे सेजेवरी । राधा आणि तो मुरारी ॥३॥ आवडीने विडे देत । दासी जनी उभी तेथ ॥४॥

126. राना गेली शेणीसाठी । वेचूं लागे विठो पाठी ॥1॥ पितांबर ओचे खोंवी । पायी शोभा पारखावी ॥2॥ रिती बांधिताचि मोट । जनी म्हणे द्यावी भेट ॥3॥

126. समाधीचे साधन । ते रामनाम चिंतन । चित्ता सुखसंपन्न हर्ष । जीवन केला ॥ कोटी तपाचिया राशी । जोडती रामनामापाशी । नाम जपता अहर्निशी । वैकुंठपद पाविजे ॥

126. घेतलासे भेव । आता न चले उपाव ॥१॥ आता आले आड । एकाहुनी एक वाड ॥२॥ पाहे आपुलिया चाडा । देखे अवघीच पीडा ॥३॥ सुखाचिया वाटे । अवघे दु:खाचेच पेटे ॥४॥

126. सत्त्वचिये घाटी घालुनी चालिली । ते जाण पावली स्वर्गलोका ॥१॥ चिंतिलिया ठायास जाइजे चिंतिता । हित ते तत्त्वता विचारावे ॥२॥

126. राग गूजरी कुण बांचे पाती, बिना प्रभु कुण बांचे पाती । कागद ले ऊधोजी आयो, कहा रह्या साथी । आवत जावत पांव घिस्या रे वाला अंखिया भई राती॥

126. पानी मे मीन प्यासी, मोहे सुन सुन आवत हांसी॥धृ०॥ आत्मज्ञान बिन नर भटकत है । कहा मथुरा काशी॥१॥ भवसागर सब हार भरा है । धुंडत फिरत उदासी॥२॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । सहज मिळे अविनाशी॥३॥

126. कात्यायनी व्रत मार्गशीर्ष मासी कात्यायनी व्रत । कुमारी समस्त आचरती ॥१॥ अरुणोदयी येती कालिंदीचे तीरी । गाती त्या सुंदरी कृष्णजीला ॥२॥ सिकतेची मूर्ति करूनि देवीची । पूजाअर्चा तिची करिताती ॥३॥

126. आशा मनीषाचा विरह लागला । तेणे सांवळा दुरी ठेला । जवळी असोनी बोलती अबला । कवणें गुणें कान्हु रुसला ॥१॥ धांवे धावे कान्हई नंदनंदना । पुरवीं तू आमुची वासना । आणिक नको दुजी कल्पना । विरह निवारी देई दर्शना ॥२॥

126. मग सांगे गडिया सुजाणा । जाता कावडी हिरोनि आणा । काय करितो देवराणा । पाहो चरित्र देवाचे ॥१॥

126. नित्य निर्गुण सदा असणे गोविंदा । सगुणप्रबंधा माजि खेळे ॥१॥ ते रूप सगुण अवघेंचि निर्गूण । गुणि गुणागुण तयामाजि ॥२॥ अनंत तरंगता अनंत अनंता । सृष्टीचा पाळिता हरि एकु ॥३॥ निवृत्ति परिमाण अनंत नारायण । सर्वाहि चैतन्य आपरूपे ॥४॥

127. संसार तो कोण लेखे । आम्हा सखे हरिजन ॥१॥ काळ ब्रम्हानंदे सरे । आवडी उरे संचली ॥२॥ स्वप्नी तेही नाही चिंता । रात्री जाता दिवस ॥३॥ तुका म्हणे ब्रम्हरसे । होय सरिसे भोजन ॥४॥

127. डोईचा पदर आला खांद्यावरी । भरल्या बाजारी जाईन मी ॥१॥ हाती घेईन टाळ खांद्यावरी वीणा । आता मज मना कोण करी ॥२॥ पंढरीच्या पेठे मांडियेले पाल । मनगटावरी तेल घाला तुम्ही ॥३॥ जनी म्हणे देवा मी झाले येसवा । रिघाले केशवा घर तुझे ॥४॥

127. जनीचिया बोले करी नित्य काम । वसवी तिचे धाम लक्ष्मीसी ॥1॥ जनीचिया गोष्‍टी प्रेम ज्याचे मनी । तयाचे चरणी ओढवी माथा ॥2॥ महेशादिदेव तेहि तया ध्याती । जे आवडे गाती जनी ध्याती ॥3॥

127. निरंतर ध्याता हरि । सर्व कर्माची बोहरी । दोष जाती दिगंतरी । रामकृष्ण उच्चारणी ॥ जप तीर्थ हेचि नाम । जपव्रता हेचि नेम । ऐसे धरोनिया प्रेम । तोचि भक्त तरल ॥

127. जगामध्ये दिसे बरे की वाईट । ऐसाचि बोभाट करीन देवा ॥१॥ आता कोठवरी धरावी हे भीड । तुम्ही तो उघड जाणतसा ॥२॥ ब्रीदाचा तोडर बांधलासे पायी । त्रिभूवनी ग्वाही तुमची आहे ॥३॥ चोखा म्हणे जेणे न ये उणेपण । तेंचि ते कारण जाणा देवा ॥४॥

127. सत्य साच श्रुति-धर्मासी चालवी । तापसी तो दैवी संपत्तीचा ॥१॥ तो जाय स्वर्गासी सत्याचिया बळे । त्यागुनी सकळ कर्मपंथा ॥२॥

127. राग खम्माच मिरा मगन भई हरि के गुण गाय॥ सांप पिटारा राणा भेज्या, मिरा हाथ दिया जाय । न्हाय धोय जब देखन लागी, सालिगराम गई पाय॥

127. पायो जी म्हे तो राम रतन धन पायो । वस्तु अमोलक दी म्हारे सतगुरू, किरपा कर अपनायो॥ जनम-जनम की पूँजी पाई, जग मे सभी खोवायो । खरच न खूटै चोर न लूटै, दिन-दिन बढ़त सवायो॥

127. जन्म जन्मांतरी विराहिणी । होती दुश्चित्त अंतःकरणी । दुःखी सेशिलें होते मागे जन्मी । ये खेपे निरसले स्थुळ कारणीं ॥१॥ येउने भेंटी देही देहातीत । तयाचा विरह मजलागी होत । मना समुळ मन पहात । तो भेटला गोपीनाथ ॥२॥

127. ते म्हणती रे हे सुरपतीची । पूजा आजी देवदेवाची । उच्छिष्ट करु नये हे कुळींची । आली पध्दति चालत ॥१॥

127. नामरूपा गोडी ब्रह्मांडा एवढी । द्वैताची परवडी हारपली ॥१॥ ते रूप सुंदर कॄष्णाचे सकुमार । सेविती निर्मळ भक्तराज ॥२॥ विराटे अनंत ज्या माजि विरते । नव्हेचि पुरते शेषादिका ॥३॥ निवृत्ति लक्ष्मी गरूड चिंतिती । तयांचिये मति आकळ हरि ॥४॥

128. संसाराच्या नांवे घालूनिया शून्य । वाढता हा पुण्य धर्म केला ॥१॥ हरिभजने हे धवळिले जग । चुकविला लाग कळिकाळाचा ॥२॥ कोणाहि नलगे साधनांचा पांग । करणे केला त्याग देहबुद्धी ॥३॥ तुका म्हणे सुख समाधी हरिकथा । नेणे भवव्यथा गाईल तो ॥४॥

128. माझे अचडे बचडे छकुडेंगे । राधे रूपडे । पांघरू घालिती कुंचडे ॥धृ॥ हरि माझा गे सांवळा । पायी पैंजण वाजे खुळखुळा । याने भुलविल्या गोपीबाळा ॥१॥

128. आई मेली बाप मेला । मज सांभाळी विठ्‌ठला ॥1॥ हरीरे मज कोणी नाही । माझी खात असे डोई ॥2॥ विठ्‌ठल म्हणे रुक्मिणी । माझे जनीला नाही कोणी ॥3॥ हाती घेउनी तेलफणी । केस विंचरुन घाली वेणी ॥4॥

128. जन्म जरा दुःख बाधा । स्मरता नाही गोविंदा । ऐसा जयासि नित्य धंदा । तोचि सदा सुखरूप ॥ धन्य कुळ धन्य याति । धन्य जन्म पुढती पुढती । भक्तीवीण नाही गती । मुखी हरिनाम उच्चार ॥

128. जनक तू माझा जननी जगाची । करूणा आमुची का हो नये ॥१॥ कासया संसार लावियेला पाठी । पडलीसे लुटी तुमची माझी ॥२॥ जन्म जरा मरण आम्हा सुख दुःख । पाहासी कौतुक काय देवा ॥३॥ गहिंवरूनी चोखा उभा महाद्वारी । विनवी जोडूनि करी विठोबासी ॥४॥

128. कर्म करी देही धरूनी फलाशा । द्वैताचा वळसा जयापाशी ॥१॥ तयासी हा जाण प्राप्त मृत्युलोक । रजोगुणी एक वोळखावा ॥२॥

128. राग झंझोटी भज ले रे मन, गोपाल-गुना॥ अधम तरे अधिकार भजनसूं, जोइ आये हरि-सरना । अबिसवास तो साखि बताऊं, अजामील गणिका सदना॥

128. राग दरबारी कान्हरा पिय बिन सूनो छै जी म्हारो देस॥ ऐसो है कोई पिवकू मिलावै, तन मन करू सब पेस । तेरे कारण बन बन डोलूं, कर जोगण को भेस॥

128. काम क्रोध वैरी हे खळ । लोभ अहंकार आशा बरळ । कर्म बळीवंत लागले सबळ । तेणे वेधिले आमुतें निखळ ॥१॥ नको नको वियोग हरी । येई येई तू झडकरी । आम्हा भेटें नको धरु दुरी । वियोग झाला तो आवरीं ॥२॥

128. यात्रा फिरोनिया माघारी । आली गोकुळाभीतरी । उव्देग करिती घरोघरी । म्हणती अनर्थ् वोढवलां ॥१॥

128. खुंटले साधन तुटले बंधन । सर्वही चैतन्य एकरूप ॥१॥ नाही तेथे माया नाही तेथे छाया । निर्गुणाच्या आया ब्रह्मरूप ॥२॥ चैतन्य साजिरे चेतवी विचारे । आपरूपे धीरे विचरत ॥३॥ निवृत्ति म्हणे ते कृष्णरूप सर्व । रोहिणीची माव सकळ दृष्टि ॥४॥

129. सर्वात्मकपण । माझे हिरोनि नेतो कोण ॥१॥ मनी भक्तीची आवडी । हेवा व्हावी ऐशी जोडी ॥२॥ घेईन जन्मांतरे । हेचि करावया खरे ॥३॥ तुका म्हणे देवा । ऋणी करुनि ठेवू सेवा ॥४॥

129. गौळणी म्हणती गौळणीला ॥यशोदेशी पुत्र झाला ॥१॥ एक धांवती एकीपुढे ॥एक वांटीती सुंडवडे ॥२॥ वाणे घेऊनिया ताटी ॥नंदाघरी झाली दाटी ॥३॥ ऐसी गलबला झाली ॥दासी जनी हेल घाली ॥४॥

129. एक प्रहर रात्र झाली । फेरी विठ्‌ठलाची आली ॥1॥ नामा म्हणे जनी पाहे । द्वारी उभा कोण आहे ॥2॥ प्रभा घरात दाटली । एक सराद सुटली ॥3॥ एकमेका आलिंगन । नामा म्हणे जनी धन्य ॥4॥

129. संपत्तिविपत्ति दुःख । हरेल अवघा शोक । वेगी करूनिया विवेक । हरिस्मरण करी ॥ मंत्र यंत्र सूत्रधारी । सिद्ध साध्य तोचि हरी । नित्य जपोनि वैखरी । आप्तता करी हरीसी ॥

129. जन्मांची वेरझारी । तुम्हाविण कोण वारी । जाचलो संसारी । सोडवण करी देवराया ॥१॥ शरण शरण पंढरीराया । तुम्हा आलो यादवराया । निवारोनिया भया । मज तारा या सागरी ॥२॥

129. विधिहीन वर्ते वेदांसी न मानी । श्रेष्ठ अव्हेरूनी वर्ततसे ॥१॥ तया दुर्जनासी नर्कयोनी जन्म । जाणावा अधम तमोगुणी ॥२॥

129. राग शुद्ध सारंग चालो अगमके देस कास देखत डरै । वहा भरा प्रेम का हौज हंस केल्या करै॥ ओढ़ण लज्जा चीर धीरज को घांघरो ।

129. पपइया रे, पिव की वाणि न बोल । सुणि पावेली बिरहुणी रे, थारी रालेली पांख मरोड़॥ चोंच कटाऊ पपइया रे, ऊपर कालोर लूण । पिव मेरा मै पीव की रे, तू पिव कहै स कूण॥

129. यज्ञान्न मागण्याविषयी गोपास आज्ञा प्रात:काळी सांगे सकळांसी कृष्ण । नका घेऊ अन्न आज कोणी ॥१॥ सोडोनिया गायी चालीले वनासी । गडी ह्लषी-केशी खेळताती ॥२॥ वर्जियले आम्हा नका घेऊ अन्ना । खावे काय कृष्णा आजी आता ॥३॥

129. मागे विरह बहुतंशी झाला । संसारश्रम वाया केला । क्षणभरीं विश्रांती नाही मला । तो सदगुरु जिवलगा भेटला ॥१॥ आता विरहाची सरली गोठीं । डोळेंभरी पाहिल्या जगजेठी । जाउनी चरणी घालावी मिठी । विरह गेला समुळ दृष्टी ॥२॥ एका जनार्दनी पाहता आनंदलें । जन्म जन्मातरींचें दुःख । फिटले विरहाविरहें हर खुंटले । काया वाचा मने वेधले वो ॥३॥

129. संवर्तक वर्षेल जळधारी । तुवांहि झगटावे तव त्यावरी । ऐसे सांगोनिया प्रेरिले वरी । पांचहिजण अतिक्रोधे ॥१॥

129. निकट वेल्हाळ नेणो मायाजाळ । विव्हळ पाल्हाळ नेणो कांही ॥१॥ ते रूप श्रीधर मानवी अकार । सर्व निराकार सिद्धि वोळे ॥२॥ कुटूंब‍आचार कुळवाडी साचार । सर्व हा श्रीधर एका एक ॥३॥ निवृत्ति निगग्न गयनीच प्रतिज्ञा । नामे कोटि यज्ञा होतजात ॥४॥

130. संसाराचे अंगी अवघीच व्यसने । आम्ही या कीर्तने शुद्ध झालो ॥१॥ आता हे सोवळे झाले त्रिभुवन । विषम धोऊन सांडियेले ॥२॥ ब्रम्हपुरी वास करणे अखंड । न देखिजे तोंड विटाळाचे ॥३॥ तुका म्हणे आम्हा एकान्ताचा वास । ब्रम्ही ब्रम्हरस सेवू सदा ॥४॥

130. वृंदावनी वेणू कवणाचा माये वाजे । वेणुनादे गोवर्धनु गाजे । पुच्छ पसरुनि मयूर विराजे । मज पाहता भासती यादवराजे ॥१॥ तृण चारा चरू विसरली । गाई व्याघ्र एके ठायी जाली । पक्षी कुळे निवांत राहिली । वैरभाव समूळ विसरली ॥२॥

130. जनी जाय पाणीयासी । मागे धावे ह्रुषिकेशी ॥1॥ पाय भिजो नेदी हात । माथा घागरी वहात ॥2॥ पाणी रांजणात भरी । सडासारवण करी ॥3॥ धुणे धुऊनिया आणी । म्हणे नामयाची जनी ॥4॥

130. देवावीण शून्य मुख । न घेता नाही सुख । अंती होईल रे दुःख । नाम नसता मुखी ॥ राम कृष्ण गोविंद । हरि माधव परमानंद । नित्य ऐसा जयासि क्रुद । तोचि सुलभ गर्भवासी ॥

130. जन्मोजन्मीचे तुम्ही सांगाती । का हो मज घातिले भ्रांती । नाही कोठे सुख विश्रांति । पंढरीवांचोनी सर्वथा ॥१॥ विठोबा का न कळे तुम्हा । सर्व जगाचा तू आत्मा । पुराण पुरूष परमात्मा आम्हा दीना उपेक्षिसी ॥२॥

130. त्रिगुणाचे जाण शरीर वोतले । देही क्रिया चाले गुणापरी ॥१॥ म्हणउनिया साक्षी होय तू गुणाचा । मग तुज कैचा द्वैतभाव ॥२॥

130. राग हमीर नहि एसो जनम बारंबार॥ का जानू कछु पुन्य प्रगटे मानुसा-अवतार । बढ़त छिन-छिन घटत पल-पल जात न लागे बार॥

130. पिया मोहि दरसण दीजै हो । बेर बेर मै टेरहूं, या किरपा कीजै हो॥ जेठ महीने जल बिना पंछी दुख होई हो । मोर असाढ़ा कुरलहे घन चात्रा सोई हो॥

130. पडे प्रायश्चित्त बोलो नका कोणी । ऐकू नये कानी शब्द यांचा ॥१॥ स्वर्गसुखासाठी करिताति यज्ञ । टाकिती अवदान अग्निमुखी ॥२॥ भोक्ता वनी आला न कळेचि त्याला । पूर्ण ब्रह्म कृष्णाला न जाणती ॥३॥ कृपाळु बहुत परीक्षिती राया । उद्धार कराया पाठविले ॥४॥

130. बहुत जन्में विरहे पीडली । नेणो कैसी स्थिर राहिली । मन अशा गोविंदी वेधिली । तो मध्यमा वैखारीये गुंतलो वो ॥१॥ चारी वाचा परता सावळा । विरहिनीसी छंद लागला । चौपरता कोठे गुंतला । तेंणो आम्ही अबला वो ॥२॥ विरह जाईल कैशा परी । पुर्वपुण्या सुकृत पदरी । एका जनार्दनी भेटलें हरी । तै विरह नोहे निर्धारी ॥३॥

130. मग म्हणे गडिया आपण । उचलू चला गोवर्धन । तयातळी सकळही जन । घालुनिया संरक्षूं ॥१॥

130. रूप हे सावंळे भोगिताती डोळे । उद्धवा सोहळे अक्रूरासी ॥१॥ पदरज वंदी ध्यान हे गोविंदी । उद्धव मुकुंदी तल्लीनता ॥२॥ विदु्र सुखाचा नाम स्मरे वाचा । श्रीकृष्ण तयाचा अंगीकारी ॥३॥ निवृत्तीचे ध्यान ज्ञानदेव खूण । सोपान आपण नामपाठे ॥४॥

131. सर्व संगी वीट आला । तू एकला आवडसी ॥१॥ दिली आता मिठी । जगजेठी न सोडी ॥२॥ बहु झालो खेदक्षीण । येणे शीण तो नासे ॥३॥ तुका म्हणे गंगे वास । बहु त्या आस स्थळाची ॥४॥

131. गौळणी गार्‍हाणे सांगती यशोदेसी । दही दूध खाऊनिया पळुनी जातो हृषीकेशी ॥१॥ लाडका हा कान्हा बाई तुझा तुला गोड वाटे । याच्या खोडी सांगू किती महीपत्र सिंधु आटे ॥२॥ मेळवोनि गोपाळ घरांमध्ये शिरे कान्हा । धरु जाता पळुनि जातो यादवांचा राणा ॥३॥ ऐसे मज याने पिसे लावियेले सांगू काई । एका जनार्दनी कायावाचामने पायी ॥४॥

131. शेटया झाला हरी । द्रव्य गोणी लोटी द्वारी ॥1॥ बुद्धि सांगे राजाईसी । तुह्मी न छळावे नाम्यासी ॥2॥ अवघ्या वित्तासी वेचावे । सरल्या मजपासी मागावे ॥3॥ विठ्‌ठलशेट नाम माझे । नामयाला सांगावे ॥4॥

131. प्रेम जयांचे कथेवरी । तोचि धन्य ये चराचर । रामकृष्ण निरंतरी । मुखी आवडी जपतसे ॥ धन्य धन्य तोचि वंशी । धन्य धन्य माता कुशी । धन्य धन्य काळ तयासी । रामकृष्ण म्हणताचि ॥

131. जयांचियासाठी जातो वनाप्रती । ते तो सांगाती येती बळे ॥१॥ जयांचियासाठी टाकिला संसार । ते तो बलवत्तर पाठी येती ॥२॥ जयाचिया भेणे घेतिले कपाट । तो तेणे वाट निरोधिली ॥३॥ जयाचिया भेणे त्यागियेले जग । तो तेणे उद्योग लावियेला ॥४॥

131. त्रिगुणापरते आहे तेची एक । भावने भाविक जाणती ते ॥१॥ सर्वांमाजी असे सर्वांही वेगळे । इंद्रिया नाकळे अखंडत्वे ॥२॥

131. राग बिहागरा रमइया बिन यो जिवडो दुख पावै । कहो कुण धीर बंधावै॥ यो संसार कुबुधि को भांडो, साध संगत नही भावै ।

131. पिहु की बोलि न बोल पपैय्या॥धृ०॥ तै खोलना मेरा जी डरत है । तनमन डावा डोल॥ पपैय्या०॥१॥ तोरे बिना मोकू पीर आवत है । जावरा करुंगी मै मोल॥ पपैय्या०॥२॥ मिरा के प्रभु गिरिधर नागर । कामनी करत कीलोल॥ पपैय्या०॥३॥

131. कृष्णा पांच खासा उथळ दिसती । लाहानाल्या भिंती त्याजवरी ॥१॥ विस्तू घालिताती गवत आंथरती । बडबड करीती अवघेजण ॥२॥ घालुनिया तूप हाती घेती चाटू । करीती ॐ फटू अस्कवळ ॥३॥ लांकडाचे पाळे घेउनी बैसला । मिळालासे मेळा त्याजपुढे ॥४॥

131. येई वो श्रीरंगा कान्हाबाई । विरहाचें दुःख दाटले हृदयी । कोण सोडवील यांतुन पाही । दैवयोगें सांपडला सगुण देही ॥१॥ सगुण निर्गुण याचा वेध । वेधे वेधले मन झाले सद्गद । वाचा कुंठित हारपला बोध । नेणे आणिक परमानंद ॥२॥ स्थित स्थित मति झाली । वृत्ति विरक्ति हारपली समाधि उन्मनी स्थिरावला । ऐशी विरहाची मति ठेली वो ॥३॥ संगविवर्जित मन झाले । काया वाचा मन चित्त ठेले । एका जनार्दनी ऐसे केले । विरह दुःख निरसिले ॥४॥

131. प्राणीमात्र पर्वतातळी । राहिले ते निजानंद मेळी । नित्य हरिकीर्तीची नव्हाळी । श्रवण मनन करिताती ॥१॥

131. भरते ना रिते आपण वसते । सकळ जग होते तयामाजी ॥१॥ ते रूप पै ब्रह्म चोखाळ सर्वदा । नित्यता आनंदा नंदाघरी ॥२॥ आशापाश नाही घरी पूर्णापूर्ण । सकळ जग होणे एक्यारूपे ॥३॥ निवृत्ति तटाक ब्रह्म रूप एक । जेथे ब्रह्मादिक ध्याती सदा ॥४॥

132. तुजविण कोणा । शरण जाऊ नारायणा ॥१॥ ऐसा न देखे मी कोणी । दुजा तिही त्रिभुवनी ॥२॥ पाहिली पुराणे । धोडोळिली दरुषणे ॥३॥ तुका म्हणे ठायी । जडुन ठेलो तुझ्या पायी ॥४॥

132. माझा कृष्ण देखिला काय । कोणी तरी सांगा गे ॥धृ॥ हाती घेऊनिया फूल । अंगणी रांगत आले मूल । होते सारवित मी चूल । कैसी भूल पडियेली ॥१॥ माथा शोभे पिंपळपान । मेघवर्ण ऐसा जाण ।

132. नामदेवाचे घरी । चौदाजण स्मरती हरी ॥1॥ चौघेपुत्र चौघी सुना । नित्य स्मरती नारायणा ॥2॥ आणिक मायबाप पाही । नामदेव राजाबाई ॥3॥ आऊबाई लेकी निंबाबाई बहिणी । पंधरावी ती दासी जनी ॥4॥

132. नाम प्रल्हाद उच्चारी । तया सोडवी नरहरि । घेतला कडियेवरी । भक्तसुख निवाला ॥ नाम बरवया बरवंट । नाम पवित्र आणि चोखट । नाम स्मरे नीलकंठ । निजसुखे निवाला ॥

132. जिकडे पाहे तिकडे बांधलोंसे हरी । सुटायाचा करी बहु यत्न ॥१॥ परी ते वर्म भज न कळे कांही । अधिंकचि डोही बुडतसे ॥२॥ एका पुढे एक पडती आघात । सारिता न सरत काय करूं॥ ॥३॥ चोखा म्हणे येथे न चलेंचि कांही । धांवे माझे आई विठाबाई ॥४॥

132. जाला वासनेचा अंत । तेचि जाणावे लळित ॥१॥ ऐसे जाणती सज्जन । साक्षी जया आले मन ॥२॥