वारकरी रोजनिशी

448. सूकरासी विष्ठा माने सावकास । मिष्टान्नाची त्यास काय गोडी ॥१॥ तेवी अभक्तांसी आवडे पाखांड । न लगे त्या गोड परमार्थ ॥धृपद॥ श्वानासी भोजन दिले पंचामृत । तरी त्याचे चित्त हाडावरी ॥२॥ तुका म्हणे सर्पा पाजिलिया क्षीर । वमिता विखार विष जाले ॥३॥

448. मत्स्य कच्छ क्रोड मृग ते खुजट | जेथूनि प्रगट जाली रुपे ॥१॥ तेंचि ब्रह्म उभे भिवरेच्या तीरी | हात कटावरी ठेवूनिया ॥२॥ मातृघाती हिंडे वनी जो रडत | चोर जार घाट करी दुष्ट ॥३॥ दिगंबर अश्वारुढ खड्गधारी | पृथ्वीचा जो करी ग्रास एक ॥४॥

448. सप्तपुर्‍या क्षेत्र पवित्र सोपार । तयांमांजी श्रेष्ठ पंढरपुर ॥१॥ जा रे आधी तया ठाया । जेथे वास वैकुंठराया ॥२॥ पुंडलिकांचे दारुशनें । तुटती प्राणीयांची बंधनें ॥३॥ स्नान करिता भीमेसी । पुर्वज उद्धरई सरसी ॥४॥

448. जे जे करिती ते ते वृथा । पंढरिनाथा न भजता ॥१॥ दिसे पुढे परी ते माया । जाइल विलया क्षणमात्रे ॥२॥

449. दुजे द्वैत सांडी एकतत्त्व मांडी । अद्वैत ब्रह्मांडी पैसु कीजे ॥१॥ ते रूप पंढरी पुंडलिका द्वारी । मुक्तिमार्ग चारी वश्य रया ॥२॥

449. वेदे प्रतिपाद्य केले असे कर्म । मोक्षाचे हे वर्म पाहोनिया ॥१॥ परी ते नाणती करिता चुकले । तेणेचि पावले जन्म-मृत्यु ॥२॥

449. रासभ धुतला महा तीर्थांमाजी । नव्हे जैसा तेजी शामकर्ण ॥१॥ तेवी खळा काय केला उपदेश । नव्हेचि मानस शुद्ध त्याचे ॥धृपद॥ सर्पासी पाजिले शर्करापीयूष । अंतरीचे विष जाऊ नेणे ॥२॥ तुका म्हणे श्वाना क्षिरीचे भोजन । सवेचि वमन जेवी तया ॥३॥

449. अंगाचिये सेज फणि छाया धरी | सहस्त्रमुखी करी स्तुति शेष ॥१॥ परि तयाते तुझे चरित्र अकल्पित | तेथे माझे गीत कोणीकडे ॥२॥ कैशापरी तुज आम्ही ध्यावे देवा | हे वर्म केशवा सांग मज ॥३॥ मार्कंडेयो भृशुंडी लोमहर्ष अगस्ति | करिता तुझी स्तुति कल्प गेले ॥४॥

449. उत्तम स्थळ पंढरी देखा । उभा सखां विठ्ठल ॥१॥ एकदां जा रे तये ठायी । प्रेमा उणें मग काई ॥२॥ भाग्य जोडले सर्व हाता । त्रैलोकीं सत्ता होईल ॥३॥ मोक्षामुक्ती तुम्हीपुढें । दास्यत्व घडे तयांसी ॥४॥

449. जेणे आणियेली क्षिती । रसातळींहुनी वरती ॥१॥ तो हा उभा कृपावंत । ठेवुनी कटांवरी हात ॥२॥

450. एकी म्हणे भाव धरू नेदी मौन । तेथींचे वो ज्ञान सांगे ॥१॥ एकीने सांगितले दुजीने परिसिले । प्रपंच पुसले तेणे रूपे ॥२॥

450. वेदा ऐसी नाही माउली आणिक । प्राणिया विवेक सांगितला ॥१॥ परी ते नेणती वेदार्थीचे वर्म । चुकोनिया कर्म आचरती ॥२॥

450. जेवी नवज्वरे तापले शरीर । लागे तया क्षीर विषातुल्य ॥१॥ तेवी परमार्थ जीही दुराविला । तयालागी झाला सन्निपात ॥धृपद॥ कामिनी जयाच्या जाहाली नेत्रासी । देखी तो चंद्रासी पीतवर्ण ॥२॥ तुका म्हणे मद्यपानाची आवडी । न रुचे त्या गोडी नवनीताची ॥३॥

450. चारी वेद तुझ्या नांदती नगरी | तेथे मी भिकारी काय वानू ॥१॥ वर्णिता पार नेणे चतुरानन | तेथे मी अज्ञान काय जाणे ॥२॥ अंगलग सेवक तो सारिखा | तेथे माझा लेखा कोणीकडे ॥३॥ कैलासींचा राणा करितसे ध्यान | तेथे भ्रांत मन केवी रिघे ॥४॥

450. एकदा जारे तेथवरी । पहा पुंडलीक हरी ॥१॥ जन्मा आलीया विश्रांती । निरसेल अवधी भ्रांती ॥२॥ विठ्ठलपायी ठेवा भाळ । जन्म मग तुमचा सुफळ ॥३॥ पुंडलीकां नमस्कार । विनवणी जोडीन कर ॥४॥

450. नित्य निरामय सागरी । मथन करुनी विचारशूरी ॥१॥ कढिला नवनींताचा गोळा । तो हा विटेवरी सावळा ॥२॥

451. तत्त्वे तत्त्व धरी कोहंभाव होकरी । सोहं सोहं करी कोण सये ॥१॥ सोकरी पुंडलिकु ज्ञान पुण्यश्लोकु । विठ्ठली त्रैलोक्य उद्धरिले ॥२॥

451. वेदार्थ हा पाहुनि वर्तती जे । वर्णाश्रमी आश्रम त्यासि साजे॥ मोक्षासि हा कारण प्राणियासी । बहेणि म्हणे वेद मना उपासी ॥१॥

451. आता असो मना अभक्तांची कथा । न होई दुश्चिता हरीनामी ॥१॥ नये त्याची कदा गोष्टी करू मात । जिव्हे प्रायश्चित्त त्याच्या नावे ॥धृपद॥ प्रभाते न घ्यावे नांव माकडाचे । तैसे अभक्ताचे सर्वकाळ ॥२॥ तुका म्हणे आता आठवू मंगळ । जेणे सर्वकाळ सुखरूप ॥३॥

451. वेदा नकळे पार श्रुतिसी गव्हार | उपनिषदा सार नकळेचि ॥१॥ तो हरि गोकुळी वसुदेवा कुळी | यशोदेजवळी बाळकृष्ण ॥२॥ ब्रह्मादिक वंदिती शिवादिक ध्याती | शास्त्रांसी तो गति नकळेचि ॥३॥ योग्यांचे चिंतन मुनीचे अंजन | शेषादिका ध्यान सदा ज्यांचे ॥४॥

451. पंढरीसी जा रे आधी । कृपानिधी तो पाहा ॥१॥ संसाराअचीअ तुटेल बेडी । उबगे घडी पंढरीये ॥२॥ गाताती भाळे भोळे । प्रेमे सांवळे नाचत ॥३॥ कुंचे पताका गरुड टके । वैष्णवा निके मेळ मिळे ॥४॥

451. निरोप मागावया संत । आले राउळा समसत ॥१॥ चरणी ठेऊनिया माथा । विनविती पंढरिनाथा ॥२॥

452. जयाते पाहता परतला आगमु । निगमा नाकळे दुर्गुमु । सिद्ध साधक निरूते वर्मु । न पडे ठायी सर्वथा ॥१॥

452. ब्रह्मचर्यी जया जाली निर्वासना । तेथोनिच जाणा मोक्ष तया ॥१॥ निर्वासना मूळ असावी नेटकी । आश्रमी विवेकी वेद बोले ॥२॥

452. नाम आठविता सद्गदित कंठी । प्रेम वाढे पोटी ऐसे करी ॥१॥ रोमांच जीवन आनंदाश्रु नेत्री । अष्टांग ही गात्री प्रेम तुझे ॥धृपद॥ सर्व ही शरीर वेचो या कीर्तनी । गाऊ निशिदिनी नाम तुझे ॥२॥ तुका म्हणे दुजे न करी कल्पांती । सर्वदा विश्रांती संतापायी ॥३॥

452. सहस्त्र तोंडाचा तोहि भागियेला | अंत नाही ज्याला गुणालागी ॥१॥ तेथे मी पामर काय बोलू वाणी | तुझी कीर्ति जनी काय कैसी ॥२॥ यथामति काही बोलियलो बोलु | तोचि हा विठ्ठलु नामा म्हणे ॥३॥

452. पंढरीसी जा रे सदा । पुंडलीक वरदा येथे उभा ॥१॥ तुम्ही कारा हाचि नेम । धरा संतसमागम ॥२॥ देतो सकळांसि मोक्ष । न लगी ध्येय ध्यान लक्ष ॥३॥ जनार्दने शिकविले । एका जनार्दनी लाधले ॥४॥

452. नेऊनिया बळी । जेणे घातला पाताळी ॥१॥ तो हा देवांचाहि देवो । विटे उभा ठेवूनी पावो ॥२॥

453. जन्मोजन्मीच्या सायासी । विठ्ठल लाधला पुंडलिकासी ॥१॥ पूर्वी पुण्य केले वो माये । विटे लाधले या विठोबाचे पाये ॥२॥

453. वेदाचाआधार सर्वहीआश्रमा । वेदासी उपमा नाही खरी ॥१॥ यालागी प्रमाण सर्वाअंसी हा वेद । आश्रमासी वंद्य महावाक्य ॥२॥

453. जननी हे जाणे बाळकाचे वर्म । सुख दुःख धर्म जे जे काही ॥१॥ अंधापुढे जेणे दिधला आधार । त्याचा हा विचार तोचि जाणे ॥धृपद॥ शरणागता जेणे घातले पाठीशी । तो जाणे तेविशी राखो तया ॥२॥ कासे लागे तया न लगती सायास । पोहोणारा त्यास पार पावी ॥३॥

453. अगणित गुण वर्णिती पुराणे | पंढरीचे राणे ख्याती जगी ॥१॥ अलक्ष भेटी लक्षिताची नाही | पुंडलिके कांही तप केले ॥२॥ युगे गेली अठ्ठावीस ते अझुनी | उभा चक्रपाणि राहिलासी ॥३॥ वेद म्हणती नेति पुराणे ते किती | भांबावल्या मती म्हणे नामा ॥४॥

453. गाती नाचती आनंदे वैष्णवजन । ते दाखवा भुवन पंढरी ॥१॥ आदरे येती वारकारी । नानापरी संवगडे ॥२॥ नरनारी एके ठायी । पाहतीं वीठ्ठल रखुमाई ॥३॥ सुख अदभुत विश्रांती । एका जनार्दनी धरा चित्ती ॥४॥

453. निर्गुण निरामय संचले । गुणीतीत रुपा आले । परात्पर ते सगुण झाले । उभे ठाकले विटेवरी ॥१॥

454. आनु नेणे काही । विठ्ठलु स्मरे देहभावी ॥१॥ पुंडलिका हे चिंतन । म्हणोनी विटेवरी हे ब्रह्म ॥२॥

454. वेदाचा अर्थ घेई तदुपरि दुसरे त्याच मार्गे प्रवाही । जाणे वस्तूसि देही निरखुनी मग मही हिंड तू सर्व पाही॥ भावार्थे नाम गाई गुरूपद हृदयी सर्वदा त्यासि ध्याई । नाही ते वस्तु ठायी बहेणि म्हणतसे सौरसे तेथ जाई ॥१॥

454. नका वाटू मन विधिनिषेधासी । स्मरावा मानसी पांडुरंग ॥१॥ खादलिया अन्ना मासी बोलो नये । अवघेचि जाये एका घासे ॥धृपद॥ जोडी होते परी ते बहु कठिण । करिता जतन सांभाळावे ॥२॥ तुका म्हणे येथे न मना विषाद । निंबेविण व्याध तुटो नये ॥३॥

454. खोळ बुंथीचा तो देवकीनंदन | उभा देखिला तो गे बाई ॥१॥ नंदाचा नंदनु संतांचे जीवन | उभा देखिला तो गे बाई ॥२॥ कामिनीमनोहर नामया दातार | उभा देखिला तो गे बाई ॥३॥

454. संसारा आलिया जा रे पंढरीपुरा । पाडुरंग सोयरा पहा आधी ॥१॥ पुरती मनोरथ इच्छिले ते सांचे । अनंत जन्माचे दोष जाती ॥२॥ करिता स्नान भीमरथी तटीं । पुंडलीक दृष्टी लक्षुनियां ॥३॥ वेणुनाद गया पिडंदान फळ । गोपाळपूर सकळ देखिलिया ॥४॥

454. पुजूनिया पुंडलिके । चरण अवलोकिले निके ॥१॥ तोहि जाणतो महिमान । ह्रदयी कवळिले म्हणवून ॥२॥

455. तळवे तळवटी असे । विटे फावले अनायासे ॥१॥ आम्हा न संडवे पंढरी । विठ्ठलराज विटेवरी ॥२॥

455. वेदार्थ-विचारे आत्मा दुरी नाही । सर्वांतरी पाही वोतप्रोत ॥१॥ परी ते नेणती कल्पनेचे योग । इंद्रियांच्या संगे भ्रांत झाले ॥२॥

455. नको होऊ देऊ भावी अभावना । याचि नावे जाणा बहु दोष ॥१॥ मेघवृष्टि येथे होते अनिवार । जिव्हाळ्या उखर लाभ नाड ॥धृपद॥ उत्तमा विभागे कनिष्ठाची इच्छा । कल्पतरु तैसा फळे त्यासी ॥२॥ तुका म्हणे जिणे बहु थोडे आहे । आपुलिया पाहे पुढे बरे ॥३॥

455. फेडूनि पीतांबर उभा दिगंबर | कटी ठेवूनि कर वाळवंटी ॥१॥ मोतियाचे हार सांडूनि रत्नकीळा | तुळशीच्या माळा गळा घाली ॥२॥ पर्यक शयन शेषांचे आसन | सांडूनि निजभुवन उभे येथे ॥३॥ सांडूनिया भक्ति सनकादिकी प्रेमा | कलियुगी नामा आवडला ॥४॥

455. जन्मासी येऊनि पहा रे पंढरी । विठ्ठल भीमातीरीं उभा असे ॥१॥ ठेविले चरण दोन्ही विटेवरी । आलियांसी तारी दरुशने एका ॥२॥ पंचक्रोशी प्रानी पुनीत पै सदा । ऐशी ही मर्यादा पंढरीची ॥३॥ एका जनार्दनी कीर्तनगजर । ऐकता उद्धार सर्व जीवां ॥४॥

455. कणचि आले हे घनदाट । कणिसे ताट नाढळे ॥१॥ लुंगी भुस नाही कोंडा । पीक बहमांडा न समाये ॥२॥

456. क्षीरसागरीचे निजरूपडे । पाहता पारखिया त्रिभुवनी न संपडे । ते उभे आहे वाडेकोडे । पुंडलिकाचे आवडी ॥१॥

456. आत्म्यावरी जग विस्तारले सर्व । विश्वामाजी ठाव असे तया ॥१॥ पहा अनुभवे आपुलिया मनी । ब्रह्मी ब्रह्मापणी ब्रह्मानंदे ॥२॥

456. त्याग तव मज न वजता केला । काहीच विठ्ठला मनातूनि ॥१॥ भागलिया आला उबग सहज । न धरिता काज झाले मनी ॥धृपद॥ देह जड झाले ॠणाच्या आभारे । केले संवसारे कासावीस ॥२॥ तुका म्हणे गेला आळसकिळस । अकर्तव्य दोष निवारले ॥३॥

456. पुंडलिकाचे भेटी भिवरेचे तटी |परब्रह्म उभे वाळुवंटी गे माये ॥१॥ उभा वीटेवरी कर ठेवूनि कटावरी |उभा भीमातीरी जगजेठी गे माय ॥२॥ विठ्ठल कान्हा चरणी वांकी तोडर |कांसे पीतांबर पदकलीळा मनोहर गे माय ॥३॥ कान्हा विठ्ठल कान्हा प्रसन्न वदन थोरा | जो आथी करुणाकरा हरि नामया दातारा ॥४॥

456. हरी म्हणोनी टाकी पाय । तया लाभा उणें काय ॥१॥ नेमे जाती पंढरीसी । आषाढी कार्तिकी वारीसी ॥२॥ घनदाट पिकली पेठ । आले चोखट ग्राहीक ॥३॥ वस्तु अमोल विटेवरी । एका जनार्दनी अंगिकरी ॥४॥

456. पांडुरंगा न पाहती । ज्ञान गाडेवर बोलती ॥१॥ त्यांचे न व्हावे दर्शन । दूवा दूषिती म्हणऊन ॥२॥

457. नेणो ब्रह्ममार्ग चुकले । उघडे पंढरपुरा आले । भक्ते पुंडलिके देखिले । उभे केले विटेवरी ॥१॥

457. काष्ठामाजी अग्न जैसा असे गुप्त । आत्मा सर्वगत तैसा असे ॥१॥ विवेके करूनी पडिजेल ठायी । महावाक्य पाही शोध लागे ॥२॥

457. मढे झाकुनिया करिती पेरणी । कुणबियाचे वाणी लवलाहो ॥१॥ तयापरी करी स्वहित आपुले । जयासी फावले नरदेह ॥धृपद॥ ओटीच्या परिस मुठीच्या ते वाढे । यापरि कैवाडे स्वहिताचे ॥२॥ नाही काळसत्ता आपुलिये हाती । जाणते हे गुंती उगविती ॥३॥

457. देहुडा चरणु वहातसे वेणु | गोपिकारमणु स्वामी माझा ॥१॥ देखिला गे माय यमुनेचे तीरी | हात खांद्यावरी राधिकेच्या ॥२॥ गुंजावर्ण डोळे शिरी वावर झोटी | मयूरपिच्छ वेटि शोभतसे ॥३॥ सगुण मेघ: श्याम लावण्या सुंदर | नामया दातार केशवराज ॥४॥

457. निर्धारीतां सुख पंढरीसी आहे । म्हणोनि उभारिती बाह्मा वेदशास्त्रे ॥१॥ साधन पसारा न करी सैरावैरा । जाया तु निर्धारा पंढरीये ॥२॥ एका जनार्दनी धरुनी विश्वास । विठोबाचा दास होय वेगे ॥३॥

457. भवसिंधु तरावया । भजावे राया पंढरीच्या ॥१॥ करील तोचि तरणोपावो । दाविल ठावे निजाचा ॥२॥

458. हे नव्हे आजिकालिचे । युगा अठ्ठाविसांचे । मज निर्धारिता साचे । हा मृत्युलोकुचि नव्हे ॥

458. रविसि उदय होता वर्तती लोक कर्मे । करि सकळ जनांची पुण्यपापे कुकर्मे॥ न लगती परि सूर्या जाण कर्मे तयांची म्हणत बहेणि तैसी या स्थिती आत्मयाची ॥१॥

458. राजा चाले तेथे वैभव सांगाते । हे काय लागते सांगावे त्या ॥१॥ कोणी कोणा तेथे न मनी जी फुका । कृपेविण एका देवाचिया ॥धृपद॥ शृंगारिले नाही तगोयेत वरी । उमटे लौकरि जैसे तैसे ॥२॥ तुका म्हणे घरी वसे नारायण । कृपेची ते खुण दिसो येते ॥३॥

458. हरि भोळा हरि भोळा | आम्ही डोळा पाहिला ॥१॥ हरि श्रेष्ठ हरि श्रेष्ठ | आम्हा कष्ट नाही ते ॥२॥ हरि उदार हरि उदार | आम्हा धीर होईना ॥३॥ नामा म्हणे हरि डाटा | आम्हा दासा रक्षितो ॥४॥

458. स्वहित हित विचारीं मानसी । का रे नागविसी देहासी या ॥१॥ साव्धान हो पाहे बा पंढरी । धरी तु अंतईं संतसंग ॥२॥ नको पंडुं फेरी चौर्‍यायंशीं आवृत्ती । गाय तुं किर्ती वैष्णवांची ॥३॥ तरले बहुत तरती भरंवसा । विश्वास हा बापा धरी ऐसा ॥४॥

458. मुगुट कुंडले वनमाळा । केशर कस्तुरीचा टिळा ॥१॥ विठो देखिला म्या दिठी । अंगी चंदनाची उटी ॥२॥

459. पंढरीचे वाटे अनंत घडती याग । वैकुंठीचा मार्ग तेणे संगे ॥१॥ जप तप अनुष्ठान क्रिया कर्म धर्म । हे जाणताती वर्म संतजन ॥२॥

459. चुंबक चालवी लोखंडा प्रत्यक्ष । क्लेश हे तयास जेवी नाही ॥१॥ तेवी आत्मा सर्व करोनि अकर्ता । पाहे तू स्वचित्ता वोळखोनि ॥२॥

459. वत्स पळे धेनु धावे पाठीलागी । प्रीतीचा तो अंगे आविर्भाव ॥१॥ शिकविले काय येईल कारणा । सूत्र ओढी मना आणिकाच्या ॥धृपद॥ सांडिले ते नाही घेत मेळविता । म्हणऊनि लाता मागे सारी ॥२॥ तुका म्हणे आग्रह करावा न लगे । सांगतसे हा गे अनुभव ॥३॥

459. अधरीचे अमृत सेविसी एकला | काय पुण्य केले नेणो पावया ॥१॥ तुळशीच्या माळा शोभति गोपाळा | तयाहूनि आगळा पावया तू ॥२॥ सोळासहस्त्र गोपी बोलतील प्रौढी | अधरींची गोडी नेली तुवा ॥३॥ विष्णुदास नामा केशवी सौरस | उद्धरिला वंश पावया तुवा ॥४॥

459. करा करा लागपाठ । धरा पंढरीची वाट । पुंडलिकांची पेठ । सोपी आहे सर्वांसी ॥१॥ नाही कोठे गोवा गुंती । दुजा नको रे सांगाती । एका चित्तवृत्ति । दृढ करी मानसी ॥२॥

459. माथा मोरपिसे कुंडले गोमटी । कस्तुरी लल्लाटी रेखिली दिसे ॥१॥ ह्रदयी निकेतन श्रीवत्सलांछन । मूर्ती विराजमान शंख चक्र ॥२॥

460. कल्पना वृक्षासी देखिले । चिंतामणीसी चिंतिले । कामधेनुसी अपेक्षिले । जीण्या जिवविले तेचि हरिरुप पंढरिये ।

460. पद्मपत्र जैसे उदकात असोन । लिप्त नव्हे जाण जेणेपरी ॥१॥ तैसाची तो आत्मा विश्वाकार भासे । ज्ञानियासी दिसे वेगळाची ॥२॥

460. देवाच्या संबंधे विश्वचि सोयरे । सूत्र ओढे दोरे एका एक ॥१॥ आहाच हे नव्हे विटायासारिखे । जीव जीवनी देखे सामावले ॥धृपद॥ आणिकाचे सुख दुःख उमटे अंतरी । एथील इतरी तेणे न्याये ॥२॥ तुका म्हणे ठसावले शुद्ध जाती । शोभाचि पुढती विशेषता ॥३॥

460. वैकुंठ ते घर | सांडूनिया निरंतर ॥१॥ तो हा पुंडलिका द्वारी | उभा कर कटावरी ॥२॥ क्षीर सागरींची मूर्ती | तो हा रुक्मिणीचा पती ॥३॥ नये योगियांचे ध्यानी | छंदे नाचतो कीर्तनी ॥४॥

460. श्रीपांडुरंगाचे दरुशन । वास पंढरीसी जाण । कोटी यागांचे पुण्य । तया घडे नित्यची ॥१॥ हाचि माना रे विश्वास । धरा संतवचनीं निजध्यास । मोक्षाचा सायास । न लगे कांही अनुमात्र ॥२॥

460. अष्टहि दिग्गज आणि दिकपाळ । थावरिले कुळाचळ निज सत्ता ॥१॥ तो हा परमात्मा श्रीहरी । येऊनि इटेवरी ठाकला ॥२॥

461. जोडनिया जोडी जेणे हुंडारिली दूरी । भिकेची आवडी नावडे पंढरी ॥१॥ करंटे कपाळ ज्याचे नाम नये वाचे । सदैव सभाग्य तोचि हरिरंगी नाचे ॥२॥

461. माया कोठूनिया जालीसे निर्माण । इचे अधिष्ठान वोळखावे ॥१॥ सात्त्विक बुद्धीने सद्गुरूची कृपा । वेदार्थ घेई पा विवेकसी ॥२॥

461. अवघा वेचलो इंद्रियांचे ओढी । जाले ते ते घडी निरोपिले ॥१॥ असावा जी ठावा सेवेसी विचार । आपुला म्या भार उतरिला ॥धृपद॥ कायावाचामने तोचि निजध्यास । एथे जालो ओस भक्तीभावे ॥२॥ तुका म्हणे करू येईल धावणे । तरि नारायणे सांभाळावे ॥३॥

461. अनंता श्रीधरा गोविंदा केशवा } मुकुंदा माधवा नारायणा ॥१॥ देवकीतनया गोपिकारमणा | भक्त उद्धरणा त्रिविक्रमा ॥२॥ मकर कुंडले श्रवणी शोभती | एकावळी दीप्ति तेजे भारी ॥३॥ नामा म्हणे तुझा नकळेचि पार | भजो निरंतर सर्वकाळ ॥४॥

461. न लगे करा खटपट । धरा पंढरीची वाट । विठ्ठलीं बोभाट । अठ्ठहास्य करावा ॥१॥ धरा संतांचा समागम । मुखी उच्चारा रे नाम । जाते क्रोध आणि काम । दिगंतरीं पळोनीं ॥२॥ आशा मनशांचे काज । सहज दुर होते निज । घडता सहज । विठ्ठलचेअं दरुशन ॥३॥ एका जनार्दनी मन । राखा पायी ते नेमून । काया वाचा शरण तया पदी होईजे ॥१॥

461. मिरवी अंगी अवतार लेणी । विराजित कीर्ति भूषणी । मुगुट कंडले कोटी तरणी । तैसे तेज बंबाळ ॥१॥

462. वाजतसे बोंब कोण्ही नायकती कानी । हरिहरि न म्हणती तया थोर जाली हानी ॥१॥ उठा उठा जागा पाठी भय आले मोठे । पंढरी वांचूनी दुजा ठाव नाही कोठे ॥२॥

462. स्फूर्तिरूप तेथे मायेचा उद्भव । प्रपंचासी ठाव मूळ तेथे ॥१॥ ब्रह्म एकले ते गमेना म्हणोनि । स्फूर्ती हे चिंतनी स्वसंवेद्य ॥२॥

462. राहो आता हेचि ध्यान । डोळा मन लंपट ॥१॥ कोंडकोंडुनि धरीन जीवे । देहभावे पूजीन ॥धृपद॥ होईल येणे कळसा आले । स्थिरावले अंतरी ॥२॥ तुका म्हणे गोजिरिया । विठोबा पाया पडो द्या ॥३॥

462. उभा विटेवरी भक्तांचा कैवारी।भेटाया उभारी दोन्ही बाह्या ॥१॥ गुण दोष त्याचे न पोहचि डोळा |भेटे वेळोवेळा केशिराज ॥२॥ ऐसा दयावंत घेत समाचार |लहान आणि थोर सांभाळितो ॥३॥ सर्वांलागी देतो समान दरुशन |उभा तो आपण सम पायी ॥४॥

462. तरीच यावे जन्मा । ठेवा पांडुरंगी प्रेमा ॥१॥ नाही तरी श्वानसुकर । जन्मा आले ते अपार ॥२॥ नेणे पंढरीची वारी । जन्मा आलातो भिकारी ॥३॥ संतसेवा दया नेणे । जन्मा आला तो पाषाण ॥४॥

462. आरुपी रुपाचा विस्तार । अगुणी गुणांचा श्रृंगार । अनामी नामांचा बडिवार । सहस्त्रावरी विराजला ॥१॥

463. द्वारकेच्या राया । बुद्धि देगा नाम गाया ॥1॥ मतिमंद तुझी दासी । ठाव देंई चरणांपासी ॥2॥ तुझे पदरी पडले खरी । आता सांभाळ करी हरी ॥3॥ न कळे हरीची करणी । म्हणे नामयाची जनी ॥4॥.

463. शरीर हे स्थळ । मळानिर्मळाचे मूळ । पाहोनी चौखाळ । आदिपुरुषासी ॥१॥

463. सत्य म्हणो जरी मायेसी तत्त्वता । तरीं निश्चितार्था असत्यची ॥१॥ न कळेचि पार इचा विधितिया । वेदान्ताही ठाया नये खरी ॥२॥

463. आदि मध्य अंत दाखविले दीपे । तो आपणापे यत्न बरा ॥१॥ दास्यत्वे दाविले धन्याचे भांडार । तोंतो नव्हे सार एथुनिया ॥धृपद॥ उपायाने सोस नासला सकळ । सत्ते सत्ताबळ अंगा आले ॥२॥ तुका म्हणे दृष्टि सकळाचे शिरी । वचनेचि करी बैसोनिया ॥३॥

463. सत्यसंकल्पाचा कर्ता जो विश्वाचा | अनाथा जीवांचा मायबाप ॥१॥ पुंडलिके तया आणिले रंगणी | कटावरी पाणि ठेवूनिया ॥२॥ अणुरेणुमाजि व्यापूनी राहिला | आनत्व जाहला एकलाचि ॥३॥ नामा म्हणे वेद त्यालागी बोभाय | जोडोनिया पाय ठाके उभा ॥४॥

463. करुनी निर्धारा । जाय जाय पंढरपुरा ॥१॥ उणें पडों नेदी काही । धावें देव लवलाही ॥२॥ संकट कांही व्यथा । होऊं नेदी सर्वथा ॥३॥ शंख चक्र घेउनी करी । एका जनार्दनी घरटी करी ॥४॥

463. ध्यान राहिले मानसी । सर्वकाळ दिवानिशी ॥१॥ जेणे धरिले कटी कर । रुपे सावळा सुकुमार ॥२॥

464. विवेक नदीये बैसोनी । सांगड सत्त्वाची बांधोनी ॥१॥ एक पंढरी वैकुंठ । येर वाउगे बोभाट ॥२॥

464. सत्यासत्यातीत मायेसी म्हणता । आलीसे तत्वता नागवण ॥१॥ बीजेविण वृक्ष की द्विजेविण पक्ष । वळेविण दक्ष केवी घडे ॥२॥

464. साठविला वाण । पैस घातला दुकान ॥१॥ जे ज्या पाहिजे जे काळी । आहे सिद्धचि जवळी ॥धृपद॥ निवडिले साचे । उत्तममध्यमकनिष्ठाचे ॥२॥ तुका बैसला दुकानी । दावी मोला ऐसी वाणी ॥३॥

464. तुझिया सत्तेने वेदासी बोलणे | सूर्यासी चालणे तुझिया बळे ॥१॥ ऐसा तू समर्थ ब्रह्मांडाचा धनी | वर्म हे जाणूनि शरण आलो ॥२॥ मेघांनी वर्षावे पर्वती बैसावे | वायूने विचरावे सत्ते तुझे ॥३॥ नामा म्हणे काडी न हाले साचार | प्रभू तू निर्धार पांडुरंगा ॥४॥

464. पंचक्रोशी पाप नसे । ऐसा देव तेथे वसे ॥१॥ चला चला पंढरपुरा । दीन अनाथांच्या माहेरा ॥२॥ चंद्रभागे करिता स्नान । होती कोटी कुळें पावन ॥३॥ एक जनार्दनी भेटी । तुटे जन्ममरण गांठी ॥४॥