वारकरी रोजनिशी

1443. अपाय उपाय न टाकी कीर्तन । सदा सर्वकाळ ध्यान रामकृष्ण ॥१॥ तयाचिये घरी वसे नारायण । लक्ष्मी सह आपण कार्य करी ॥२॥ एका जनार्दनी कीर्तनासाठीं । देव धांवें पाठी त्या मागे ॥३॥

1443. तुम्ही संत दयाघन । आम्हा म्हणऊन विनवितो ॥१॥ सलगी केंली पायांपाशी । करा अपराधासी क्षमा त्या ॥२॥

1444. तेच किती वारंवार । बोलो फार बोलिले ॥१॥ आता माझे दंडवत । तुमच्या संत चरणांसी ॥धृपद॥ आवडी ते नीच नवी । जाली जीवी वसती ॥२॥ तुका म्हणे बरवे जाले । घरा आले बंदरीचे ॥३॥

1444. सांडोनि संसार जालो मी अंकित | ऐशियाचा अंत पाहू नको ॥१॥ पातकी मी सत्य पातकी मी सत्य | पातकी मी सत्य पांडुरंगा ॥२॥ माझे गुणदोष न धरिसी चित्ती | थोरपण ख्याति दावी आम्हा ॥३॥ ऐसा अपराध आणू नको मना | पंढरीच्या राणा म्हणे नामा ॥४॥

1444. नसे वैकुंठी हरी । नाचे कीर्तनी परोपरी । भक्तांबरोबरी । पाठी धांवे तयाच्या ॥१॥ म्हणोनी करावे कीर्तन । तेणे तुष्टे नारायण । मनोरथ करी पुर्ण । इच्छिले ते सर्वदा ॥२॥ आणा अनुभव मनी । करा कीर्तन अनुदिनी । एका जनार्दनी । उभा असे कीर्तनी ॥३॥

1444. मज तो माझे न कळोचि हित । पतिता पतित आगळा ॥१॥ परी तुम्ही लाविले कासे । उतरा जैसे उतराल ॥२॥

1445. उपासा सेवटी अन्नासवे भेटी । तैसी माझी मिठी पडो पायी ॥१॥ पुरवी वासना साच सर्वजाणा । आम्हा नारायणा अंकिताची ॥धृपद॥ बहुदिसा पुत्रामाते सवे भेटी । तैसा दाटो पोटी प्रीतिउभड ॥२॥ तुका म्हणे धन कृपणा सोईरे । यापरि दुसरे नहो आता ॥३॥

1445. देशी परदेशी जालो तुजविण | माझे समाधान कोण करी ॥१॥ चातक चकोरापरी पाहे वास | तू का गे उदास पांडुरंगे ॥२॥ नामा म्हणे चित्त देई माझ्या बोला| जीउ हा उरला तो निघो पाहे ॥३॥

1445. साधन नको आणिक कांही । करी लवलाही कीर्तन ॥१॥ मोक्ष मुक्ती ठाके पुढे । येर अवघे ते बापुडे ॥२॥ भक्ति साधे नवरत्न । कीर्तने होती ते पावन ॥३॥ एका जनार्दनी कीर्तन । ओहं सोहं कोहं जाती पळुन ॥४॥

1445. विनंती माझी एकी ऐका । अहो पुंडलिका महामुनी ॥१॥ ठाव दयावा चरणांपाशी । मज विठोबासी विनवुनी ॥२॥

1446. रणी निघता शूर न पाहे माघारे । ऐशा मज धीरे राख आता ॥१॥ संसारा हाती अंतरलो दुरी । आता कृपा करी नारायणा ॥धृपद॥ वागवितो तुझिया नामाचे हत्यार । हाचि बडिवार मिरवितो ॥२॥ तुका म्हणे मज फिरता माघारे । तेथे उणे पुरे तुम्ही जाणा ॥३॥

1446. वत्साकारणे मोहाळु गाये | अनुसरलेया पान्हा ये ॥१॥ तैसे तुझे वासरू बांधलो मी असे | मज लावे कांसे आपुलिया ॥२॥ मज बांधले त्वा संसारखुंटी | माझी माउली दूर वैकुंठी ॥३॥ थोरू करी मना लाहो | तंव आणि नेती पान्हावो ॥४॥

1446. समाधीचें स्थान हरिकीर्तन । येर अवघा वांयां शीण । कासया गुदाग्री अंगुष्ठ लाऊन । खटाटोप पसारा ॥१॥ राम कृष्णा हरि वासुदेवा । हाचि छंद असो जीवा ॥धृ.॥ आसन ध्यान मुद्रा लक्षण । कर्मकांड क्रिया धर्म जाण ।

1446. सर्वकाळ खंती वाटे । कै तो भेटे मज आता ॥१॥ न लोटे पळ युगा ऐसे । रात्री दिवसे सम झाली ॥२॥

1447. सकळ पूजा स्तुति । करावी ते व्होवे याती ॥१॥ म्हणऊनि वारा जन । संतपूजा नारायण ॥धृपद॥ सेवावे ते वरी । दावी उमटूनि ढेंकरी ॥२॥ तुका म्हणे सुरा । दुधा म्हणता केवी बरा ॥३॥

1447. आपुले रूपी मज लपवी निरंतरीं| समाये भीतरी आड राहे ॥१॥ परि तुज मज असावा संवादु | भ्रांति मायाबाधु काय करी ॥२॥ काम क्रोध लोभ दंभ मद मछर हे वैरी अपार मारी माझे ॥३॥ नामा म्हणे आम्ही जन्माजन्मांतरींचे | पोसणे घरींचे सदा तुझे ॥४॥

1447. जे पदींनिरुपण तेंचि हृदयी ध्यान । तेथे सहजीं स्थिर राहे मन । कीर्तनासी तोषोनि कळिकाळ तुष्टला । समाधीसी समाधान रे ॥१॥ कीर्तने सिद्धि कीर्तने सिद्धि । कीर्तने समाधान बुद्धी । कीर्तनी विनटले नारद प्रल्हाद । द्वंद्वामाजीं समाधी रे ॥२॥

1447. निरवूनिया विठ्ठल देवा । हाती धरावा मज आता ॥१॥ तुमचिया भिडा अंगिकार । करील साचार तत्क्ष्णी ॥२॥

1448. धीर नव्हे मने । काय तयापाशी उणे ॥१॥ भार घातलियावरी । दासा नुपेक्षील हरी ॥धृपद॥ याऐसी आटी । द्यावी द्रव्याचिये साटी ॥२॥ तुका म्हणे पोटे । देवा बहु केले खोटे ॥३॥

1448. मुंगीचिया गळा बांधोनिया मेरू | तेणे हा प्रकारू कळो आला ॥१॥ माळियाचे पोरे लपविले पोटी | तेणे जगजेठी सुख मानी ॥२॥ कुलालाचे हाती तुडविले मूल दाखवी नवल तयासाठी ॥३॥ मजसाठी काय धरियेले मौना | धांव नारायणा नामा म्हणे ॥४॥

1448. सदैव आवडे ज्या कीर्तन । धन्य पावन जगी ते ॥१॥ ब्रह्माचारी गृहस्थाश्रमीं । करिती कीर्तन निजधामीं ॥२॥ शुद्र अथवा अति निंद्य । कीर्तनी वंद्य सर्वथा ॥३॥ यवन मांतगादि जन । कीर्तनी पावन कलियुगीं ॥४॥

1448. अंतरीचे मनोगत । तुम्ही तो सतत जाणतसा ॥१॥ तरी वियोग नका आता । तुमच्या भजना भजनासी ॥२॥

1449. द्रव्याचिया कोटी । नये गांडीची लंगोटी ॥१॥ अंती बोळवणेसाठी । पांडुरंग धरा कंठी ॥धृपद॥ लोभाची लोभिके । यांचे सन्निधान फिके ॥२॥ तुका म्हणे हिते । जग नव्हो पडो रिते ॥३॥

1449. विठ्ठल विद्गदे पुंडलिकवरदे| अनंत अभेदे नामे तुझी ॥१॥ पाव गे विठ्ठले मजलागी झडकरी बुडतो भवसागरी काढी मज ॥२॥ आकांत अवसरी स्मरले साच| दीनानाये बीदे सत्य केली ॥३॥ स्मरली संकटी द्रौपदी वनवासी | धांवोनि आलासि लवडसवडी ॥४॥

1449. दुजेंपणें पाहे तरी देवाचे चरण । आणि ते कीर्तन वैष्णवांचें ॥१॥ कीर्तनी नाचती हरिदास प्रेमे । दुजेपणा नेमे हारुनी जाय ॥२॥ एका जनार्दनी दुजेपणा टाकुणी । वासुदेवचरणीं लीन होई ॥३॥

1449. एवढा मनींचा पुरवा हेत । पंढरीनाळा भेटवा ॥१॥ मग मी तुमच्या न सोडी पाया । करीन काया कुरवंडी ॥२॥

1450. कोणापाशी आता सांगो मी बोभाट । कधी खटपट सरेल हे ॥१॥ कोणा आराणूक होईल कोणे काळी । आपुलाली जाळी उगवूनि ॥धृपद॥ माझा येणे दुःखे फुटतसे प्राण । न कळता जन सुखी असे ॥२॥ भोगा आधी मने मानिलासे त्रास । पाहे लपायास ठाव कोठे ॥३॥

1450. रमासिंधुमाजी सौंदर्याची धणी | बीदे चक्रपाणि मिरविती ॥१॥ मेघदेहाकृति घनःश्याम मूर्ति | नटतसे भक्ती भक्तजना ॥२॥ भाक देऊनिया गौळियाचे घरी | गाई निरंतरी चारितसे ॥३॥ इंद्र वेडावला मुनि थोर थोर | न कळेचि पार नामा म्हणे ॥४॥

1450. कायावाचामनें निग्रह करी । कीर्तन सर्व भावे ऐके निर्धारी । अष्टांग साधन न करी । सुखे करी कीर्तन ॥१॥ देव तुष्टेल तुष्टेल । सर्वभाव तुझा पुरवेल॥ध्रु॥ शांती क्षमा दया उन्मनी । आशा मनीषा तृष्णा दवडोनी । काम क्रोध मद लोभ बंदीखानी । घालीं नेउनी निर्धारे ॥२॥ सर्वांभुतीं समदृष्टी । पाहे सर्व एकमय सृष्टी । तरी ऐक्य कीर्तनगोठीं । परमानंदे आल्हाद ॥३॥

1450. भेटवाल पंढरीनाथ । तुम्हीचि संत कृपाळु ॥१॥ म्हणोनि येतो काकुळती । पुढतोंपुढती कीव भाकी ॥२॥

1451. राहिलो निराळा । पाहो कवतुक डोळा ॥१॥ करू जगाचा विनोद । डोळा पाहोनिया छंद ॥धृपद॥ भुललिया संसारे । आले डोळ्यासी माजिरे ॥२॥ तुका म्हणे माथा । कोणी नुचली सर्वथा ॥३॥

1451. पांचमुखी रुद्र स्वये करी स्तुति | चहू मुखी कीर्ति वर्णी ब्रह्मा ॥१॥ देवी देव सर्व विस्मयो पावती | विठोबाची ख्याति कोण वानी ॥२॥ परीक्षितीसाठी प्राण त्यजी सर्व रावणाचा गर्व स्वये हाणी ॥३॥ नामा म्हणे तुज सकळ समान | माझे दोष गुण मानी काय ॥४॥

1451. पाहू गेलिये हरि जागरा । नयन लांचावले नंदकुमारा ॥१॥ तान्हया रे मनमोहना । देहगेहाची तुटली वासना ॥२॥ आदरे आवडी ऐकता नाम । नाममात्रें जालो निष्काम ॥३॥ एका जनार्दनी हरिकीर्तन । समाधीसी तेथे समाधान ॥४॥

1451. संतकृपेने प्राप्त झालेल्या स्थिती-संबंधाने जनांपाशी व संतांपाशी उद्गार) अवघ्याचि संपत्ती आलीया घरा । तुमचिया दातारा आगमने ॥१॥ शीतळ झालो पावन झालो ।

1452. आम्हा एकविधा पुण्य सर्वकाळ । चरणकमळ स्वामीचे ते ॥१॥ चित्ताचे संकल्प राहिले चळण । आज्ञा ते प्रमाण करुनी असो ॥धृपद॥ दुजिया पासाव परतले मन । केले द्यावे दान होईल ते ॥२॥ तुका म्हणे आता पुरला नवस । एकाविण ओस सकळ ही ॥३॥

1452. गुण दोष माझे पाहो नको आता | तारिसी अनंता मज आता ॥१॥ अगाध महिमा काय वानू हरी | गोकुळाभीतरी गाई राखी ॥२॥ अंबऋषीसाठी जन्म सोशियले महत्त्वाचे केले हूड स्वये ॥३॥ नामा म्हणे तुझे नामाचेनि बळ | प्रसादे केवळ लाधलो मी ॥४॥

1452. नसे वैकुंठी अणुमात्र । नाचतां पवित्र कीर्तनी ॥१॥ त्याचा छंद माझे मनी । अनुदिनी कीर्तन ॥२॥ नेणे कांही दुजे आता । कीर्तनापरता छंद नाही ॥३॥ एका जनार्दनी वेध । कीर्तन छंद गोड देखा ॥४॥

1452. आईका हो संत तुम्ही मुनेश्वर । माझिये निर्धार अंतारींचा ॥१॥ विठोबावाचूनि न मनीचि दैवत । न धरी माझे चित्त भाव कोठे ॥२॥

1453. राहाणे ते पायापाशी । आणिका रसी विटोनि ॥१॥ ऐसा धीर देई मना । नारायणा विनवितो ॥धृपद॥ अंतरी तो तुझा वास । आणिका नाष कारणा ॥२॥ तुका म्हणे शेवटींचे । वाटे साचे राखावे ॥३॥

1453. मी तो तुझा दास न करी उदास | मायामोहपाश तोडी देवा ॥१॥ प्राण जावो परी नको करू त्याग करी अंगसंग अंगिकार ॥२॥ अंगीकारी आता अजामेळ अंती | समान श्रीपती सम करी ॥३॥ नामा म्हणे ऐसे वर्णावे म्या किती | नामे केली ख्याति चराचरी ॥४॥

1453. आणिक ते आम्हा न दिसे प्रमाण । कीर्तनावांचून आनु नेणो ॥१॥ राम कृष्ण हरि विठ्ठल उच्चार । करु हा गजर वाहुं टाळी ॥२॥ आनंदे नामावळी गाऊ पै कीर्तनी । श्रुतीं टाळ घोळ लाऊनी गजरेंसी ॥३॥ एका जनार्दनी हाचि आम्हा छंदा । वाऊगा तो ढंग न करु कांही ॥४॥

1453. उपायाच्या करिता श्रेणी । परि जेथ कोणी न पवेचि ॥१॥ तया पावविलो ठाया । संती करुनिया निज कृपा ॥२॥

1454. चंदन तो चंदनपणे । सहज गुणेसंपन्न ॥१॥ वेधलिया धन्य जाती । भाग्ये होती सन्मुख ॥धृपद॥ परिसा अंगी परिसपण । बाणोनि ते राहिले ॥२॥ तुका म्हणे कैची खंती । सुजाती ते टाकणी ॥३॥

1454. वानरांच्या संगे स्वये क्षेम देसी मज हृषिकेशी न बोलावे ॥१॥ रिसांपाशी सदा स्वभावे तुम्ही खेळा | माझिया कपाळा नातुडसी ॥२॥ पक्षि जटायूचे लेंकरू तू होसी | माझ्या का मनासि नातुडसी ॥३॥ लावोनि चरण तारियेली शिळा | कोळियाचा केला अंगिकार ॥४॥

1454. आमुच्या स्वहिता आम्ही जागूं । वाउग्यां न लागूं मार्गासी ॥१॥ करु पुजन संतसेवा । हेंचि देवा आवडते ॥२॥ तुळसीमाळा घालु गळा । मस्तकी टिळा चंदन ॥३॥ मुद्रा अलंकार भूषण । करु कीर्तन दिननिशी ॥४॥

1454. उत्तीर्ण त्यांचे काय व्हावे । न कळे भावे वंदितो ॥१॥ जीव पायी ठेवू म्हणे । लटिकेपणे तो मिथ्या ॥२॥

1455. लय लक्षी मन न राहे निश्चळ । मुख्य तेथे बळ आसनाचे ॥१॥ हे तो असाध्य जी सर्वत्र या जना । भले नारायणा आळवि ॥धृपद॥ कामनेचा त्याग वैराग्य या नांव । कुटुंब ते सर्वविषयजात ॥२॥ कर्म उसंतावे चालत पाउली । होय जो राहिली देहबुद्धि ॥३॥

1455. पतितपावना धांवसी निर्वाणी | ब्रीद चक्रपाणि सत्य केले ॥१॥ काय अपराध कोणाचे पाहिले नाही तुवा त्यागिले नष्टखळा ॥२॥ अजामेळासाठी आहार वजिले | बीज ते भाजिले भवमूळ ॥३॥ नामा म्हणे नागवेंचि बरे | आता उणे पुरे पाहू नका ॥४॥

1455. मागणें ते आम्ही मागूं देवा । देई हेवा कीर्तनी ॥१॥ दुजा हेत नाही मनी । कीर्तनावांचुनी तुमचीया ॥२॥ प्रेमे हरिदास नाचत । कीर्तन होत गजरी ॥३॥ एका जनार्दनी कीर्तन । पावन होती चराचर जाण ॥४॥

1455. उत्तीर्ण त्याचे नव्हिजे आता । जिवही अर्पिता थोडाची ॥१॥ ओंवाळूनि सांडू काया । वरुनी पाया संतांच्या ॥२॥

1456. ऐसे काहो न करा काही । पुढे नाही नास ज्या ॥१॥ विश्वंभरा शरणागत । भूतजात वंदूनि ॥धृपद॥ श्रुतीचे का नेघा फळ । सारमूळ जाणोनि ॥२॥ तुका म्हणे पुढे काही । वाट नाही यावरी ॥३॥

1456. विश्वंभर नाम तुझे कमळापती | जगी श्रुति स्मृति वाखाणिती ॥१॥ गौळिया घरींचे दही लोणी चोरूनी | खाता चक्रपाणि लाजसी ना ॥२॥ आता दीनानाथा तुझे ब्रीद साचे तरी भूषण आमुचे जतन करी ॥३॥ येर ठेवाठेवी कायसी आता | तुम्हा विनवितो नामा केशिराजा ॥४॥

1456. धन्य धन्य कीर्तन जगी । संत तेची सभागी ॥१॥ गाती कीर्तनी उल्हास । सदा प्रेमे हरिदास ॥२॥ नाही आणिक चिंतन । करती आदरे कीर्तन ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । जालो कीर्तनी पावन ॥४॥

1456. उत्तम संचित होते गाठी । तेणेचि या भेटी संतांसवे ॥१॥ सुकृतासी आली फळे । भावबळे लगटोनी ॥२॥

1457. जाला प्रेतरूप शरीराचा भाव । लक्षियेला ठाव स्मशानींचा ॥१॥ रडती रात्रंदिवस कामक्रोधमाया । म्हणती हायहाया यमधर्म ॥धृपद॥ वैराग्याच्या शेणी लागल्या शरीरा । ज्ञानाग्नि भरभरा ब्रम्हत्वेसी ॥२॥ फिरविला घट फोडिला चरणी । माहावाक्य ध्वनि बोंब जाली ॥३॥

1457. शरीराचा भाव तुज नाही देवा | तेथे मी केशवा काय बोलू ॥१॥ अंगदाचे अंगी बळ देसी फार | बहु उपकार कळो आले ॥२॥ तुम्हा नित्य न्याय नोव्हे साचपण | बळि तूते दान देउनि ठके ॥३॥ नामा म्हणे सदा काय म्या गान्हाणे | किती नारायणे देऊ आता ॥४॥

1457. नेणो कळायुक्ती व्युप्तत्ती सर्वथा । करु हरिकथा नाम गाऊ ॥१॥ कलियुगामाजीं साधन वरिष्ठ । श्रेष्ठांचे ते श्रेष्ठ नाम जपुं ॥२॥ हाचि अनुभव बहुतांसी आला । म्हणोनि वर्णिला नाममहिमा ॥३॥ एका जनार्दनी नामयज्ञ कथा । पावन सर्वथा जड मूढा ॥४॥

1457. ऐसा संतांच उपकार । काय मी पमार आठवू ॥१॥ करुनिया अनुमोदन । दिधले वचन अभयाचे ॥२॥

1458. आपुले मरण पाहिले म्या डोळा । तो जाला सोहळा अनुपम्य ॥१॥ आनंदे दाटली तिन्ही त्रिभुवने । सर्वात्मकपणे भोग जाला ॥धृपद॥ एकदेशी होतो अहंकारे आथिला । त्याचा त्यागे जाला सुकाळ हा ॥२॥ फिटले सुतक जन्ममरणाचे । मी माझ्या संकोचे दुरी जालो ॥३॥

1458. जन्मल्यापासूनि सोशिले प्रवास | वियोग पहावया जाले आता ॥१॥ आता एक करी धावणिया धांवा | बुडतो केशवा काढी मज ॥२॥ लाभ नव्हे हानि जाली भागाभाग | तूंचि पांडुरंग पुरविसी ॥३॥ नामा म्हणे ऐसे सर्वस्व रक्षिले | पाषाण तारिले जळामाजी ॥४॥

1458. एकचि नाम वाचे । श्रीरामाचे सर्वकाळ ॥१॥ पर्वत उल्लंघी पापाचे । नाम वाचे वदतांची ॥२॥ आवडी करिता कीर्तन । नासे भवाचें बंधन ॥३॥ श्रेष्ठ साधन कीर्तन । तेणे तोषें जनार्दन ॥४॥

1458. कोठे फावो येता मग । निश्चळ ऐसा हा प्रसंग ॥१॥ आजि संतसंगगुणे । हरिची नामे उच्चारणे ॥२॥

1459. बोळविला देह आपुलेनि हाते । हुताशिली भूते ब्रह्माग्नीस ॥१॥ एकवेळे जाले सकळ कारण । आता नारायण नारायण ॥धृपद॥ अमृतसंजीवनी विजविली खाई । अंगे तये ठायी हारपली ॥२॥ एकादशीविध जागरण उपवास । बारावा दिवस भोजनाचा ॥३॥

1459. दुर्घट ते दुःख लागो नेदी भक्ता | त्याची तुज चिंता असे फार ॥१॥ आणिक प्रकार घडे तो निकट पैठणी प्रकट रूप दावी ॥२॥ जेथुनि सत्वर निघाले स्वदेशा | मुक्त केले महिषा मार्गी जाण ॥३॥ जाणती प्रेमळ कीर्तनासी नर | समाधि निरंतर म्हणे नामा ॥४॥

1459. वसो का भलते ठायी जन । परि कीर्तन करी हरीचें ॥१॥ तोचि सर्वांमध्यें वरिष्ठ । एकनिष्ठपणें होता कीर्तनी ॥२॥ मनी वसो सदा कीर्तन । अहर्निशी ध्यान कीर्तनी ॥३॥ पावन तो तिही लोकी । एका अवलोकीं तयाते ॥४॥

1459. कृपा केली संतजनी । लाविलो भजनी श्रीहरीच्या ॥१॥ नाही तरी जातो वाया । लक्ष भोगावया चौर्‍यांयशी ॥२॥

1460. पिंडदान पिंडे ठेविले करून । तिळी तिळवण मूळत्रयी ॥१॥ सारिले संकल्प एका चि वचने । ब्रह्मी ब्रम्‍हपण सेवटीच्या ॥धृपद॥ सव्य अपसव्य बुडाले हे कर्म । एका एक वर्म एकोविष्णु ॥२॥ पित्यापुत्रत्वाचे जाले अवसान । जनी जनार्दन अभेदेंसी ॥३॥

1460. हिरे जळामधी भिजतील कधी | तैसे कृपानिधी केले आम्हा ॥१॥ आमुचा विकल्प आमुचा विकल्प | आमुचा विकल्प आम्हा नाडी ॥२॥ कामधेनु संगे गाढव बांधिले | तयाचे ते मोले तुके केवि ॥३॥ काय म्या करावे पाठी लागे भोग | नामा म्हणे योग्य तुझ्या हाती ॥४॥

1460. या हो या चला जाऊ कीर्तना । आनंद तेणे मना नाचती वैष्णव ॥१॥ राम कृष्ण हरि वासुदेवा । गातती प्रेमभाव आवडी आदरे ॥२॥ सुख तेथे शांती विरक्ति कोण पुसे । सबाह्म अभ्यंतरीं अवघा वासुदेव वसे ॥३॥ एका जनार्दनी वासुदेवी मन । जन वन तेथे अवघा जनार्दन ॥४॥

1460. खाती आपण जे जेविती । तेचि आणिकाही वाढिती ॥१॥ आजि बहुता भाग्ये भेटी । झाली चरणी पडली मिठी ॥२॥

1461. सरले आता नाही । न म्हणे वेळकाळ काही ॥१॥ विठ्ठल कृपाळु माउली । सदा प्रेमे पान्हायेली ॥धृपद॥ सीण न विचारी भाग । नव्हे निष्ठुर नाही राग ॥२॥ भेदाभेद नाही । तुका म्हणे तिच्याठायी ॥३॥

1461. आशा मनिषा तृष्णा लागलीसे पाठी | धांव जगजेठी स्वामी माझ्या ॥१॥ गेलासि कैउता वाढिले दुश्चिता | अगा कृपावंता स्वामी माझ्या ॥२॥ नामा म्हणे मज नाही कोण गत | तारिसी अनंत स्वामी माझ्या ॥३॥

1461. नवल भजनाचा भावो । स्वतां भक्तांची होय देवो ॥१॥ वाचे करिती हरिकीर्तन । उन्मनी मन निशिदिनी ॥२॥ नाही प्रपंचाचें भान । वाचे सदा नारायण ॥३॥ एका जनार्दनी मुक्त । सबाह्म अभ्यंतरी पतीत ॥४॥

1461. जिकडे जिकडे भासे रवी । प्रभा नीच नवी सांगाते ॥१॥ तैसे केले माझे वाचे । तुम्ही सामार्थ्याचे बोलणे ॥२॥

1462. तुज पाहावे हे धरितो वासना । परि आचरणा ठाव नाही ॥१॥ करिसी कैवार आपुलिया सत्ता । तरि च देखता होइन पाय ॥धृपद॥ बाहिरल्या वेषे उत्तम दंडीले । भीतरी मुंडले नाही तैसे ॥२॥ तुका म्हणे वाया गेलोंच मी आहे । जरि तुम्ही साह्य न व्हा देवा ॥३॥

1462. तुजविण आम्हा कोण हो पोषिता | अहो जी कृपावंता पंढरिराया ॥१॥ न करी विठ्ठला आता लाजिरवाणे | मी तुझे पोसणे पांडुरंगा ॥२॥ काकुळती कोणा येऊ हो मी आता | अनाथाचे नाथा विठ्ठला तू ॥३॥ एक वेळ आता पाहे मजकडे | नामा म्हणे तेहे रंक तुझे ॥ | ४ ॥

1462. तान मान सर्वथा । ते भजन न मने चित्ता ॥१॥ वेडेंवाकुडें तुमचे नाम । गाइन सदोदित प्रेम ॥२॥ वाचा करुनी सोंवळी । उच्चारीन नामावळी ॥३॥ नाम तारक हे जनी । व्यास बोलिले पुराणीं ॥४॥

1462. धन्य काळ आजिचा दिवस । हरिचे दास भेटले ॥१॥ दंडवत घालीन पाया । करीन काया कुरवंडी ॥२॥

1463. दुष्ट आचरण ग्वाही माझे मन । मज ठावे गुण दोष माझे ॥१॥ आता तुम्ही सर्वजाण पांडुरंगा । पाहिजे प्रसंगाऐसे केले ॥धृपद॥ व्याह्याजांवायांचे पंगती दुर्बळ । वंचिज तो काळ नव्हे काही ॥२॥ तुका म्हणे आता जालो शरणागत । पुढिल उचित तुम्हा हाती ॥३॥

1463. माझे मनोरथ पूर्ण कीजे देवा | केशवा माधवा नारायणा ॥१॥ नाही नाही मज आणिक सोयरा न करी अव्हेरा पांडुरंगा ॥२॥ अनाथाचा नाथ होसी तू दयाळा | किती वेळोवेळा प्रार्थ आता ॥३॥ नामा म्हणे जीव होतो कासावीस केली तुझी आस आता बरी ॥४॥

1463. ऐसे सुख कोठे आहे । भजन सोडोनि करिशी काय ॥१॥ सोंडोनि भजनाचा प्रेमा । मुक्ति मागसी अधमा ॥२॥ सांडोनिया संतसंग । काय मुक्ति ते अभंग ॥३॥ एका जनार्दनी मुक्ति । भजन केलिया दासी होती ॥४॥

1463. धन्य झालो कृपा केली । भेटी दिधली अवचिती ॥१॥ सांभाळिले तुम्ही संती । केल्या आर्ती परिपूर्ण ॥२॥

1464. आता भय नाही ऐसे वाटे जीवा । घडलिया सेवा समर्थाची ॥१॥ आता माझ्या मने धरावा निर्धार । चिंतनी अंतर न पडावे ॥धृपद॥ येथे नाही जाली कोणांची मिरास । आल्या याचकास कृपेविशी ॥२॥ तुका म्हणे येथे नाही दुजी परी । राया रंका सरी देवा पायी ॥३॥

1464. समर्थाचे बाळ पांघरे वाकळ | हांसती सकळ लाज कोणा ॥१॥ देव आप्त दैन्य उरे कंचे बापा | आम्हांसि तू का पा विसरलासी ॥२॥ ऐसा तू अविनाश त्रिभुवनचा राजा | नामा म्हणे माझा तूंचि स्वामी ॥३॥

1464. वाहूनिया हाती टाळी । करु भजन प्रेमळीं ॥१॥ विठ्ठल विठ्ठल वाचे वदूं । दुजा नाही आम्हा छंदु ॥२॥ जाऊ पंढरीस नेमे । संतासंगें अनुक्रमे ॥३॥ पुंडलीक चंद्रभागा । दरुशने जाय पापभंगा ॥४॥

1464. नव्हती माझे फुकट बोल । जाणे विठ्ठल सत्य मिथ्या ॥१॥ संतकृपेची हे जाती । ओघेंचि चालती अक्षरे ॥२॥

1465. वैष्णव चोरटी । आली घरासी करंटी ॥१॥ आजि आपुले जतन । करा भांडे पाघुरण ॥धृपद॥ ज्याचे घरी खावे । त्याचे सर्वस्वे ही न्यावे ॥२॥ तुका म्हणे माग । नाही लागो देत लाग ॥३॥

1465. आम्ही काय जागो तुझा अंत पार होसी तू साचार निवारिता ॥१॥ बहु अपराधी जाण यातिहीन | पतितपावन पांडुरंगा ॥२॥ नामा म्हणे ऐसा पातकी पामर | करिसी उद्धार साच ब्रीद ॥३॥

1465. भजन भावे गाऊ भजन भावे ध्याऊ । भजन भावे पाहू विठोबासी ॥१॥ भजन ते सोपे भजन ते सोपे । हरतील पापें जन्मांतरींची ॥२॥ घालूं तुळशीमाळा गोपीचंदन लल्लाटीं । देखता हिंपुटी यम पळे ॥३॥ सांडूंनियां आशा जालो वारकरी । एका जनार्दनी पंढरी पाहू डोळा ॥४॥

1465. न वजो यावरी आता कोठे । सांडुनि चरण हे गोमटे ॥१॥ जोडले ते भाग्ययोगे । येणे काळे संतसंगे ॥२॥

1466. ऐकतो दाट । आले एकाचे बोभाट ॥१॥ नका विश्वासो यावरी । चोर देहाचे खाणोरी ॥धृपद॥ हेचि यांची जोडी । सदा बोडकी उघडी ॥२॥ तुका म्हणे न्यावे । ज्याचे त्यासी नाही ठावे ॥३॥

1466. नेणे घातमात नव्हे कळावंत | शास्त्रज्ञ पंडित तोहि नव्हे ॥१॥ रंकाहुनि रंक संतांचा सेवक | मी नामधारक विठोबाचा ॥२॥ नव्हे बहुश्रुत नव्हे ज्ञानशीळ | नव्हे मी वाचाळ तर्कवादी ॥३॥ नामा म्हणे राया विठोचा डिंगर नामे पैलपार पावविलो ॥४॥

1466. भजन भावाते उपजवी । देव भक्तांतें निपजवी ॥१॥ ऐसा भजनेंचि देव केला । भक्त वडिल देव धाकुला ॥२॥ भक्ताकारणे हा संकल्प । भक्त देवाचाहि बाप ॥३॥ देव भक्ताचीये पोटी । जाला म्हणोनी आवड मोठी ॥४॥

1466. निज सायासे जोडुनी । होते निक्षेपुनी ठेविले ॥१॥ तेचि दिधले माझया हाती । आजी संती कृपादान ॥२॥

1467. आणिकाची सेवा करावी शरीरे । ती येथे उत्तरे कोरडींच ॥१॥ ऐसा पांडुरंग सुलभ सोपारा । नेघे येरझारा याचकाच्या ॥धृपद॥ आणिकाचे देणे काळी पोट भरे । येथील न सरे कल्पांती ही ॥२॥ आणिकाचे भेटी आडकाठी पडे । येथे ते न घडे वचन ही ॥३॥

1467. तरी मी गाण नव्हे गाणीव करी ॥ जेणे तुमते हरी संतोषउपजे ॥१॥ जाण नव्हे मी ते जाणीव हे करी ॥ जेणे तुमते हरी संतोषउपजे ॥ २॥ दाता नव्हे जे मी दातृत्व ते करी ॥ जेणे तुमते हरी संतोषउपजे ॥ ३॥ बहुरूपि नव्हे जे मी अभिनव नट धरी ॥ जेणे तुमते हरी संतोषउपज़े ॥ ४॥

1467. जीव परमात्मा दोन्ही । ऐसे जाणती तेचि ज्ञानी ॥१॥ ऐस असोनि संपन्न । सदा करिती माझे भजन ॥२॥ माझ्या भजना हाती । उसंतु नाही दिवसराती ॥३॥ जन नोहें जनार्दन । एका जनार्दनी लोटांगण ॥४॥

1467. नेणोनिया आपपर । होते सुकर निक्षेपींचे ॥१॥ तेणे हाती धरोनिया । संती ठाया पावविलो ॥२॥

1468. दुर्जनाची जाती । त्याचे तोंडी पडे माती ॥१॥ त्याची बुद्धि त्यासी नाडी । वाचे अनुचित बडबडी ॥धृपद॥ पाहे संतांकडे । दोषदृष्टी सांडी भडे ॥२॥ उंच निच नाही । तुका म्हणे खळा काही ॥३॥

1468. लटिका मी गाईन लटिका मी नाचेन | संतासि देखोन लटिका लवे ॥१॥ लटिका माझा भाव लटिकी माझी भक्ति | तू तंव श्रीपती कृपासिंधु ॥२॥ लटिकी माझी क्रिया लटिके माझे कर्म | परि सत्य तुझे नाम गातु असे ॥३॥ लटिके माझे ध्यान लटिके माझे ध्यान | तू तंव सहजगुण सत्यरूप ॥४॥