वारकरी रोजनिशी

312. ऐसे क्रमिता अवधारी । विश्वेश्वराची नगरी ॥1॥ देखियेली वाराणसी । थोर आनंद मानसी ॥2॥ म्हणती घ्यावे शिवदर्शन । तेणे श्रम निवारण ॥3॥ बाप येऊनि चौबारा । उभा धरुनि पदरा ॥4॥

312. पढियंते कीरु जाणसी तरी । तो ठावो दृष्टीसी दूरी । सिंहुरी मोकारेवीण प्रतिबिंबासी । चेतना लाहे ऐसे कीजे रया ॥

312. करणेंचि नाही रितियाचा शोक । कासया हव्यास लाभ नाही ॥१॥ पुढेंही आड मागे दिसे विहीर । ऐसिया विचारी पडिलोंसे ॥२॥ बहु रगे रंग रंगोनी दाटला । परि कोण प्याला तयापरी ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा सर्वही प्रकार । किती कर कर करू वाया ॥४॥

312. कीटक-भृंगी-न्याये लागे जे धारणा । तोचि एक जाण ब्रह्मनिष्ठ ॥१॥ एर्‍हवी ते बोल बोलावे फुकाचे । काय सांगीवेचे शब्दज्ञान ॥२॥

312. सुण लीजो बिनती मोरी मै शरण गही प्रभु तेरी । तुम तो पतित अनेक उधारे भव सागर से तारे॥ मै सबका तो नाम न जानू को कोई नाम उचारे । अम्बरीष सुदामा नामा तुम पहुंचाये निज धामा ।

312. करा नारायणा । माझ्या दुःखाची खंडणा ॥१॥ वृत्ति राखा पायांपाशी । वस्ती धरूनि मानसी ॥धृपद॥ पाळोनिया लळा । आता पाववावे फळा ॥२॥ तुका म्हणे दीन । त्यांचा हरतिया सीण ॥३॥

312. संत समागमे चाले दळभारू | आह्षा तृष्णा देशधडी अहंकारू ॥१॥ दुम दुम दुम दुम भेरी वाजे | आले अयोध्येसी श्रीरघुनाथ राजे ॥२॥ भक्तभद्रजाती दोहो बाही चालत | विष्णुदास नामा कीर्ति वाखाणित ॥३॥

312. भक्तांचा पुरवी लळा । तो सांवळा श्रीकृष्ण ॥१॥ उचलिला पर्वतगिरी । नाथिला काळ्या यमुनेतीरीं ॥२॥ अगबग केशिया असुर । मारिला तो कंसासुर ॥३॥ उग्रसेन मथुरापाळ । द्वारका वसविलीं सकळ ॥४॥

312. पंढरिहूनी गावा जाता । वाटे खंती पंढरिनाथा ॥१॥ आता बोळवीत यावे । आमुच्या गावा आम्हासवे ॥२॥

313. अनामिक त्यासी पुसे । तुमचे भोजनाचे कैसे ॥1॥ कर संपुष्‍ट जोडुनी । राव विनवी मधुर वचनी ॥2॥ जेणे निघे तुमचे काम । राखा माझाही स्वधर्म ॥3॥ नृपा दिले कोरे अन्न । सुखे करावे भोजन ॥4॥

313. मन मुरे मग जे उरे । ते तू का रे सेवीसिना ॥ दिसते परी न धरवे हाते । ते संताते पुसावे ॥

313. काय पाहू काय ध्याऊ । काय गाऊ कवणाते ॥१॥ कोठे जाऊ कोरे राहू । कोठे पाहू काय ते ॥२॥ कोठे सुख कोठे दु:ख । कोठे अवे पाहाणे देख ॥३॥ चोखा म्हणे नामया सुजाणा । वोळखोनी खुणा सांगे मज ॥४॥

313. शस्त्राचे पै घाय सोसवती सदा । परी हे जननिंदा सोसवेना ॥१॥ ऐसिया साधने रोकडेचि फळ । ब्रह्म हे केवळ प्राप्त होय ॥२॥

313. गली तो चारो बंद हु है मै हरिसे मिलू कैसे जाय॥ ऊंची-नीची राह रपटली पांव नही ठहराय । सोच सोच पग धरू जतन से बार-बार डिग जाय॥ ऊंचा नीचा महल पिया का म्हांसू चढ्यो न जाय ।

313. दोष पळती कीर्तने । तुझ्या नामे संकीर्तने ॥१॥ हे का करू आदरिले । खोटे वचन आपुले ॥धृपद॥ तुम्ही पापा भीता । आम्हा उपजावया चिंता ॥२॥ तुका म्हणे सेवा । कळीकाळा जिंकी देवा ॥३॥

313. पैल आला रामराणा | लंका दिधली बिभीषणा ॥१॥ नळनीळ जांबुवंत | मध्ये चाले रघुनाथ ॥२॥ मागे वानराचे थाट | पुढे गर्जताती भाट ॥३॥ केला अयोध्या प्रवेश | म्हणे नामा विष्णुदास ॥४॥

313. कमळगभींचा पुतळा । पाहता दिसे पूर्ण कळा । शशी लोपलासे निराळा । रुपवासही ॥१॥ वेधक वेधक नंदनंदनु । लाविला अंगी चंदनु । पुराणपुरुष पंचाननु । सांवळां कृष्ण ॥२॥ उभे पुढे अक्रुर उद्धव । मिळाले सर्व भक्तराव । पाहाती मुखकमळभाव । नाठवे द्वैत ॥३॥ रुप साजिरे गोजिरे । दृष्टि पाहता मन न पुरे । एका जनार्दनी झुरे । चित्त तेथे सर्वदा ॥४॥

313. याचि लागी हरी । उभा चंद्रभागेतीरी ॥१॥ भक्ताचिये हाकेसवे । उडी घालोलिया पावे ॥२॥

314. येरीकडे ताराराणी । द्विजा घरी वाहे पाणी ॥1॥ छिद्र पाडोनी रांजणा । पाणी त्यामध्ये थारेना ॥2॥ नानापरीचे गांजणे । देती गाळी हो प्रदाने ॥3॥ पाणी वाहणे की खेळा । होऊ आली सांजवेळा ॥4॥

314. व्रते तपे तीर्थे तंवचि वरी गर्जते । जव देखिले नाही तुवा तूंते । जेथे वेदा मौन्य पडे । श्रुति नेति नेति म्हणोनी बहुडे ।

314. किती किती वाण एकचि प्रकार । न करिता सारासार न भरे गोणी ॥१॥ नवल वाटले हाटते गुंतले । रिकामे आले गेले वायाविण ॥२॥ फिरत फिरत जे जे वाण पाहाती । हांवचि भरती रिती गोणी ॥३॥ चोखा म्हणे हे तो न कळे लाघव । वोळखे जो धांव डाव विरळा एक ॥४॥

314. आमुचे मिळणी मिळू नका कोणी । विषय सांगतिनी बाईयानों ॥१॥ नव्हे तैसे बळ विवेक विचार । नका करू चार जनामाजी ॥२॥

314. बादल देख डरी हो स्याम मै बादल देख डरी । श्याम मै बादल देख डरी । काली-पीली घटा ऊमड़ी बरस्यो एक घरी । श्याम मै बादल देख डरी ।

314. मी तो दीनाहूनि दीन । माझा तूज अभिमान ॥१॥ मी तो आलो शरणागत । माझे करावे स्वहित ॥धृपद॥ दिनानाथा कृपाळुवा । सांभाळावे आपुल्या नावा ॥२॥ तुका म्हणे आता । भले नव्हे मोकलिता ॥३॥

314. राम पिता सीता माता | लक्ष्मण सोयरा चुलता ॥१॥ तयांसी भेटो जाऊ आता | चित्रकुटींच्या पर्वता ॥२॥ नामा म्हणे माझे गोत | चित्रकुटी असे नांदत ॥३॥

314. द्वारकेभीतरीं । कामधेनु घरोघरी ॥१॥ कैशी बरवेपणाची शोभा । पाहता नयना निघती जिभा ॥२॥ घरोघरी आनंद सदा । रामकृष्न वाचे गोविंदा ॥३॥ ऐशी द्वारकेपरी । एका शरण श्रीहरी ॥४॥

314. वरी बुकीयाचे धूसर । अत्तर कस्तुरी केशर ॥१॥ तुळशी नाना सुमनमाळा । दिव्यसंबराचा सोहळा ॥२॥

315. वेष धरोनी ब्राम्हण । तिसी करी संभाषण ॥1॥ खेद न करी मानसी । काय करणे होणारासी ॥2॥ वेगी संस्कारी याला । दिवसा मागती जा कामाला ॥3॥ घेऊनिया प्रेतासी । वेगी चेतवी अग्नीसी ॥4॥

315. नाही ते तू काय गिळीसी । आत्मा वोळखोनी होय तत्त्वमसी ॥ सांडी सांडी सगुणाची भ्रांतीसी । तुंचि निर्गुण आहासी तत्त्वमसी ॥

315. किती या हाटासी येवोनिया गेले । आहे ते संचले जैसे तैसे ॥१॥ बहुतांचे मत बहुत प्रकार । वाण हा अपार निवडिला ॥२॥ जो जया आवडे तोचि घेतो वाण । पुढील कारण विसरोनि ॥३॥ चोखा म्हणे अवघा वाण तो देखिला । रिकामाची आला नामदेव ॥4॥

315. मूर्खांसवे गुज अधमासी उपकार । स्त्रियांसी विचार सांगो नये ॥१॥ वाळूचियेपरी न ) शिरे पाणी जैसे । दुर्जनासी तैसे उपदेश ॥२॥

315. बंसीवारा आज्यो म्हारे देस । सांवरी सुरत वारी बेस॥ आऊं-आऊ कर गया जी कर गया कौल अनेक । गिणता-गिणता घस ग म्हारी आंगलिया री रेख॥ मै बैरागिण आदिकी जी थांरे म्हारे कदको सनेस ।

315. नाही दुकळलो अन्ना । परि या मान जनार्दना ॥१॥ देव केला सकळसाक्षी । काळी आणि शुद्धपक्षी ॥धृपद॥ भोगी भोगविता । बाळासवे तोचि पिता ॥२॥ कर्म अकर्म जळाले । प्रौढे तुका ते उरले ॥३॥

315. काळे गोरे धनुर्वाडे | ते चालताती रामापुढे ॥१॥ राम निळिये गुढारी | कनकदंड चौरेवरी ॥२॥ चला चित्रकूटी जाऊ | राम दशरथाचा पाहू ॥३॥ अयोध्ये केला अवतारू | राम नामया दातारू ॥४॥

315. जगांचे जीवन भक्तांचे मोहन । सगुण निर्गुण ठाण शोभतसे ॥१॥ ते रुप गोकुळीं नंदाचिये घरी । यशोदे मांडिवरी खेळतसे ॥२॥ इंद्रादी शंकर ध्यान धरती ज्यांचें । तो लोणी चोरी गौळ्यांचे घरोघरी ॥३॥ सर्वावरी चाले जयाची ते सत्ता । त्यांची बागुल आला म्हणता उगा राहे ॥४॥

315. विटेवरी कैवल्यगाभा । राहिल्या उभा पंढरिये ॥१॥ आलियासी देतो धणी । सर्वा गुणी संपन्न हा ॥२॥

316. धावा धावा नगरवासी । लास भक्षिते लेकुरासी ॥1॥ अवघे होऊनिया गोळा । कोणी न जातो देउळा ॥2॥ जाळ करोनी पाहती । शेण धुळी धोंडे माती ॥3॥ मारोनी बाहेर घातली । केली डोंबाचे हवाली ॥4॥

316. पाहणेचि पाहासी काय । पाहणे तेथे नाही । पाहणेची पाही । पाहणे रया ॥

316. कैसा हा हाट कवणाची गोणी । वेगळाचि राहिला मालधणी ॥१॥ कवणाचा वाण विकितसे कवण । अवघा पसारा ठेवी झाकोन ॥२॥ मावळला दिन झाकलासे हाट । अवघा बोभाट वारलासे ॥३॥ चोखा म्हणे माप भरियेले सिगे । आता कोणाचे पदरी देऊ उगे ॥४॥

316. आणिका उपदेश सांगे बरव्या रीती । आपण तो चित्ती न धरी काही ॥१॥ ऐसे ते जाणावे मतिमंद हीन । तया ब्रह्मज्ञान काय करी ॥२॥

316. मन रे परसि हरिके चरण । सुभग सीतल कंवल कोमलत्रिविध ज्वाला हरण । जिण चरण प्रहलाद परसे इंद्र पदवी धरण॥ जिण चरण धृव अटल कीन्हे राख अपनी सरण ।

316. काय खावे आता कोणीकडे जावे । गावात राहावे कोण्या बळे ॥१॥ कोपला पाटील गाविचे हे लोक । आता घाली भीक कोण मज ॥धृपद॥ आता येणे चवी सांडिली म्हणती । निवाडा करिती दिवाणात ॥२॥ भल्या लोकी यास सांगितली मात । केला माझा घात दुर्बळाचा ॥३॥

316. गोरे सांवळे घनवटे | एक चालती एकापुढे ॥१॥ राम निळीय गुढारी | कनकदंड चौरेवरी ॥२॥ |राम लक्ष्मण विजयी जाले | आनंदे अयोध्ये आले ॥३॥ चंद्रगिरीचे तळवटी | राम सीतेसी जाली भेटी ॥४॥

316. खेळसी तुं लीळा । तुझी अनुपम्य काळा॥१॥ बारवा बरवा श्रीमुकुंद । गाई गोपाळी लावला वेध ॥२॥ खेळसी बाळपनीं । बांधीताती तुज गौळणी ॥३॥ ऐसा नाटकी हरी । उभा ठेला विटेवरीं ॥४॥

316. वारकरी संत पंढरीसी जाती । सप्रेमे नामघोषे ॥१॥ लोटांगणी त्यासी जाईन आवडी । ओवांळीन कुडी वरुनी पाया ॥२॥

317. दूत विनविती कर जोडुनी । म्हणती आरुढावे विमानी ॥1॥ ऋषि म्हणे न घडे ऐसे । ह्याची तृप्ति नाही आस ॥2॥ पटावरोनी काढिला । पटी बैसवीन ह्याला ॥3॥ थोर वाजत गाजत । विप्र मंत्रघोष करीत ॥4॥

317. पिंड निर्माण जिवकळा सरिसी । गती प्रवेशी कैसी जाली ॥ तेथींची रचना नकळे हो देवा । अनुभवाचा ठेवा काढुनी पाहे ॥

317. कोणाचा संग धरू कोणासाठी । तो दु:खाचीच मिठी पडे तेणे ॥१॥ म्हणोनी नामयाचे धरियेले पाय । आठविता होय समाधान ॥२॥ सुखाचे सुख मज दावियेले डोळा । आनंद सांवळा विटेवरी ॥३॥ चोखा म्हणे माझा नामदेव प्राण । घालीन लोटांगण जीवे भावे ॥४॥

317. आम्हा जितेचि मरणे । मेलेपण जीत जाणे ॥१॥ काय करू ऐसे जाले । तुकारामे मज केले ॥२॥

317. बरसै बदरिया सावन की सावन की मनभावन की । सावन मे उमग्यो मेरो मनवा भनक सुनी हरि आवन की ।

317. संत मागे पाणी नेदी एक चूळी । दासीस आंघोळी ठेवी पाणी ॥१॥ संतासी देखोनी होय पाठमोरा । दासीचिया पोरा चुंबन देतो ॥धृपद॥ संतासी देखोनि करितो टवाळ्या । भावे धुतो चोळ्या दासीचिया ॥२॥ तुका म्हणे त्याच्या तोंडावरी थुंका । जातो यमलोका भोगावया ॥३॥

317. म्हणसी बिभीषण शाहणा | परि तो महामूर्ख जाणा ॥१॥ काय तो रामासी भेटला | आवघा रामचि नाही जाला ॥२॥ राम दृष्टी देखतांची | पदवी न घेववेचि त्याची ॥३॥ कोण हित केले तेणे | राम नाकळी चिंतने ॥४॥

317. अर्जुनाचे रथी श्रमला जगजेठी । म्हणोनि कर ठेउनी कंटीं उभा येथे ॥१॥ धरुनी गोवर्धन उभा सप्तदीन । म्हणोनि कर जघन ठेउनी उभा ॥२॥ कंसादी मल्ल मारी जरासंध । ते चरणरविंद उभे विटे ॥३॥ धर्माघरीं उच्छिष्टपात्र काढी करे । म्हणोनि श्रमें निर्धारे ठेविले कटी कर ॥४॥

317. भुक्तिमुक्तीचे माहेर । वसविले पंढरपूर ॥१॥ सुख विश्रांतीसी आले । संता पाचारिले सज्जना ॥२॥

318. थालीपाक ऐकता । हरि वारी जन्मव्यथा ॥1॥ दुर्योधनाच्या घरासी । आला दुर्वास हो ऋषी ॥2॥ सेवे बहुत तोषविला । वर माग तू इच्छिला ॥3॥ शिष्‍यासह रानी जावे । इच्छाभोजन मागावे ॥4॥

318. कापुरा अग्नि स्नेह जाला । मी नाही तेथे काय उरला ॥ मी नाही तेथे कवणिये ठायी । देखत देखत पाही भुललासी ॥

318. गोणी भरियेली रितिया मापाची । भाव अभावाची बैलापाठी ॥१॥ आवडीच्या हाटा घेऊनिया जाय । आशा दंभ पाहे गिऱ्हाईक ॥२॥ मांडिले दुकान घातिला पसारा । झाला सारावारा बाजाराचा ॥३॥ चोखा म्हणे हाट संपोनिया नेला । एकला उरला नामदेव ॥४॥

318. नव्हे करणीची आहाच । जीवे पायी जडलो साच ॥१॥ आता टाकिले करावे । शरण केशवासी जावे ॥२॥

318. आली रे मेरे नैणा बाण पड़ी । चित्त चढ़ो मेरे माधुरी मूरत उर बिच आन अड़ी । कब की ठाढ़ी पंथ निहारू अपने भवन खड़ी॥ कैसे प्राण पिया बिन राखू जीवन मूल जड़ी ।

318. आशाबद्ध वक्ता । धाक भय श्रोतयाच्या चित्ता ॥१॥ गातो तेची नाही ठावे । तोंड वासी काही द्यावे ॥ध्रु. ॥ जाले लोभाचे मांजर । पोट भरी दारोदार ॥२॥ वाया गेले ते भजन । उभयता लोभी मन ॥३॥

318. गुंडाळिल्या जटा तोचि माथा फेटा | गोजिरा गोमटा रामचंद्र ॥१॥ वैकुंठींचा राजा म्हणवितो योगी | दावावया जगी योग करी ॥२॥ आकर्ण लोचन हाती चापबाण | वल्कले भूषणे नेसोनिया ॥३॥ पितृवचनालागी मानोनि साचारी | जाला पादचारी वनी हिंडे ॥४॥

318. पंढरी माहात्म्य - अभंग ३१८ ते ४७९ द्वारकेचा सोहळा । परणियत्नी भीमकबाळा ॥१॥ सोळा सहस्त्र युवती । अष्टनायका असती ॥२॥ पुर पौत्र अपार । भगवती तो विस्तार ॥३॥

318. नाना लोक धावोनि येती । राशी भरिती आइत्या ॥१॥ घेऊनि जाता विश्वजना । नव्हेचि उणा माल फार ॥२॥

319. मध्यरात्री ऋषिसहित । वना आले अकस्मात्‌ ॥1॥ पंडुसुत जागे झाले । ऋषि समस्त वंदिले ॥2॥ धर्म भीमाकडे पाहे । सत्त्वहानि होत आहे ॥3॥ द्रौपदीने धावा केला । देव जेविता उठिला ॥4॥

319. स्वप्नाचेनि भ्रमे धरिसी स्थूलाकृति । परी सिध्दी नव्हे सत्य त्याच्या पायी । कारण महाकारण लिंगादि चतुष्ट । हे शाब्दिक उपाय बोलो ठाती ॥

319. जे मन गांजले विषयाचे पोखे । ते केले पारखे कृपा दृष्टी ॥१॥ काम आणि क्रोध जे जीवे मारिले । दंभ मान केले दूर देशी ॥२॥ आशा आणि ममता दवडिली चिंता । नाही भय आता संसाराचे ॥३॥ चोखा म्हणे अवघा संदेह फिटला । उपकार हा केला नामयानें॥ ॥४॥

319. योगयाग भोगत्याग देहासी दंडन । जपतप अनुष्ठान नामेविण विटंबण ॥१॥ ते हे जपा नाम तुम्ही सुखाचे निधान । हरतिल भवयातना तुटेल जीवाचे बंधन ॥२॥

319. प्यारे दरसन दीज्यो आय तुम बिन रह्यो न जाय॥ जल बिन कमल चंद बिन रजनी ऐसे तुम देख्या बिन सजनी । आकुल व्याकुल फिरू रैन दिन बिरह कालजो खाय॥ दिवस न भूख नींद नहि रैना मुख सू कथत न आवे बैना ।

319. विठ्ठला रे तू उदाराचा राव । विठ्ठला तू जीव जगाचा या ॥१॥ विठ्ठला रे तू उदाराची रासी । विठ्ठला तुजपाशी सकळसिद्धी ॥धृपद॥ विठ्ठला रे तुझे नाम बहु गोड । विठ्ठला रे कोड पुरविसी ॥२॥ विठ्ठला रे तुझे श्रीमुख चांगले । विठ्ठला लागले ध्यान मनी ॥३॥

319. श्रीराम सोयरा आला माझ्या घरा | दिधला म्या थारा हृदयी माझ्या ॥१॥ पावलो विश्रांति धाले माझे मन | न लगे आता ध्यान शिकावया ॥२॥ ज्यासाठी हिंडणे जटामौनमग्न | धरिले तेणे ठाणे हृदयी माझ्या ॥३॥ योग याग तप करावे साधन | तोहि जाण ओठी सदा वसे ॥४॥

319. जेथे वाजविला वेणु शुद्ध । म्हणोनि म्हणती वेणुनाद ॥१॥ सकळीक देव आले । ते भोंवती राहिले ॥२॥ जोडिले जेथे समपद । तया म्हणती विष्णूपद ॥३॥ भोवंतालीं पदें उमटली । तेथे गोपाळ नाचती ॥४॥

319. नारद येऊनि पंढरियेसी । स्थळ पुंडलिकासी मागती ॥१॥ भीमापुष्पावती संगम । योजिला आश्रम तयाप्रती ॥२॥

320. करचरण प्रक्षाळुनी । उभी ठेली वृंदावनी ॥1॥ जोडोनिया करकमळ । म्हणे धावरे गोपाळ ॥2॥ कृष्णा पाहतोसी काय । सत्वहानि होत आहे ॥3॥ ऋषि स्नानासी कोपिष्‍ट । गेले सांगोनिया स्पष्‍ट ॥4॥

320. बोधलिया अंजनासी पायाळु हा काय । निधान जवळी आहे परी शब्द नेणे । परादिका वाचा मौन पडिले जाण । तेथे पायाळाची खुण कोण लेखी ॥

320. धन्य धन्य नामदेव । माझा निरसला भेव ॥१॥ विठ्ठल मंत्र त्रिअक्षरी । खून सांगितली निर्धारी ॥२॥ ठेवोनि माथा हात । दिले मज हित ॥३॥ दावियेले तारू । चोखा म्हणे माझा गुरू ॥४॥

320. जरी जाला भाग्यवंत । धनधान्यसंपन्न अद्भुत । भगवंती नव्हे जयाचे चित्त । तरी तो यथार्थ सुतकी ॥१॥

320. प्रभुजी मै अरज करु छू म्हारो बेड़ो लगाज्यो पार॥ इण भव मे मै दुख बहु पायो संसा-सोग निवार । अष्ट करम की तलब लगी है दूर करो दुख-भार॥ यो संसार सब बह्यो जात है लख चौरासी री धार ।

320. बाहिर पडिलो आपुल्या कर्तव्ये । संसारासि जीवे वेटाळिलो ॥१॥ एकामध्ये एक नाही मिळो येत । ताक नवनीत निवडीले ॥धृपद॥ जाली दोनी नामे एकाचि मथनी । दुसरिया गुणी वेगळाली ॥२॥ तुका म्हणे दाखविली मुक्ताफळी । शिंपलेचि स्वस्थळी खुंटलिया ॥३॥

320. श्रीविठ्ठलमाहात्म्य. निर्गुणीचे वैभव आले भक्तिमिषे |ते हे विठ्ठलवेषे ठसाविले ॥१॥ बरविया बरवे पाहता नित्य नवे |ह्रुदयी ध्याता निवे त्रिविधताप ॥२॥ चोवीसांवेगळे सहस्रांआगळे |निर्गुणा निराळे शुध्दबुध्द ॥३॥

320. सीताशुद्धी हनुमंत गेला सीताशुद्धिलागी | लंका मध्यभागी घेऊनिया ॥१॥ माता जानकीच्या करीत शुद्धीसी | हिंडे गृहदेशी राक्षसांच्या ॥२॥ न देखे तो सती सीतादेवी माया | अकस्मात तया वनामाजी ॥३॥

320. पूर्वापार परंपरा । संत सोयरा वानिती ॥१॥ सांगे कृष्ण उद्धावासी । सुखमिरासी पंढरी ॥२॥ स्वये नांदे सहपरिवार । करीत गजर भक्तिचा ॥३॥ संत सनकादिक येती । भावे वंदिती श्रीचरण ॥४॥

320. ऐसा उदार देवादेवो । पंढरिरावो सुखसिंधु ॥१॥ ज्याचे देणे न सरे कधी । कल्पावधी पर्यंत ॥२॥

321. ताट विस्तारी रुक्मिणी । देव बैसले भोजनी ॥1॥ इतुक्यामध्ये अकस्मात्‌ । ध्वनि उमटली कानांत ॥2॥ धावा ऐकता श्रवणी । ताट लोटी चक्रपाणी ॥3॥ उठिला खडबडोनि कैसा । पावे बहिणीचिया क्लेशा ॥4॥

321. श्रुती सांगितले उपनिषदी अनुवादले । आम्हा लाधले निरूते वर्म ॥ अनुभवे गोविंदु करिता अनुवादु । परब्रह्म आनंदु तरी ते नव्हे ॥

321. धन्य धन्य नामदेवा । केला उपकार जीवा ॥१॥ माझा निरसिला भाव । दाखविला पंढरीरावो ॥२॥ मंत्र सांगितला सोपा । निवारिले भवतापा ॥३॥ माझी कृपेची माउली । चोखा म्हणे पान्हा घाली ॥४॥

321. भक्तिभाव आम्ही बांधिलासे गाठी । तेणे आम्हा तुटी कासयाची ॥१॥ गाऊ नाचू प्रेमे हरिनाम कीर्तनी । भावोनिया जनी जनार्दन ॥२॥

321. म्हारे घर होता जाज्यो राज । अबके जिन टाला दे जा सिर पर राखू बिराज॥ म्हे तो जनम जनमकी दासी थे म्हांका सिरताज । पावणड़ा म्हांके भला ही पधार, ह्या सब ही सुघारण काज॥

321. बरवा बरवा बरवा देवा तू । जीवाहूनी आवडसी जीवा रे देवा तू ॥१॥ पाहाता वदन संतुष्ट लोचन । जाले आइकता गुण श्रवण रे देवा ॥धृपद॥ अष्ट अंगे तनु त्रिविध ताप गेला सीण । वर्णिता लक्षण रे देवा ॥२॥ मन जाले उन्मन अनुपम गहण । तुकयाबंधु म्हणे महिमा नेणे रे ॥३॥

321. निर्विकल्प निराकारू |निःशून्य निराधारू| निर्गुण अपरंपारू | चिदानंद सांवळे ॥१॥ तया पुंडलिकासाठी | येऊनि उभे वाळवंटी |दोन्ही कर ठेवूनि कटी | प्रसन्न द्रुष्टी पाहातसे ॥२॥ म्हणऊनि उठा घ्या रे वाट | ठाका पंढरी वैकुंठ | येर वाउगे काय कष्ट |ब्रह्मी भेट पंढरीये ॥३॥ मूळग्राम मायापूर | पडिले भूतग्रामाचार |म्हणऊनि कर जघनावर | उभा राहूनि दावितसे ॥४॥

321. द्वारका समुद्रांत बुडविली । परी पंढरी रक्षिली अद्यापि ॥१॥ द्वारकेहुनि बहुत सुख । पंढ रीये अधिक एक आहे ॥२॥ भीमातीरी दिंगबर । करुणाकर विठ्ठल ॥३॥ भक्तांसाठीं निरंतर । एका जनार्दनी कटी धरिले कर ॥४॥

321. नामसमरणेंचि श्रीहरी । दासा दुरिता दूरी करी ॥१॥ तो हा पंढरिये ठाके । गुंतोनिया भक्ताभाके ॥२॥

322. रत्‍नाचे मचकी पहुडे चक्रपाणी । चोळीत रुक्मिणी चरणांबुज ॥1॥ कानी पडियले द्रौपदीचे बोल । उठे घननीळ तांतडीने ॥2॥ रुक्मिणी म्हणे ऐक एक गोष्‍ट । पडिले संकटी तान्हे माझे ॥3॥ टाकिला गरुड अनवाणी पाय । जनी म्हणे माय धाविन्नली ॥4॥

322. निर्गुणाची वार्ता सगुणी मांडिली । सगुण निर्गुण दोन्ही एकरूपा आली ॥ सगुण नव्हे ते निर्गुण नव्हे । गुरुमुखे चोजवे जाणितले पा ॥

322. न करी न करी आणिक साधन । नामयाने खूण सांगितली ॥१॥ संसार सागर भरला दुस्तर । तारक निर्धार विठ्ठल हा ॥२॥ मंत्रांचा हा मंत्र त्रिअक्षरी सोपा । तुटताती खेपा जन्म मरण ॥३॥ चोखा म्हणे माझा धन्य गुरूराव । दाखविला देव हृदयी माझ्या ॥४॥

322. नलगे घ्यावे सोंग टोपी-मुद्रा धरणे । भक्ति ही कारण असो द्यावी ॥१॥ तेथे सर्व सिद्धि नांदती स्वभावे । आपुलाल्या दैवे घ्यावे येथे ॥२॥

322. हरि मेरे जीवन प्राण अधार । और आसरो नांही तुम बिन तीनू लोक मंझार॥ हरि मेरे जीवन प्राण अधार आपबिना मोहि कछु न सुहावै निरख्यौ सब संसार ।

322. सोयरिया करी पाहुणेरु बरा । कांडीतो ठोमरा संतालागी ॥१॥ गाईसी देखोनि बदाबदा मारी । घोडयाची चाकरी गोड लागे ॥धृपद॥ फुले पाने वेश्येसी नेतसे उदंड । देऊ नेदी खांड ब्राम्हणासी ॥२॥ बाइलेच्या गोता आवडीने पोसी । मातापितयांसी दवडोनी ॥३॥

322. अनिर्वाच्य ब्रह्म निगम म्हणती | विणले वेवादती अठरा साही ॥१॥ ते हे पुंडलिके चोहांटा उभे केले | भावे भुलविले पंढरीये ॥२॥ घ्या रे घ्या रे तुम्ही कैवल्याचे पीक | देतो पुंडलिक सकळ जीवा ॥३॥ जे उपनिषदांचे मथित जे साराचे यथार्थ | तो हा पंढरीनाथ प्रगट जगी ॥४॥

322. जो हा उद्धार प्रसवे ॐ कार । ते रुप सुंदर विटेवरी ॥१॥ ध्याता ध्यान ध्येय जेथे पै खुटलें । ते प्रगटलें पंढरीयें ॥२॥ ज्ञेय ज्ञाता ज्ञान प्रेमाचें आथिलें । ते रुप सानुलें पंढरीये ॥३॥ एका जनार्दनी रुपांचे रुपस । वैकुंठनिवास पंढरीये ॥४॥

322. नामरुप नातळे ज्यासी । परात्पर ऐशी वदंती ॥१॥ तो हा आला पंढरपुरा । समाचारा भक्तांच्या ॥२॥