वारकरी रोजनिशी

1965. नामधारकाचा । दास होईन मी साचा ॥१॥ आणिक नको थोरपण । वाचे वंदी त्याचे गुन ॥२॥ नामी सदा वसो हेत । हेंचि मागणें मागत ॥३॥ हेंचि द्यावे कृपादान । एका जनार्दनी शरण ॥४॥

1966. पतित मिरासी । ते म्या धरिला जीवेसी ॥१॥ आता बळिया सांग कोण । ग्वाही तुझे माझे मन ॥धृपद॥ पावणांचा ठसा । दावी मज तुझा कैसा ॥२॥ वाव तुका म्हणे जाले । रोख पाहिजे दाविले ॥३॥

1966. माझिया जीवी आवडे । संतसमागम रोकडे ॥१॥ हेंचि द्यावे कृपादान । कृपाळू तू नारायण ॥२॥ एका जनार्दनी म्हणवी दास । त्याची पुरवावी आस ॥३॥

1967. करिता वेरझारा । उभा न राहासी वेव्हारा ॥१॥ हे तो झोंडाईचे चाळे । काय पोटी ते न कळे ॥धृपद॥ आरोगुणी मुग । बैसलासी जैसा बग ॥२॥ तुका म्हणे किती । बुडविली आळविती ॥३॥

1967. नाही देणे घेणे । गोवी केली अभिमाने ॥१॥ आता का हो निवडू नेदां । पांडुरंगा येवढा धंदा ॥धृपद॥ पाचांमधी जावे । थोड्यासाठी फजित व्हावे ॥२॥ तुज ऐसी नाही । पांडुरंगा आह्मी काही ॥३॥

1967. संसाराचे दुःख सुख म्हणो नये | पुढे दुःख पाहे अनिवार ॥१॥ तया दुःख नाही अंतपार जाणा | काळाची यातना बहुतांपरी ॥२॥ संसाराची चिंता वाहता जन्म गेला | सोस हा वाढला बहुतांपरी ॥३॥ हितहि बुडाले परत्र दुरावले | नरदेह बुडविले भजनेंविण ॥४॥

1967. तुम्ही उदार सर्वगुणें । मी रंकपणें रंकाहुनी ॥१॥ काया वाचा आणि मन । केले समर्पण तव चरणी ॥२॥ आणिक नाही कांही चाड । सेवा दृढ संतांची ॥३॥ एका जनार्दनी तुमचा दास । आहे आस पायांची ॥४॥

1968. प्रपंच घडामोडी न मरे कल्पकोडी | वासनेची बेडी पडली पायी ॥१॥ सोडवण करा आलेनो संसारा | शरण जा उदारा विठोबासी ॥२॥ लटकी मायादेवी गर्भवासी गोवी | नरक भोगवी नाना योनी ॥३॥ नामा म्हणे तुम्ही विचारावे मनी | सोयरा निर्वाणी पांडुरंग |॥४॥

1968. दास्य करु हरिदासाचें । तेणे जन्माचें सार्थक ॥१॥ बुद्धि वसो तुमचे नामी । आणिका कामीं न गुंतो ॥२॥ संसार तो पारिखा जाहला । या विठ्ठला पाहता ॥३॥ पालटला भेदाभेद । एका जनार्दनी आनंद ॥४॥

1969. सिंचन करिता मूळ । वृक्ष ओलावे सकळ ॥१॥ नको पृथकाचे भरी । पडो एक सार धरी ॥धृपद॥ पाणचोऱ्याचे दार । वरील दाटावे ते थोर ॥२॥ वश जाला राजा । मग आपुल्या त्या प्रजा ॥३॥

1969. प्रपंच स्वार्थास साधावया चांग | वैराग्याचे अंग दाविसी जना ॥१॥ अनुताप नित्य नाही कदाकाळी | मग संचिताची होळी कैसी होय ॥२॥ पवित्र ते वाचा का रे गमविसी | रामनाम न म्हणसी अरे मूढा ॥३॥ नामा म्हणे जीव कासया ठेवावा | न भजता केशवा मायबाप ॥४॥

1969. हेचि देवासी विनंती । संतसेवा दिवसरातीं ॥१॥ वास देई पंढरीचा । नामघोष कीर्तनाचा ॥२॥ सदा सर्वदा नाम मुखी । दुर्जें नको कांही पारखीं ॥३॥ एका जनार्दनी हरीचा दास । म्हणता पुरें सर्व आस ॥४॥

1970. करू याची कथा नामाचा गजर । आम्हा संवसार काय करी ॥१॥ म्हणवू हरीचे दास लेऊ ती भूषणे । कापे तयाभेणे कळिकाळ ॥धृपद॥ आशा भय लाज आड नये चिंता । ऐसी तया सत्ता समर्थाची ॥२॥ तुका म्हणे करू ऐसियांचा संग । जेणे नव्हे भंग चिंतनाचा ॥३॥

1970. स्वय घरदार प्रपंच मांडिला | जोडुनिया दिला बाळा हाती ॥१॥ तैसे सर्वांभूती असावे संसारी | प्राचीनांची दोरी साक्ष आहे ॥२॥ वाटसरू वस्ती येऊनि राहिला | प्रातःकाळी गेला उठोनिया ॥३॥ नामा म्हणे आम्हा नाही प्रापंचिक | पंढरिनायक साह्य जाला ॥४॥

1971. काय सर्प खातो अन्न । काय ध्यान बगाचे ॥१॥ अंतरींची बुद्धि खोटी । भरले पोटी वाईट ॥धृपद॥ काय उंदीर नाही धावी । राख लावी गाढव ॥२॥ तुका म्हणे सुसर जळी । काउळी का न न्हाती ॥३॥

1971. फुटल्या घटाचे नाही नागवणे | संसार भोगणे तेणे न्याये ॥१॥ स्वप्नींचि ती मात जागृतीसी सांगे | तैसा भवरोग प्रारब्धाचा ॥२॥ नामा म्हणे ऐसा जाण तो संसार | वाउगा पसारा जायजाणा ॥३॥

1971. उपासना हीच बरी । वाचे हरि हरि म्हणावें॥१ । कायदुसर्‍याचे काम । वाचे नाम आठविता ॥२॥ चातकाचा जैसा नेम । पुर्न काम हरि हरि करी ॥३॥ एकविध आमुचा भाव । एका जनार्दनचि देव ॥४॥

1972. मदे मातले नागवेचि नाचे । अनुचित वाचे बडबडी ॥१॥ आता शिकवावा कोणासी विचार । कर्म ते दुस्तर करवी धीट ॥धृपद॥ आले अंगासी ते बळिवंत गाढे । काय वेड्यापुढे धर्मनीत ॥२॥ तुका म्हणे कळो येईल तो भाव । अंगावरील घाव उमटता ॥३॥

1972. जायजाणा देह जाईल नेणसी | लौकिकी मिरविसी लाजेसिना ॥१॥ माझे माझे माझे मानिसी निभ्रांत | करिसी आघात रात्रंदिवस ॥२॥ सांग तू कोणाचा आलासि कोठोनि | दृढ बुद्धि मनी विचारी पा ॥३॥ धन संपत्ति करोनि मदे मातलासी | पुढत पुढती पडसी गर्भवासी ॥४॥

1972. पुर्वीचिया मतांतरा । सांपडला बरा आम्हा मार्ग ॥१॥ नाही कोठे गोंवा गुंतीं । ऐसे गर्जती हरिदास ॥२॥ वाचे नाम करे टाळी । साधन कली उत्तम हे ॥३॥ धालों कीर्तनी प्रेमानंदे । वाचे आनंदें गाऊ गीत ॥४॥

1973. भाविका हे वर्म सापडले निके । सेविती कवतुके धणीवरी ॥१॥ इच्छितील तैसा नाचे त्यांचे छंदे । वंदितील पदे सकुमारे ॥धृपद॥ विसरले मुक्ती भक्तीच्या अभिळासे । ओढत सरिसे सुख आले ॥२॥ तुका म्हणे नाही मागायाची आस । पांडुरंग त्यास विसंबेना ॥३॥

1973. शरीर काळाचे भातुके | तुम्ही नेणा का इतुके ॥१॥ माझा जन्म गेला वाया | तुजविण पंढरिराया ॥२॥ अझुनि तू का रे निश्चित | काळ जवळी हटकित ॥३॥ नामा म्हणे अवधी चोरे | शेखी हरिनाम सोयरे ॥४॥

1973. वरपांग सोंग नको माळा मुदी । ठाव संतपदी देई देवा ॥१॥ प्रेमभाव देई प्रेमभाव देई । मागणें दुजे नाही आणिक ते ॥२॥ नाम मुखी सदा संतांचा सांगात । प्रेम हृदयांत विठोबाचे ॥३॥ एका जनार्दनी हा माझा निर्धार । जन्माची वेरझार तोडी देवा ॥४॥

1974. भक्त समागमे सर्वभावे हरी । सर्व काम करी न संगता ॥१॥ साठवला राहे हृदयसंपुष्टी । बाहेर धाकुटी मूर्ती उभा ॥धृपद॥ मागण्याची वास पाहे मुखाकडे । चिंतिल्या रोकडे मनोरथ ॥२॥ तुका म्हणे जीव भाव देवापायी । ठेवूनि ते काही न मगती ॥३॥

1974. औट हात जायाचे कोपट | दोन दिवस फुकट भोगाकारी ॥१॥ कवणाचे घर कवणाचे दार | भावे वोळगारे नरहरी ॥२॥ आढे मोडले घर जर्जर जाले | मोडोनिया गेले बारियाने ॥३॥ खचला तो पाया पडली ते भिती | नामा म्हणे चित्ती घर नलगे ॥४॥

1974. पायांचें चिंतन । माझे हेंचि भजन ॥१॥ भजनाचा मुख्य भाव । चित्ती चिंतन लवलाही ॥२॥ हेतु दुजा मनी । ठेऊ नका चक्रपाणी ॥४॥ मज पाया परतें । नका ठेवुं जी निरुते ॥५॥

1975. परमअमृते रसना ओलावली । मनाची राहिली वृत्ति पायी ॥१॥ सकळ ही तेथे वोळली मंगळे । वृष्टी केली जळे आनंदाच्या ॥धृपद॥ सकळ इंद्रिये जाली ब्रम्हरूप । ओतले स्वरूप माजी तया ॥२॥ तुका म्हणे जेथे वसे भक्तराव । तेथे नांदे देव संदेह नाही ॥३॥

1975. देह आहे तंत्र करा रे धांवणी | शरण चक्रपाणि रिघा वेगी ॥१॥ येर ते लटिके इष्टमित्र सारखे | हे तंत्र पारिखे सवचोर ॥२॥ लावुनि मोहाते दास्यत्व करविती | अंतकाळी होती पाठिमोरी ॥३॥ मायेचे भुररे भुलवी सकळ | हे तुज न कळे कटकटा ॥४॥

1975. गुंतलों प्रपंचीं सोडवी गा देवा । देई तुझी सेवा जीवेंभावें ॥१॥ न लगे धन मान पुत्र दारा वित्त । सदां पायी चित्त जडोनि राहो ॥२॥ वैष्णवांचा दास कामारी निःशेष । हेचि पुरवी आस दुजे नको ॥३॥ एका जनार्दनी करीत विनंती । मागणें श्रीपति हेंचि द्यावे ॥४॥

1976. कासया गुणदोष पाहो आणिकाचे । मज काय त्यांचे उणे असे ॥१॥ काय पापपुण्य पाहो आणिकाचे । मज काय त्यांचे उणे असे ॥धृपद॥ नष्टदुष्टपण कवणाचे वाणू । तयाहून अणु अधिक माझे ॥२॥ कुचर खोटा मज कोण असे आगळा । तो मी पाहो डोळा आपुलिये ॥३॥

1976. यम सांगे दूता | तुम्ही जावे मृत्युलोका |आपुला लोक जितुका | तितुकाचि आणावा ॥१॥ तुम्हा सांगतो कुळरंग | निंदा आणि द्वेष करिती राग |खरी खोटी चाहडी सांगे | ते कुळ आपुले ॥२॥ ज्याचे विषयावर ध्यान | परद्रव्य परस्त्री गमन |धर्मासी विन्मुगण | ते कुळ आपुले ॥३॥ भावेंविण भक्ति करिती | भक्तिविणे भाव दाविती |त्यांची तुम्ही फजिती | बहुता प्रकारे करावी ॥४॥

1976. जयजयाची देवाधिदेवा । पंढरीरावा श्रीविठ्ठला ॥१॥ भुक्ति मुक्तिनका कांही । लिगाड तेहि मज आता ॥२॥ भाळी भोळी घ्यावी सेवा । होचि देवा विनवणी ॥३॥ एका जनार्दनी तुमचा दास । त्याची आस पाया पै ॥४॥

1977. काळ जवळचि उभा नेणा । घाली झांपडी खुंटी काना ॥१॥ कैसा हुशार सावध राही । आपुला तू अपुलेठायी ॥धृपद॥ काळ जवळिच उभा पाही । नेदी कोणासि देऊ काही ॥२॥ काळे पुरविली पाठी । वरुषे जाली तरी साठी ॥३॥

1977. दुर्लभ नरदेह् जाला तुम्हा आम्हा | येथे साधू प्रेमा राघोबाचा ॥१॥ अवघे हातोहाती तरो भवसिंधु | आवडी गोविंदु गाऊ गीती ॥२॥ हिताचिया गोष्टी सांगू एकमेका | शोक मोह दुःख निरसू तेणे ॥३॥ एकमेका करू सदा सावधान | नामी अनुसंधान तुटी नेदू ॥४॥

1977. माझे मन तेथे वसों । आणीक नसों दुजे कांही ॥१॥ होईन हरीचा वारकरी । करीन वारी पंढरीची ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । करी विनवणी येवढी ॥४॥

1978. दुष्ट भूषण सज्जनाचे । अलभ्यलाभ पुण्य त्याचे ॥१॥ धन्य ऐसा परउपकारी । जाय नरका आणिकावारि ॥धृपद॥ मळ खाये संवदणी । करी आणिकाची उजळणी ॥२॥ तुका म्हणे त्याचा । प्रीती आदर करा साचा ॥३॥

1978. नामा म्हणावया तू का रे करंटा | काय तुझे अदृष्टी लिहिले असे ॥१॥ यमाचे यमपाश पडतील गळा | जाशील सगळा काळापोटी ॥२॥ शरीराची आशा बाळ है तारुण्य | अवचित वृद्धपण येईल मूढा ॥३॥ लक्ष्मी धन मद पुत्र स्त्री घरदार | नेता यमकिकर न सोडविती ॥४॥

1978. हेंची माझी मणींची आस । करा दास सेवेसी ॥१॥ नका कांही गुंतांगुती । लिगाड फजिती मज मांगें ॥२॥ संसार तो फलकट । दाखवा आट पंढरी ॥३॥ एका जनार्दनी विनंती । पुढती करुणा असो द्या ॥४॥

1979. साहोनि टांकीघाये । पाषाण देवचि जाला पाहे ॥१॥ तया रीती दृढ मन । करी साधाया कारण ॥धृपद॥ बाण शस्त्र साहे गोळी । शुरा ठाव उंच स्थळी ॥२॥ तुका म्हणे सती । अग्न न देखे ज्या रीती ॥३॥

1979. वाळ वृद्ध तरुण काया हे जर्जर | वेगी हा पामर आळसी जाला ॥१॥ काय करू देवा नाही यासि भावो | न करी उपावो तुझे भजनी ॥२॥ मन ठेवी ठायी रंगे तू श्रीरंगी | गोष्टी त्या वाडग्या बोलू नको ॥३॥ नामा म्हणे श्रीरंग चिती पा चोखडा | उघडा पवाडा सांगितला ॥४॥

1979. तुमच्या सेवेचा महिमा । मज न कळे पुरुषोत्तमा ॥१॥ पुजा करणे कवणें रीती । नेणे जपमाळ हाती ॥२॥ स्नानसंध्या न कळे कांही । मन असो तुझे पायी ॥३॥ तुम्हा मागणें इतुके । एका जनार्दनी द्यावे कौतुके ॥४॥

1980. तेणे वेशे माझी चोरिली अंगे । मानावया जग आत्पपणे । नाही चाड भीड संसाराचे कोड । उदासीन सर्व गुणे । भय मोह लज्जा निरसली शंका । अवघिया एकचि पणे । विठ्ठलाच्या पायी बैसोनि राहिली । भागली नुटित तेणे ॥१॥

1980. धनमानवळे नाटविसी देवा | मृत्युकाळी तेव्हा कोण आहे ॥१॥ यमाचे यमदंड वैसतील माथा | तेव्हा तुज रक्षिता कोण आहे ॥२॥ मायबाप बंधु तोंवरी सोयरी | इंद्रिये जोंबरी वाहताती ॥३॥ सर्वस्व स्वामिनी म्हणविसी कांता | तेहि केश देता रडतसे ॥४॥

1980. शरण शरण नारायणा । आम्हा दीना तारावें ॥१॥ मागे बहु शीण पोटी । पाडा तुटी तयाची ॥२॥ संसाराचा चुकवा हेवा । मागील उगवा गुंती ते ॥३॥ तुम्ही कृपा केल्यावरी । मी निर्धारी पात्राची ॥४॥

1981. कथा पुराण ऐकता । झोपे नाडिले तत्त्वता । खाटेवरी पडता । व्यापी चिंता तळमळ ॥१॥ ऐसी गहन कर्मगति । काय तयासी रडती । जाले जाणते जे चित्ती । काही नेघे आपुल्या ॥धृपद॥ उदक लाविता न धरे । चिंता करी केंव्हा सरे । जाऊ नका धीरे । म्हणे करिता ढवाळ्या ॥२॥ जवळी गोचीड क्षीरा । जैसी कमळणी दर्दुरा । तुका म्हणे दूर । देश त्याग तयासी ॥३॥

1981. भुक्ति मुक्ति सिद्धि यावयाकारणे | सेवकाशी देणे पांडुरंगा ॥१॥ ऐसिया तुज सांगणे आपणाते म्हणविती | तया अधोगति कल्पकोडी ॥२॥ देहो सरल्या मिळे ज्योतिस ज्योति | ऐसे म्हणता किती सितरिले ॥३॥ नामा म्हणे ऐसे नाशिवंत शरीर | पूजा हरिहर एक वेळा ॥४॥

1981. सर्वभावे शरणागत । जाहलों निश्चित कृपाळु ॥१॥ आता कळे तैसे करी । तुम्ही उदार श्रीहरी ॥२॥ मी आलो असे शरण । कृपा करणे उचितची ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । ऋद्धिसिद्धि तुमचे चरणी ॥४॥

1982. संदेह बाधक आप आपणाते । रज्जु सर्पवत भासतसे । भेऊनिया काय देखिले येणे । मारे घायेंविण लोळतसे ॥१॥ आपणेचि तारी आपणचि मारी । आपण उद्धरी आपणया । शुक नळिके न्याये गुंतलासी काय । विचारूनि पाहे मोकिळया ॥ध्रु॥

1982. विषयाचा आंदणा दिसे केविलवाणा | करीतसे कल्पना नानाविध ॥१॥ कुटुंब पाईक म्हणवी हरिचा दास | मागे ग्रासोग्रास दारोदारी ॥२॥ जळो त्याचे कर्म जळो त्याचा धर्म | जळो तो आश्रम जाणिवेचा ॥३॥ कल्पद्रुमातळी काखे घेऊनि झोळी | बैसोनि सांभाळी भिक्षा अन्न ॥४॥

1982. शरण आलो तुझियां पाया । कॄपानिधी देवराया ॥१॥ पशु उद्धरिले गजासी । गणिका नेली वैकुंठासी ॥२॥ ऐसा कृपेचा कोंवळा । भक्ता अधीन गोपाळा ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । हीच लाधली निजखुण ॥४॥

1983. कथे उभा अंग राखेल जो कोणी । ऐसा कोण गणी तया पापा ॥१॥ येथे तो पातकी न येता च भला । रणी कुचराला काय चाले ॥धृपद॥ कथे बैसोनी आणीक चर्चा । धिग त्याची वाचा कुंभपाक ॥२॥ तुका म्हणे ऐलपैल ते थडीचे । बुडतील साच मध्यभागी ॥३॥

1983. देहाचे ममत्व जंव नाही तुटले | जंब नाही विटले विषयी मन ॥१॥ तंववरी निजसुख कैसेनि आतुडे | जंववरी न झडे मीतूंपण ॥२॥ मीचि एक भक्त मीचि एक मुक्त | म्हणविती पतित दुराचारी ॥३॥ नामा म्हणे तुझे कृपेविण देवा | केवि जोडे ठेवा विश्रांतीचा ॥४॥

1983. अहो देवा गुणनिधाना । परिसा विज्ञापना माझी एक ॥१॥ माझे मज आश्वासन । देखिल्या चरण तुमचे ॥२॥ हेंचि माझी करुणा करा । भक्ति अवधारा भोळी ते ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । माझा विनवणी परिसावी ॥४॥

1984. नावडे ज्या कथा उठोनिया जाती । ते यमा फावती बरे वोजा ॥१॥ तो असे जवळी गोचिडाच्या न्याये । देशत्यागे ठाये तया दुरी ॥धृपद॥ नव्हे भला कोणी नावडे दुसरा । पाहुणा किंकरा यमा होय ॥२॥ तुका म्हणे तया करावे ते काई । पाषाण का नाही जळामध्ये ॥३॥

1984. भक्तीविणे जिणे जळो लाजिरवाणे | संसार भोगणे दुःखरूप ॥१॥ एक एक योनि कोटि कोटि फेरा | मनुष्य देवारा मग लागे ॥२॥ वीस लक्ष योनि वृक्षामध्ये घ्याव्या | जळचरी भोगाव्या नव लक्ष ॥३॥ अकरा लक्ष योनि किरडामध्ये घ्याव्या | दश लक्ष भोगाव्या पक्षामध्ये ॥४॥

1984. तुझिया कृपेचे पोसणे मी दीन । करी तुं जतन जनार्दना ॥१॥ अंकित मी दास कायामनेंवाचा । हेलावा कृपेचा करी देवा ॥२॥ कदा नुपेक्षिसी आलिया शरण । हे मागोनी महिमान चालत आले ॥३॥ एका जनार्दनी कॄपेचा वोरस । करी जगदीश मजवरी ॥४॥

1985. जवळी नाही चित्त । काय मांडियेले प्रेत ॥१॥ कैसा पाहे चंद्रिदृष्टि । दीप स्नेहाच्या शेवटी ॥धृपद॥ कांतेलेंसे श्वान । तैसे दिशा हिंडे मन ॥२॥ त्याचे कानी हाणे । कोण बोंब तुका म्हणे ॥३॥

1985. शेवटिली पाळी तेव्हा मनुष्यजन्म | चुकलिया वर्म फेरा पडे ॥१॥ एक जन्मी ओळखी करा आत्मारामा | संसार सुगम भोगू नका ॥२॥ संसारी असावे असोनि नसावे | कीर्तन करावे वेळोवेळा ॥३॥ नामा म्हणे विठो भक्ताचिये द्वारी | घेऊनिया करी सुदर्शन ॥४॥

1985. मज तो अधिकार नाही । शरण आलो तुझे पायी ॥१॥ तुम्ही पशु गजाते उद्धरिले । गणिके तारिले कुंटनीसी ॥२॥ ऐशी शरणागत माउली । एका जनार्दनी साउली ॥३॥

1986. दुर्बळा वाणीच्या एक दोनि सिद्धी । सदैवा समाधि विश्वरूपी ॥१॥ काय त्याचे वाया गेले ते एक । सदा प्रेमसुख सर्वकाळ ॥धृपद॥ तीर्थ देव दुरी तया भाग्यहीना । विश्व त्या सज्जना दुमदुमिले ॥२॥ तुका म्हणे एक वाहाती मोळिया । भाग्ये आगिळया घरा येती ॥३॥

1986. बावडी दुरिच्या दुरी उडतसे अंबरी | हाती असे दोरी परि लक्ष तेथे ॥१॥ दुडी वरी दुडी पाण्या निघाली गुजरी | चाले मोकळया करी परि लक्ष तेथे ॥२॥ व्यभिचारि नारी परपुरुष जिव्हारी | वर्ते घरोबारी परि लक्ष तेथे ॥३॥ तस्कर नगरी परद्रव्य जिव्हारी | वर्ते घरोघरी परि लक्ष तेथे ॥४॥

1986. माझे मनोरथ चरणाची आवडी । दुजियाची जोडी नको आता ॥१॥ वाउगा पसारा नका गोऊं मन । चरणाशी जाण स्थिर होय ॥२॥ एका जनार्दनी पुरवी वासना । दुजे नारायणा नको कांही ॥३॥

1987. परिमळे काष्ठ ताजवा तुळविले । आणीक नावांची थोडी । एक ते कांतिवे उभविली धवळारें एकाचिया कुड मेडी । एक दीनरूप आणिती मेळिया । एक ते बांधोनि माडी अवघिया बाजार एकचि जाला । मिविकली आपुल्या पाडी ॥१॥ गुण तो सार रूपमध्यकार । अवगुण तो फार पीडीतसे ॥धृपद॥

1987. भक्तीविण मोक्ष नव्हे हा सिद्धांत | वेद बोले हात उभारोनि ॥१॥ जगी तेंचि ज्ञान जाणाया लागुनि | संता वोळगोनि वश्य कीजे ॥२॥ प्रपंच हा खोटा शास्त्र निवडिला | पाहिजे साक्षीला सद्गुरु तो ॥३॥ नामा म्हणे सेवा घडावी संतांची घ्यावी कृपा त्यांची तेंचि ज्ञान ॥४॥

1987. भक्ति माझी भोळी । भाव एकविध बळी ॥१॥ अहो परिसा नारायणा । जाणोनि अंतरीच्या खुणा ॥२॥ नाही तुम्हा सांकडें कायीं । भुक्तिमुक्ति मागणे तेंही ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । माझी विनवणी परिसावी ॥४॥

1988. नाही आम्हा शत्रु सोईरे पिशुन । दाटले हे घन माहियेर ॥१॥ पाहे तेथे पांडुरंग रखुमाई । सत्यभामा राही जननिया ॥धृपद॥ लाज भय काही आम्हा चिंता नाही । सर्वसुखे पायी वोळगती ॥२॥ तुका म्हणे आह्मी सदैवाची बाळे । जालो लडिवाळे सकळांची ॥३॥

1988. हरिविण जिणे व्यर्थचि संसारी | जग अलंकारी मिरवीत ॥१॥ देवाविण शब्द लटके करणे | भांडा रंजविणे सभेमाजी ॥२॥ आचार करणे देवाविण जो गा | सर्पाचिया अंगा मृदुपण ॥३॥ नामा म्हणे काय बहु बोलो फार | भक्तीविण नर अभागी तो ॥४॥

1988. सर्वाभुतीं तुझे रुप । हृदयी सिद्धची स्वरुप ॥१॥ इतुलें देई अधोक्षाजा । नाही तरी घोट भरीन तुझा ॥२॥ सकळांहुनी कई सान । सकळिका समसमान ॥३॥ सदा द्यावा संतसंग । अखंड कीर्तनी अनुराग ॥४॥

1989. गर्भी असता बाळा । कोण पाळी त्याचा लळा ॥१॥ कैसा लाघवी सूत्रधारी । कृपाळुवा माझा हरी ॥धृपद॥ सर्प पिली विताचि खाय । वाचविता कोण माय ॥२॥ गगनी लागला कोसरा । कोण पुरवी तेथे चारा ॥३॥

1989. तुम्हा स्वहित करणे आहे | सेवा राघोबाचे पाय ॥१॥ दुष्टबुद्धि दुरी करा | तोडा अविद्येचा थारा ॥२॥ शुद्ध करा तुमचे मन | तुम्हा जवळी नारायण ॥३॥ निर्मळ करा अंतःकरण | लावा राघोबासी ध्यान ॥४॥

1989. जेथे मुख्यत्वें करावी भक्ति । घडावी संतांची संगती । हेंचि मागणें तुम्हाप्रतीं । द्यावे निश्चिती मज देवा ॥१॥ पुरवा पुरवा माझा हेत । दुजे मागणें नाही निश्चित ॥धृ.॥ आयुष्य अंतवरी नामस्मरण । गीता भागवताचें श्रवण । विष्णु शिवमूर्तींचे ध्यान । हेंच देणे सर्वथा ॥२॥ ऐकोनी ऐसे वचन । जनार्दन तुष्टला प्रेमे करुन । एका जनार्दनी पाय धरुन । सप्रेमें आलिगिंला ॥३॥

1990. न म्हणे कोणा सिद्ध साधक गव्हार । अवघा विश्वंभर वाचूनिया ॥१॥ ऐसे माझे बुद्धी काया वाचा मन । लावी तुझे ध्यान पांडुरंगा ॥धृपद॥ गाता प्रेमगुण शंका माझ्या मनी । नाचता रंगणी नाठवावी ॥२॥ देई चरणसेवा भूताचे भजन । वर्ण अभिमान सांडवूनि ॥३॥

1990. मृगजळडोहो का उपससी वाया | वेगी लवलाह्या शरण रिघे ॥१॥ भजे तू विठ्ठला सर्वांभूती भावे | न लगति नांवे आणिकांची ॥२॥ होईल सुटका घडेल भजन | नाम जनार्दन येईल वाचे ॥३॥ नामा म्हणे घडे भजन विठ्ठली | ऐसि हे निमोली भक्ति करी ॥४॥

1990. देव तुष्टला मय दे घे । तुजावांचुनी कांही नेघे ॥१॥ देवा इतुली कृपा करी । जो मी तुझा घोट भरीं ॥२॥ आणिक कांही मागेन जरी । तरी मज दंडावें हरी ॥३॥ वैकुंठ देई रे एका । तो तंव फोडीव फटका ॥४॥

1991. अग्निमाजी गेले । अग्नि होऊनी तेच ठेले ॥१॥ काय उरले तयापण । मागील ते नाम गुण ॥धृपद॥ लोह लागे परिसा अंगी । तोही भूषण जाला जगी ॥२॥ सरिता वोहळा ओघा । गंगे मिळोनी जाल्या गंगा ॥३॥

1991. हरिसी शरण रिघा वहिले | राहे कळिकाळ उगले ॥१॥ खंडले एका बोले | विठ्ठल समर्थ अंगिकारिले ॥२॥ नामयाने संसारा जिंकिले | केशवचरणी मन ठेविले ॥३॥

1991. तुमचे जाहलिया दरुशन । जन्ममरण फिटला पांग ॥१॥ आता धन्य जाहलों करुणाकरा । विश्वभंरा दयाळुवा ॥२॥ मागे कासविसक बहु जाहलों । दरुशने पावलों सुखातें ॥३॥ एका जनार्दनी कृपा केली । फळाची आली सर्वस्वे ॥४॥

1992. ऐशा भाग्ये ज्यालो । तरी धन्य जन्मा आलो ॥१॥ रुळे तळीले पायरी । संत पाय देती वरी ॥धृपद॥ प्रेमामृतपान । होईल चरणरजे स्नान ॥२॥ तुका म्हणे सुखे । तया हरतील दुःखे ॥३॥

1992. न लगती डोंगर चढावे | हळुच पाऊल धरावे ॥१॥ विठ्ठलाचे पायी बरवे | गंगा विनटे स्वभावे ॥२॥ नामा म्हणे तीर्थ बरवे | मुकुटी धरिले सदाशिवे ॥३॥

1992. भाग्यहीन बहु असती । कमळापती सांभाळणे ॥१॥ गर्जे ब्रीदाची तोडर । चराचर त्रिभुवनी ॥२॥ शरणागता वज्रपंजर । हा बडिवार त्रिजगती ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । कैवल्यदानीं उदार ॥४॥

1993. करिता या सुखा । अंतपार नाही लेखा ॥१॥ माथा पडती संतपाय । सुख कैवल्य ते काय ॥धृपद॥ ऐसा लाभ नाही । दुजा विचारिता काही ॥२॥ तुका म्हणे गोड । तेथे पुरे माझे कोड ॥३॥

1993. आता पांडुरंग स्मरा | जन्ममृत्यु चुकवा फेरा ॥१॥ ऐसा कांही करा नेम | मुखी स्मरा रामनाम ॥२॥ चिता ऐसे ध्यान | तेणे असा समाधान ॥३॥ नामा म्हणे हरिदास | त्यासि असावा अभ्यास ॥

1993. ज्याचा केला अंगीकार । न मानी भार त्याचा हा ॥१॥ अरिमित्रां सम देणे । एकचि पेणे वैकुंठ ॥२॥ उत्तर मध्यम चांडाळ । देणे स्थळ एकची ॥३॥ एका जनार्दनी भाकी कींव । उद्धारा जीव पातकी ॥४॥

1994. वेद जया गाती । आम्हा तयाची संगति ॥१॥ नाम धरियेले कंठी । अवघा सांटविला पोटी ॥धृपद॥ ॐकाराचे बीज । हाती आमुचे ते निज ॥२॥ तुका म्हणे बहु मोटे । अणुरेणु या धाकुटे ॥३॥

1994. हरिकथा ऐकता अन्ये पे गोष्टी | निधान त्या दृष्टी अंतरले ॥१॥ घडी घडी प्रेम अंतरु न द्यावे | सावधान व्हावे रामनामी ॥२॥ यापरी स्वहिती ठेवियेले लक्ष | ते पावती मोक्ष म्हणे नामा ॥३॥

1994. आम्ही तो वासना भाजियेली बळे । वैराग्याचोनि बळेंक आथियलें ॥१॥ सांडिला वेव्हार माया लोकाचार । भरला निर्धार हृदयामाजी ॥२॥ एका जनार्दनी खुंटली भावना । जनी जनार्दना अभ्यासिलें ॥३॥

1995. तुम्ही तरी हो श्रीपती । माझी बहु हीन याती ॥१॥ दोघे असो एके ठायी । माझा माथा तुझे पायी ॥धृपद॥ माझ्या दीनपणा पार । नाही बहु तू उदार ॥२॥ तुका म्हणे पांडुरंगा । मी ओहोळ तू गंगा ॥३॥

1995. कृष्णकथा सांग जेणे तुटे पांग | न लगे तुज उद्वेग करणे कांही ॥१॥ समर्थ सोयरा राम हा निधान | जनी जनार्दन एक ध्याई ॥२॥ नाम हेंचि सार नाम हेंचि सार | तराल निर्धार श्रुति सांगे ॥३॥ नामा म्हणे उच्चार रामकृष्ण सार | तुटेल येरझार भवान्धीची ॥४॥

1995. माझे देई मजलागुन । म्हणोनि दृढ धरिले चरण ॥१॥ भक्तीचें ऋण देवा । देई माझे मज केशवा ॥२॥ माझे देता जड काई । अभिलाषेंक धरीन पायी ॥३॥ एका अभिलाषें फावला । एका जनार्दनी उभा केला ॥४॥

1996. मी याचक तू दाता । काय सत्य पाहो आता ॥१॥ म्या तो पसरिला हात । करी आपुले उचित ॥धृपद॥ आह्मी घ्यावे नाम । तुम्हा समाधान काम ॥२॥ तुका म्हणे देवराजा । वाद खंडी तुझा माझा ॥३॥

1996. एकवेळ नयनी पहावा | मग जाईजे भलत्या गांवा ॥१॥ आठवाल वेळोवेळा | विठोबा आहे रे जवळा ॥२॥ हृदयी मांडुनिया ठसा | नामा म्हणे केशव ऐसा ॥३॥

1996. कीर्ति तुमची तिही लोकी । तारिले पातकी अपार ॥१॥ जाहला विश्वास आधी मना । धरिले चरणा दृढ मग ॥२॥ एका जनार्दनी लडिवाळ । करा सांभाळ आता माझा ॥३॥

1996. जाईल तरी जावो प्राण । परी मी न सोडी चरण ॥१॥ ऐसा विश्वासलो हरीं । नाम तुमचे कंठी धरी ॥२॥ होईल एं होवो साचा । परी न संडो नाम वाचा ॥३॥ चित्त वेधले चिंतनीं । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

1997. तुझे पोटी ठाव । व्हावा ऐसा माझा भाव ॥१॥ करी वासने सारिखे । प्राण फुटे येणे दुःखे ॥धृपद॥ अहंकार खोटे । वाटे श्वापदांची थाटे ॥२॥ तुका म्हणे आई । हाती धरूनि संग देई ॥३॥

1997. राम वाचे बोल | तया पुरुषा नाही मोल ॥१॥ धन्य तयाचे शरीर | वरी जना उपकार ॥२॥ ऋणिया तो तारी| विश्वव्यापक तो हरि ॥३॥ नामा म्हणे स्वामी | सुखे वसे अंतर्यामी ॥४॥

1997. कृपाळु माधव तुं मुरारी । अच्युता अनंता श्रीहरी ॥१॥ तुम्ही तारिले अहिल्येसी । उद्धरिले अजामेळासी ॥२॥ महा दोषांची दोषश्रेणीं । ती तारिली कुंटिणी ॥३॥ रामनाम जपे अनुदिनी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

1997. ऐके गा हृषीकेशी । जाणोनि तुं विश्वासी । निजगुह्मा तुजपाशी । ठेवणे दिधले ॥१॥ आम्हा चाळवोनि विषयासी । थितें बुडवूं पाहासी । क्रियानष्ट होसी तूंचि येक ॥२॥ आमुचे आम्हा देता । तुज का नये चित्ता । लाजसी तत्त्वता । भक्ति घेसी ॥३॥ नेतां पंचापाशी । भले नव्हे हृषीकेशीं । मजसी समान होसी । एका जनार्दनी ॥४॥

1998. दारी परोवरी । कुडी कवाडी मी घरी ॥१॥ तुमच्या लागलो पोषणा । अवघे ठायी नारायणा ॥धृपद॥ नेदी खाऊ जेवू । हातींतोंडींचे ही घेऊ ॥२॥ तुका म्हणे अंगी । जडलो ठायीचा सलगी ॥३॥

1998. राम म्हणता रामचि होसी | भाक घेई मजपाशी ॥१॥ लवण समुद्रा जागा मागे | तेंहि समुद्र जाले अंगे ॥२॥ वात दीपासंगे गेली | तेहि दीप अंगे जाली ॥३॥ नामा सांगे भाविक लोका | नाम घेता राहू नका ॥४॥

1998. वेव्हाराच्या ठाई । तुझे न चले कांही । मी तू दोघे पाही । सरिसें तेथे ॥१॥ ठेविले बुडविसी । शेखी जाबही न देसी । ऐकोन नायकसी । गहिंसपणें ॥२॥ खवळलों तरी जाण गिळीन मीतूंपण । तेथे देवपण । उडवीन तुझे ॥३॥ जो सांगे पांचापाशीं । त्याचे तोडं तू धरिसी । ठकडा कैसा होसी । म्हणे एका जनार्दनी ॥४॥