वारकरी रोजनिशी

346. काळा गे दादुला पाहता आकळू |तो झाला गोवळू नंदाचा गे ॥१॥ काळा गे दादुला काळा गे दादुला | पंढरी पहा चला विठ्ठल गे ॥२॥ काळा म्हणौनी पाही गेलो जवळा |सुनीळु सांवळा दिसतसे ॥३॥ नामा म्हणे सर्व भक्षितो हा काळु |भक्तांचा क्रुपाळु श्रीविठ्ठल ॥४॥

346. आनुपम्य भाग्य नांदतें पंढरी । विठ्ठल निर्धारी उभ जेथे ॥१॥ अनुपम्य वाहे पुढे चंद्रभागा । दोषा जाती भंगा नाम घेता ॥२॥ अनुपम्य मध्ये पुंडलीके मुनी । अनुपम्य चरणी मिठी त्याच्या ॥३॥ संत शोभती दोही बाही । अनुपम्य देही सुख वाटे ॥४॥

346. धन्य धन्य पुंडलिका । केला तरणोपाय लोका ॥१॥ एका दर्शनेंचि उध्दार । केले पावन चराचर ॥२॥

347. भक्ति ते कठीण इंगळासी खाई । रिघणे त्या डोही कठीण असे ॥1॥ भक्ति ते कठीण विषग्रास घेणे । उदास पै होणे जीवे भावे ॥2॥ भक्ति ते कठीण भक्ति ते कठीण । खड्‌गाची धार बाण न सोसी तया ॥3॥ भक्ति ते कठीण विचारुनि पाहे जनी । भक्ति योगे संतसमागमी सर्व सिद्धी ॥4॥

347. सहस्त्रदळ ब्रह्मरंध्र ज्याचे घर । सत्रावी निरंतर वसे जेथे ॥ रक्त शुभ्रवर्ण नीळ पीत दिसे । दृष्टी शुद्ध असे तयामध्ये ॥२॥

347. माझी तू माउली माझी तू माउली । माझी तू माउली विठ्ठला तू ॥१॥ मज का मोकलिले वेगळे का केले । का बा धाडियेले मंगळवेढ्या ॥२॥ काय माझा भार झालासे जोजार । म्हणोनी केले दूर पायापरते ॥३॥ चोखा म्हणे मज द्रव्याची नाही चाड । तुझे नाम गोड मुखी गाता ॥४॥

347. निंबोलिया भरे निंबासी भरल्या । सुकाळ जाहला बापयांसी ॥१॥ कावकाव तेणे मदे ओरडती । परी ते नेणती चवी कैसी ॥२॥

347. काय दरा करील वन । समाधान नाही जव ॥१॥ तरी काय तेथे असती थोडी । काय जोडी तयांसी ॥धृपद॥ रिगता धावा पेवामध्ये । जोडे सिद्धी ते ठायी ॥२॥ काय भस्म करील राख । अंतर पाख नाही तो ॥३॥

347. सहस्त्रदळांत आकाशाच्या परी |राहोनी शरीरी शोभा दावी ॥१॥ तेचि नटे थाटे ऊभे विटेवरी |कर कटावरी ठेऊनिया ॥२॥ जयाचिये नाही जन्मला विधाता |तेथोनी वाढता लोक जाला ॥३॥ श्रुतीचिये वाचे नोहे गोचर |तेथे अवतार तिही देवा ॥४॥

347. अनुपम्य घनदाट । करिती बोभाट अनुपम्य ॥१॥ पंढरीसी जाती अनुपम्य । धन्य जन्म अनुपम्य त्यांचा ॥२॥ अनुपम्य त्यांच्या पुण्या नाही पार । अनुपम्य निर्धार सुख त्यांसी ॥३॥ अनुपम्य दशा आली त्यांच्या दैवा । अनुपम्या देवा चुकले ते ॥४॥

347. तळींवरी सुदर्शन । करीत छेदन महापापा ॥१॥ प्रत्यक्ष उभा देवचि भेटे । हेही कोठे आन ठायी ॥२॥

348. आकाशाचा शेंडा कमळ निराळे । त्यासी चार दळे शोभताती ॥१॥ औट हात एक अंगुष्ट दुसरे । पूर्वार्ध मसुरे प्रमाण हे ॥२॥

348. राहिली वासना पायासवे चाड । आन नाही कोड माझे कांही ॥१॥ तुमची कृपादृष्टी असावी मजवरी । आणि नामया सेजारी सुखवस्ती ॥२॥ महाद्वारापुढे मज ठाव द्यावा । हेचि केशवा मागतसे ॥३॥ चोखा म्हणे आजि वाटते उदास । घडिये घडिये आस पंढरीची ॥४॥

348. धन्य त्रिभुवनी वंद्य पतिव्रता । जे आपुल्या निजहिता प्रवर्तली ॥१॥ ऐसियेची भेटी होताचि लवकरी । पापाची बोहरी होय तेणे ॥२॥

348. तेही नव्हे जे करिता काही । ध्याता ध्यायी तेही नव्हे ॥१॥ ते ही नव्हे जे जाणवी जना । वाटे मना तेही नव्हे ॥धृपद॥ त्रास मानिजे काटाळा । अशुभ वाचाळा तेही नव्हे ॥२॥ तेही नव्हे जे भोवते भोवे । नागवे धावे तेही नव्हे ॥३॥

348. परब्रह्ममूर्ति सांवळे सगुण | पंढरी निधान वाळुवंटी ॥१॥ आनंद अम्रुत वोळला दरूशने |तुटेल बंधन हेळामात्रे ॥२॥ नामा म्हणे नको नामी सदा मन |उभा नारायण भेटी पुरे ॥३॥

348. पंचक्रोशीचें आंत । पावन तीर्थ हे समस्त ॥१॥ धन्य पंढरीचा महिमा । नाही द्यावया उपमा ॥२॥ तीर्थ क्षेत्र देव । ऐसा नाही कोठे ठव ॥३॥ नगर प्रदक्षिणा । शरण एका जनार्दना ॥४॥

348. पंढरिचे अनुष्ठान केले चंद्रे । अलंकापुरी इंद्रे तपचर्या ॥१॥ तेथे इंदु निष्कलंक अंगे । तेथे आरोग्यभगे सुरेंद्रता ॥२॥

348. उठा पांडुरंगा प्रभात समयो पातला । वैष्णवांचा मेळा गरुडपारी दाटला ॥1॥ वाळवंटापासूनि महाद्वारापर्यंत । सुरवरांची दाटी उभे जोडूनि हात ॥2॥ शुकसनकादिक नारद तुंबर भक्तांच्या कोटी । कवाडा आडूनि पाहताती जगजेठी ॥3॥ सुरवरांची विमाने गगनी दाटली सकळ । रखुमाबाई माते वेगी उठवा घननीळ ॥4॥ रंभादिक नाचती उभ्या जोडूनि हात । त्रिशूळ डमरू घेऊनि आला गिरजेचा कांत ॥5॥ पंचप्राण आरत्या घेऊनिया देवस्त्रिया येती । भावे ओवाळिती राही रखुमाईचा पती ॥6॥ अनंत अवतार घेसी भक्तांकारणे । कनवाळु कृपाळु दीनालागी उद्धरणे ॥7॥ चौयुगांचा भक्त नामा उभा कीर्तनी । पाठीमागे डोळे झांकुनि उभी ती जनी ॥8॥

349. ब्रह्मांडाचे भुवनी कमळ ते सुंदर । पाकोळ्या साचार चार तेथे ॥१॥ औट हात स्थूल अंगुष्ट । सूक्ष्म पूर्वार्थ कारण जाण रया ॥२॥

349. प्रकरण :- ॥ प्रसाद॥ वासुदेव दिंडी गान । प्रसाद मागू आले दान । आणिक आले कोण कोण । त्यांची नावे परिसावी ॥१॥ ब्राह्मण क्षत्रिय शूद्र वाणी । मांगू आल्या चारी खाणी ।

349. सत्शास्त्रश्रवण सत्संगसेवन । देव तयाहून आणिक नाही ॥१॥ शिष्टासी सन्मान शास्त्रांचा अभिमान । असे तोचि जाण ब्रह्मनिष्ठ ॥२॥

349. बोल बोलता वाटे सोपे । करणी करिता टीर कापे ॥१॥ नव्हे वैराग्य सोपारे । मज बोलता न वाटे खरे ॥धृपद॥ विष खावे ग्रासोग्रासी । धन्य तोचि एक सोसी ॥२॥ तुका म्हणे करूनि दावी । त्याचे पाय माझे जीवी ॥३॥

349. कस्तुरी कुंकुम रेखे लाल टिळा |केशराची उटि सर्वांगासी ॥१॥ पाहिला पाहिला माझा पांडुरंग |जिवी जिवलग डोळे भरी ॥२॥ हार शोभे गळा मंजुरीचा तुरा |कर्ण रत्नफळा झळाळित ॥३॥ विटेवरी नीट गोमटी पाऊले |त्यांवरी ठेविले मस्तक म्या ॥४॥

349. भक्तिभावार्थे अर्पिले । देवे आपनापाशी ठेविले ॥१॥ नेदी कोणाचिये हाती । भक्तावाचुनी निश्चिती ॥२॥ जुनाट जुगादींचे । ठेवणें होते ते संतांचे ॥३॥ पुंडलिकें करुनी वाद । ठेवणें केले ते प्रसिद्ध ॥४॥

349. इच्छिताती देव पंढरीचा वास । न मिळे सौरस तया कांही ॥१॥ ऐसे श्रेष्ठ क्षेत्र उत्तमा उत्तम । याहुनी सुगम आहे कोठे ॥२॥ जनार्दनाचा एक म्हणतसे भावे । तीर्थ ते वंदावें पंढरी सदा ॥३॥

349. नावडे पंढरी । कथा करी दारोदारी ॥१॥ नको त्याचे संभाषण । वाटे भेटीसवे शीण ॥२॥

350. ॥श्री संत ज्ञानेश्वर महाराजकृत हरिपाठ ॥ संपूर्ण व्हिडिओ पहा. https://youtu.be/4mJeA3tpqXY?si=wzGu-TydqXX5yiI8 ॥श्री संत ज्ञानेश्वर महाराजकृत हरिपाठ ॥ सुंदर ते ध्यान उभे विटेवरी ।

350. त्रिगुणाचे मूळ सत्रावीच स्वर । उन्मनीचे बीज जाण रया ॥१॥ शुन्य ब्रह्म पूर्ण चक्षुचे अंतरी । निर्विकार निरंजन तोचि ते गा ॥२॥

350. प्रकरण :- ॥ नवीन उपलब्ध अभंग ॥ खबरदार खबरदार दवंडी पिटीतो महार । सारासार विचार करा की जी मायबाप ॥१॥ रात्री अविद्या अंधार । अज्ञानाचे गडद फार ।

350. ऐका चौवाचे विवरण । स्थान मान कळा जाण । देह अवस्था निदान । संकळित कथन ऐकावे ॥१॥

350. होईन भिकारी । पंढरीचा वारकरी ॥१॥ हाचि माझा नेम धर्म । मुखी विठोबाचे नाम ॥धृपद॥ हेचि माझी उपासना । लागेन संतांच्या चरणा ॥२॥ तुका म्हणे देवा । हेचि माझी भोळी सेवा ॥३॥

350. सुखाचे हे सुख श्रीहरि मुख |पाहतांही भूक ताहान गेली ॥१॥ भेटली भेटली विठाई माऊली |वासना निवाली जिवांतील ॥२॥ चंद्रासी चकोर मेघासी मयूर |वाटे तैसा भर आनंदाचा ॥३॥ नामा म्हणे पाप आणि ताप दु:ख |गेले जाले सुख बोलवेना ॥४॥

350. प्रयागादि क्षेत्रें आहेत कल्पकोडी । तया आहे खोडी एक एक ॥१॥ मुंडन ती काया निराहार राहणें । येथे न मुंडणें काया कांही ॥२॥ म्हणोनी सर्व तीर्थामाजी उत्तम ठाव । एका जनार्दनी जीव ठसावला ॥३॥

350. झाली भाग्याची उजरी । दृष्टी देखताचि पंढरी ॥१॥ ठेविले तो कर कटी । जेणे अवलोकिला दिठी ॥२॥

351. देवाचिया द्वारी उभा क्षणभरी । तेणे मुक्ति चारी साधियेल्या ॥१॥ हरि मुखे म्हणा हरि मुखे म्हणा । पुण्याची गणना कोण करी ॥२॥

351. मने मुरउनी करी राज रया । प्रणवासी सखया साक्ष होई ॥१॥ देही स्थानमान विवरण करी आधी । पिंडीची ही शुध्दी प्रथम करी ॥२॥

351. उभी आहे महाद्वारी । मुर्ति सावळी गोजिर । पाहता पाहता मी पण गेले । रूप तद्रुप होऊनि ठेले । चोखामेळा म्हणे पाही । कैचा विठ्ठल कैचि राही॥

351. भाव शुद्ध रे शुद्ध रे बरवा धरावा । ब्रह्मनिष्ठ रे निष्ठ रे गुरू तो करावा॥ मायामळ रे मळ रे सांडोनिया द्यावा । स्वस्वरूपी रे स्वरूपी रे ध्यास असू द्यावा ॥१॥

351. सांठविला हरी । जीही हृदयमंदिरी ॥१॥ त्यांची सरली येरझार । जाला सफळ व्यापार ॥धृपद॥ हरी आला हाता । मग कैची भय चिंता ॥२॥ तुका म्हणे हरी । काही उरो नेदी उरी ॥३॥

351. माझ्या मने तुझ्या चरणी दिली बुडी |इन्द्रिये बापुडी वेडावली ॥१॥ आता विषयसुख जाणावे हे कोणे |जाणोनी भोगणे कोणे स्वामी ॥२॥ देहे सहज स्थिति राहिले निष्काम |ह्रॄदयी सदा प्रेम वोसंडत ॥३॥ नामा म्हणे केशवा क्रुपेच्या सागरा |तू आम्हा सोयरा आदि अंती ॥४॥

351. उदंड मंत्र उदंड तीर्थे । परी पवित्र निर्धार पंढरीये ॥१॥ उदंड महिमा उदंड वर्णिला । परी या विठ्ठलावांचुनी नाही ॥२॥ उदंड भक्त उदंड शिरोमणी । एका जनार्दनी चरण उदंडची ॥३॥

351. तिही लोकी फुटली हाक । वैकुंठलोकापर्यंत ॥१॥ भेटो गेला पुंडलिकासी । हदयनिवासी जगाचा ॥२॥

352. चहू वेदी जाण साहिशास्त्री कारण । अठराही पुराणे हरीसी गाती ॥१॥ मंथुनी नवनीता तैसे घे अनंता । वाया व्यर्थ कथा सांडी मार्ग ॥२॥

352. चहू शून्याआरूते महाशून्यापरूते । सर्वासी पहाते तेचि ते गा ॥१॥ दिसे तेही शून्य पहातेंही शून्य । देहामाजी निरंतर भिन्न रूप ॥२॥

352. येणे मोहिले मन हे माझे । तनु शाम विराजे ।धृ.। कमलोभ्दव जनिता कंदर्पतात । अमरारीजैत। सिंधु ज्या प्रिय त्रिलोकनाथ ॥१॥ सर्पारी साजे ज्यांसी वहान । मदनारी ध्यान ।

352. मनमोहना । कृष्णा कान्हा । यादवकुळभूषणा । गोकुळमंडणा । देवकीनंदना । मुनिमानसमोहना । त्रिभुवनसदना । आनंदवदना ।

352. मोक्ष तुमचा देवा । तुम्ही दुर्लभ तो ठेवा ॥१॥ मज भक्तीची आवडी । नाही अंतरी ते गोडी ॥धृपद॥ आपल्या प्रकारा । करा जतन दातारा ॥२॥ तुका म्हणे भेटी । पुरे एकचि शेवटी ॥३॥

352. शांति भीमातीरी भक्ति पंढरपुरी |प्रेम विटेवरी देखियेले ॥१॥ देखिला गे माय देखिला गे माय |देखिला गे माय पंढरीये ॥२॥ नामारूपातीत नित्य सदोदित |जेथे विरे चित्त योगियांचे ॥३॥ दुरी ना जवळी त्रिपुटी वेगळा |केशव भेटला नामा म्हणे ॥४॥

352. बहुत तीर्थ क्षेत्रें बहुतापरी । न पावती सरी पंढरीची ॥१॥ वाहे दक्षिणभाग भीमा । पैल परमात्मा विटेवरी ॥२॥ मध्य स्थळीं पुडंलीक । दरुशने देख उद्धार ॥३॥ वाहे तीर्थ चंद्रभागा । देखता भंग पातकां ॥४॥

352. जया नावडे पंढरी । निरयवासी तो अघोरी ॥१॥ विठोबासी निंदी वाचा । यमदंड तो पावे साचा ॥२॥

353. त्रिगुण असार निर्गुण हे सार । सारासार विचार हरिपाठ ॥१॥ सगुण निर्गुण गुणांचे अगुण । हरिविणे मन व्यर्थ जाय ॥२॥

353. शून्य शोधिले नाही जेणे । काय विवरण केले तेणे । अज्ञानपणे फुगणे । गाढव जिणे पशूचे ॥१॥

353. देह हे पंढरी आत्मा पांडुरंग । नित्य करी संग अहर्निशी ॥१॥ मन पुंडलिक आवरूनि धरा । होईल सोयरा पांडुरंग ॥२॥ चहू या देहांची करूनही या वीट । इटेवरी नीट उभा असे ॥३॥ मेरूचे शीखरी समावी कुमारी । भुवैकुंठावरी चंद्रभागा ॥४॥

353. सांडा सांडा सांडा रजतमभजने भेद पाषांड सांडा । भंडा भंडा विभंडा अतिकुटिल जगी वासना हे विभंडा॥ दंडा दंडा दंडा अतिचपळ मना वृत्ति एकाग्र मांडा । शरण जा देवा, दंडा म्हणतसे बहेणि मृत्युसंसार खंडा॥

353. नामपाठ मुक्ताफळांच्या ओवणी । हे सुख सगुणी अभिनव ॥१॥ तरी आम्ही जालो उदास निर्गुणा । भक्ताचिया मना मोक्ष नये ॥धृपद॥ द्यावे घ्यावे ऐसे येथे उरे भाव । जाय ठाया ठाव पुसोनिया ॥२॥ तुका म्हणे आता अभयदान करा । म्हणा विश्वंभरा दिले ऐसे ॥३॥

353. योगियांचे ब्रह्म शून्य व्योमाकार |आमुचे साकार विटेवरी ॥१॥ दाटुगे नागर कटी ठेऊनि कर |सर्वस्वे उदार भक्तांलागी ॥२॥ ज्ञानीया सिध्दांती लक्षापरी नये |आमुची वाट पाहे अनाथाची ॥३॥ पुंडलिकाप्रति भावा वोळले वोरसे |नेणो काय कैसे प्रेम त्यांचे ॥४॥

353. उदंड तीर्थे क्षेत्रें पाहातां दिठी । नाही सृष्टी तारक ॥१॥ स्नानें पावती मुक्ति जगा । ऐशी चंद्रभागा समर्थ ॥२॥ पुंडलिका नमस्कार । सकळ पूर्वजां उद्धार ॥३॥ पाहता राउळाची ध्वजा । मुक्ती सहजा राबती ॥४॥

353. चंद्रभागे करिता स्नान । होती पातकी पावन ॥१॥ पुंडलिकासी नमस्कार । करिता पूर्वजा उध्दार ॥२॥

354. भावेवीण भक्ति भक्तिवीण मुक्ति । बळेवीण शक्ति बोलू नये ॥१॥ कैसेनि दैवत प्रसन्न त्वरित । उगा राहे निवांत शिणसी वाया ॥२॥

354. अव्यक्त मसुराकार पूर्वार्ध संचले । लक्षा सरीसे झाले लक्षासी पै ॥१॥ अव्यक्त देखणे देखण्या आले व्यक्त । पाहता व्यक्त अव्यक्त दोन्ही नाही ॥२॥

354. अबीर गुलाल उधळीत रंग । नाथा घरी नाचे माझा सखा पांडुरंग। उंबरठ्याशी कैसे शिवू आम्ही जाती हिन । रूप तुझे कैसे पाहू त्यात आम्ही दीनं। । पायरीशी होऊ दंग गाऊनी अभंग। नाथा घरी नाचे माझा सखा पांडुरंग ॥१॥ वाळवंटी नाचू आम्ही वाळवंटी गाऊ । चंद्रभागेच्या पाण्याचे अंग अंग न्हाऊ।

354. असावे स्वधर्मे जाणावे ते वर्म । जेणे कर्मब्रह्म हातवसे ॥१॥ तेव्हा ते आतुडे ब्रह्म सर्वगत । भूती भगवंत सर्व होये ॥२॥

354. भवसिंधूचे काय कोडे । दावी वाट चाले पुढे ॥१॥ तारू भला पांडुरंग । पाय भिजो नेदी अंग ॥धृपद॥ मागे उतरिले बहुत । पैल तिरी साधुसंत ॥२॥ तुका म्हणे लाग वेगे । जाऊ तयाचिया मागे ॥३॥

354. श्रीमुख साजिरे कुंडले गोमटी |तेथे माझी द्रुष्टी बैसलीसे ॥१॥ कटावरी कर समचरण साजिरे |देखावया झुरे माझे मन ॥२॥ माहेरींची आस दसरा दिवाळी |बाहे ठेवी निढळी वाट पाहे ॥३॥ बंदिजन नामा उभा महाद्वारी |कीर्ति चराचरी वर्णितसे ॥४॥

354. उदंड तीर्थ महिमा वर्णिला । परी नाही भेटला पांडुरंग ॥१॥ पंढरींसारखे तीर्थ महीवरी । न देखो चराचरी त्रैलोक्यांत ॥२॥ ऐसा नामघोष संतांचा मेळ । ऐस भक्त्कल्लोळ नाही कोठे ॥३॥ एका जनार्दनी अनाथा कारण । पढरीं निर्माण भूवैकुंठ ॥४॥

354. जाऊनिया भीमातटी । नाचो वाळवंटी पंढरिये ॥१॥ होतील लाभाचिया कोटी । पहाता दृष्टी विठठला ॥२॥

355. योगयागविधी येणे नोहे सिध्दी । वायाचि उपाधि दंभ धर्म ॥१॥ भावेवीण देव न कळे नि:संदेह । गुरूवीण अनुभव कैसा कळे ॥२॥

355. सत्रावीचा खेळ लक्षवेना कवणा । ब्रह्मादिक जाणा अगम्य ते ॥१॥ रात्रंदिवस मन चपळत्वे धावते । तेही सत्रावीते नपवेची ॥२॥

355. श्रम न करिता भागलो जी देवा । न मिळे विसावा मज कोठे ॥१॥ लागलेंसे कर्म आमुचे पाठारी । आता कोणावरी बोल ठेऊ ॥२॥ सांपडलो वैरियाचे भांडवली । न कळे चिखली रोवियेलो ॥३॥ चोखा म्हणे अहो पंढरीनिवासा । तुम्हांविण फांसा उगवी कोण ॥४॥

355. वेदासी विरूद्ध म्हणे आत्मज्ञानी । पडला तो पतनी रौरवाचे ॥१॥ ऐसे ते चांडाळ न पडावे दृष्टी । ज्यांच्याने हे कष्टी उभय कुळे ॥२॥

355. नाही साजत हो मोठा । मज अळंकार खोटा ॥१॥ असे तुमचा रजरेण । संता पायी वाहाण ॥धृपद॥ नाही स्वरूपी ओळखी । भक्तीभाव करी देखी ॥२॥ नाही शून्याकारी । क्षर ओळखी अक्षरी ॥३॥

355. वाळक माझे मन पांगुळ पै जाले |हारपोनी गेले साक्षात्कारे ॥१॥ मन हारपले करू आता काय |पहावया गेले तो परतोनी का नये ॥२॥ भक्ति ज्ञान वैराग्य अवघेंचि आहे |अवघेचि होये अवघे येणे ॥३॥ नामा म्हणे जनाबाई आहे वो कैसा |बाबा उदकी घट बुडोनी ठेला जैसा ॥४॥

355. प्रभासादि क्षेत्रें सप्तपुर्‍या असती । परी सरी न पावती पंढरीची ॥१॥ दरुशने चित्त निवे पाहता बरवे । शंख चक्र मिरवे चहुं करी ॥२॥ पीतांबर परिधान वैजयंती माळा । शोभे सोनसळा अंगावरी ॥३॥ एका जनार्दनी पाहता रुपडें । उभे ते उघडें विटेवरी ॥४॥

355. अगाध महिमा पंढरीचा । काय तो वाचा कवळेल ॥१॥ येती यात्रे मुक्त होती । जे या देखती विठठला ॥२॥

356. साधुबोध झाला तो नुरोनिया ठेला । ठायीच मुराला अनुभवे ॥१॥ कापुराची वाती उजळली ज्योती । ठायीच समाप्ती झाली जैसी ॥२॥

356. आकाशाची गुंफा अंत नाही जिचा । शोध करा तिचा सर्वभावे ॥१॥ अनंत ब्रह्मांडाचा खेळ जिच्या योगे चाले । चांग्यासी मीनले तया ठायी ॥२॥

356. हीण याती माझी विठो । घडे तु सेवा ॥धृ.। काही करिता भजेन ।द्वेशी ताती उत्तम कुळी जन ॥१॥ सांगा काय करू याशी । कृपाळु वा ऋशीकेशी ॥२॥ न करी उदास गोपाळा । करूणा भाकी चोखामेळा ॥३॥

356. कर्म-ज्ञान-उपासना करिती त्रिकांड । चालिला प्रचंड भक्तीवरी ॥१॥ ऐसा हा अनुभव जाणते जाणती । तया पुनरावृत्ति नाही नाही ॥२॥

356. सत्य साचे खरे । नाम विठोबाचे बरे ॥१॥ येणे तुटती बंधने । उभयलोकी कीर्ती जेणे ॥धृपद॥ भाव ज्याचे गाठी । त्यासी लाभ उठाउठी ॥२॥ तुका म्हणे भोळा । जिंकु जाणे कळिकाळा ॥३॥

356. केशवाचे नाम्या लागलेसे ध्यान |देखे त्रिभुवन तदाकार ॥१॥ जया तया म्हणे माझा चक्रपाणि |जाय लोटांगणी सर्व भावे ॥२॥ प्रेम वोथरत नामाचेनि छंदे |हृदय प्रेमानंदे वोसंडत ॥३॥ धावूनि येऊनि चरणाजवळी |वंदी पायधुळी सर्वभावे ॥४॥

356. उदंड क्षेत्राची पाहिली रचना । पंढरी ते जाणा भुवैकुंठ ॥१॥ तीर्थ आणि देव संतसमागम । ऐसे सर्वोत्तम कोठे नाही ॥२॥ सागरादि तीर्थ पाहता पाहिले । परी मन हे वेधले पंढरीये ॥३॥ एका जनार्दनी सुखाची विश्रांती । पाहता विठ्ठलमुर्ति लाभ बहु ॥४॥

356. देखताचि याते दिठी । पळता कोटी पापांच्या ॥१॥ जेवि उगवताचि रवी । अंधकार न दावी मुख पुढे ॥२॥

357. पर्वताप्रमाणे पातक करणे । वज्रलेप होणे अभक्तांसी ॥१॥ नाही ज्यासी भक्ति तो पतित अभक्त । हरिसी न भजत दैवहत ॥२॥

357. षट्चक्रे बंद निघूनिया गेली । पाहो जो लागली तया गांवा ॥१॥ निरंजन सभराभरीत वस्तु कोंदली । साक्षित्वास आली आत्मदशा ॥२॥

357. न करी न करी कोन्हाची तू निंदा । अंतरी गोविंदा पावसील ॥१॥ जनी जनार्दन कोनासी निंदावे । साक्षेपे वंदावे विश्वरुप ॥२॥ विश्री हा ईश्वर शास्त्रे हे बोलती । जे नर निंदीती त्यासी न कळे ॥३॥ ज्याचे जैसे कर्म त्याचीया ते माया । आपण सर्वथा बोलो नये ॥४॥

357. साधके ते कर्म साधावे ते ब्रह्म । या दोघींचाही धर्म वेदांमाजी ॥१॥ ऐसी ज्याची क्रिया तोचि ब्रह्म जाणा । ब्राह्मण या नामा म्हणती बापा ॥२॥

357. सत्य तो आवडे । विकल्पाने भाव उडे ॥१॥ आम्ही तुमच्या कृपादाने । जाणो शुद्ध मंद सोने ॥धृपद॥ आला भोग अंगा । न लवू उसीर त्या त्यागा ॥२॥ तुका म्हणे देवा । अंजन ते तुझी सेवा ॥३॥

357. वेणू वाहूनि चित्त दुहिले |रूप दाऊनि मज मोहियले ॥१॥ वेधी वेधकू गोपाळ लाघवी |जीवा लावियली आवडी निच नवी ॥२॥ द्रुष्टीपुढे माझे ध्यान ठेवियेले |व्रुत्तिसहित मन तेथे माझे गोविले ॥३॥ शुध्दशामकमळदळलोचनु |पावा वाहातसे देहुडा रूणझुणी ॥४॥

357. उदंड तीर्थे उदंड क्षेत्रें । परि पवित्र पंढरी ॥१॥ उदंड देव उदंड दैवते । परि कृपांवतं विठ्ठल ॥२॥ उदंड भक्त उदंड संत । परी कृपावंत पुंडलीक ॥३॥ उदंड गातो एक एका । परी एका जनार्दनी सखा ॥४॥

357. झाली कीर्तनाची दाटी । चंद्रभागे वाळुवंटी ॥१॥ संत गर्जती आनंदे । हरिची नामे नाना छंदे ॥२॥

358. संतांचे संगती मनोमार्ग गती । आकळावा श्रीपती येणे पंथे ॥१॥ रामकृष्ण वाचा भाव हा जीवाचा । आत्मा जो शिवाचा रामजप ॥२॥

358. नयनाचे शेजारी दशवे द्वार बापा । एक मार्ग सोपा बोलतसे ॥ आधारी पवन अपान विराजे । आंगुळे चार साजे तया ठायी ॥

358. विठ्ठलनाम उघडा मंत्र सद्भावे जपा । जपता जपता हृदयी खंडन होय पापा। । धृ.॥ दीपक देखुनि पतंग आपुले भावे घालि उडी। लटकिच माया जाईल लया तोडी प्रपंचाची बेडी॥

358. पृथ्वी आप तेज वायू पै गगन । विस्तार हा जाण वेदान्वये ॥१॥ अणूच्या प्रमाण नाही वेदावीण । एवढे ब्रह्म जाण कोठे वसे ॥२॥

358. करावे चिंतन । तेचि बरे न भेटून ॥१॥ बरवा अंगी राहे भाव । तंग तोचि जाणा देव ॥धृपद॥ दर्शणाची उरी । अवस्थाचि अंग धरी ॥२॥ तुका म्हणे मन । तेथे सकळ कारण ॥३॥

358. शाममूर्ति डोळस सुंदर सावळी |ते ध्यान हृदयकमळी धरूनि ठेला ॥१॥ सकळ स्थिती सुखाचा अनुभव जाला |सकळ विसरला देहभाव |पांगुळले मन स्वरुपी गुंतले |बोलणे खुटले प्रपंचाचे ॥३॥ सबाह्यभ्यंतरी स्वरूप कोंदले |व्दैत निरसले चंद्राकारे ॥४॥ निज निर्धारिता नयन सोज्वळ जाले |रोमांच दाटले रवरवीत ॥५॥

358. जे जे क्षेत्र जे जे स्थळीं । ते ते बळी आपुले ठायीं॥१॥ परे ऐसे माहात्म्य नाही कोठे । जे प्रत्यक्ष भेटे हरिहर ॥२॥ ऐत संतसामगाम । ऐसा निरुपम नाममाहिमा ॥३॥ दिंडी टके मृदंग नाद । नाहींभेद यातीसी ॥४॥

358. जाईन म्हणताचि पंढरपुरा । कळिकाळा दरारा उपजे मनी ॥१॥ यमधर्माचिया दंडासी चुकला । आणि पूज्यमान झाला तिही लोका ॥२॥

359. विष्णुविणे जप व्यर्थ त्याचे ज्ञान । रामकृष्णी मन नाही ज्याचे ॥१॥ उपजोनी करंटा नेणे अद्वैतवाटा । रामकृष्णी पैठा कैसोनि होय ॥२॥