वारकरी रोजनिशी

359. औट पीठ डोंगरी गाय एक वसे । क्षीर सेवितुसे निजयोगी ॥१॥ धाले पर्वपदी समान लक्षिती । क्षुधा चाड चित्ती नाही नाही ॥२॥

359. जिही या वेदांचा केला मानभंग । नव्हे तोचि मग ब्रह्मज्ञानी ॥१॥ दोहीकडे जया जाली नागवणी । पडिले पतनी जन्मोजन्मी ॥२॥

359. जे जे जेथे पावे । ते ते समर्पावे सेवे ॥१॥ सहज पूजा याचि नावे । गिळत अभिमाने व्हावे ॥धृपद॥ अवघे भोगिता गोसावी । आदी आवसानी जीवी ॥२॥ तुका म्हणे सिण । न धरिता नव्हे भिन्न ॥३॥

359. जीव विठ्ठल शिव विठ्ठल | आत्मा विठ्ठल अखंडित ॥१॥ जनक विठ्ठल जननी विठ्ठल | सोयरा विठ्ठल सांगाती ॥२॥ अहिक्य विठ्ठल परत्र विठ्ठल | निरंतर विठ्ठल तारिता ॥३॥ नाम विठ्ठल रुप विठ्ठल | पतित पावन विठ्ठल विठ्ठल नामा ॥४॥

359. बहु क्षेत्रें बहु तीर्थ । बहु दैवते असतीं ॥१॥ परी नये पंढरीराम । वाउगा श्रम होय अंतीं ॥२॥ देव भक्त आणि नाम । ऐसे उत्तम नाही कोठे ॥३॥ एका जनर्दनी तिहींचा मेळ । पाहता भूमंडळ पंढरीये ॥४॥

359. कौले पिकली परलोक पेंठ । हे भूवैकुंठ पंढरी ॥१॥ नाम मुद्रा खरे नाणे । घेणे देणे लाभवरी ॥२॥

360. त्रिवेणीसंगमी नाना तीर्थे भ्रमी । चित्त नाही नामी तरी ते व्यर्थ ॥१॥ नामासी विन्मुख तो नर पापिया । हरिविण धावया न पावे कोणी ॥२॥

360. सोहंकारी माया लक्षा आणि देही । निरंजनी पाही मायाकार ॥१॥ निर्गुण सगुण माया तेचि खरी । प्रसउनी निर्धारी वांझ असे ॥२॥

360. ब्रह्मत्वाची खूण जप गायत्रीचा । जो सर्व वेदांचा मूळमंत्र ॥१॥ तयाहून परते आहेसे सांगती । ते जाणावे मतिमंत हीन ॥२॥

360. नसे तरी मनी नसो । परी वाचे तरी वसो ॥१॥ देह पडो या चिंतनी । विठ्ठलनामसंकीर्तनी ॥धृपद॥ दंभस्फोट भलत्या भावे । मज हरीजन म्हणावावे ॥२॥ तुका म्हणे काळांतरी । मज सांभाळील हरी ॥३॥

360. तीर्थ विठ्ठल क्षेत्र विठ्ठल |देव विठ्ठल देवपूजा विठ्ठल ॥१॥ माता विठ्ठल पिता विठ्ठल |बंधु विठ्ठल गोत्र विठ्ठल ॥२॥ गुरू विठ्ठल गुरूदेवता विठ्ठल |निधान विठ्ठल निरंतर विठ्ठल ॥३॥ नामा म्हणे मज विठ्ठल सांपडला |म्हणोनि कळिकाळा पाड नाही ॥४॥

360. गंगा सागरादि तीर्थे भूमीवरी । परि पंढारीची सरी न पवती ॥१॥ श्रेष्ठांमांजी श्रेष्ठ तीर्थ पं समर्थ । दरुशने मनोरथ पूर्ण होती ॥२॥ ऐसी चंद्रभागा ऐसा पुंडलीक । ऐसे वैष्णव देखे नाही कोठे ॥३॥ गाताती वैष्णव आनंदे नाचती । सदोदित कीर्ति विठ्ठलाची ॥४॥

360. गरुड आणि हनुमंत । पुढे सेवेसी तिष्ठत ॥१॥ उभा वैकुंठनिवासी । देव येती दर्शनासी ॥२॥

361. हरि उच्चारणी अनंत पापराशी । जातील लयासी क्षणमात्रे ॥१॥ तृण अग्निमेळे समरस झाले । तैसे नामे केले जपता हरि ॥२॥

361. आकाशी मळा लाविला बा एक । वांझेचे बाळक शिंपितसे ॥१॥ अग्नीकुंड मने बाळके निर्मिले । प्रत्ययासी देखिले मी या लागी ॥२॥

361. वर्णाश्रम धर्म शुद्ध आचरावा । भगवंत धरावा एका भावे ॥१॥ ऐसे जो न करी न म्हणावा तो धर्म । जाणावा अधम पापदेही ॥२॥

361. नये जरी काही । तरी भलतेचि वाही ॥१॥ म्हणविल्या दास । कोण न धरी वेठीस ॥धृपद॥ समर्थाच्या नावे । भलतैसे विकावे ॥२॥ तुका म्हणे सत्ता । वरी असे त्या बहुता ॥३॥

361. माता पिता बंधु भगिनी इष्टमित्र विठ्ठला तू रे ॥ध्रु.॥ बापा यावे भेटावे विसावा माझा गा तू |माझा कुळाचार माहेर रे जिव्हार विठ्ठला तू ॥१॥ माझे विद्याधन आयुष्य आरोग्यता विठ्ठला तू गा |माझे तप व्रत तीर्थ दान पुण्य विठोबा तू गा ॥२॥ माझा गुरूमंत्र दैवत आगम निगम विठ्ठला तू गा | भूपति सुरपति ब्रह्ममूर्ति विठोबा तू गा ॥३॥

361. प्रयागादि तीर्थे आहेत समर्थ । परी पुरती मनोरथ पंढरीये ॥१॥ बहुत ते साक्ष देती या स्थळासी । सदा तो मनासी शिव ध्याये ॥२॥ आनंद सोहळा त्रैलोक्य अगाध । पंढरीये भेदाभेद नाहींसत्य ॥३॥ एका जनार्दनी क्षेत्रवासी जन । देवा ते समान सत्य होती ॥४॥

361. पुंडलिके आणिला घरा । त्रेलोक्यसोयरा कुटुंबाळू ॥१॥ सोळा सहस्त्र आत:पुरे कन्या कुमरे दास दासी ॥२॥

362. तीर्थ व्रत नेम भावेविण सिध्दि । वायाचि उपाधी करिसी जना ॥१॥ भावबळे आकळे येरवी नाकळे । करतळी आवळे तैसा हरी ॥२॥

362. पहा त्रिभुवनी न दिसे बाईये । नयनांजनी पाहे आत्मरुप ॥१॥ मन बुद्धि चित्त अंतःकरण जाण । या वेगळे निर्वाण ब्रह्म तेचि ॥२॥

362. वेद तोचि जीवात्मा । वेद तोचि परमात्मा । ज्याचेनि हा एवढा महिमा । ब्रह्मसुखाचा ॥१॥

362. न संडवे अन्न । मज न सेववे वन ॥१॥ म्हणउनी नारायणा । कीव भाकितो करुणा ॥धृपद॥ नाही अधिकार । काही घोकाया अक्षर ॥२॥ तुका म्हणे थोडे । आयुष्य अवघेचि कोडे ॥३॥

362. बरवेपण बरवा बाप मदनाचा |तो स्वामि आमुचा पंढरिराव ॥१॥ उदारपणे उदार दाता त्रैलोक्याचा |तो स्वामि आमुचा पंढरिराव ॥२॥ झुंजार आणि शूर अरी त्या दैत्यांचा |तो स्वामि आमुचा पंढरिराव ॥३॥ चतुरपणे चतुर बाप ब्रह्मयाचा |तो स्वामि आमुचा पंढरिराव ॥४॥

362. समुद्रवलयांकित पृथ्वी पाहता । ऐसे तीर्थ सर्वथा नाही कोठे ॥१॥ भाविकांचें माहेर जाणा पंढरपुर । विठ्ठल विटेवर उभा असे ॥२॥ एका जनार्दनी तयाचाचि ठसा । भरुनि आकाशा उरलासे ॥३॥

362. कैवल्याचा गाभा । व्यापूनिया ठेला नभा ॥१॥ तो हा सगुण वेषधारी । उभा चंद्रभागे तीरी ॥२॥

363. समाधि हरीची समसुखेवीण । न साधेल जाणे द्वैतबुध्दी ॥१॥ बुध्दीचे वैभव अन्य नाही दुजे । एका केशिराजे सकळसिध्दि ॥२॥

363. आत्मज्ञान जया न देखा निजदृष्टी । तया नरा गोष्टी करू नये ॥१॥ तुर्यारूपे जाण प्रभा हे निस्सीम । तया परता राम असे बापा ॥२॥

363. विवेक जालारे बहिरव । हाती घेउनी डौर भाव ॥१॥ फेरा घालितो या नगरा । क्षेत्र काया-कासीपुरा ॥२॥

363. एकाची उत्तरे । गोड अमृत मधुरे ॥१॥ ऐशा देवाच्या विभुती । भिन्न प्रारब्धाची गती ॥धृपद॥ एकाची वचने । कडु अत्यंत तीक्षणे ॥२॥ प्रकाराचे तीन । तुका म्हणे केले जन ॥३॥

363. विटेवरी ऊभा दीनांचा कैवारी |भेटाया उभारी दोन्ही बाह्या ॥१॥ गुण दोष त्याचे न पाहेचि डोळा |भेटे वेळोवेळा केशिराज ॥२॥ ऐसा दयावंत घेत समाचार |लहान आणि थोर सांभाळितो ॥३॥ सर्वांलागी देतो समान दरूशन |उभा तो आपण समपायी ॥४॥

363. उत्तम ते क्षेत्र उत्तम ते स्थळ । धन्य ते राऊळ पाहता डोळा ॥१॥ एक एक तीर्थ घडती कॊटी वेळां । चंद्रभागा डोळा देखिलिया ॥२॥ गंगा प्रदक्षिणा समुद्राचे स्नान । परी हे महिमान नाही कोठे ॥३॥ वैष्णवांचा मेळ करिती गदारोळ । दिंडी पताका घोळ नोहे कोठे ॥४॥

363. देवा भक्तांचा सोहळा । वाचे गाती वेळोवेळा ॥१॥ म्हणती धन्य पंढरपुर । पुंडलीक मुनीश्‍वर ॥२॥

364. नित्य सत्य मित हरिपाठ ज्यासी । कळिकाळ त्यासी न पाहे दृष्टी ॥१॥ रामकृष्ण वाचा अनंतराशी तप । पापाचे कळप पळती पुढे ॥२॥

364. आत्मा एक बाई स्थिरचर व्यापक । सृष्टी तैसी देख एकलीच ॥१॥ पंचमहाभूते व्यापूनी निराळा । सौंदर्यपुतळा काळा बाई ॥२॥

364. विषय ब्रह्मरूप तेव्हा सत्य होती । जै लाभे आत्मस्थिति स्वस्वरूपी ॥१॥ तेव्हा तो जाणावा ब्रह्मनिष्ठ खरा । नातळे विकारा देहबुद्धि ॥२॥

364. वचने ही नाड । न बोले ते मुके खोड ॥१॥ दोही वेगळे ते हित । बोली अबोलणी नीत ॥धृपद॥ अंधार प्रकाशी । जाय दिवस पावे निशी ॥२॥ बीज पृथिवीच्या पोटी । तुका म्हणे दावी दृष्टी ॥३॥

364. दीनाची माउली | आजि म्या देखियेली ॥१॥ कटी ठेऊनिया कर | उभी राहे विटेवर ॥२॥ मुगुट रत्नांचा साजिरा | वरी मोतियांचा तुरा ॥३॥ रुप लावण्य गोजिरे | हॢदयी पदक साजिरे ॥४॥

364. देव भक्त दोन्ही तीर्थ क्षेत्र नाम । ऐसा एक संभ्रम कोठे नाही ॥१॥ प्रयागादी तीर्थ पहाती पाहता । न बैसे तत्त्वता मन माझे ॥२॥ पंढरीची ऐसा आहे समागम । म्हणोनि भवभ्रम हरलासे ॥३॥ एका जनार्दनी पाहता विठ्ठल देव । फिटला तो भेव संसाराचा ॥४॥

364. पंढरपुरा जाऊ चला । भेटो रुक्माई विठ्ठल ॥१॥ जन्ममरणाचे खंडन । अवलोकिता दृष्टी चरण ॥२॥

365. एक नाम हरि द्वैतनाम दूरी । अद्वैत कुसरी विरळा जाणे ॥१॥ समबुद्धि घेता समान श्रीहरी । शमदमा वरी हरि झाला ॥२॥

365. अकारी अर्धमात्रा कवण रीति दिसे । उकारीही रसे कवणे परी ॥१॥ मकारी संयुक्त झाली कैशापरी । अर्धमात्रेवरी अर्धमात्रा ॥२॥

365. देवकी कहे सुन बात भ्रतारो सुनिके आवे कंस रे । जानि मनमें लेकर होतो श्रीधर नइ जसवदा पास रे ॥१॥ झबके जावोजी तुम वसुदेवा आयेंगे कंसबिखार । डंखविखे प्राण लेवे सबके, कहा करो बिचार ॥२॥

365. विचारावाचून । न पविजे समाधान ॥१॥ देह त्रिगुणाचा बांधा । माजी नाही गुण सुदा ॥धृपद॥ देवाचिये चाडे । देवा द्यावे जे जे घडे ॥२॥ तुका म्हणे होते । बहु गोमटे उचिते ॥३॥

365. आषाढी कार्तिकी हेचि आम्हा सुगी |शोभा पांडुरंगी घनवटे ॥१॥ संतांची दर्शने हेंचि पीक जाण |देता आलिंगन देह निवे ॥२॥ देह निवे किती नवल सांगावे |जीवासी दुणावे ब्रह्मानंद ॥३॥ नामा म्हणे यासी मूळ पांडुरंग |त्याचेनि अव्यंग सुख आम्हा ॥४॥

365. सकळीक तीर्थे पाहता डोळा । निवांत नोहे हृदयकमळा ॥१॥ पाहता तीर्थे चंद्रभागा । सकळ दोष गेले । भंगा ॥२॥ पाहती विठ्ठल सांवळा । परब्राह्मा डोळा देखियेलें ॥३॥ एका जनार्दनी पाहोनी ध्यान । भुललें मन त्या ठायी ॥४॥

365. सांगतो हे मनी धरा । हित करा आपुले ॥१॥ जा रे पंढरीसी आधी कृपानिधीं भेटेल ॥२॥

366. हरिबुद्धी जपे तो नर दुर्लभ । वाचेसी सुलभ रामकृष्ण ॥१॥ रामकृष्ण नामी उन्मनी साधली । तयासी लाधली सकळ सिद्धि ॥२॥

366. शून्य हे चार महाशून्य दिसतसे । निजरंग वसे सर्व त्यात ॥१॥ ऐसा रंग जया लाधतांचि पाही । मनाची ही सोई हारपली ॥२॥

366. ये गोकुल चल हो कहत मुर्‍हारी । मेघतुसार निबारे फनिधर सेवा करे बलहारी ॥१॥ बसुवा अपने कर दोन्हो पालख योंही कीन्हों । जमुना के तट आयके देखे पूरन नीर जानो ॥२॥

366. तुटे भवरोग । संचितक्रियमाणभोग ॥१॥ ऐसे विठोबाचे नाम । उच्चारिता खंडे जन्म ॥धृपद॥ वसो न सके पाप । जाय त्रिविध तो ताप ॥२॥ तुका म्हणे माया । होय दासी लागे पाया ॥३॥

366. आवडे जे जीवा ते पंढरीये उभे |पुंडलिके लोभे राहविले ॥१॥ जोडुनि पाऊले ठेवियली विट |करद्वय गोमटे कटावरी ॥२॥ कान मुख डोळे न म्हणती पुरे |सेविता न पुरे धणी मना ॥३॥ गोड लागे पोट न भरे न धाये |भूकेलीच राहे भूक सदा ॥४॥

366. पावन क्षेत्र पंढरपुर । पावन तीर चंद्रभागा ॥१॥ पावन संत पुंडलीक । पावन देख श्री विठ्ठल ॥२॥ पावन देह गेलीया तेथे । होती जीवनमुक्त सर्व जीव ॥३॥ एका जनार्दानीं पावन । पावन पंढरी अधिष्ठिन ॥४॥

366. चिमणाचि देखिला परि हा वाड झाला । गगनहि फांकला प्रकाश वरी ॥१॥ भरोनिया दाही दिशा कोंदाटला । पाताळा वरिही गेला पदांकु याचा ॥२॥

367. हरिपाठ कीर्ति मुखे जरी गाय । पवित्रचि होय देह त्याचा ॥१॥ तपाचे सामर्थ्ये तपिन्नला अमूप । चिरंजीव कल्प वैकुंठी नांदे ॥२॥

367. शून्याचे जे बीज योगियांचे गुज । स्वानंदाचे निजब्रह्म रया ॥१॥ त्रिगुण त्रिविध तो सच्चिदानंद । शब्दाचा अनुवाद नसे जेथे ॥२॥

367. बसुदेवा तब बारन आवे सोवे गोकुल नंद । दरवाजा आपे खोलत है रे आवत है गोविंद ॥१॥ जिस दरवाजे लोहेके साकल-कुलुपो तोडि रखाये । सब जन सेवक सोवे तबही बसुदेवा घर जाये ॥२॥

367. मुसावले अंग । रंगी मेळविला रंग ॥१॥ एकी एक दृढ जाले । मुळा आपुलिया आले ॥धृपद॥ सागरी थेंबुटा । पडिल्या निवडे कोण्या वाटा ॥२॥ तुका म्हणे नवे । नव्हे जाणावे हे देवे ॥३॥

367. जयालागी हॄदय उले | ते म्या जीवेंसि धरिले ॥१॥ विठ्ठलाची पाऊले | म्या मस्तकी वाहिली ॥२॥ नामा म्हणे मुनि रंगले | ते म्या जीवेंसि धरिले ॥३॥

367. अवघे आनंदाचे । क्षेत्रं विठ्ठल देवांचे ॥१॥ अवघे हे पावन । तीर्थ चंद्रभागा स्नान ॥२॥ अवघे संतजन । पुंडलिकासी वंदन ॥३॥ अवघा विठ्ठल देव । एका जनार्दनी भाव ॥४॥

367. बरे झाले शरण गेलो । संती लाविलो निज सोयी ॥१॥ म्हणती पंढरीचा हाट । करी बोभाट हरीनामे ॥२॥

368. हरिवंशपुराण हरिनाम संकीर्तन । हरिविण सौजन्य नेणे कोणी ॥१॥ त्या नरा लाधले वैकुंठ जोडले । सकळही घडले तीर्थाटण ॥२॥

368. ऐसा योगीराज देखित अवचट । उन्मनी लंपट रात्रंदिवस ॥१॥ सत्रावीची शिव टाकुनी राहिला । पाहण्यातीत झाला सर्वा ठायी ॥२॥

368. बसुदेवा जब देखे हरिकू चार भुजा श्रीमुरारी । कहत है श्याम तुमारो दरशन वांच्छित है दिन सारी ॥१॥ तमकू बचन सुनावे दारो सेबक सोवा । तुम रूप छोडो देवा हमसे कंसकु है दावा ॥२॥

368. अनुतापे दोष । जाय न लगता निमिष ॥१॥ परि तो राहे विसावला । आदी अवसानी भला ॥धृपद॥ हेचि प्रायिश्चत । अनुतापी न्हाय चित्त ॥२॥ तुका म्हणे पापा । शिवो नये अनुतापा ॥३॥

368. आमुचा विठ्ठल प्रचंड | इतरा देवांचे न पाहू तोंड ॥१॥ एका विठ्ठलावांचून | न करू आणिक भजन ॥२॥ आम्हा एकविध भाव | कदा न म्हणू इतरा देव ॥३॥ नित्य करू हा अभ्यास | म्हणे नामा विष्णुदास ॥४॥

368. अवघे परब्रह्मा क्षेत्र । अवघे तेथे ते पवित्र ॥१॥ अवघा पर्वकाळ । अवघे दैवाचे सकळ ॥२॥ अवघीयां दुःख नाही । अवघे सुखाचि तया ठायी ॥३॥ अवघे आनंदभरित । एका जनार्दनी सदोदित ॥४॥

368. बोलाविल्यावाचूनि आला । उभा पाठीसी ठाकला । अवचित पुंडलिके देखिला । मग पुजिला उपचारी ॥१॥

369. नामसंकीर्तन वैष्णवांची जोडी । पापे अनंत कोटी गेली त्यांची ॥१॥ अनंत जन्मांचे तप एक नाम । सर्व मार्ग सुगम हरिपाठी ॥२॥

369. एका एक गुज बोलतो निर्वाण । निवृत्तीचरण आठउनी ॥१॥ अर्धमात्राक्षरी अक्षरे पाहाती । अनाक्षरा परती बाईयांनी ॥२॥

369. जय जय कृष्ण कृपाल भयोजी नहीं किये जप तप दान । जै गृहि ब्राह्मणपूजन नहिं रे भूमि नहीं गोदान ॥१॥ तुम क्यो प्रगट भयो कहा जानो । अर्जन वंदन नहिं कछु पालो होय अचंबा मान ॥२॥

369. चहू आश्रमांचे धर्म । न राखता जोडे कर्म ॥१॥ तैसी नव्हे भोळी सेवा । एक भावचि कारण देवा ॥धृपद॥ तपे इंद्रिया आघात । क्षणे एका वाताहात ॥२॥ मंत्र चळे थोडा । तरि धडचि होय वेडा ॥३॥

369. भजू एका विठोबास | आणिक न करू अभ्यास ॥१॥ येथे साधन आहे एक | पाहोन विठोबाचे मुख ॥२॥ वर्णू हरीचे पवाडे | काळ लावू देशधडे॥३॥ नामा विष्णुदास म्हणे | ऐसे करू हरिकिर्तन ॥४॥

369. अवघे क्षेत्र पंढरी । अवघा आनंद घरोघरी ॥१॥ अवघा विठ्ठलचि देव । अवघा अवघिया एक भाव ॥२॥ अवघे समदृष्टी पहाती । अवघे विठ्ठलाचि गाती ॥३॥ अवघे ते दैवाचे । एका जनार्दनी साचे ॥४॥

369. भाग्याचे ते नारीनर । अवलोकिती निरंतर ॥१॥ उजळूनिया ताटी ज्योती । वधुवरांते आवाळिती ॥२॥

370. वेदशास्त्रपुराण श्रुतीचे वचन । एक नारायण सारा जप ॥१॥ जप तप कर्म हरीविण धर्म । वाउगाचि श्रम व्यर्थ जाय ॥२॥

370. उन्मनी संयोगे गोसावी विराजे । चंहू देहांचे ओझे निवारोनी ॥१॥ सोहंमस्मीचे छंदे परिपूर्ण । विज्ञान हे खूण जेथे नाही ॥२॥

370. सुनो कहत है श्याम सुजानो पुण्य बिना नहीं कोई । जिसके पल्लो जप तप दान पावे दरसन वोही ॥१॥ तुम सब बात सुनोजी चित्तकु ठोर धरोजी । हरिके आयो पेटे येही बात कहोजी ॥२॥

370. सोडिला संसार । माया तयावरी फार ॥१॥ धावत चाले मागे मागे । सुखदुःख साहे अंगे ॥धृपद॥ याने घ्यावे नाम । तीसीकरणे त्याचे काम ॥२॥ तुका म्हणे भोळी । विठ्ठल कृपेची कोवळी ॥३॥

370. जीवप्राणे एक विठ्ठलची व्हावा |ऐसिया मी भावा रतलिया ॥१॥ आवडे पंढरी आवडे चंद्रभागा |येती यमुनागंगा प्रतिदिनींआवडे पद्मतीर्थ आवडे गरूडपार |राउळी माहेर पांडुरंग ॥३॥ नामा म्हणे अहा विठाई रूक्माई |आणिकांपाशी नाही चित्त माझे ॥४॥

370. नाभीकमळी जन्मला ब्रह्मा । तया न कळे महिमा ॥१॥ पंढरी क्षेत्र हे जुनाट । भुवैकुंठ साजिरी ॥२॥ भाळे भोळे येती आधी । तुटती उपाधी तयांची ॥३॥ एकपणे रिगतां शरणा । एक जनार्दनी तुटे बंधन ॥४॥

370. पंढरीये पांडुरंग । भोवता संग संतांचा ॥१॥ मिळवूनिया संतमेळा । मध्ये सावळा शोभत ॥२॥

371. काळ वेळ नाम उच्चारिता नाही । दोन्ही पक्ष पाही उद्धरती ॥१॥ रामकृष्णी नाम सर्व दोष हरण । जडजीवा तारण हरि एक ॥२॥

371. नयनाचे अंजन मनाचे रंजन । ठसा हा सघन बाईयांनो ॥१॥ ॐकार अक्षर अक्षरी हारपे । अनुभवाच्या मापे मोजू बापा ॥२॥

371. ये गोविंद प्राप्त भयो कहा काज । व्रत नहि जानूं तप नहि जानूं कारागृहमें बिराज ॥१॥ पूरब जनम तप करत है तब बरद मिलो बनमाली । मेरे पेटमें प्रगटो निरगुन येही मॉंगत बाली ॥२॥

371. बैसू खेळू जेवू । तेथे नाम तुझे गाऊ ॥१॥ रामकृष्णनाममाळा । घालू ओवुनिया गळा ॥धृपद॥ विश्वास हा धरू । नाम बळकट करू ॥२॥ तुका म्हणे आता । आम्हा जीवन शरणागता ॥३॥

371. न पाहे गे माय विठाईविण डोळा |सर्वस्वे कंटाळा आणिकांचा ॥१॥ विठेविण कांही नायके मी कानी |जडली चरणी चित्तवृत्ती ॥२॥ आणिकांचे मार्गी न चालोत पाय |जीव वोढे सये पांडुरंग ॥३॥ नामा म्हणे करी आणिकांची पूजा |न करी गरुडध्वजा वाचुनिया ॥४॥

371. बहुता काळाचे हे क्षेत्र । सकळ देवांचे माहेर । सकळ संतांचे निजमंदिर । ते हे पंढरपुर जाणावे ॥१॥ धन्य पंढरीचा महिमा । नाही आणीक उपमा । जेथे वास पुरुषोत्तमा । रुक्मिणीसहित सर्वदा ॥२॥ धन्य भक्त पुंडलीक । सकळ संताचा नायक । एका जनार्दनी देख । श्रीविठ्ठल आवडी ॥३॥

371. सर्व काळ तुमच्या पदी । मोक्ष मुक्ति रिध्दिसिध्दी ॥१॥ करिती भक्ताचे पाळण । जे जे ध्याती ह्रदयी चरण ॥२॥

372. नित्यनेम नामी ते प्राणी दुर्लभ । लक्ष्मीवल्लभ तया जवळी ॥१॥ नारायण हरी नारायण हरी । भुक्ति मुक्ति चारी घरी त्यांच्या ॥२॥

372. गगनमंडळी नारी सुकुमार दिसे । तिन्ही लोक वसे तिचे उदरी ॥१॥ परादी वाचा तन्मय ते झाली । साक्षीत्वासी आली ब्रह्मरंध्री ॥२॥

372. ये अजब बात सुनाई भाई । गरूडको पांख हिराये कागा लक्ष्मी काहे चोरन गाई ॥१॥ ये सूरज को बिंब अंधारे सोवे चंदरकु आग जलावे । राहुकु गिर्‍हो भोगी कहा रे अमृत ले मर जावे ॥२॥

372. पाटी पोटी देव । कैचा हरीदासा भेव ॥१॥ करा आनंदे कीर्तन । नका आशंकितमन ॥धृपद॥ एथे कोठे काळ । करील देवापाशी बळ ॥२॥ तुका म्हणे धनी । सपुरता काय वाणी ॥३॥

372. विठ्ठल कानडे बोलू जाणे |त्याची भाषा पुंडलिक नेणे ॥१॥ युगे अठ्ठावीस जाली |दोघा नाही बोलाबोली ॥२॥ कर ठेवूनि कटावरी |उभा भिवरेच्या तीरी ॥३॥ नामा म्हणे स्वामी माझा |उभा भक्तांचिया काजा ॥४॥

372. महाक्षेत्र पंढरपुर । नांदे विठ्ठ्ल सचार ॥१॥ तया ठायी सुख आहे । संत जाणती तो लाहें ॥२॥ विश्रांतीचे स्थान । भावाभाव समान ॥३॥ दुःख दरिद्र नाही । वाचे म्हणता विठाबाई ॥४॥

372. अचळ धरा तैसे पीठ । पायातळी मिरवे वीट ॥१॥ दोन्ही पाउले समान । जैसे योगीयाचे नयन ॥२॥

373. सात पांच तीन दशकांचा मेळा । एक तत्त्वी कळा दावी हरी ॥१॥ तैसे नव्हे नाम सर्वत्र वरिष्ठ । तेथे काही कष्ट न लागती ॥२॥

373. वर मुळे शेंडा खली दिसे बानो । प्रपंची रानोरान वृक्ष बा रे ॥१॥ त्रिगुणाच्या शाखा उपशाखा बहुत । नाना याती येन पत्रे ज्यास ॥२॥

373. सब ब्रजनारी सुनो हरि जनमो नंद-जसोदा पेट । चलवो चल उस हरिकु देखे मिल निकलत है थाट ॥१॥ नारी आरती कर लें गावत नाम संगसे लागा छंद । हरदिर तेल लिये करमाहे मिलने चालत गोबिंद ॥२॥