वारकरी रोजनिशी

86. प्रात:काळी राधा उठोनिया जाण । नंदसदनावरून पाण्या जात ॥१॥ इकडे गोदोहन करीतसे हरी । पाहे उभी द्वारी राधिका ते ॥२॥ विसरे गोदोहन वृषभाखाली बैसत । कृष्णजीचे चित्त वेधियेले ॥३॥ भरणा रिचवोनी बाहेर आली माता । वृषभ दोहता हरि देखे ॥४॥

86. देखे देखे ग जशोदा मायछे । तोरे छोरींयानें मुजें गारी देवछे ॥१॥ जमूनाके पानीया मैं ज्यावछे । बीच मीलके घागरीया फोडछे ॥२॥ मैंने ज्याके हात पकरछे । देखे आपही रोवछे मायना ॥३॥ एका जनार्दन गुन गावछे । फेर जन्म नहीं आवछे मायना ॥४॥

86. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय शहाऐंशिवा ॥

86. अवघे करुनि जयजयकार । हषे झाले सुखनिर्भर । म्हणती आता वारंवार । भय संकोचि न धरावा ॥१॥

86. आदीची अनादि मूळ पै सर्वथा । परादि या कथा हारपती ॥१॥ ते अव्यक्त रूप देवकीचे बाळ । वसुदेवकुळ कृष्णठसा ॥२॥ मुराली ब्रम्हांडे अमिते पै अंडे । ढिसाळ प्रचंडे जया माजी ॥३॥ निवृत्तीचे धन माजी तो श्रीकृष्ण । सांगितला प्रश्न गायनिराजे ॥४॥

87. मायबापे जरी सर्पीण की बोका । त्यांचे संगे सुखा न पवे बाळ ॥१॥ चंदनाचा शुळ सोनियाची बेडी । सुख नेदी फोडी प्राण नाशी ॥२॥ तुका म्हणे नरकी घाली अभिमान । जरी होय ज्ञान गर्व ताठा ॥३॥

87. दाते बहुत असती परि न देती साचार । मागत्‍याची आशा बहु तेणे न घडे विचार । सम देणे सम घेणे या नाही प्रकार । लाजिरवाणे जिणे दोघांचे धर्म अवघा असार ॥१॥ तैसा नोहे दाता माझा जनार्दन उदार । तुष्‍टला माझया देही दिधले अक्षय अपार । न सरेचि कल्‍पांती माप लागले निर्धार । मागतेंपण हारपले दैन्‍य गेले साचार ॥२॥

87. साळी सडायास काढी । पुढे जाउनी उखळ झाडी ॥1॥ कांडिता कांडिता । शीण आला पंढरिनाथा ॥2॥ सर्व अंगी घाम आला । तेणे पितांबर भिजला ॥3॥ पायी पैंजण हाती कडी । कोंडा पांखडूनि काढी ॥4॥

87. आलिया जवळा भक्तिसुख देखे । पालव पोखे वाणिव भोगी ॥ ते सुख आम्हा विठ्ठल चरणी । निवृत्ति करणी व्यासाचिये ॥

87. अहो पंढरीराया विनवितो तुज । अखंड संतरज लागो मज ॥१॥ नामाची आवडी उच्चार हा कंठी । करी कृपा दृष्टी मजवरी ॥२॥ पंगतीचे शेष उच्छिष्ट प्रसाद । तेणे सर्व बाध हरे माझा ॥३॥ चोखा म्हणे माझा हाचि नवस । पुरवी सावकाश देवराया ॥४॥

87. दुसरियाचे दुःखे शिणे ज्याचे चित्त । तोचि एक संत वोळखावा ॥१॥ तयासी पुसता हरील तो शीण । दुःख घे हिरोन रोकडेची ॥२॥

87. बड़े घर ताली लागी रे, म्हारा मन री उणारथ भागी रे॥ छालरिये म्हारो चित नही रे, डाबरिये कुण जाव । गंगा जमना सू काम नही रे, मैंतो जाय मिलू दरियाव॥ हाल्या मोल्यांसू काम नही रे, सीख नही सिरदार ।

87. जागो बंसी वारे जागो मोरे ललन । रजनी बीती भोर भयो है घर घर खुले किवारे । गोपी दही मथत सुनियत है कंगना के झनकारे । उठो लालजी भोर भयो है सुर नर ठाढ़े द्वारे ।

87. न करी रे संग राहे रे निश्चळ । लागो नेदी मळ ममतेचा ॥१॥ या नावे अद्वैत खरे ब्रम्हज्ञान । अनुभवावाचून बडबड ते ॥धृपद॥ इंद्रियांचा जय वासनेचा क्षय । संकल्पा ही न ये वरी मन ॥२॥ तुका म्हणे न ये जाणीव अंतरा । अंतरी या थारा आनंदाचा ॥३॥

87. वर्षाचा दिन आनंद झाला । आनंदाचे सुख संतमेळा मिळाला ॥ वर्षाचा सण आम्हा नित्य दिवाळी । भावे भक्त ओवाळी साधुसंत ॥ सेवा मुख आम्हा नित्य ते भोजनी । आम्ही तुष्ट मनी जेविता सदा ॥ बोधला म्हणे आम्हा जाहला निरोप । पंढरपूरी आहे आमुचा मायबाप ॥

८७. भैरो भूत शितला धावे । खर बाहनको छार उडावे ॥१॥ हू तो एक रमया लेहु । आन बदलावन देहू ॥२॥ सिव सिव करके जो नर घ्यावे । वर्द चढे डगरू डमकावे ॥३॥ माहा माईकी पूजा करे । नर ते नार होय उतरे ॥४॥

87. मंथना आरंभ करीतसे राधा । आठवी गोविंदा मना-माजी ॥१॥ मेळवोनी मुले खेळे तिचे द्वारी । देखिला श्रीहरी राधि-केने ॥२॥ विसरोनी मंथन रित्या डेरीयांत । रवी फिरवित गरगरा ॥३॥ डेरा खडबडा वाजत ऐकोन । वृद्धा ते धांवोन बाहेर आली ॥४॥

87. देवरे देवरे मोरी घागरीया लालसे । मैं बोलुंगी जशोदा मायछें ॥१॥ हाम रहीन दसे नामछे । तारी भीद नहीं मारो कामछे ॥२॥ आकर पकरीयो मोरे आंगछे । मैं लाजे न आइगे मा अवछो ॥३॥ एका जनार्दनी तोरे पुत्रनें हामछे । फजितीन मानली आइछे ॥४॥

87. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय सत्त्याऐंशींवा ॥

87. यावरी बगासुराची कथा । विचित्र आहे ते ऐकता । कृष्णकरे पावोनि घाता । महामुक्तीते वरील ॥१॥

87. बिंबी बिंब येक बिंबिले सम्यक । आपण तिन्हीलोक एक्यारूपे ॥१॥ तो कृष्णरूप ठसा गोपाळा लाधला । सर्वत्र देखिला चतुर्भुज ॥२॥ निळिमा अंबरी निजवर्ण तेज । गोपाळ सहज बिंबाकार ॥३॥ निवृत्ति परिपाठ निळवर्ण खरा । नंदाचिया घरा कृष्ण आले ॥४॥

88. एका बीजा केला नाश । मग भोगीले कणीस ॥१॥ कळे सकळा हा भाव । लहान थोरांवरी जीवा ॥२॥ लाभ नाही फुकासाठी । केल्यावीण जीवा साठी ॥३॥ तुका म्हणे रणी । जीव देता लाभ दुणी ॥४॥

88. मी माझे कल्‍पनेने जाहलोंसे पांगुळ । चालता न चलवेंचि कोठे नमिळे स्‍थळ । हिंडतो दिशा दाही श्रम जाहला केवळ । कवण ही भ्रांती वारी कै भेटेल गुरुदयाळ ॥१॥ धर्म जागो गुरु महिमा देही दाविला देव । निवारुनी भवर जाळे अवघा निरसला भेव ॥२॥ कर्म त्‍या अकर्माच्‍या लागती वाटे ठेंसा । संपत्‍ती विपत्‍तीचा मानिला भरवसा ।

88. ज्याचा सखा हरी । त्यावरी विश्व कृपा करी ॥1॥ उणे पडो नेदी त्याचे । वारे सोसी आघाताचे ॥2॥ तयावीण क्षणभरी । कदा आपण नव्हे दुरी ॥3॥ आंगा आपुले ओढोनी । त्याला राखे जो निर्वाणी ॥4॥

88. अभाव संगती नाना भूत व्यक्ती । संसार पंगती मेळवी त्यासी ॥ हरिनामे शोक करी अभाव कामारी । याते दूरी करी हरिपाठे ॥

88. अहो करूणाकरा रुक्मिणीच्या वरा । उदारा धीरा पांडुरंगा ॥१॥ काय म्या पामरे वानावे जाणावे । न कळे कैसे गावे नाम तुमचे ॥२॥ विध अविध कोणता प्रकार । न नेणो कळे साचार मजलागी ॥३॥ चोखा म्हणे मज कांहींच न कळे । उगाचि मी लोळे महाद्वारी ॥४॥

88. चंदन सर्वांगे झिजोनिया जाय । संतोषवी प्रणिये जेणेपरी ॥१॥ तैसे साधुजन मने वाचे काये । सुख देता नोव्हे उदासीन ॥२॥

88. मेरे तो गिरधर गोपाल दूसरो न कोई॥ जाके सिर है मोरपखा मेरो पति सोई । तात मात भ्रात बंधु आपनो न कोई॥ छांड़ि दई कुलकी कानि कहा करिहै कोई॥

88. जागो म्हांरा जगपतिरायक हंस बोलो क्यू नहीं॥ हरि छो जी हिरदा माहि पट खोलो क्यू नहीं॥ तन मन सुरति संजोइ सीस चरणा धरू । जहा जहा देखू म्हारो राम तहा सेवा करूं॥

88. जल कैशी भरु जमुना भयेरी॥धृ०॥ खडी भरु तो कृष्ण दिखत है । बैठ भरु तो भीजे चुनडी॥१॥ मोर मुगुटअ पीतांबर शोभे । छुम छुम बाजत मुरली॥२॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । चणरकमलकी मै जेरी॥३॥

88. पंढरीचा महिमा । देता आणीक उपमा ॥१॥ ऐसा ठाव नाही कोठे । देव उभाउभी भेटे ॥धृपद॥ आहेति सकळ । तीर्थे काळे देती फळ ॥२॥ तुका म्हणे पेठ । भूमिवरी हे वैकुंठ ॥३॥

88. वासना बडी छिनाल । फिरती चारोराज । मेरी बात सुनती नहि । बहुत किये हैरान ॥ एक दिन मै पडि हात । दीओ पेडु परळात । शरण आयी पेट मे । निकली दाढी पकडी हात ॥

८८. हरहर करत मीटे सब भर्मा । हरको नाम ले उत्तम धर्मा ॥१॥ हरहर करत जात कुलहरी । सो हर आंधेलेकी लकरी ॥२॥ हरे नमस्ते हरेनम: हरहर कत नही दु:खजन । हर हरनाखुष हरे प्राण आजिल कियो बैकुंठे थान ॥३॥ सुवा पढावत गणका तरी । सो हर नैनोकी पुतरी ॥४॥

88. मध्यान्हकाळी मग हरीसी घेऊनि । करीतसे भोजन यशोदा ते ॥१॥ भोजन करूनि पलंगी निजत । श्रीकृष्णासी घेत पुढे तेव्हा ॥२॥ यशोदेसी सुखनिद्रा हो लागली । राधिका ते गेली यमुनेसी ॥३॥ नेत्रासी पदर लावोनि रडत । अंतरी अनंत आठ-वोनि ॥४॥

88. मैं ज्यावगी छोरकर तोरे गांवाछे । तू खोरी मतकर मोरे लालछे ॥१॥ मोरे घर तू आकर लालछे । माखन चुरावत आपणे हातछे ॥२॥ मैं कहँगी तोरे मातछे । किसननें चोरी करी मोरी घरछे ॥३॥ कहे एका जनार्दनी लालछे । चरण पकरु मो तुमछे ॥४॥

88. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय अठ्ठाऐंशींवा ॥

88. त्याचिपरि हा मुरारी । पसरला न दिसेचि ऐसा दुरी । चालतू उदगाचिया परी । तो असुरी लक्षित ॥१॥

88. वैकुंठ दुभते नंदाघरी माये । ते पुण्य पान्हा ये यशोदेसी ॥१॥ ते रुप रुपस कांसवी प्रकाश । योगीजनमानस निवताती ॥२॥ सुंदर सुनीळ राजस गोपाळ । भक्तीसी दयाळ एक्या नामे ॥३॥ निवृत्ति गयनी मन ते चरणी । अखंडता ध्यानी तल्लीनता ॥४॥

89. सेवितो हा रस वाटितो आणिका । घ्यारे होऊ नका रानभरी ॥१॥ विटेवरी ज्याची पाऊले समान । तोचि एक दानशुर दाता ॥२॥ मनाचे संकल्प पाववील सिद्धी । जरी राहे बुद्धी याचे पायी ॥३॥ तुका म्हणे मज धाडिले निरोपा । मारग हा सोपा सुखरुप ॥४॥

89. सहजपुर पाटणी गा एक जनार्दन दाता । पांगुळा पाय देतो विश्रांति समस्‍ता ॥१॥ यालागी नाम त्‍यांचे दु:ख निरसी मनाचे । पांगुळा जीवींचे तोचि चालवी साचे ॥२॥ जीवे जिता मी पांगुळ दिधला निजबोध ढवळा । त्‍यावरि बैसोनि क्रीडे सर्वश्र स्‍वलीला ॥३॥ एकाएकु परम दीन अंध पंगु अज्ञान । जनार्दने कृपा करुन करवी निजसत्‍ता चलन ॥४॥

89. पक्षी जाय दिगंतरा । बाळकासी आणी चारा ॥1॥ घार हिंडते आकाशी । झांप घाली पिल्लापासी ॥2॥ माता गुंतली कामासी । चित्त तिचे बाळापाशी ॥3॥ वामर हिंडे झाडावरी । पिली बांधुनी उदरी ॥4॥

89. यश किर्ती वानू नेणे मी वाखाणू । रामकृष्ण आम्हा सणू नित्य दिवाळी ॥ नरहरी रामा नरहरि रामा । पुराणपुरुषोत्तमा हरि गोपाळा ॥

89. अहो पतित पावना पंढरीच्या राया । भक्त विसाविया मायबापा ॥१॥ धांवे दुडदुडा आपुलिया काजा । येई गुरूडध्वजा मायबापा ॥२॥ दाही दिशा उदास तुम्हांविण झाल्या । न करी पांगिला दुजीयासी ॥३॥ चोखा म्हणे आता दावी मज वाट । मग मी बोभाट न करी कांही ॥४॥

89. गर्व जयापासी नाही अणुमात्र । सर्वांगे पवित्र संतवृत्ति ॥१॥ तेचि एक साधु तारितील जन । भ्रांती हे हिरोन ज्ञान देती ॥२॥

89. जोसीड़ा ने लाख बधाई रे अब घर आये स्याम॥ आज आनंद उमंगि भयो है जीव लहै सुखधाम । पांच सखी मिलि पीव परसिकै आनंद ठामू ठाम॥ बिसरि गयो दुख निरखि पियाकूं, सुफल मनोरथ काम ।

89. जोगी मेरो सांवळा कांही गवोरी॥धृ०॥ न जानु हार गवो न जानु पार गवो । न जानु जमुनामे डुब गवोरी॥१॥ ईत गोकुल उत मथुरानगरी । बीच जमुनामो बही गवोरी॥२॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । चरनकमल चित्त हार गवोरी॥३॥

89. तीर्थी धोंडा पाणी । देव रोकडा सज्जनी ॥१॥ मिळालिया संतसंग । समर्पिता भले अंग ॥धृपद॥ तिर्थी भाव फळे । येथे आनाड ते वळे ॥२॥ तुका म्हणे पाप । गेले गेल्या कळे ताप ॥३॥

89. व्यापक हा हृषिकेशी । आहे आम्हा पाशी । विश्वास मानसी धरा थोर ॥ चालविता बोलविता । सकळ त्याची सत्ता । त्या वाचुनी कर्ता नाही कोण्ही ॥ खास सुत्रधारी । खेळविता दोरी । नाचवी नानापरि । बाहुलिया ॥ बोधला म्हणे मीपण सांडा जाण । कर्ता नारायण पांडुरंग ॥

८९. मेरे अंधेकी टेक तेरा नाम खुंद करा । मै गरीबमै मसकीन तेरा नाम है अधारा ॥१॥ करीमा रहिमा अल्लाह तू गनी । हाजरा हजूर दर पेस तू मनी ॥२॥ दरियाव तू हिंदद तू बिसवायार तू धनी । देह लेह एक तू दिगर को नही ॥३॥ तू दाना तू बिना मै बिचार क्या करी । नामेके स्वामी बकसिंद तू हरी ॥४॥

89. चेंडु देखोनिया यशोदा कोपली । ह्मणे तयेवेळी राधिकेसी ॥१॥ महा नष्ट तुम्ही अवघिया गवळणी । माझा चक्रपाणी ब्रह्मचारी ॥२॥ इतुके ऐकोनि राधा ते चालिली । स्वगृहासी गेली आपुलिया ॥३॥ राधेचिया मनी समजले पूर्ण । ब्रह्मसनातन श्रीकृष्ण हा ॥४॥

89. माई मोरे घर आयो शामछे । गावढी छोरी मारे मनछे ॥१॥ दधीं दूध माखन चुरावें हमछे । छोकारीया खिलावन देवछे ॥२॥ मारी सुसोवन लगीछे । बालन उनके पकड लीनछे ॥३॥ एका जनार्दन थारो छोडछे । वेड लगाये माई हामछे ॥४॥

89. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय एकूणनव्वदावा ॥

89. या परी करुनिया त्याची गती । निजधामा पाठविला श्रीपती । लोकही विस्मय पावोनि चित्ती । न कळे म्हणती हरिलीळा ॥१॥

90. आंधळ्यासी जन अवघेचि आंधळे । आपणासी डोळे दृष्टी नाही ॥१॥ रोग्या विषतुल्य लागे हे मिष्टान्न । तोंडासी कारण चवी नाही ॥२॥ तुका म्हणे शुद्ध नाही जो आपण । तया त्रिभुवन अवघे खोटे ॥३॥

90. असोनिया दृष्‍टी जाहलो मी आंधळा । आपंगिले जिही जाहलो त्‍या वेगळा । मायबाप माझे म्‍हणती मज माझ्या बाळा । शेवटी मोकलिती देती हाती काळा ॥१॥ संत तुम्‍ही मायबाप माझी राखा कांही दया । लागतो मी वारंवार तुमचीया पाया ॥२॥ इंद्रिये माझी न चलता क्षणभरी । गुंतलो मायामाहे या संसाराचे फेरी ।

90. भक्त जे जे कर्म करिती । ते तू होसी कृपामूर्ती ॥1॥ हे तो नवल नव्हे देवा । भुललासी भक्तिभावा ॥2॥ वाग्दोर धरुनी दांती । चारी घोडे चहू हाती ॥3॥ धूता लाज नाही तुला । दासी जनी ह्मणे भला ॥4॥

90. प्राप्तीवीण फळ केवी लाहे प्राणी । जैसा चातक धरणी उपवासु ॥ ओळलिया मेघु सावधु बोभाये । बिंदुमात्र घेई जीवन देखा ॥

90. आणिकाचे आणिक मत । तेणे होत चित्त तळमळ ॥१॥ म्हणोनिया पाय धरोनिया जीवी । राहिलोसे ठायी आपुलिया ॥२॥ सर्व इंद्रियांची बांधोनिया मोट । ठेविले निकट विठुपायी ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा करोनी निर्धार । घातियेला भार विठुवरी ॥४॥

90. तीर्थे इच्छिताती तया साधुजना । पुध्याची गणना कोण करी ॥१॥ ब्रह्मरूप स्वये तारावया जन । अवतार घेउन येथे आले ॥२॥

90. पिया मोहि दरसण दीजै हो । बेर बेर मै टेरहूं, या किरपा कीजै हो॥ जेठ महीने जल बिना पंछी दुख होई हो । मोर असाढ़ा कुरलहे घन चात्रा सोई हो॥

90. जो तुम तोडो पियो मै नही तोडू, तोरी प्रीत तोडी कृष्ण कोन संग जोडू ॥धृ०॥ तुम भये तरुवर मै भई पखिया । तुम भये सरोवर मै तोरी मछिया॥ जो०॥१॥ तुम भये गिरिवर मै भई चारा । तुम भये चंद्रा हम भये चकोरा॥ जो०॥२॥

90. घेऊनिया चक्र गदा । हाचि धंदा करीतो ॥१॥ भक्ता राखे पायापासी । दुर्जनासी संहारी ॥धृपद॥ अव्यक्त ते आकारले । रूपा आले गुणवंत ॥२॥ तुका म्हणे पुरवी इच्छा । जया तैसा विठ्ठल ॥३॥

90. विठ्ठल पाहुणा आला आमुच्या घरी । लिंब लोण करी सावळिया ॥ दुरल्या देशीचा माझ्या आवडीचा । भिवराथडीचा नारायण ॥ षडरस पक्वान्न वाढियेले ताट । जेऊ एकवटी बोधला म्हणे ॥

९०. मारबार जैसे नीर वाल्हा । बेल वाल्हा कर हला । ज्यो कुरंगनसे नाद वाल्हा । मेरे मन रामैया ॥१॥ मेरा मन रूढो अन्योतरंग रुढो मेरो रामैया ॥ध्रु०॥ ज्यो धरणीको इंद्र वाल्हा । कूसम बास जैसे भवरला । जू कोकल को अंब वाल्हा । तो मेरे मन रामैया ॥२॥ चतवीको जैसे सूर्र बाल्हा । मानस सरोवर हंसला । जू तरणीको कंत वाल्हा । त्यू मेरे मन रामैय्या ॥३॥

90. गोकुळजनांचे वृंदावनी प्रयाण. गोकुळी अनर्थ होताती बहुत । मिळोनी समस्त विचारिती ॥१॥ वृद्ध ते म्हणती येते आमुच्या मना । जाऊ वृंदावना सकळीक ॥२॥ समस्ता मानला तयांचा विचार । निघती नारीनर शीघ्र तेव्हा ॥३॥

90. हामे आपले सोवते घरछे । रात आयो थारोशामछे ॥१॥ मारी वेणी पकड करी हतछे । दाढी बांधी गाठछे ॥२॥ मोरी घागरीया फोर करछे । भागन गया गाप घरछें ॥३॥ एका जनार्दनी तोरे शामनेछे । मोरो संसारको नासछे ॥४॥

90. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय नव्वदावा ॥

90. अश्वरुपिया केसासूर । ठाणमाण अति सुंदर । जैसा उच्चैश्रवा रहंवर । देवलोकी इंद्राचा ॥१॥

91. काही नित्यनेमावीण । अन्न खाय तोचि श्र्वान । वाया मनुष्यपण । भार वाहे तो वृषभ ॥१॥ त्याचा होय भुमीभार । नेणे यातीचा आचार । झाला दावेदार । भोगवी अघोर पितरांसी ॥२॥

91. मृत्‍युलोकी एक नगर त्‍याचे नांव पंढरपूर । तेथील मोकाशी उभा असे विटेवर । पुंडलिक भक्‍तराज शोभे चंद्रभागातीर । बोलती साधुसंत जिवा वाटे हुरहूर ॥१॥ तुम्‍ही संत मायबाप ऐवढा उपकार करा । न्‍या मज तेथवरी दाखवा दीनांचा सोयरा ॥२॥ मज नाही हातपाय डोळा पडली झापड । कर्ण हे बधिर झाले वाचा बोले बोबड ।

91. देव भावाचा लंपट । सोडुनी आला हो वैकुंठ ॥1॥ पुंडलिकापुढे उभा । सम चरणांवरी शोभा ॥2॥ हाती चक्र पायी वांकी । मुख भक्तांचे अवलोकी ॥3॥ उभा बैसेन सर्वथा । पाहे कोडे भक्त कथा ॥4॥

91. कापुरी परिमळु दिसे वो अळुमाळु । हळू हळू सुढाळू पवनपंथे ॥ पवनी न माये पवनही धाये । परतला खाये आपणासी ॥

91. आता नका भरोवरी । तू तो उदार श्रीहरी ॥१॥ शरणांगता पायापाशी । अहर्निशी राखावे ॥२॥ ब्रीद गाजे चराचरी । कृपाळु हरि दीनांचा ॥३॥ चोखा म्हणे भरंवसा । दृढ सरसा मानला ॥४॥

91. गंगेच्या प्रवाहा सागरीच गति । बोलताती श्रुती ब्रह्मवरी ॥१॥ तैसी जाण बुद्धि चाले तोचिवरी । निश्चय-शिखरी निमोनि जाये ॥२॥

91. राग आनंद भैरों सखी, मेरी नींद नसानी हो । पिवको पंथ निहारत सिगरी रैण बिहानी हो॥ सखिअन मिलकर सीख दई मन, एक न मानी हो ।

91. ज्यानो मै राजको बेहेवार उधवजी । मै जान्योही राजको बेहेवार । आंब काटावो लिंब लागावो । बाबलकी करो बाड॥जा०॥१॥ चोर बसावो सावकार दंडावो । नीती धरमरस बार॥ जा०॥२॥ मेरो कह्यो सत नही जाणयो । कुबजाके किरतार॥ जा०॥३॥

91. देखोनि पुराणिकांची दाढी । रडे स्फुंदे नाक ओढी ॥१॥ प्रेम खरे दिसे जना । भिन्न अंतरी भावना ॥धृपद॥ आवरीता नावरे । खुर आठवी नेवरे ॥२॥ बोलो नये मुखावाटा । म्हणे होता ब्यांचा तोटा ॥३॥

91. विठोबाचे नाम जीवाचा विश्राम । तोडियेला प्रेम संसाराचा ॥ नामाचा महिमा कळला नारायणा । लक्ष चौऱ्याशी भ्रमणा चुकविल्या ॥ बोधला म्हणे साक्ष आली माझे मान । सांगतो सज्जना एकभावे ॥

९१. कोई बोले निरवा कोई बोले दूर । जलकी मछरी चले खजूर ॥१॥ काहेरे बकवा दलायो । जिन हर पायो तिने छपायो ॥२॥ पंडत होके बेद बखाने । मूरख नामदेव रामरामही जाने ॥३॥ कानको कुलंक रह्यो रामनाम लेत ही । भयो पतत पवित्न भये । राम कहीतही ॥४॥

91. वनविहार विचारित हो श्रीपती । जे म्याम जावे वनाप्रती ॥१॥ राखावया गायी । भार उतरावया मही ॥२॥ एके दिनी सायंकाळी । नंदा पुसे वनमाळी ॥३॥

91. दे दे दे मोरी कन्हया साडीछे । तुम भलो नंदजी नंदन लालसे ॥१॥ मैतो आई मथुरा हाटछे । बिगरी तु क्या धरे घाटछे कन्हया ॥२॥ ज्याकर बोलुंगी जशोदा नंदछे । तरी खोड तांडुगी हातछे कन्हया ॥३॥ एक जनार्दन बिनती करतछे । दोनो हात जोडकरछे कन्हया ॥४॥

91. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय एक्याण्णवावा ॥

91. म्हणोनिया तेथे उगाचि उभा । यावया जवळी पहननाभा । तोहि सर्वसाक्षी ओथंबा । जाणे हदगत केशियाचे ॥१॥

92. गाढवाचे ताने । पालटते क्षणक्षणे ॥१॥ तैसे अधमाचे गुण । एकविध नाही मन ॥२॥ उपजता बरे दिसे । रुप वाढता ते नासे ॥३॥ तुका म्हणे भुकंतेवेळे । वेळ अवेळ न कळे ॥४॥

92. मार्ग बहु असती परि तयांची न कळे गती । म्‍हणोनि पडियलो माया मोहभ्रांती । तेणे मी जाहालो अंध कोण धरिल चित्‍ती । मारितो हांका मोठ्याने अहो उदार श्रीगुरुमुर्ति ॥१॥ धांव धांव श्रीगुरुराया काढी देऊनि हात । बुडतसे भवनदीमाजी न कळे अंत । शिण बहु मज जाहला श्रमलो पाहत पाहत । यांतुनी सोडी वेगी तुम्‍हा श्रीगुरुसमर्थ ॥२॥

92. श्रीसोपानदेवांची समाधी - अभंग संत नामदेवांनी भक्ति-गीते आणि अभंगांची रचना करून समस्त जनता-जनार्दनाला समता आणि प्रभु-भक्तिची शिकवण दिली. मग उड्डाण केलें गरुडे । गगन आक्रमिले चंडें । वरी आरुढले प्रचंडें । भक्त देव सकळिक ॥१॥

92. दुःशासन द्रौपदीसी । घेउनी आला तो सभेसी ॥1॥ दुर्योधन आज्ञा करी । नग्न करावी सुंदरी ॥2॥ आता उपाय कृष्णा काय । धावे माझे विठ्‌ठल माय ॥3॥ निरी ओढिता दुर्जन । झाले आणिक निर्माण ॥4॥

92. श्रवण त्वचा चक्षु जिव्हा घ्राण । दशहि इंद्रिये जाण हरीच्या ठायी ॥ अवघा हा गोविंदु अवघा हा मुकुंदु । अवघा हा विद्गदुभरला दिसे ॥

92. आता कासया हा दाखविता खेळ । म्या तंव सकळ जाणितला ॥१॥ जेथे ब्रह्मादिक वेडे पिसे झाले । न कळे वहिले तयांलागी ॥२॥ कोणासी हा पार न कळे तुमचा । काय बोलो वाचा कीर्ति तुमची ॥३॥ चोखा म्हणे तुमचा अविठ हा खेळ । भुलले सकळ ब्रह्मांडाचि ॥४॥

92. सहज स्वभावे गोडी ते अमृती । पुष्पी जाण दृती अंगीच जी ॥१॥ तैसा तो स्वभाव क्रिया जे वर्तत । वेद मूर्तिमंत आकाराला ॥२॥

92. राग कोसी म्हारी सुध ज्यू जानो त्यू लीजो॥ पल पल ऊभी पंथ निहारूं, दरसण म्हाने दीजो । मै तो हू बहु औगुणवाली, औगण सब हर लीजो॥

92. दुर्जनाची गंधी विष्ठेचिया परी । देखोनिया दुरी व्हावे तया ॥१॥ अइका हो तुम्ही मात हे सज्जन । करू संघष्टन नये बोलो ॥धृपद॥ दुर्जनाचे अंगी अखंड विटाळ । वाणी रजस्वला स्रवे तैशी ॥२॥ दुर्जनाचे भय धरावे त्यापरी । पिसाळलेवरी धावे श्वान ॥३॥

92. विठोबा सुखाचा विसावा । चला विठोबाच्या गावा ॥ सीण अवघा सांगावा । आपल्या जलमत्रीचा ठेवा ॥ मग तो का रे कुरवाळीला । कुभाविला ॥ बोधला म्हणे सत्य सत्य । जाणाबाप पंढरीचा राणा ॥

९२. दर बरागने मुह बसकिनी । पंच हुकामिट नावो । सतर दोय भरे अमृत सर । बिखको मार कठावो ॥१॥ पाछे बहुरन आवन पावो । अमृत बानी घटते उचरो आत्मको समझावो ॥२॥ बजर कुठार मोहे हरी छीना । मिनत लग पावो । संतनके हम उलटे सेवक । भगत न ते डर पावो ॥३॥

92. प्रात: काळी मुले येताती सकळ । उठवी गोपाळ ह्मण-ताती ॥१॥ आळस देवोनी उठे देवराणा । बळिराम गोधना सोडी-तसे ॥२॥ देऊनिया स्तना काकुळती येत । सांभाळा भगवंत वना-मध्ये ॥३॥ जवळींच खेळा जाऊ नका दूरी । सांभाळा मुरारी प्राण माझा ॥४॥

92. मैं दधी बेचन मथुरा । तुम केवं थारे नंदजीको छोरा ॥१॥ भक्ति का आचला पकडा हरी । मत खेचो मोरी फारी चुनरीं ॥२॥ अहंकारको मोरा गरगा फोरा । व्हाको गोरस सबही गिरा ॥३॥ द्वैतनकी मोरी आंगेया फारी । क्या कहु मैं नंगी नार उधारी ॥४॥

92. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय ब्याण्णवावा ॥

92. ऐसे केशियाचे हनन । केले देखोनिया सकळ जन । गोकुळीचे विस्मयपत्र म्हणती न कळे महिमान श्रीहरिचे ॥१॥

93. सत्य संकल्पाचा दाता नारायण । सर्व करी पूर्ण मनोरथ ॥१॥ येथे अळंकार शोभती सकळ । भावबळे फळ इच्छेचे ते ॥२॥ अंतरीचे बीज जाणे कळवळा । व्यापक सकळा ब्रह्यांडाचा ॥३॥ तुका म्हणे नाही चालत तांतडी । प्राप्त काळघडी आल्यावीण ॥४॥

93. अंध पंगू दृढ जाहलो बांधलो संसारी । मायामोह भरली नदीमाजी दुस्तर मगरी । यातून कोण सोडवील नाना परिचे दु:ख भारी । दैवयोगे भेटला तो जनार्दन गुरुसत्‍वरी ॥१॥ धर्म जागो जनार्दनाचा तेणे निवारिला फेरा । चुकविल्‍या चौऱ्यांशीच्‍या तयाने वेरझारा । मोक्ष प्राप्‍ती वाट जाहली दाविला सोयरा । जन्‍म मरण दु:ख गेले जाहालो सैराट मोकळा ॥२॥