वारकरी रोजनिशी

3. दासोपंतांचा अभिमान । गेला घेताचि दर्शन ॥१॥ धन्य धन्य एकनाथा । तुमचे चरणी माझा माथा ॥२॥

3. तयाचे चरित्र तोचि वदवीत । वैकुंठ समर्थ नांदे घरी ॥१॥ प्रतिष्ठानालागी स्वये जनार्दन । राहिले कारण दोन मास ॥२॥

3. नमोजि विश्वतीता। विश्रवव्यापका श्रीअनंता। परात्परा सद्गुरुनाथा। ईश्रवरनियंता सकळादी ॥१॥

3. रुपाचे रुपस विठ्ठल नाम वेष । पंढरी निवास आत्माराम ॥१॥ पुंडलिक भाग्य वोळले संपूर्ण । दिन निशी कीर्तन विठ्ठल हरी ॥२॥ त्रैलोक्य उध्दरे ऐसी पव्हे त्वरे । कीर्तन निर्धारे तरणोपाय ॥३॥ पुण्य केले चोख तारिले अशेख । जनी वनी एक रुप वसे ॥४॥

3. भली केली हीन याति । नाही वाढली महंती ॥१॥ जरी असता ब्राह्मण जन्म । तरी हे अंगी लागते कर्म ॥२॥

3. कांदा, मुळा भाजी। अवघी विठाबाई माझी ॥१॥ लसूण, मिरची, कोथंबिरी । अवघा झाला माझा हरी ॥२॥

3. ॥ अभंग ३ ॥ निर्गुणाचा संग धरिला जो आवडी । तेणे केले देशधडी आपणासी ॥ १ ॥ अनेकत्व नेलें अनेकत्व नेलें ।

3. जय देवी श्रीदेवी माते । वंदन भावे माझे तव पदकमलाते ॥ धृ. ॥ श्री लक्ष्मी देवी तूं श्री विष्णुपत्नी । पावसी भक्तालागी अति सोप्या यत्नी ॥

3. ॥ श्री आरती गोदावरी ३ ॥ श्री आरती गोदावरी । उगमस्थ ब्रह्मगिरी । कुशावर्त गंगाद्वारी । माता श्री त्र्यंबकेश्वरी ॥१॥ धृ॰ जय पतित पावनी । निवृत्ति नाथाचरणी ।

3. आरती निगम वृक्ष सारा । ३ आरती निगम वृक्ष सारा । भागवत संज्ञा भाव पारा ॥ धृ ॥ नारद कथा साधू श्रवणी ।

4. गुरुबिन कौन बतावे बाट । बडा बिकट यम घाट ॥धृ॥ भ्रांतिकी बडी नदिया बिचमो । अहंकारकी लाट ॥१॥ मदमत्सरकी धार बरसत है । माया पवन घनदाट ॥२॥ काम क्रोध दो पर्वत ठाडे । लोभ चोर संगात ॥३॥

4. ब्रम्ह सर्वगत सदा सम । जेथे आनु नाही विषम । एसे जाणती ते अती दुर्गम । तयांचि भेटी जालिया भाग्य परम ॥१॥ ऐसे कैसियाने भेटती ते साधू । ज्याचा अतर्क्य तर्कवेना बोध । ज्यांसी निजानंदी आनंदु । ज्याचा परमानंदी उद्वोधु ॥२॥

4. पूर्ण केला पूर्ण केला । पूर्ण केला मनोरथ ॥१॥ घरा आले घरा आले । घरा आले कृपाळू ॥२॥ सांभाळिले सांभाळिले । सांभाळीले अनाथा ॥३॥ केला निळा केला निळा । केला निळा पावन ॥४॥

4. तू माझी माउली मी वो तुझा तान्हा । पाजी प्रेमपान्हा पांडुरंगे ॥१॥ तू माझी माउली मी तुझे वासरु । नको पान्हा चोरु पांडुरंगे ॥२॥ तू माझी हरिणी मी तुझे पाडस । तोडी भवपाश पांडुरंगे ॥३॥ तू माझी पक्षिणी मी तुझे अंडज । चारा घाली मज पांडुरंगे ॥४॥

4. कृष्णा करो यजमान । प्रभु तुम कृष्ण करो यजमान ॥धृ॥ जाकी कीरत बेद बखानत । सांखी देत पुरान ॥१॥ मोर मुगुट पीतांबर शोभत । कुंडल झलकत कान ॥२॥ मीराके प्रभु गिरिधर नागर । दे दरशनको दान ॥३॥

4. जातो माघारी पंढरीनाथा । तुझे दर्शन झाले आता ॥१॥ तुझ्या नादाने पाहीली मी । ही तुझीच रे पंढरी ॥२॥ धन्य झालो आम्ही जन्माचे । नाम घेऊ तुझे आवडीने ॥३॥ दिपविली तुझी पंढरी । चालू झाली भक्तांची वारी ॥४॥

4. पुण्यवंत पाताळ लोकी नेला । दरिद्री तो भाग्यवंत केला । चोरट्याचा बहुमान वाढविला । कीर्तिवानाचा अपमान केला ॥१॥ धुंद झाला तुझा दरबार ॥धृ॥ वैरियासी दिधली मोक्षसिद्धि । कपटिया दिधली महानिधी ।

4. पन्नास अक्षरी करिसी भरोवरी । शेखी तुझे तोंड तुज वैरी रया ॥१॥ यापरी नामाची वोळ मांडुनी । संसार दवडुनी घाली परता ॥२॥ रकारापुढे एक मकार मांडी का । उतरसी सम तुका शंभूचिया ॥३॥ बापरखुमादेविवरा विठ्ठलु हृदयी । आपुली आण वाही त्रिभुवनी रया ॥४॥

4. भाव धरोनिया वाचे ज्ञानेश्वरी । कृपा करी हरी तयावरी ॥१॥ स्वमुखे आपण सांगे तो श्रीविष्णु । श्री गिता हा प्रश्नू अर्जुनेशी ॥२॥ तेची ज्ञानेश्वरी वाचे वदता साचे । भय कळीकाळाचे नाही तया ॥३॥ एका जनार्दनी संशय सांडोनी । दृढ धरी मनी ज्ञानेश्वरी ॥४॥

4. तुज पाहता सामोरी । दृष्टि न फिरे माघारी ॥१॥ माझे चित्त तुझ्या पाया । मिठी पडली पंढरीराया ॥२॥ नव्हे सारिता निराळे । लवण मेळविता जळे ॥३॥ तुका म्हणे बळी । जीव दिला पायातळी ॥४॥

4. शेषाप्रती बोले लक्ष्मीचा तो वर । चला अवतार घेऊ आता ॥१॥ पृथ्वीवरी दैत्य माजले ते फार । गार्‍हाणे सुरवर सांगु आले ॥२॥ शेष म्हणे मज श्रम झाले फार । यालागी अवतार मी ग घेचि ॥३॥ राम अवतारी झाले लक्षुमण । सेविले अरण्य तुम्हांसवे ॥४॥

4. जो जो जो जो रे निज आया । हालविती अनुसुया ॥धृ॥ पालख पुरुषार्थ चौकोनी । भक्तिनाडी गुंफोनी । दोरी प्रेमाची लाउनी । शांती गाती गाणी ॥१॥ करिता उप्तत्ति शिणलासी । विश्रांति आलासी ।

4. दशरथ राजा उठिला तेथूनी । कौसल्येसदनी जाता झाला ॥१॥ पाहातसे दृष्टी तेव्हा श्रावणारी । न माये अंतरी तेज तिचे ॥२॥ तुझिये मानसी होती जे डोहाळे । सांग वो वेल्हाळे मजपासी ॥३॥ उदरांत असे भक्तांचा कैवारी । तेथे उरी देहभावा ॥४॥

4. क्रोधयुक्त पिता पुसे प्रल्हादासी । सांग हृषीकेशी कोठे आहे ॥१॥ येरु म्हणे जळी स्थळी काष्ठी भरला । व्यापुनी राहिला दिशाद्रुम ॥२॥ एका जनार्दनी ऐकतांचि मात । मारितसे लाथ स्तंभावरी ॥३॥

4. विभाग सत्वर वसिष्ठाने केले । राया बोलाविले सान्निधचि ॥१॥ प्रथम तो भाग कौसल्यसी दिला । तेणे क्रोध आला कनिष्ठेसी ॥२॥ येतांचि तो क्रोध विघ्न ओढवले । मुखी झडपिला पिंड घारी ॥३॥ आसडोनी पिंड घारीने पै नेला । नामा म्हणे घातिला अंजनी करी ॥४॥

4. मी माझे म्हणता ठकचि ठेलिये । आपुले जाति कूळ विसरुनी गेलिये ॥१॥ गुणाचा दुकाळ पडिला देशी । निर्गुणासी कैसी रातलिये ॥२॥ बापरखुमादेविवर विठ्ठलु सये । सेजारासी नये काय करू ॥३॥

4. नाही काम माझे काज तुम्हांसवे । होते गुप्त ठावे केले आता ॥१॥ व्यभिचार माझा पडिला ठाउका । न सर ती लोकांमाजी झाले ॥२॥ न धरावा लोभ कांही मजविशी । झाले देवपिशी तुका म्हणे ॥३॥

4. पंधरा दिवसा एक एकादशी । का रे न करिसी व्रतसार ॥धृ १॥ काय तुझा जीव जातो एका दिसे । फराळाच्या मिसे धणी घेसी ॥२॥ स्वहित कारण मानवेल जन । हरिकथा पूजन वैष्णवांचे ॥३॥ थोडे तुज घरी होती उजगरे । देउळासी का रे मरसी जाता ॥४॥

4. बहुडविले जन मन झाले निश्चळ । चुकवूनी कोल्हाळ आला तुका ॥१॥ पर्यंकी निद्रा करावे शयन । रखुमाई आपण समवेत ॥२॥ घेऊनिया आलो हाती टाळ वीणा । सेवेसी चरणा स्वामीचिया ॥३॥ तुका म्हणे आता परिसावी सादरे । बोबडी उत्तरे पांडुरंगा ॥४॥

4. उठोनि प्रात:काळी ओढिता कांचोळी । जातो वेळोवेळी महाद्वारा ॥१॥ अहो जी दातारा विनंती अवधारा । तुम्ही यावे घरा भोजनासी ॥२॥ रखुमाई माते तुम्ही यावे तेथे । सामुग्री सांगाते चालवावी ॥३॥ सडे संमार्जन हे माझे करणे । उदक भरीन सुगंधेसी ॥४॥

4. मुंगी आणि राव । आम्हा सारखाची जीव ॥१॥ गेला मोह आणि आशा । कळिकाळाचा हा फांसा ॥२॥ सोने आणि माती । आम्हा समान हे चित्ती ॥३॥ तुका म्हणे आले । घरा वैकुंठ सांवळे ॥४॥

4. वैकुंठा जावया तपाचे सायास । लागे जीवा नाश करणे बहु ॥१॥ तया पुंडलिके केला उपकार । फेडावया भार पृथ्वीचा ॥२॥ तुका म्हणे केली सोपी पायवाट । पंढरी वैकुंठ भूमीवरी ॥३॥

4. बोळविला देह आपुलेनि हाते । हुताशिली भूते ब्रह्माग्नीसी ॥१॥ एकवेळे जाले सकळ कारण । आता नारायण नारायण ॥धृ. ॥ मृतसंजीवनी निवविली खाई । अंगे तये ठायी हारपली ॥२॥ एकादशीविध जागरण उपवास । बारावा दिवस भोजनाचा । ३॥

4. नाम गाऊ नाम ध्याऊ । नाम विठोबासी वाहू ॥१॥ आम्ही दैवाचे दैवाचे ॥दास पंढरीरायाचे ॥२॥ टाळ दिंडी घेऊनि हाती । केशवराज गाऊ गीति ॥३॥ नामा म्हणे लाखोली सदा । अनंत नामे वाहू गोविंदा ॥४॥

4. वरी भगवा झाला नामे । अंतरी वश्य केला कामे ॥१॥ त्याला म्हणू नये साधू । जगी विटंबना बाधू ॥२॥ आपआपणा शोधून घ्यावे । विवेक नांदे त्याच्या सवे ॥३॥ आशा दंभ अवघे आवरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

4. (घोंगडीची रूपके) खेळो लागलो सुरकवडी । माझी घोंगडी हारपली ॥१॥ कान्होबाचे पडिलो गळा । घेई गोपाळा देई झाडा ॥धृपद॥ मी तो हागे उघडा जालो । अवघ्या आलो बाहेरी ॥२॥

4. जोडूनिया जोडी जेणे हुंडारिली दुरी । भिकेची आवडी तया नावडे पंढरी ॥१॥ करंटे कपाळ ज्याचे नाम नये वाचे । सदैव सभाग्य तोचि हरिरंगी नाचे ॥२॥

4. विठोबा विसांविया । पडो देई पाया ॥धृ १॥ बहु खेद क्षीण । आलो सोसुनिया वन ॥२॥ बहुता काकुलती । आलो सोसिली फजिती ॥३॥ केली तुजसाठी । तुका म्हणे येवढी आटी ॥४॥

4. पाहता देऊळाची पाठ । तीर्थे घडली तीनशेसाठ ॥१॥ स्नान करिता पद्माळे । उध्दरती सर्व कुळे ॥२॥ सन्मुख पाहता विठाई । त्यासी उपमा द्यावया नाही ॥३॥ ऐसा पंढरीचा महिमा । काय वर्णू म्हणे नामा ॥४॥

4. अनादी निर्गुण प्रगटली भवानी । मोह महिषासुर मर्दना लागोनी । त्रिविध तापांची करावया झाडणी । भक्तांलागी तू पावसी निर्वाणी ॥१॥

4. सुवेळ सुदिन तुझा गोंधळ मांडिला वो । ज्ञानवैराग्याचा वरती फुलवरा बांधिला वो । चंद्र सूर्य दोन्ही यांचा पोत जळिला वो । घालुनि सिंहासन वरुते घट स्थापियेला वो ॥१॥

4. बोलावा विठ्ठल पहावा विठ्ठल । करावा विठ्ठल जीवभाव ॥१॥ येणे सोसे मन जाले हांवभरी । परती माघारी घेत नाही ॥२॥ बंधनापासूनि उकलल्या गांठी । देता आली मिठी सावकाशे ॥३॥ तुका म्हणे देह भारिला विठ्ठले । कामक्रोधे केले घर रीते ॥४॥

4. भस्म उटी रुंडमाळा । हाती त्रिशूळ नेत्री ज्वाळा ॥१॥ गजचर्म व्याघ्रांबर । कंठी शोभे वासुकी हार ॥२॥ भुते वेताळे नाचती । हर्ष युक्त उमापती ॥३॥ सर्व सुखाचे आगर । म्हणे नरहरी सोनार ॥४॥

4. एके घाई खेळता न पडसी डाई । दुचाळ्याने ठकसील भाई रे । त्रिगुणांचे फेरी थोर कष्टी होसी । या चौघांची तरी धरी सोई रे ॥१॥ खेळ खेळोनिया निराळाची राही । सांडी या विषयाची घाई रे । येणेचि खेळे बसवंत होसी । ऐसे सत्य जाण माझ्या भाई रे ॥२॥

4. केली सीताशुद्धि । मूळ रामायणा आधी ॥१॥ ऐसा प्रतापी गहन । सकळ भक्तांचे भूषण ॥२॥ जाऊनि पाताळा । केली देवीची अवकळा ॥३॥ रामलक्षुमण । नेले आणिले चोरुन ॥४॥

4. कैवल्याचा पुतळा । प्रगटला भूतळा । चैतन्याचा जिव्हाळा । ज्ञानोबा माझा ॥१॥ ज्ञानियाचा शिरोमणी । वंद्य जो का पूज्यस्थानी । सकळांसी शिरोमणी । ज्ञानोबा माझा ॥२॥

४. संत मुक्ताबाई अभंग – कूट अभंग 40. देउळाच्या कळशीं नांदे एक ऋषी | तया घातली पुशी योगेश्वरीं ॥१॥

४. उपदेशपर २१. हित व्हावे मनासीं । दवडा दंभ मानसी ॥१॥ अलभ्यलाभ येईल हाता । शरण जावे पंढरिनाथा ॥२॥

4. जेथे जेथे मन जाय । तेथे नागनाथ आहे ॥१॥ म्हणवोनि पाहे । मन गुंतले नागेश पाये ॥२॥ सुख सोहंळा भोगियले । भोग भोगणे नागेश जेणे ॥३॥ कान्हो पाठक आनंदला । सद्गुरु नागेश भेटला ॥४॥

4. एक नाम अवघे सार । वरकड अवघे ते असार ॥1॥ ह्यणोनिया परते करा । आधी विठ्‌ठल हे स्मरा ॥2॥ जनी देवाधिदेव । एक विठ्‌ठल पंढरीराव ॥3॥

4. माझे माहेर पंढरी । सुखे नांदू भीमातीरी ।।१।। येथे आहे मायबाप । हरे ताप दरुशने ।।२।।

4. बरवा वो हरि बरवा वो । गोविंद गोपाळ गुण गरुवा वो ॥१॥ सांवळा वो हरि सांवळा वो । मदनमोहन कान्हो गोवळा वो ॥धृ ॥ पाहता वो हरि पाहाता वो । ध्यान लागले या चित्ता वो ॥२॥ पढिये वो हरि पढिये वो । बापरखुमादेविवरू घडिये वो ॥३॥

4. अनाथांचा नाथ उभा विटेवरी । भक्ता अभय करी पाळवितो ॥१॥ भुक्ति मुक्ति भातुके नर नारी बाळा । पुरवीतसे लळा जया जैसा ॥२॥ आवडीने तयाचे कुरवाळी मुख । म्हणे माझे सुख देतो तुम्हा ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा भक्तांचा अंकिला । वर्ततसे बोला माझी तया ॥४॥

4. आजि माझा सर्व पुरावा नवस । देखिले पायांस विठोबाच्या ॥१॥ अनंता जन्माचे फिटले सांकडे । कोंदाटले पुढे रूप त्याचे ॥२॥ आठवीत होते गोमटी पाऊले । तीचि देखियेली विटेवरी ॥३॥ आनंद नसमाय मनाचे अंतरी । म्हणतसे महारी चोखियाची॥81

4. आम्ही तो जातीचे आहे ती महार । तुम्ही तो थोर उंच वर्ण ॥१॥ अन्नपाणी देता निंदितील जन । करतील ताडण मजलागी ॥२॥ ऐकोनिया मात येरू बोले वचन । यातीस कारण नाही मज ॥३॥ माझा तू वांचवी अन्न देउनी प्राण । पुढील कारण पाहू नको ॥४॥

4. आता बहु बोलणे सारोनिया ठेवा । उगवा हा गोंवा मायबापा ॥१॥ संसाराचा छंद नकोसा हा झाला । परमार्थ भला संतांसंगे ॥२॥ जे आहे कड ते ते लागे गोडू । गोडाचे जे गोड़ ते लागे कडु ॥३॥ निर्मळा म्हणे सुख तुमचे पायी । आणिक मी कांही नेणे दुर्जे॥ ॥४॥

4. आता येथवरी । मज नका बोलू हरी ॥१॥ तुमचे आहे तुम्हा ठावे । माझे म्यांच करावे ॥२॥ आमुच्या संचिता । तुम्हा बोल काय आता ॥३॥ माझे मन मज ग्वाही । वाया बोलोनिया काई ॥४॥

4. कन्यादान घडो हा अर्थ पाहोन । करावया लग्न द्विज आले ॥१॥ तव अकस्मात प्राक्तनासारिखा । सिऊराचा सखा येक आला ॥२॥

4. मोती मूँगे उतार बनमाला पोई॥ अंसुवन जल सींचि सींचि प्रेम बेलि बोई । अब तो बेल फैल गई आणँद फल होई॥ दूध की मथनिया बडे प्रेम से बिलोई ।

4. अब तो निभायाँ सरेगी, बांह गहेकी लाज । समरथ सरण तुम्हारी सइयां, सरब सुधारण काज॥ भवसागर संसार अपरबल, जामे तुम हो झयाज । निरधारा आधार जगत गुरु तुम बिन होय अकाज॥

4. आपुलिया हिता जो असे जागता । धन्य माता पिता तयाचिया ॥१॥ कुळी कन्यापुत्र होती जी सात्त्विक । तयाचा हरीख वाटे देवा ॥धृपद॥ गीता भागवत करिती श्रवण । अखंड चिंतन विठोबाचे ॥२॥ तुका म्हणे मज घडो त्याची सेवा । तरी माझ्या दैवा पार नाही ॥३॥

4. आज मी राहिलो डोंगरी । आनंद होतो ब्रह्मगिरी ॥1॥ पांचा तत्वाची दिवटी । निवद भरियेला ताटी ॥2॥ आनंदे घातला गोंधळ । होतो प्रेमाचा कल्लोळ ॥3॥ उदो बोला हा आनंद । काळ हरियेल छंद ॥4॥

4. 🕉अध्याय ४ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय चौथा - फलश्रुति 👉 कपट, कारस्थाने बंद पडून शत्रूचा नाश होईल व निरंतर शांती लाभेल. श्रीगणेशाय नमः

4. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक ४ (रथा समोर) दिंडी नंबर 4 दिंडी मालक :-

४. हीन दिन जात मोरी पंढरीके राया । ऐसा तुमने नामा दरजी कायकु बनाया ॥१॥ टाळ बिना लेके नामा राऊलमे गया । पूजा करते बम्हन उन्ने बाहेर ढकाया ॥२॥ देवलके पिछे नामा अल्लक पुकारे । जदिर जीदर नामा उदर देऊळ ही फिरे ॥३॥ नाना बर्ण गवा उनका एक बर्ण दूध । तुम कहाके बम्हान हम कहाके सुद ॥४॥

4. गाणे जरी म्हणो तरी गणेश शारदा । आणीक नाही दुजा यावांचुनी ॥१॥ नाचेन म्हणू जरी तांडव महेश्वरु । तोही नृत्य करु जाणे एक ॥२॥ बोलू म्हणो जरी बोलके वाचा चारी । ( म्ह.चारीवेद ) त्या एकाची उरी मग मी बोलो ॥३॥ जाणो म्हणे जरी अठराहि जाणे । त्या पै काय उणे मग मी जाणो ॥४॥

4. श्रीगुरुराया पार नाही तव गुणी । म्हणोनि विनवणीकरितसों ॥१॥ मांडिला व्यवहार हरिनामीं आदर । सादरा सादरा वदवावें ॥२॥ न कळेचि महिमा ऊंच नीचपणे । कृपेंचे पोसणे तुमचे जाहलों ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी स्तवन । घातिले दुकान मोलेंविण ॥४॥

4. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग चौथा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग चौथा श्रीयशोदातनयाय नम: । ॐ नमो जी यदुवीरा । तू निर्विकार नोवरा । मज न्यावे निजमंदिरा । क्रोधादिक असुरा दमूनी ॥१॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय चौथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय चौथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय चौथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय चवथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय चवथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय चवथा ॥

4. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय चौथा ॥

4. सकल संतांचा हा राजा । स्वामी एकनाथ माझा ॥१॥ ज्यांचे घेताचि दरुषण । पुन्हा नाही जन्म मरण ॥२॥

4. बांधोनिया शिखा हिशोबाचे मिसे । एकनाथ बैसे महाव्दारी ॥१॥ जाता मार्गावरोनि पाहे निजदृष्टी । होतसे कष्टी रुक्यालागी ॥२॥

4. परात्परा सच्चिदानंदा। परिपूर्णा जी आनंदकंदा। जगदीशा विश्रवंद्या। विश्वव्यापका अनंता॥१॥

4. पाहता साधन विठ्ठल कीर्तन । भक्त संजिवन आत्माराम ॥१॥ विठ्ठल सधर भिवराते नीर । नाम निरंतर केशवाचे ॥२॥ शिव सुरवर चिंतिती सुस्वर । कीर्तन विचार पंढरीसी ॥३॥ निवृत्ति कीर्तन दिननिशी ध्यान । मनाचे उन्मन इये रुपी ॥४॥

4. ॥ अभंग ४ ॥ अंतरीचे गुज बोलू ऐसे कांही । वर्ण व्यक्त नाही शब्द शून्य ॥ १ ॥ जयजय झनकूट जयजय झनकूट ।

4. ॥ नर्मदा नदी आरती ४ ॥ ॐ जय जगदानन्दी, मैया जय आनंद कन्दी। ब्रह्मा हरिहर शंकर,

4. ॥ केदार नाथ जी की आरती ४ ॥ जय केदार उदार शंकर, मन भयंकर दु:ख हरम | गौरी गणपति स्कंद नंदी,

4. करवीरपुरवासिनी सुरवरमुनिमाता। पुरहरवरदायिनी मुरहरप्रियकांता ॥ कमलाकारें जठरी जन्मविला धाता। सहस्त्रवदनी भूधर न पुरे गुण गाता ॥ १ ॥

4. श्री भागवत भगवान की है आरती। ४ श्री भागवत भगवान की है आरती। श्री भागवत भगवान की है आरती । पापियों को पाप से है तारती ॥

4. ॥ जय देवी जय देवी जय महालक्ष्मी ॥ ॥ श्री दुर्गायाः आरतिः ॥ (मूल मराठी- दुर्गे दुर्घट भारी) दुर्गे सुदुर्गमोऽस्ति त्वदृते संसारः

5. मै गुलाम मै गुलाम मै गुलाम तेरा । तूही मेरा सच्चा सांई नाम लेउ तेरा ॥धृ॥ रंग नही रुप नही नही बरन छाया । निराकार निरगुन तूही रघुराया ॥१॥ एक रोटी दे लंगोटी व्दार तेरा पावू । काम क्रोध छोडकर हरिगुन गाऊ ॥२॥ मेहेरबान मेहेरबान मेहेर करो मेरी । दास कबीर चरण खडा नजर देख तेरी ॥३॥

5. सर्वांगी सुवास परि तो उगला न राहे । सभोवते तरुवर चंदन करीतचि जाये ॥१॥ धणी धाय परी त्याची भुक्ति न धाये । सागर भरिता परी त्या सरिता समाये ॥२॥ वैरागर मणी पूर्ण तेजाचा होय । सभोवते हारळ हिरे करीतचि जाय ॥३॥ एका जनार्दनी पूर्ण जालासे निज । आपणासारिखे परी करीतसे दुजे ॥४॥

5. देह जावो अथवा राहो । पांडुरंगी दृढ भावो ॥१॥ चरण न सोडी सर्वथा । तुझी आण पंढरीनाथा ॥२॥ वदनी तुझे मंगळनाम । हृदयी अखंडित प्रेम ॥३॥ नामा म्हणे केशवराजा । केला नेम चालवी माझा ॥४॥

5. तुम बिन मेरी कौन खबर ले । गोवर्धन गिरिधारी ॥धृ॥ मोर मुकुट पीतांबर शोभे । कुंडलकी छबी न्यारी ॥१॥ भरी सभामे द्रौपदी ठारी । राखो लाज हमारी ॥२॥ मीराके प्रभु गिरधर नागर । चरणकमल बलिहारी ॥३॥

5. धणी न पुरे गुण गाता । रुप दृष्टी न्याहाळिता ॥१॥ बरवा बरवा पांडुरंग । कांती सांवळी सुरंग ॥२॥ सर्व मंगळाचे सार । मुख सिद्धींचे भांडार ॥३॥ तुका म्हणे सुखा । अंतपार नाही लेखा ॥४॥

5. धरिला पंढरीचा चोर । गळा बांधोनिया दोर ॥१॥ हृदय बंदिखाना केला । आंत विठ्ठल कोंडिला ॥२॥ शब्दे केली जुडाजुडी । विठ्ठल पायी घातली बेडी ॥३॥ सोहं शब्दाचा मारा केला । विठ्ठल काकुळती आला ॥४॥

5. गाते श्रोते आणि पाहाते । चतुर विनोदी दुश्र्चिते । सोहं भावी पूर्ण ज्ञाते । या सकळांते विनवणी ॥१॥ करा विठ्ठलस्मरण । नामरुपी अनुसंधान । जाणोनि भक्ता भवलक्षण । जघनप्रमाण दावितो ॥२॥

5. तुम्ही सनकादिक संत । म्हणविता कृपावंत ॥१॥ एवढा करा उपकार । देवा सांगा नमस्कार ॥२॥ माझी भाकावी करुणा । विनवा पंढरीचा राणा ॥३॥ तुका म्हणे मज आठवा । मुळ लवकरी पाठवा ॥४॥

5. पूर्वी तू अनुज झालासी कनिष्ठ । सोसियेले कष्ट मजसवे ॥१॥ आता तू वडील होई गा सर्वज्ञा । पाळीन मी आज्ञा तुझी बा रे ॥२॥ देवकी उदरी राहावे जावोनी । मायेसी मागुनी पाठवितो ॥३॥ योगमाया तुज काढील तेथुन । घालीन नेऊन गोकुळासी ॥३॥

5. दत्त वसे औदुंबरी । त्रिशुळ डमरु जटाधारी ॥१॥ कामधेनु आणि श्वान । उभे शोभती समान ॥२॥ गोदातीरी नित्य वस्ती । अंगी चर्चिली तिभुती ॥३॥ काखेमाजी शोभे झोळी । अर्धचंद्र वसे भाळी ॥४॥

5. न बोलेचि काही इसी काय झाले । भूते झडपिले निश्र्चयेसी ॥१॥ माझिये अदृष्टी नाही हा नंदन । म्हणोनिया विघ्न ओढवले ॥२॥ निवारी हे विघ्न वैकुंठनायका । रक्षी या बाळका सुदर्शने ॥३॥ तुझा मी किंकर आजि अंबुजाक्षा । द्यावी मज भिक्षा हेचि आता ॥४॥

5. दुर्जन तो लाथ मारी खांबावरी । स्तंभी नरहरी प्रगटला ॥१॥ धांवूनिया हरि आडवा तो घेतिला । हृदयी विदारिला हस्तनखी ॥२॥ एका जनार्दनी भक्ताचे रक्षण । स्वये नारायण करितसे ॥३॥

5. सुवर्च्यानामे स्वर्गीची देवांगना । ब्रम्हशापे जाणा घारी झाली ॥१॥ अयोध्येचा राजा दशरथ नृपती । यज्ञ पुत्राप्रती करविला ॥२॥ शृंगी पायसपात्र दिधले वसिष्ठा हाती । त्वरे करीजेती तीन भाग ॥३॥ तीन भाग वसिष्ठे करुनी निश्चिती । दिधले राणी हाती तिघी तीस ॥४॥

5. अवचिता परिमळु झुळकला अळुमाळु । मी म्हणे गोपाळु आला गे माये । चांचरती चांचरती बाहेरी निघाले । ठकचि मी ठेले काय करू ॥१॥ मज करा का उपचारु अधिक ताप भारु । सखिये सारंगधरु भेटवा का ॥धृ॥ तो सांवळा सुंदरु कासे पीतांबरु । लावण्य मनोहरु देखियेला ।

5. विसरले कुळ आपुला आचार । पती भावे दीर घर सोय ॥१॥ सांडिला लौकिक लाज भय चिंता । रातले अनंता चित्त माझे ॥२॥ मज आता कोणी आळवाल झणी । तुका म्हणे कानी बहिरी झाले ॥३॥