वारकरी रोजनिशी

598. हरणी सांगे कांही कर्मविपाकासी | ऐशा ऐशा दोषी ऐसे होती ॥१॥ ठकवूनिया आम्ही तुज जाऊ जरी| अंधतमाभीतरी वास पावो ॥२॥ गुरु स्वामी द्रोही विश्वास धातकी| तयास तो नरकी वास सदा ॥३॥ पदद्रोही परनिदेसी रतला| तो होय बावळा जन्मोजन्मी ॥४॥

598. अकार उकार मकार योगीयांची स्थिती । हे प्रकाशज्योति विटेवरी ॥१॥ सबाह्म परिपुर्न भरुनी उरले । अलक्ष्य ते जाहलें लाक्ष्याकार ॥२॥ सुक्ष्म सरळ दिसते प्रबळ । एका जनार्दनी सुढाळ विटेवरी ॥३॥

598. येउनी केव्हा भेटी दयाल । समोखाल मज आता ॥१॥ वाट पाहे दिवसराती । नलगे चित्ती अन्न गोड ॥२॥

599. सोंग संपादणी एका रूपे करी । आत्मा घरोघरी वर्ततुसे ॥१॥ माय सांग आम्हा कोण सुख ब्रह्मा । तुम्हा आम्हा समा कोण्या रूपे ॥२॥

599. त्रिकुट शिखरी नांदे एक नार । त्रिभुवन तिचे उदरी । नातू पणतू हरिहर ब्रह्मादिक । ते पुरूषेविण नांदे घरी ॥१॥

599. संदेह निरसे तरि रुचिकर । फिक्यासी आदर चवी नाही ॥१॥ आता नको मज खोटयाने फटवू । कोठे येऊ जाऊ वेळोवेळा ॥धृपद॥ गेला तरि काय जीवाचे साकडे । वाचउनि पुढे काय काज ॥२॥ तुका म्हणे कशी निवडा जी बरे । केली तैसी पोरे आळी पायी ॥३॥

599. पापिष्टाचे जिणे काय ते जियाले| गळा स्तन जाले शेळियेचे ॥१॥ येथेचि जो खोटा तेथे तो करंटा| व्यर्थ आला पोटा माउलीच्या ॥२॥ तप्त ताम्र भूमि लोळविती नरा| लोटिती अघोरा नरकामाजी ॥३॥ लोहोचंचुकाग टोचिती येवोनी| मारिताती घणी माया घाव ॥४॥

599. कैवल्याची राशी वैष्णवांचे घरी । मुक्ति भुक्ती कामारी आहे जेथे ॥१॥ तो हा विठ्ठल निधान परेपरता उभा । सांवळी ती प्रभा अंगकांती ॥२॥ मुनिजनांचे ध्येय योगियांचें उन्मन । ज्या पै माझे लीन चित्त्त जाहलें ॥३॥ जया आष्टांग योगां सांकडे साधित । ते उगडे पाहता उभे विटेवरी ॥४॥

599. राहोनिया संत्संगती । गावी कीर्ती तुमचीच ॥१॥ हेचि देंई नलगे दुजे । अंतर माझे जाणोनी ॥२॥

600. परब्रह्मी वस्ती कोण्या रूपे करू । सकळ हे भरू आत्मतत्त्वे ॥१॥ देहाचा दीप की समत्व पै ज्योती । एकरूपे वाती सर्वांरूपी ॥२॥

600. डोहो रे कान्हा डोहो॥धृ॥ निजभाव धरी डोहो । भक्ती अंगिकारी डोहो । होई निर्विकारी डोहो ।

600. वदे वाणी परि दुर्लभ अनुभव । चालीचा चि वाहो बहुतेक ॥१॥ आम्ही ऐसे कैसे राहावे निश्चळ । पाठिलाग काळ जिंकितसे ॥धृपद॥ वाढविता पोट दंभाचे पसारे । येतील माघारे मुदला तोटे ॥२॥ तुका म्हणे बरे जागविता मना । तुमच्या नारायणा अभय करे ॥३॥

600. न करू आम्ही तैसे घेई आता भाक| अंतरी निःशंक जालो सर्व ॥१॥ तुम्हा आम्हा साक्षी असे सदाशिव| येथे दुजा भाव धरू नको ॥२॥ पिऊनिया पाणी न येऊ तुजपाशीं| तरी घडे आम्हांसी सर्व पाप ॥३॥ जातीचा ब्राह्मण न करी ब्रह्मकर्म| तो जैसा अधम तैसे आम्ही ॥४॥

600. पूर्वी बहुतांचे धांवणे केले । श्रमोनी ठेविले कर कटी ॥१॥ भक्तांसाठीं मनमोहन धरिले जघन कर कटी ॥२॥ भाविकांची इच्छा मनी । उभा धरुनी कर कटी ॥३॥ एका जनार्दनी ध्यान । सांवळे ठेवून कर कटी ॥४॥

600. वाचा नामसंकीर्तनी । मानस तुमच्या निश्चये ध्यानी । नेत्र हे तुमच्या अवलोकनी । चालावे चरणी तीर्थयात्रे ॥१॥

601. आकारी नाही ते निराकारी पाही । निराकारी राही शून्याशून्य ॥१॥ जेथे शून्यचि मावळले तेथे काय उरले । हेचि सांगे एके बोले मजपाशी ॥२॥

601. कुडपियला देस आता नका करू बळ । झाले रामराज्य तुमचे वोसरले बोल॥धृ॥ धरा बाई लाज काही म्हणा रामराम । साहेबाचे देणे तेणे झाले पूर्णकाम ॥१॥

601. उगेचि हे मन राहाते निश्चळ । तरि का तळमळ साठ होती ॥१॥ काय तुमची नेणो कवतुक विंदाने । सर्वोत्तमपणे खेळतसा ॥धृपद॥ नानाछंदे आम्हा नाचवावे जीवा । वाढवाव्या हावा भलत्यापुढे ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही आपुली प्रतिष्ठा । वाढवावया चेष्टा करीतसा ॥३॥

601. पाराधियासी जेव्हा दाटला गहिवर| लोटले अपार प्रेम तेव्हा ॥१॥ जीवदान दिले जावे तुम्ही आता| न करावी चिंता कांही येथे ॥२॥ इंद्राचा मी दूत चुकलो सेवेसी| यालागी जन्माशी आलो जाणा ॥३॥ तुमचिया बोले निवाले अंतर| घात इतःपर न करी काही ॥४॥

601. एकाची काजें फीटलें सांकडें । उगाविलें कोंडे बहुतांची ॥१॥ तोचि हरी उभा चंद्रभागें तटी । कर ठेउनी कटी अवलोकित ॥२॥ पडता संकआट धांवतसे मागे । गोपाळांचिया संगें काला करी ॥३॥ चोरुनी शिदोरी खाय वनमाळी । प्रेमाचे कल्लोळीं आनंदाचे ॥४॥

601. विश्वास अंतरीचा जाणोनी । नाम ठेवा माझया वदनी । रुप मनाचे आसनी । कृपा करुनी बैसवा ॥१॥

602. एकतत्त्व बाही उतरला भक्त । द्वैतदशा विरक्त पाहाता ठेली ॥१॥ द्वैताची काजळी क्रोधु दशा पाजळी । नाही ते उजळी तमदृष्टि ॥२॥

602. काजळकुंकू धरा तेलफणी करा । उगवला दिनराज वाण आले चौबारा॥धृ॥ चला झदकरी नाचू प्रेमभरी । बुडेल दिनराज मग मरो येरझारी ॥१॥

602. आम्ही बळकट झालो फिराउनी । तुमच्या वचनी तुम्हा गोऊ ॥१॥ झाले तेंव्हा झाले मागील ते मागे । आता वर्मलागे ठावे झाले ॥धृपद॥ तोडावया अवघ्या चेष्टांचा संबंध । शुध्द त्यासी शुद्ध बुद्ध व्हावे ॥२॥ तुका म्हणे आम्हा आत्मत्वाची सोय । आपणचि होय तैसाचि तू ॥३॥

602. सोडोनिया गळा मुक्त केले त्यासी | पिऊनि उदकासी आली मुढती ॥१॥ क्षुधेलागी फार न लावी उशीर | घेऊनिया शस्त्र हाणी वेगे |॥२॥ घर तुझे दूर वाहावेना भार| आम्ही तेथवर येत असो ॥३॥ सत्यत्व देखोनि म्हणितले पारधी | तुम्हांसी न वधी जावे आता ॥४॥

602. एकाचिया द्वारी भीकचि मागणें उभेचि राहाणे एका द्वारी ॥१॥ एकाचिया घरी उच्छिष्ट काढणें । लोणी जे चोरणें एका घरी ॥२॥ एकाचिये घरी न खाये पक्कान्न । खाय भाजी पान एका घरी ॥३॥ एकाचिये घरी व्यापुनी राहाणें । एकासी तो देणे भुक्तीमुक्ती ॥४॥

602. विश्वास माझा जतन करा । विश्वंभरा पायापे ॥१॥ मग मी तुम्हा न वजे दुरी । ठेवीन वरी जीवभाव ॥२॥

603. आदि मध्य प्रांत टाकोनी वासना । करु हरिध्याना सोहंभावे ॥१॥ दिवसा कामा न रात्रीचा बडिवारु । हरि सहपरिवारु जाला आम्हा ॥२॥

603. देव आठवा संसार आटवा । पांग फिटवा तेव्हा सद्गुरूकृपा ॥१॥ ज्ञान करावे वैराग्य धरावे । स्वरूपा वरावे तेव्हा सद्गुरूकृपा ॥२॥

603. तुम्ही साच नुपेक्षाल हा भरवसा । मज जाणतसा अधीरसे ॥१॥ कासया घातला लांबणी उद्धार । ठेवा करकर वारूनिया ॥धृपद॥ सुटो नये ऐसे कळले निरुते । का घ्यावे मागुते आळवुनि ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही सभाग्य जी देवा । माझा तुम्हा केवा काय आला ॥३॥

603. हरिश्चंद्र राजा सत्वनिष्ठ मोठा | स्त्रीपुत्र चोहाटामीजी विकी ॥१॥ तैसेंचि येथे मृगाअंगी सत्व| वोपियेला जीव पारध्यासी ॥२॥ शिबीराजा अंग कापी नेटपाटे| सत्वासी पालट होऊ नेदी ॥३॥ ताम्रध्वजा शिरी कर्वत घातला| नाही पालटला मनोधर्म ॥४॥

603. कृपाळु माउली अनाथा साउली । उभा ती राहिली विटेवरी ॥१॥ भक्त करुणाकर कैवल्याचा दानी । उभा तो जघनी ठेवुनी कर ॥२॥ मोक्षमुक्ति फुका वांटितो दरुशने । नाही थोर सानें तयासी तेथे ॥३॥ एका जनार्दनी एकपणे उभा । कैवल्याच गाभा पाडुरंग ॥४॥

603. वियोगाच्या दु:खे । आळवितो करुणा मुखे ॥१॥ कृपावंते माझे आई । धाव घाली वो विठाई ॥२॥

604. अवघ्या बाही म्या व्योम कवळिले । अवघ्या हृदयी अरुप धरिले ॥१॥ अवघेपणे मी त्याचीच जाले । तेचि पावले तदाकारे ॥२॥

604. मुढा तोचि मुंडा अवघा लुंडा करी इंद्रियांचा । मन जिंकोन करील त्याग अवघा वासनेचा ॥१॥ तरीच बरोबरी होईल समसरी । नाही तरी जाय अधोमुख करी ॥२॥

604. तुम्हा होईल देवा पडिला विसर । आह्मी ते उत्तर यत्न केले ॥१॥ पतितपावन ब्रीदे मिरविसी । याचा काय देसी झाडा सांग ॥धृपद॥ आहाच मी नव्हे अर्थाचे भुकेले । भलत्या एका बोले वारेन ते ॥२॥ तुका म्हणे देह देईन सांडणे । सहित अभिमाने ओवाळूनि ॥३॥

604. आधींच कृपाळू भोळा महादेव| जाणितला भाव कुरंगीचा ॥१॥ कृपा केली देवे मांडिला सन्मान| धाडिले विमान दूता हाती |॥२॥ लखलखित टके पताका डोलती| तयामाजी होती गीत नृत्य ॥३॥ नाना सुमनांची शय्या आरुवार| करिती उपचार सिद्धि आठ ॥४॥

604. उदित तेथे परब्रह्मा उभे । सह्स्त्र कोंभ शोभे विटेवरी ॥१॥ कोटी सुर्य तेज लोपले ते प्रभे । ते असे उभे पंढरीये ॥२॥ एका जनार्दनी कैवल्यपुतळा । पाहता अवलीळा मन निवे ॥३॥

604. सर्वकाळ चित्त ठायी । राहो पायी तुमचिये ॥१॥ ऐसे करा कृपादान । कर जोडून विनवितो ॥२॥

605. तनु चोरिली कोठे मी पाहो । भूक लागली काय मी खावो ॥१॥ पाहाणे नाही काय पाहो । ध्येय नाही काय ध्यावो ।

605. बडा शेख शिर मुंडाया कफनी गलेमें है । वस्तादकी खूण पाया तोवरी किया क्या है॥धृ॥ आपकु पछान । देख दाई मकान ।

605. जडलो अंगाअंगी । मग ठेवींये प्रसंगी । काही उरिजगी । लोकी आहे पुरती ॥१॥ ठेवी निवारुनि आधी । अवकाश तोचि बुद्धी । सांपडली संधी । मग बळ कोणासी ॥धृपद॥ गळा बांधेन पायी । हालो नेदी ठायिचे ठायी । निवाड तो तई । अवकळा केलिया ॥२॥ तुका म्हणे ठावे । आम्हा असा जी बरवे । बोभाटाची सवे । मुळींहुनी विठोबा ॥३॥

605. तेणे उपदेशे पारध्यासी ज्ञान| करी तो कीर्तन नाम घोष ॥१॥ संचिताचा नाश क्रियमाण बुडविले| त्या सहज जोडले मोक्ष सुख ॥२॥ दुसऱ्या शिवरात्री पुजीले शंकरा| करोनिया बरा भाव शुद्ध ॥३॥ विमानी वाहोनि स्वस्थानी स्थापिला| येथुनि संपला कथाभाग |॥४॥

605. सकळ देवा शिरोमणी । सकळ तीर्थे वंदिती चरणी । सकळांसी मुगुटमणी । तो उभा पंढरीये ॥१॥ सकळ तेजाचा पुतळा । सकळ जयांच्या अंगी कळा । सकळ जीवांचा आकळा । तो उभा राहिल्या विटेवरी ॥२॥

605. सर्वगुणी गुणमंडिता । सर्वरुपी रुपशोभिता । सर्वी सर्व तू अनंता । यश वागविता निज कीर्ति ॥१॥

606. तुडतालेवांचूनी अवस्था काईंसी । दुजे तरी बोलो कवणासी गे माये ॥१॥ अनुमानालागी नुरिजे उरी । सांगता लोकाचारी लाजिजे ॥२॥

606. मुंडा मुंडा सब कहते । दिलका नहीं कोयी । ऊपर तलखी चौघी भूजो । आप पछाने ओही॥धृ॥

606. आम्ही शक्तीहीने । कैसे कराल ते नेणे । लिगाडाच्या गुणे । खोळंबला राहिलो ॥१॥ माझे मज देई देवा । असे ठेविला तो ठेवा । नाही करीत हेवा । काही अधीक आगळा ॥धृपद॥ नाही गळा पडलो झोंड । तुमचे तेचि माझे तोंड । चौघा चार खंड । लांबणी हे अनुचित ॥२॥ नाही येत बळा । आता तुह्मासी गोपाळा । तुका म्हणे गळा । उगवा पाया लागतो ॥३॥

606. शिवरात्री कथा धन्य जे ऐकती| इच्छिले पावती सर्व काही ॥१॥ पातकांचा नाश पुण्य वाढे फार | शेखी विश्वंभर कृपा करी ॥२॥ भोग जाय त्याचा करिति सन्मान| काळ करी चरण सेवा त्यांची ॥३॥ नामा म्हणे शिव अक्षरे ही दोन्ही| जपावी सज्जनी वारंवार ॥४॥

606. मौनचि आला मौनचि आला । मौन्य उभा ठेला विटेवरी ॥१॥ मौन्याचि ध्यान गोजिरे गोमटें । मौन्यचि ठेविले विटे समपद ॥२॥ मौन्यचि पै माथा धरिला शंकर । मौन्य ध्यान दिगंबर बाळवेष ॥३॥ मौन्याचि एका शरण जनार्दनी । मौन्याचि चरणी मिठी घाली ॥४॥

606. सत्य आणि मिथ्या जाणा अंतरीचे । तुम्ही सकळाचे सर्वजाणा ॥१॥ म्हणऊनिया करा अनाथचा धावा । उठाउठी देवा पाचारिता ॥२॥

607. मन सुमन घालूनि माळा । करुनि सकळा गळा वो माये ॥१॥ आउट पिठींची दुरुगुळी घातली । तेथे दोघे पुंजे बैसविली वो माये ॥२॥

607. श्रोत्याविण जे गायन । गात्याविण श्रोता जाण । त्याची सांगेन ते खूण । आइकावी ॥१॥

607. काय कृपेविण घालावे साकडे । निश्चिंती निवाडे कोण्या एका ॥१॥ आहो तैसी पुढे असो दीनपणे । वेचूनि वचने करुणेची ॥धृपद॥ धरू भय आता काय वाहो चिंता । काय करू आता आप्तपण ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही भावहीन जीव । म्हणउनी देव दुरे दुर ॥३॥

607. नामाचा महिमा कोण जाणे सीमा| चतुर्मुख ब्रह्मा नेणे काही |॥१॥ संसारा आलिया हेचि आहे जोडी| अखंड घ्यावी गोडी हरिनामे ॥२॥ सहस्रमुखे शेष वाखाणिता कीर्ती | नाही तया तृप्ति आजवरी ॥३॥ पशु पक्षी तृण कीटक अपार | नामे गेले पार उतरोनि ॥४॥

607. असोनि न दिसे वेगळाचि असे । तो पंढरीसी वसे विटेवरी ॥१॥ कैवल्य उघडें राहिलेंसे उभे । कर्दळींचें गाभे समपदीं ॥२॥ द्वैत अद्वैत विरहित सचेतनीआ उभा । एका जनार्दनी शोभा गोजिरी ती ॥३॥

607. सांगावे उगउनी न कळे तयासी । तुम्ही तो मानसी साक्ष माझे ॥१॥ विश्वाचे व्यापक चाळक चित्ताचे । साक्षी अंतरीचे जेथे तेथे ॥२॥

608. दुधावरली साय निवडुनी दिधली । तैसी परी जाली आम्हा तुम्हा ॥१॥ घालोनी ब्रह्मे उद्गार संभ्रमे । अनुदिनी प्रेमे डुल्लतसे ॥२॥

608. अरे गलबला करू नका । माजे उगेचि ऐका । तुम्ही आम्ही जाऊ लोका । देवाचिया ॥१॥

608. नाही उल्लंघिले कोणाचे वचन । मज का नारायण दुरी जाला ॥१॥ आशंकिते मने करी आळवण । नाही समाधान निश्चिंतीचे ॥धृपद॥ दासांचा विसर हे तो अनुचित । असे सर्व नीत पायांपाशी ॥२॥ तुका म्हणे तुम्हा लाज येत नाही । आम्हा चिंताडोही बुडविता ॥३॥

608. लिंगपुराणी हा बोलिला इतिहास| तोचि म्या तुम्हांस निवेदिला ॥१॥ अनेक पुराणी अनेक प्रकार| तारावया नरनारी लोक ॥२॥ मुख्य हेचि कथा शिवरात्रीची जाणा| कैलासींचा राणा तोष पावे ॥३॥ नामा म्हणे मन करोनि निश्चळ| करा गदारोळ नामघोष ॥४॥

608. अजीव शिव व्यापुनी राहिला वेगळा । परब्रह्मा पुरळा विटेवरी ॥१॥ तयाचिये पायी वेधले मन । झाले समाधान पाहता रुप ॥२॥ विश्रांती समाधि लोपोनियां ठेली । पाहता सांवळा मूर्ती देखा ॥३॥ एका जनार्दनी सर्वा वेगळा तो । बाळलीला खेळे कृष्ण ॥४॥

608. सेल दिली मागा ऐसी । जे जे तुम्हासी आवडे ॥१॥ तरी दयाहो आपुले नाम । अखंडित प्रेम नैसर्गिक ॥२॥

609. जगासी गवसणी ब्रह्मरूप देखिली । ते मी अंतरी पांगरलो अंतरामाजी ॥१॥ अंतरीचे सुख अंतरी निमाले । अंतर बैसविले ब्रह्मपदी ॥२॥

609. नवल नवल नवल ऐक देखिले साजणी । जेथे अनुहात वाजती ध्वनी॥धृ॥ गे गे आनंदु जीवासी जाला । परमात्मा हरी देखिला ॥१॥

609. जीव जायवरी सांडी करी माता । हे तो आश्चर्यता बाळकाची ॥१॥ दुर्बळ की नाही आइकत कानी । काय नारायणी न्यून जाले ॥धृपद॥ क्षणक्षणा माझा ने घावा सांभाळ । अभाग्याचा काळ ऐसा आला ॥२॥ तुका म्हणे नाही वचनासी रुचि । फलकट वेचि ते ते होय ॥३॥

609. अहो सदाशिवा| देसी भुक्ती मुक्ती भावा ॥१॥ करावी ते तुम्ही सेवा| ऐसे धरावे या जीवा ॥२॥ नामा म्हणे महादेवा| चुकवी चौऱ्याशींचा हेवा ॥३॥

609. चैतन्याचा साक्षी सर्वांसी परीक्षी । अलक्षाच्या लक्षी न ये ध्याना ॥१॥ बहुत भागले बहुत श्रमले । परी नाही लाभलें रुप ज्यांचें ॥२॥ भक्तांचेनि भावे पंढरीये उभा । आनंदाचा गाभा सांवळा तो ॥३॥ एका जनार्दनी तो सर्वव्यापक उभा असे नायक वैकुंठीचा ॥४॥

609. सोरत आलो तुमच्या नामे । पुरे ग्रामे ठाकित ॥१॥ आता चरण दावा दिठी । घाला कंठी निर्माल्य ॥२॥

610. करी वो अद्वैत माला केले इसन्यो संहिवर सिद्धपुरासी गयो । बोलु नाही तया दादुला भवसागरी न सरत कीयो ॥१॥ मान्हा वऱ्हाडिणी नवजणी सांगातिणी सवे बारा सोळा । अनुहात तुरे वाजोनी गगनी जगी जया सोहळा ।

610. संचिते आणिले भागा । यासी काय करू सांगा । आत्मा आत्मी नुरोनि जागा । ब्रह्मचि जाले ॥१॥

610. म्हणउनी दास नव्हे ऐसा जालो । अनुभवे बोलो स्वामीपुढे ॥१॥ का नाही वचन प्रतिउत्तराचे । मीच माझ्या वेचे अट्टाहासे ॥धृपद॥ कासयाने गोडी उपजावा विश्वास । प्रीती काही रस वाचुनिया ॥२॥ तुका म्हणे अगा चतुरा शिरोमणी । विचारावे मनी केशीराजा ॥३॥

610. बरवे गा शंकरा नाम तुझे| हरहर बरवे गा देवा नाम तुझे ॥१॥ गाईल्या ऐकिल्या होय वैष्णवा गती| रामनामे तरले नेणो किती ॥२॥ ऐसा सदा आनंद राऊळी| विष्णुदास नामा पंढरपुरी ॥३॥

610. एकपणे एक पाहता जग दिसे । योगियांसि पिंसे सदा ज्यांचे ॥१॥ आनंद अद्वय नित्य निरामय । परापश्यंति वेगळा होय पंढरीये ॥२॥ व्यापक विश्वभंर भरूनि उरला । तो प्रत्यक्ष संचला कीर्तन मेळी ॥३॥ एका जनार्दनी त्रिगुणांवेगळा । पहा पहा डोळा विठ्ठल देव ॥४॥

610. पाळोनिया लळे । बहुते वाढविली बाळे ॥१॥ मजचि का वो मोकलिले । विउनी उदासचि टाकिले ॥२॥

611. मी माझे मोहित राहिले निवांत । एकरुप तत्त्व देखिले गे माय ॥१॥ द्वैताच्या गोष्टी हरपल्या शेवटी । विश्वरूपे मिठी देतु हरि ॥२॥

611. सांडावे ते काय आता सर्वही सवेचि आहे । जावे आता कोठे सारे मायावेष्टित दिसे । वैराग्य घेउनी त्यजू भवासी ते तव पुढेचि भासे । यासी यासी काय करणे मन स्थिर नसे ॥१॥

611. काय आह्मी आता पोटचि भरावे । जग चाळवावे भक्त ह्मुण ॥१॥ ऐसा तरि एक सांगा जी विचार । बहु होतो फार कासावीस ॥धृपद॥ काय कवित्वाची घालूनिया रूढी । करू जोडाजोडी अक्षरांची ॥२॥ तुका म्हणे काय गुंफोनि दुकाना । राहो नारायणा करुनी घात ॥३॥

611. साठीसहस्र विघ्नांवरी| शिवनाम पंचाक्षरी ॥१॥ तो पर्वत राजा कै देखेन | जेथे असे मल्लिकार्जुन ॥२॥ भक्तिभावाचे अंजन| साधावया निधान ॥३॥ मन मारूनि देईन बळी| साधावया चंद्रमौळी ॥४॥

611. आदि पुरुष सबरा भरीत भरला । भरुनि उरला पंढरीये ॥१॥ आतळ वितळ सुतळ रसातळ । सप्ताहि पाताळें भरुनि उरला ॥२॥ वैंकुंठ कैलास चतुर्दश लोक । भरलासे व्यापक दशदिशां ॥३॥ एका जनार्दनी स्थावर जंगमीं । भरलाअसे व्योमी आदि अंती ॥४॥

611. हेचि चिंता दिवस राती । राहिली चिती न ढळे ते ॥१॥ कराल माझा अंगीकार । किंवा दूर भोवंडाल ॥२॥

612. प्रथम नमू तो गुरुदेवो । जेथे निमाले भावाभावो । अनादि स्वरूप स्वयमेवो । तो आदिदेवो नमियेला ॥१॥

612. सोंगसंपादणी केली आश्रयाची । नाही स्वरूपाची खूण-मुद्रा ॥१॥ ठकवूनी जना भरितसे पोट । मनी नाही वीट वासनेचा ॥२॥

612. वर्म तरि आम्हा दावा । काय देवा जाणे मी ॥१॥ बहुता रंगी हीन जालो । तरि आलो शरण ॥धृपद॥ द्याल जरि तुम्ही धीर । होईल स्थिर मन ठायी ॥२॥ तुका म्हणे सत्ताबळे । लडिवाळे राखावी ॥३॥

612. सदा सोमवारीं| विभूति लावूनि शिरी| तुमच्या मंदिरी| आलाप करी ॥१॥ शंकर त्रिपुरारी| हरि नाम उच्चारी| म्हणती षडाक्षरी| पावे मज ॥२॥ ॐ नमः शिवाय| हरहर जयजय| नाही भवभय| तुझेनि नामे |॥३॥ करिती शिवरात्री| वाहाती बेलपत्री| प्रगट होऊनि गाती| भक्तिभावे |॥४॥

612. वेडावला वेडावला । उभ ठेला मौन्यची ॥१॥ ब्रह्मादिका अंत न कळे रुपाची । तो माझे माझे साचा भक्ता म्हणे ॥२॥ कमळाचरणीं विनटलीं न कळे तीस थोरी । ते चरण विटेवरी देखियेले ॥३॥ एका जनार्दनी विश्वव्यापक हरी । सबाह्म अभ्यंतरीं कोंदलासे ॥४॥

612. तुमच्या पायी माझे हित । होईल निश्चित हेचि वाटे ॥१॥ आणखी कोणा शरण जाऊ । आहे उपाऊ तुम्हा हाती ॥२॥

613. मी तू प्रवृत्तीसी आले । समग्र गिळिले वासनेसी ॥१॥ नाही त्यास मेरु कैंचा विवेकु । जनवन लोकु ब्रह्म दिसे ॥२॥

613. ज्या नाव संन्यास षडुर्मी जिंकी । स्वानुभवे सुखी निर्विकार ॥१॥ मानू आम्ही तया संन्यासी केवळ । येर ते खळ पोटासाठी ॥२॥

613. सांगो देवा नेणा काय । बोलाची आवडी ॥१॥ वाया मज चुकुर करा । विश्वंभरा विनोदे ॥धृपद॥ आवडीच्या करा ऐसे । अंतर्वासे जाणतसा ॥२॥ तुका म्हणे समाधाने । होइन मने मोकळा ॥३॥

613. तुळसीविण ज्याचे घर । ते तंव जाणावे अघोर । तेथे वसती यम किंकर । आज्ञा आहे म्हणोनी ॥१॥ तुळसी वृंदावन ज्याचे धरी। त्यासी प्रसन्न श्रीहरी । ते वर्जिले यमर्किकरी । आज्ञा आहे म्हणोनी ॥२॥ तुळसीवृंदावना । जे करिती प्रदक्षणा । अंत्त-काळा होता स्मरण । जन्ममरण नाही नामा ह्मणे ॥३॥

613. समचरणीं उभा चैतन्याचा गाभ । त्रैलाक्याची शोभ पांडुरंग ॥१॥ भक्तांचे जीवन साधकांचे साधन । सुखाची विधान पाडुंरग ॥२॥ मुक्ति कल्पद्रुम महाफळ उत्तम । गोपिकांचा काम पाडुंरग ॥३॥ एकाएकी विनटला । तो सदा संचला । एका जनार्दनी भेटला पांडुरंग ॥४॥

613. तुम्ही देवा प्रत्यक्ष असा । परि मी कैसा ओळखों ॥१॥ जेव्हा प्रगटोनि भेटी दयाल । तेव्हाचि फावाल सुरवाडे ॥२॥

614. दुरी ना जवळी त्रिभुवन मंडळी । ते मनाचा मुळी बैसलेसे ॥१॥ पाहता न दिसे भानुप्रकाशे । येहवी ते असे मशकी रया ॥२॥

614. नंदजी आसिस भाट भट भाटको आसिस है । चिरकाल सुत तेरो । सत्य जाण बात है । गज दासी घोडे । वस्त्र शस्त्र दान देत अहि । कृष्णको प्रताप भाट । बहिनी मूसे गात है ।

614. निर्धाराचे अवघे गोड । वाटे कोड कौतुके ॥१॥ बैसलिया भाव पायी । बरा तई नाचेन ॥धृपद॥ स्वामी कळे सामाधान । तरि मन उल्हासे ॥२॥ तुका म्हणे आश्वासावे । प्रेम द्यावे विठ्ठले ॥३॥

614. तुळसीवृंदावन दर्शन । त्यासी वैकुंठी गमन । लटिके ह्मणे कोण । त्यासी आण केशवाची ॥१॥ तुळसीमाळा घाली गळा । त्या भेटे घनसांवळा । चतुर्भुज सहित कमळा । केशिराज प्रत्यक्ष ॥२॥ तुळसीरोपा घाली उदक । त्याचे हरती महादोष । ब्रह्मादिका न कळे नि:शेष । जन्ममरण त्या नाही ॥३॥ तुळसीची देवा बहु प्रीति । आणिक पुष्पे न लागती । नामा म्हणे जी श्रीपति । हेचि भक्ति द्यावी मज ॥४॥

614. कैसी समचरणीं शोभा । अवघा जगी विठ्ठल उभा ॥१॥ येणे विठ्ठले लाविले पिसे । जिकडे पाहे तिकडे दिसे ॥२॥ पहाते पाहाणीया माझारी । पहाते गेले पाहाण्यापरी ॥३॥ एका जनार्दनी एकु । विठ्ठल अवलोकी लोकु ॥४॥

614. तूचि पंढरीनाथ । संचर तत्वता हदयात ॥१॥ ऐसा प्रताप आणिका आंगी । नाही ये युगी विवरिता ॥२॥

615. अधिक देखणे तरी निरंजन पहाणे । योगीराज विनविणे मना आले वो माये ॥१॥ देहवळी देउनी साधिले म्या साधनी । याने समाधान मज जोडले वो माये ॥२॥