वारकरी रोजनिशी

39. चण्डभिल्ल तेणे ऐकिले बोलणे । सावधान मने करो-निया ॥१॥ तेव्हा होती चित्ती वासना जे खोटी । जिरऊनि पोटी चाकाटला ॥२॥ भीतिल यालागी वृक्षा आड आला । ऐको जो लागला शब्द त्यांचे ॥३॥ नामा ह्मणे ऐसा राहिला पारधी । ऐकावे ते संधि काय झाले ॥४॥

39. माझे चित्त तुझे पायी । राहे ऐसे करी काही । धरोनिया बाही । भव हा तारी दातारा ॥१॥ चतुरा तु शिरोमणी । गुणलावण्याची खाणी । मुकुट सकळा मनी । धन्य तूंची विठोबा ॥२॥

39. माझी आंधळयाची काठी । अडकली कवणे बेटी ॥1॥ आता सांगू मी कवणासी । धावे पावे ह्रुषिकेशी ॥2॥ तुजवाचुनी विठ्‌ठला । कोणी नाही.े मजला ॥3॥ माथा ठेवी तुझे चरणी । ह्मणे नामयाची जनी ॥4॥

39. मन मुरडोनी डोळा लेईले । काळेपणे मिरवले रूप त्यांचे ॥ बरवे रूप काळे अमोलिक । म्हणोनिया सांगतसे शुद्ध भावे ॥

39. बहुत कनवाळु बहु हा दयाळु । जाणे लळा पाळू भाविकांचा ॥१॥ जात वित गोत न पाहेचि कांही । घालावी ही पायी मिठी उगी ॥२॥ न मागता आभारी आपेंआप होतो । भाविकासी देतो भुक्ति मुक्ति ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा लाघवी श्रीहरी । भवभय वारी दरूशने ॥४॥

39. निर्मळेसी करिता स्नान । कोटी प्रयाग समान ॥१॥ तेथे करिता अन्नदान । स्वये तुष्ठे नारायण ॥२॥ तेथे करिता प्रदक्षिणा । कोटी तीर्थे घडली जाणा ॥३॥ ऐसी विख्यात मेहुणपुरी । म्हणे चोख्याची महारी ॥४॥

39. ज्ञानियाचा राजा ज्ञानेश्वर माउली । खेचरा बोळली कृपासिंधु ॥१॥ ज्ञानदेवा चरणी खेचर शरण । नामदेवा पूर्ण कृपा केली ॥२॥ नामदेवे हात चोखियाचे शिरी । विठ्ठल ती अक्षरी उपदेशिले ॥३॥ बंका म्हणे माझा चोखा गुरू माउली । तयाचे पाउली लोटांगण॥४

39. विवेकाचे बळे वैराग्य साधले । तरी तुझे केले काय चाले ॥१॥ म्हणोनी आपुल्या ठायी तू आपण । पाहे विचारून मनामाजी ॥२॥

39. मिरा के प्रभु गिरधर नागर, मिरा के प्रभु गिरधर नागर, चरण कमल की आस । दरसन बिन मोहे चैन न आवै,

39. कान्हो काहेकू मारो मोकू कांकरी, कांकरी कांकरी कांकरीरे॥धृ०॥ गायो भेसो तेरे अवि होई है । आगे रही घर बाकरीरे॥ कानो॥१॥ पाट पितांबर काना अबही पेहरत है । आगे न रही कारी घाबरीरे॥ का०॥२॥ मेडी मेहेलात तेरे अबी होई है । आगे न रही वर छापरीरे॥ का०॥३॥

39. परिमळ म्हणूनी चोळू नये फूल । खाऊ नये मूल आवडते ॥१॥ मोतियाचे पाणी चाखू नये स्वाद । यंत्र भेदुनि नाद पाहू नये ॥२॥ कर्मफळ म्हणुनी इच्छू नये काम । तुका म्हणे वर्म दावू लोका ॥३॥ अर्थ :

39. जन्मोजन्मी आमचा केला प्रतिपाळ । करितसे सांभाळ रात्री दिवस ॥ तरि तू आमचा मातापिता । सोयरा सर्वथा निवारिली वेथा जन्मांतरिची ॥ फेडियेले रिण तोडियेले हिण । कैसी मोहियेले मन पांडुरंगा ॥ अनंत कोटी आमच्या पातकाच्या रासि । त्या तु हृषीकेशी दुर केल्या ॥

39. 🕉 अध्याय ३९ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय एकोणचाळीसावा - फलश्रुति 👉 युद्धात जय प्राप्त होईल.

३९. लटकी ना बोलो बाप । वर्तमान गाढा ॥ कोल्हा येव्हडा मोतीडा । मै माझे डोले देखिला ॥१॥ छेली बेली बांध जाईला मंजरीया मै दुडे ॥ उडत पंख मैल परपेर । वानर लीजे व्हौ ठाडे ॥२॥

39. कंसविचार बोलावूनी अवघींयाते । कंस पाहे विचाराते ॥१॥ कोणीएक रे बोलती । आह्मा ठावी देववस्ती ॥२॥ जेथे पुराण कीर्तन गाईब्राह्मण करिती यज्ञ ॥३॥

39. कंसविचार बोलावूनी अवघींयाते । कंस पाहे विचाराते ॥१॥ कोणीएक रे बोलती । आह्मा ठावी देववस्ती ॥२॥ जेथे पुराण कीर्तन गाईब्राह्मण करिती यज्ञ ॥३॥

39. न कळती भावेवीण रामकृष्ण । गोपिकांसी शीण बहुतची ॥१॥ बहुत मिळती बहुतांच्या मतां । तैशा गोपी तत्त्वता शिणताती ॥२॥ एका जनार्दनी प्रेमावीण देव । नकळे लाघव श्रीहरींचे ॥३॥

39. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय एकूणचाळिसावा ॥

39. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय एकोणचाळीसावा ॥

39. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय एकूणचाळिसावा ॥

39. पूतना म्हणे भुकेला कान्हा। मग झडकरी उघडूनी लाविला स्तना। यशोदा म्हणे वो राजीवनयना। न सोसे दूध आणिकीचे ॥१॥

39. पियुषी पुरते कासवी ते विते । संपूर्ण दुभते कामधेनु ॥१॥ तेंचि हे डोळस सांवळे सुंदर । यशोदे सकुमार बाळकृष्ण ॥२॥ मधुर क्षारता माधवी अखंड । दिनकाळ प्रचंड आत्माराम ॥३॥ निवृत्तिचे ताट पियूष पुरते । कांसवी दुभते वाढियेसि ॥४॥

40. करू हे किर्तन रामनारायण । जनी जनार्दन हेचि खरे ॥१॥ जगाचा जनक रामकृष्ण एक । न करिता विवेक स्मर राम ॥२॥ तुटेल भवजाळ का करिशी पाल्हाळ । सर्व मायाजाळ इंद्रियबाधा ॥३॥ नामा म्हणे गोविंद स्मरे तू सावध । नव्हे तुज बाधा नाना विघ्ने ॥४॥

40. अवघा तो शकुन । हृदयी देवाचे चरण ॥१॥ येथे नसता वियोग । लाभा उणे काय मग ॥२॥ संग हरीच्या नामाचा । शुचिर्भुत सदा वाचा ॥३॥ तुका म्हणे हरीच्या दासा । शुभ काळ दाही दिशा ॥४॥

40. वाजतसे बोंब कोणी नायकती कानी । हरि हरि न म्हणती तया थोर झाली हानी ॥१॥ उठा उठा जागा पाठी भय आले मोठे । पंढरीवांचुनि दुजा ठाव नाही कोठे ॥२॥ तापत्रय अग्नीचा लागला वोणवा । कवण रिघे आड कवण करी सावाधावा ॥३॥ देखोनि ऐकोनि एक अंध बहिर झाले । विषयाचे लंपट बांधोनि यमपुरीस नेले ॥४॥

40. दुसरी जे होती गर्भिण कुरंगी । तेही लागवेगी आली तेथे ॥१॥ आहा ऐसे काय केले वो साजणी । नयेसी अझुनी कोंपटासी ॥२॥ लहान पाडसे आक्रंदती भुके । कैसी येथे सुखे राहिलिसी ॥३॥ जाई लवलाही त्यांसी स्तन देई । सांगू आता कांही बोलवेना ॥४॥

40. ऐसी वाट पाहे कांही निरोप का मूळ । काहो कळवळ तुम्हा उमटे चि ना ॥१॥ अहो पांडुरंगे पंढरीचे निवासे । लावूनिया आस चाळवूनी ठेविले ॥धृ॥ काय जन्मा येवूनिया केली म्या जोडी । ऐसे घडीघडी चित्ता येते आठवू ॥२॥ तुका म्हणे खरा न पवे चि विभाग । धिक्कारिते जग हे चि लाहो हिशोबे ॥३॥

40. का गा न येसी विठ्‌ठला । ऐसा कोण दोष मला ॥1॥ मायबाप तूचि धनी । मला सांभाळी निर्वाणी ॥2॥ त्वा बा उद्धरिले थोर । तेथे किती मी पामर ॥3॥ दीनानाथा दीनबंधू । जनी ह्मणे कृपासिंधू ॥4॥

40. सख्या पंढरीच्या नाथा । मज कृपा करी आता ॥1॥ ऐसे करी अखंडित । शुद्ध नेम शुद्ध व्रत ॥2॥ वेधु माझ्या चित्ता । हाचि लागो पंढरिनाथा ॥3॥ जीव ओंवाळुनी । जन्मोजन्मी दासी जनी ॥4॥

40. नवाहुनि परते तेराहुनि आरुते । अंबरहुनि परते काळे दिसे ॥ तेथे सातही मावळली पाचांहूनि परते । बाहुकाळे निरुते देखिले डोळा ॥

40. बहुतांचे धांवणे केले बहुतापरी । उदार श्रीहरी वैकुंठीचा ॥१॥ तोचि महाराज चंद्रभागे तीरी । उभा विटेवरी विठ्ठल देवो ॥२॥ भक्तीचा आळुका भावाचा भुकेला । न कळे ज्याची लीला ब्रह्मादिका ॥३॥ चोखा म्हणे तो हा नांदतो पंढरी । दरूशने उध्दरी जडजीवा ॥४॥

40. पंच ही भूते अवघा त्यांचा खेळ । आत्मा तो निमर्ळ शुध्द आहे ॥१॥ तेथे मरते ते कोण राहते ते कोण । जयाचे कारण तोचि जाणे ॥२॥ वायाचि वोझे घेती आपुलाते शिरी । वाउगे हांव भरी होती वाया ॥३॥ सोयरा म्हणे यांचे वाटते नवल । न कळे कांही वाल परमार्थाची ॥४॥

40. एक एकादशी जरी होय पंढरीसी । सुकृताच्या राशी ब्रह्मा नेणे ॥१॥ चंद्रभागेतरीरी सांगडी । जाऊ पेलथडी हेळामात्रे ॥२॥ आनंद सोहळा हरिकथा माउली । भाविका वोळली प्रेमपान्हा ॥३॥ बंका म्हणे माझा हाची निर्धार । येणे संसार देशधडी ॥४॥

40. म्हणसील मना इंद्र म्या ठकिला । ब्रह्मयाचा केला मानभंग ॥१॥ तुझा तेथे काय पाड असे मूढा । मनाचा पवाडा वेदशास्त्री ॥२॥

40. शरण गही प्रभु तेरी, शरण गही प्रभु तेरी । दीन दयाल कृपा करि राखो, मै तो दासी तेरी ।

40. कायकू देह धरी भजन बिन कोयकु देह गर्भवासकी त्रास देखाई धरी वाकी पीठ बुरी॥ भ०॥१॥ कोल बचन करी बाहेर आयो अब तूम भुल परि॥ भ०॥२॥ नोबत नगारा बाजे । बघत बघाई कुंटूंब सब देख ठरी॥ भ०॥३॥

40. माया तेचि ब्रम्ह ब्रम्ह तेचि माया । अंग आणि छाया जयापरी ॥१॥ तोडिता न तुटे सारिता निराळी । लोटांगणातळी हारपती ॥धृपद॥ दुजे नाही तेथे बळ कोणासाठी । आणिक ते आटी विचाराची ॥२॥ तुका म्हणे उंच वाढे उंचपणे । ठेंगणी लवणे जैसी तैसी ॥३॥

40. जयदेव जयदेव जय विश्वंभरा । दर्शन व्यापक तुजविण नाही दुसरा । तारक मारक हरि तू भक्तांचा सोयरा । आरती ओवाळू तुज परात्परा ॥ विश्व व्यापक तो हा विश्वाचे ठायी । प्रकृतीवेगळा अससी विदेही । देहीचा चालक तू खेळविता पाही । तुजवाचुनी आणिक कोणीही नाही ॥

40. अध्याय ४० नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय चाळीसावा - फलश्रुति 👉 यश श्री ऐश्वर्य पुत्र-पौत्र इ. सर्व गोष्टी प्राप्त होतील.

४०. जब देखा तब गावा । तो जना धिरज पावा । नाद समाई लोरे सद्रुरू भेटले देवा ॥१॥ जै जिनमिल कारजिसंता । तहे अनाहद शब्द बिजंता ॥२॥ जोति जोत समानी । मै गुरु प्रसादी जानी ॥३॥ रतन कमल कोठडी चमकार बिजल तही नही दूर । निज आत्मा मेरा है रह्या भरपूर ॥४॥

40. भाविका त्या गोपी येतो काकुळती । तुमचेनि विश्रांती मजलागी ॥१॥ मज निराकारा आकारासी येणे । तुमचे ते ऋण फेडावया ॥२॥ दावितो लाघव भोळ्या भाविकांसी । शाहणे तयासी न सांपडे ॥३॥ एका जनार्दनी भाविकांवांचूनी । प्राप्त नोहे जाण देव तया ॥४॥

40. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय चाळिसावा ॥

40. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय चाळीसावा ॥

40. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय चाळिसावा ॥

40. तव त्या करिती शंखस्फूरण। दीर्धवरे आक्रदन। ते ऐकांनिया नागरीक जन। हाहाभूत वोरसले ॥१॥

40. निर्दोष रहित सर्व गुणी हेत । द्वैत विवर्जित अरुप सदा ॥१॥ ते रुप स्वरुप कृष्ण बाळलीला । माजि त्या गोपाळा सदा वसे ॥२॥ गुणागुणी धीट वासना अविट । तद्रूप प्रगट निरंजन ॥३॥ विकार विवर्जित विवरण सोपे । आकार पै लोपे एक नामे ॥४॥

41. मी माझे करिता गेले हे दिवस । न धरीच विश्वास रामनामी ॥१॥ अंती तुज उद्धरती रामकृष्णहरी । राम पंचाक्षरी मंत्रसार ॥२॥ का करीशी सांठा प्रपंचविस्तार । न तुटे येरझार नामेंवीण ॥३॥ नामा म्हणे ऐसे रामनमामी पिसे । तो उद्धरेल आपैसे इहलोकी ॥४॥

41. आलिंगन घडे । मोक्ष सायुज्यता जोडे ॥१॥ ऐसा संतांचा महिमा । झाली बोलायची सीमा ॥२॥ तीर्थे पर्वकाळ । अवघी पायांणे सकळ ॥३॥ तुका म्हणे देवा । त्याची केली पावे सेवा ॥४॥

41. हे नव्हे आजिकालिचे । युगे अठ्ठाविसांचे । मज निर्धारिता साचे । हा मृत्युलोकुचि नव्हे । हाचि मानी रे निर्धारु । येर सांडि रे विचारु । जरी तु पाहासी पराप्तरु । तरी तु जाये पंढरीये ॥१॥

41. येरी म्हणे काय करू वो सुंदरी । आता आहे धरी काय माझे ॥१॥ प्राणनाथे पेणे केले स्वर्गलोका । जाईन मी देखा तयासये ॥२॥ वडिलपणे तुह्मी लोभ असो द्यावा । सांभाळ करावा बाळकांचा ॥३॥ वागुरे माझारी गुंतलासे कांत । कायसे जीवित विचारी पा ॥४॥

41. बोलोनिया दाऊ का जी तुह्मी नेणा जी देवा । ठेवाल ते ठेवा ठायी तैसा राहेन ॥१॥ पांगुळले मन कांही नाठवे उपाय । ह्मणऊनि पाय जीवी धरूनि राहिलो ॥धृ॥ त्यागे भोगे दुःख काय सांडावे मांडावे । ऐसी धरियेली जीवे माझ्या थोरी आशंका ॥२॥ तुका म्हणे माते बाळा चुकलिया वनी । न पवता जननी दुःख पावे विठ्ठले ॥३॥

41. अगा रुक्मिणीनायका । सुरा असुरा प्रिय लोका ॥1॥ ते तू धावे माझे आई । सखे साजणी विठाबाई ॥2॥ अगा शिवाचिया जपा । मदन ताता निष्पापा ॥3॥ आपुली म्हणवुनी । अपंगावी दासी जनी ॥4॥

41. सांवळेचे तेज सांवळे बिंबले । प्रेम ते घातले हृदय घटी ॥ निरालंब बाज निरालंब तेज । चित्तरस निज निजतसे ॥

41. भक्तांचिया लोभा वैकुंठ सांडिले । उभेंचि राहिले पंढरीये ॥१॥ कनवाळु उदार तो हा श्रीहरि । जडजीवा उध्दरी नामे एका ॥२॥ बांधियेले ब्रीद तोडर चरणी । त्रैलोक्याचा धनी पंढरीये ॥३॥ चोखा म्हणे आमुचा कैवारी विठ्ठल । नलगे काळ वेळ नाम घेता ॥४॥

41. पंच महा पातकी विश्वासघातकी । राम नामे सुखी विश्वजन ॥१॥ महा पापराशी वाल्हा तो तारिला । उद्धार तो केला गणिकेचा ॥२॥ पुत्राचिया नामे वैकु ठाची गती । अजामेळा मुक्त हरीनामे ॥३॥ नामेंची तरले नर आणि नारी । म्हणजसे महारी चोखियाची ॥४॥

41. इंद्राचा संकेत होता लग्नकाळी । भोगीन मी वळे आहिल्येसी ॥१॥ हेत होता त्याचा त्वा काय केले । हेतेचि बांधिले ज्याचे तया ॥२॥

41. प्रभु किरपा कीजौ, प्रभु किरपा कीजौ मोरे ऊपर । दीन दुखी की लाज राखजो, तुम बिन कौन सहाई ।

41. कारे कारे सबसे बुरे ओधव प्यारे॥धृ०॥ कारेको विश्वास न कीजे अतिसे भूल परे॥१॥ काली जात कुजात कहीजे । ताके संग उजरे॥२॥ श्याम रूप कियो भ्रमरो । फुलकी बास भरे॥३॥

41. दुर्जनासि करी साहे । तो ही लाहे दंड हे ॥१॥ शिंदळीच्या कुंटणी वाटा । संग खोटा खोट्याचा ॥धृपद॥ येर येरा कांचणी भेटे । आगी उठे तेथूनी ॥२॥ तुका म्हणे कापू नाके । पुढे आणिके शिकविती ॥३॥

41. जवळी असता राम अंतरला दुरी । माया मोहो जाळे कैसा वाहोली दुरी ॥ देहेक सृजा भोगुनी जोडियेली जोडी । अंतकाळे जाता नये फुटकी कवडी ॥ जंवरि देह बळ तंववरी जिंकावा हा काळ । आठवा रघुवीरा हेची सोडवण करा ॥ बोधला म्हणे का रे भुललेसी । सोडुनीया भ्रांती शरणे जावे विठ्ठलासी ॥

४१. परब्रम्हा जे चितसी । असा ते न भावसी । रामभगत चेतियके अचिंत मन रासी ॥१॥ कैसे मन करेगार संसारसागर बिखैको बना । झुटी माया देखके भुलारे मना ॥२॥ सिंपिके जन्मदेला गुरुपदेश भला । संतके प्रसाद नामा हरसे मिला ॥३॥

41. भोळे ते साबडे गोपिका ते भावे । चुंबन बरवे देती तया ॥१॥ यज्ञमुखीं तोंड करी जो वाकुंडें । तो गोपिकांचे रोकडें लोणी खाये ॥२॥ घरां नेऊनियां घालिती भोजन । पंचामृत जाण जेवाविती ॥३॥ एका जनार्दनी व्यापक तो हरी । गोकुळा माझारीं खेळ खेळे ॥४॥

41. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय एक्केचाळीसावा ॥

41. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय एकेचाळीसावा ॥

41. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय एक्केचाळिसावा ॥

41. स्नेह सरता जैसा दीन। सूक्ष्म होतचि हारप। तयापरी बाईंचे स्वरुप। तेणे शोषूनि घेतले ॥१॥

41. परेसी परता पश्यंति वरुता । मध्यमे तत्वता न कळे हरि ॥१॥ ते हे कृष्णरुप गौळियांचे तप । यशोदे समीप नंदाघरी ॥२॥ चोखट चोखाळ मनाचे मवाळ । कासवीचा ढाळ जया नेत्री ॥३॥ निवृत्ति सर्वज्ञ गुरुची धारणा । ब्रह्म सनातना माजि मन ॥४॥

42. ऐसा ज्याचा अनुभव । विश्वदेव सत्यत्वे ॥१॥ देव तयाजवळी असे । पाप नासे दर्शने ॥२॥ काम क्रोधा नाही चाली । भूती झाली समाता ॥३॥ तुका म्हणे भेदाभेद । गेला वाद खंडोनी ॥४॥

42. तुज सगुण म्हणो की निर्गुण रे । सगुण निर्गुण एकु गोविंदुरे ॥१॥ अनमाने ना अनुमाने ना । श्रृति नेति नेति म्हणती गोविंदु रे ॥२॥ तुज स्थुळ म्हणो की सुक्ष्म रे । स्थूळ सूक्ष्म एकु गोविंदु रे ॥३॥ तुज आकारु म्हणो की निराकारु रे । आकारु निराकारु एकु गोविंदु रे ॥४॥

42. ऐकतांचि जीव झाला कासावीस । ह्मणे झाले कैसे अकस्मात ॥१॥ आहा कपाळींचा भोग वोढवला । कांत तो नि-घाला सांडोनिया ॥२॥ कैची बाळे कोण कोणाची सांगाती । पाहाता हे भ्रांति वाउगीची ॥३॥ ठायींची हे काया जायाची जाईल । वांचलिया फोल पतिविण ॥४॥

42. का गा केविलवाणा केलो दीनाचा दीन । काय तुझी हीन दशा जालीसी दिसे ॥१॥ लाज येते मना तुझा म्हणविता दास । गोडी नाही रस बोलिली या सारिखी ॥धृ॥ लाजविली मागे संतांची ही उत्तरे । कळो येते खरे दुजे एकावरूनि ॥२॥ तुका म्हणे माझी कोणे वदविली वाणी । प्रसादा वांचूनि तुमचिया विठ्ठला ॥३॥

42. नाही केली तुझी सेवा । दुःख वाटतसे माझे जिवा ॥1॥ नष्‍ट पापीण मी हीन । नाही केले तुझे ध्यान ॥2॥ जे जे दुःख झाले मला । ते त्वा सोसिले विठ्‌ठला ॥3॥ रात्रंदिवस मजपाशी । दळू कांडू लागलासी ॥4॥

42. सांवळिया तेज सांवळा श्रीहरि । शेजबाजवोवरी ब्रह्मांडाची ॥ गृहदारा दिनमणी तेज देऊनि मेदिनी । मेरू प्रदक्षणि आप होये ॥

42. भाविकांच्या लोभा होऊनी आर्तभूत । उभाचि तिष्ठत पंढरीये ॥१॥ काय करो प्रेम न कळे या देवा । गुंतोनिया भावा राहे सुखे ॥२॥ वर्ण अभिमान न धरी कांही चाड । भक्तिसुख गोड तयालागी ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसी कनवाळ्‌ माउली । कृपेची साउली दीना करी ॥४॥

42. पंढरीचे ब्राह्मणे चोख्यासी छळीले । तयालागी केले नवल देवे ॥१॥ सकळ समुदाव चोखियाचे घरी । ऋ द्िध सिद्िध द्वारी तिष्ठताती ॥२॥ रंगमाळा सडे गुढीया तोरणे । आनंद कीर्तन वैष्णवाचे ॥३॥ असंख्य ब्राह्मण बैसल्या पंगती । विमानी पाहती सुरवर ॥४॥

42. आम्ही तो निर्हेत साक्ष ऐसी येत । भोगामाजी चित्त क्षणु नाही ॥१॥ आता मना येथे काय तुझे चाले । निर्हेत पाउले विठ्ठलाची ॥२॥

42. सखी री, सखी री म्हाने लागी लगन गिरधर की । दिन नहि चैन, रैन नहि निद्रा, प्रीत लगी सांवरिया की ।

42. कालोकी रेन बिहारी । महाराज कोण बिलमायो॥धृ०॥ काल गया ज्या जाहो बिहारी । अही तोही कौन बुलायो॥१॥ कोनकी दासी काजल सार्यो । कोन तने रंग रमायो॥२॥ कंसकी दासी काजल सार्यो । उन मोहि रंग रमायो॥३॥

42. वृत्ति भूमि राज्य द्रव्य उपार्जिती । जाणा त्या निश्चिंती देव नाही ॥१॥ भाडेकरी वाहे पाठीवरी भार । अंतरीचे सार लाभ नाही ॥धृपद॥ देवपूजेवरी ठेवूनिया मन । पाषाणा पाषाण पूजी लोभे ॥२॥ तुका म्हणे फळ चिंतिती आदरे । लाघव हे चार शिंदळीचे ॥३॥

42. जागा जागारे आपले मनी । भाव ठेउनी गुरुचरणी ॥ मन राखेल जनी वनी गा रामा । कृष्णा बा हरि ॥ भले भले रे पूर्वदत्ता । केले फळ ते आले हाता । मग भेटी जाली भगवंता ॥ वासनेचा वास हा मोडी । आशा मनसा घाली दवडि । कुबुध्दीची कुलपे मोडी ।

४२. सांप कुच छोडे बिख नही छांडे । उडुक भाहे जेसे बकध्यान मांडे ॥१॥ काहेको किजे ध्यान जपना । जबते सुध नही मन अपना ॥२॥ सिंघ अच भोजन जो नर जाने । ऐसेही फल देव बखाने ॥३॥ नामेके स्वामी लाहके झगडा । राम रसायन पिवो दे रगडा ॥४॥

42. जातक कर्मसंस्कार करुनिया स्नान । वस्रे घेतली नूतन ॥१॥ पाचारा ब्राह्मण । श्रृगारावे देवसदन ॥२॥ बाहा बाहा दशग्रंथी । त्यासी सांगा आणा पोथी ॥३॥

42. खेळतसे खेळ सवंगडियांसहित । गोपिकांचे हेत पुरवितसे ॥१॥ जयाचिये चित्ती जे कांही वासना । तेचि नारायण पुरविणे ॥२॥ जया जैसा हेत पुरवीं तयांचा । विकला काया वाचा भाविकांचा ॥३॥ एका जनार्दनी भाविकांच्या पाठी । धावें जगजेठी वनोवनीं ॥४॥

42. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय बेचाळिसावा ॥

42. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय बेचाळिसावा ॥

42. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय बेचाळिसावा ॥

42. घरोघरी हेचि कथा। येरेयेरा सांगती वार्ता म्हणती । रायासी पडिली‍ थोंर चिंता। पूतनाबाई निमालिया ॥१॥

42. रुप नाम अरुप रुपाचे रुपस । कांसवी डोळस निगमागमे ॥१॥ तो हा ब्रह्मामाजि गोपाळ सांगाती । यशोदे हो प्रति दुध मागे ॥२॥ जो रेखा अव्यक्त रेखेसिहि पर । दृश्य द्रष्टाकार सर्वाभूती ॥३॥ निवृत्ति तटाक चक्रवाक एक । वासनासि लोक गुरुनामे ॥४॥

43. उजळले भाग्य आता । अवघी चिंता वारली ॥१॥ संतदर्शने हा लाभ । पाद्मनाभ जोडला ॥२॥ संपुष्ट हे हृदयपेटी । करुनि पोटी सांठवू ॥३॥ तुका म्हणे होता ठेवा । तो या भावा सांपडला ॥४॥

43. सत्यज्ञानानंत गगनाचे प्रावर्ण । नाही रुप वर्ण गुण जेथे ॥१॥ तो हा रे श्रीहरि पाहिला डोळेभरी । पाहते पाहणे दुरी सारोनिया ॥२॥ ज्ञानदेव म्हणे ज्योतीची निज ज्योती । ती हे उभी मूर्ति विटेवरी ॥३॥

43. कपाळी कपाळ लावी चुंबी रडे । आक्रंदोनी पडे पृथ्वीवरी ॥१॥ आवडीचे चिन्ह सांगवेना वाचे । जाणावे जयांचे त्यांचे त्यांनी ॥२॥ मानेवरी मान टाकूनि राहिली । वाचाही खुंटली बोलवेना ॥३॥ आह्मी तुजविण ने राहू क्षणभरी । उदास न करी चित्त आता ॥४॥

43. जळो माझे कर्म वाया केली कटकट । जाले तैसे तंट नाही आले अनुभवा ॥१॥ आता पुढे धीर काय देऊ या मना । ऐसे नारायणा प्रेरिले ते पाहिजे ॥धृ॥ गुणवंत केलो दोष जाणायासाठी । माझे माझे पोटी बळकट दूषण ॥२॥ तुका म्हणे अहो केशीराजा दयाळा । बरवा हा लळा पाळियेला शेवटी ॥३॥

43. कुट क्रोधाची आटी बांधोनियां पोटी । सासुरयापाठीं लागतसे ॥ १ ॥ पाहावो ईचें केवढें हालें । आल्यामधे करीतसे बोल ॥ २ ॥ सांडोनि निःशंक झाली । पांचाही बांधिली पाठीवरी ॥ ३ ॥

43. येरे येरे माझ्या रामा । मनमोहन मेघःश्यामा ॥1॥ संतमिसे भेटी । देंई देंई कृपा गोष्‍टी ॥2॥ आमची चुकवी जन्म व्याधी । आह्या देंई हो समाधी ॥3॥ जनी ह्मणे चक्रपाणी । करी ऐसी हो करणी ॥4॥

४३. संत भानुदास अभंग रामनाममहिमा श्रीराम आम्हा सोयरा सांगाती । नाही पुनरवृत्ति जन्म कर्म ॥१॥ तुटती यातना देहाचा संबध ।

43. नवल देखिले कृष्णरूप बिंब । सांवळी स्वयंभ मूर्ति हरीची ॥ मन निवाले समाधान जाले । कृष्णरूपे बोधले मन माझे ॥

43. मज तो नवल वाटतसे जीवी । आपुली पदवी विसरले ॥१॥ कवणिया सुखा परब्रह्म भुलले । गुंतोनि राहिले भक्तभाके ॥२॥ निर्गुण होते ते सगुण पै झाले । विसरोनी गेले आपआपणा ॥३॥ चोखा म्हणे कैसा हा नवलाव । देवाधिदेव वेडावला ॥४॥

43. पुसोनी सर्वांशी निर्मळा निघाली । येउनी पोंहचली मेहुणपुरी ॥१॥ सवर्काळ छंद वाचे नाम गाय । आठवीत आहे चोखियासी ॥२॥ म्हणे विठोबा दयाळा मागणे आहे तुज । तुझा भ्तराज सांभाळी तू ॥३॥ सोयरा म्हणे ऐसा सुखाचा सोहळा । भोगी अवलीळा निर्मळा ती ॥४॥

43. ब्रह्मचर्य आणि संन्यास घेईजे । वानप्रस्थ कीजे याचिलागी ॥१॥ निर्वासना साधे हेत हा निरसून । विषयाचा मन वीट धरी ॥२॥

43. पपैया रे! पपैया रे पिव की वाणी न बोल । तेरी बोली सुनत ही सखी री, विरह बढ़त अनमोल ।