वारकरी रोजनिशी

1665. अनाथाचा नाथ भक्तांचा कंवारी | पुराणी हे थोरी ऐकियली ॥१॥ ऐकोनिया कीर्ति आलो तुजपाशी | निवारी दुःखासी केशिराजा ॥२॥ त्रितापे तापलो दुःखे आहाळलो | कासाविस जालो दयासिंधू ॥३॥ तुजवीण आता कोणाते मी सांगू | तोडी हा उद्वेगु नारायणा ॥४॥

1665. गव्हंची राशी जोडिल्या हाती । सकळ पक्कान्ने तै होती ॥१॥ ऐसा नरदेह उत्तम जाण । वाचे वदे नारायण ॥२॥ द्रव्य जोडितां आपुले हाती । सकळ पदार्थ घरा येती ॥३॥ भावे करी संतसेवा । एका जनार्दनी प्रिय देवा ॥४॥

1666. जालो आता दास । माझे तोडोनिया पाश ॥१॥ ठाव द्यावा पायापाशी । मी तो पातकाची राशी ॥धृपद॥ सकळ ही गोवा । माझा उगवूनि देवा ॥२॥ तुका म्हणे भय । करा जवळी ते नये ॥३॥

1666. कृपा करोनि त्वा मज प्रसन्न व्हावे | आणि म्या मागावे बुद्धिज्ञान ॥१॥ ऐसी भुली मज न घाली पांडुरंगा | बिघड संत्संगा न करी मज ॥२॥ मोक्षासी साधन एका ते उपाधी | दाखवुनि बुद्धिभ्रंश केले ॥३॥ एका पुत्र कलत्र राज्याचा संभ्रम | दावोनी दुर्गम भ्रम केला ॥४॥

1666. वेदोक्त पठण करिता चढे मान । तेणे होय पतन कर्मभूमी ॥१॥ सोपे ते साधन संतांसी शरण । तेणे चुके बंधन जडजीवां ॥२॥ अभ्यासाचा सोस वाउगाची द्वेष । न करी सायास नाम जपे ॥३॥ एका जनार्दनी सायासाचे भरी । नको पडुं फेरी चौर्‍याशींच्या ॥४॥

1667. अंतरीचे जाणा । तरि का येऊ दिले मना ॥१॥ तुमची करावी म्या सेवा । आता अव्हेरिता देवा ॥धृपद॥ नव्हती मोडामोडी । केली मागे तेचि घडी ॥२॥ तुका म्हणे दिला ठाव । पायी लागो दिला भाव ॥३॥

1667. अनंता जन्मींचे चुकवी सांकडे | काय मी बापुडे वानु कैसे ॥१॥ सगुण गुणाची वोळलिसे मूर्ति | राहो माझे चित्ती निरंतर ॥२॥ माझा मीच जालो सकळ व्यापारी | संसारा बाहेरी काढी कोण ॥३॥ नामा म्हणे मज नको गोवू आशा | पावन परेशा केशिराजा ॥४॥

1667. पालटे भावना संताचे संगती । अभाविकांहि भक्ति प्रगटतसे ॥१॥ ऐसा ज्याचा उपकार । मानिती निर्धार वेदशास्त्रे ॥२॥ तारितीं आणिकां देऊनि विठ्ठलमंत्र । एका जनार्दनी पवित्र नाम गाती ॥३॥

1668. पवित्र होईन चरित्र उच्चारे । रूपाच्या आधारे गोजिरिया ॥१॥ आपुरती बुद्धि पुण्य नाही गाठी । पायी घाली मिठी पाहे डोळा ॥धृपद॥ गाईन ओविया शिष्टांच्या आधारे । सारीन विचारे आयुष्या या ॥२॥ तुका म्हणे तुझे नाम नारायणा । ठेवीन मी मना आपुलिया ॥३॥

1668. जेथे जेथे मन जाईल गा माझे | तेथे तेथे तुझे रूप असो ॥१॥ ऐसी मज संवई लावी निरंतर | जन्मजन्मांतरी केशिराजा ॥२॥ आपणांस काम जरूर कायसा | आता पंढरीशा आटोपावे ॥३॥ नामा म्हणे नको पाहो माझी लाज | संसाराचे बीज मूळ खुडी ॥४॥

1668. संत केवळ घातकी पाही । परी त्यासि पातक नाही ॥१॥ निजबोधाचे करुनी फांसे । दोघे गोसावी मारिले कैसे ॥२॥ अती खाणोरिया कर्म करी । दिवसा जाळिले गांव चारी ॥३॥ एका जनार्दनी घातकी मोठे । त्यासी अंतक केवी भेटे ॥४॥

1669. काय ऐसा जन्म जावा वायाविण । काही तरी ॠण असो माथा ॥१॥ कोणे तरी काळे होईल आठव । नाही जरी भाव भार खरा ॥धृपद॥ शता एकातरी जन्माच्या शेवटी । कृपाळुवा पोटी येईल दया ॥२॥ तुका म्हणे तरी नाही फांको देत । सर्वाचे उचित सापडले ॥३॥

1669. आम्ही काय जाणो तुझा अंतपार | होसी निरंतर निवारिता ॥१॥ बहु अपराधी जाणा या तिहीन | पतितपावन तुम्ही देवा ॥२॥ नामा म्हणे ऐसा पातकी पामर | करिसी उद्धार साच बीदे ॥३॥

1669. छळणे करुनी बोलता । तात्काळ जाली समाधी अवस्था । सद्भावे विनटतां संता । न कळे तत्त्वता काय देती ॥१॥ जाणा जाणते सकळ । ज्यासी निजप्राप्तीची कळवळ । तिही सांडोनि स्थळ । संतजन वंदावे ॥२॥ एका जनार्दनी तान्हें । भुकाळू पै मागूं नेणे । कुर्वाळूनियां स्तने । जनार्दने लाविले ॥३॥

1670. नाही कोणी दिस जात वायाविण । साध्य नाही सीण लटिकाचि ॥१॥ एकाचिये माथा असावे निमित्त । नसो नाही हित कपाळी ते ॥धृपद॥ काही एक तरी बोलायाचा जागा । नेदिती वाउगा उभा ठाको ॥२॥ तुका म्हणे वर्मे कळो येती काही । ओळखी जे ठायी होईल ते ॥३॥

1670. अग्निमाजि पडे बाळू | माता धांवे कनवाळू ॥१॥ तैसा धांवे माझिया काजा | अंकिला मी दास तुझा ॥२॥ सवेंचि झेपावे पक्षिणी | पिली पडतांचि धरणी ॥३॥ भुकेले वत्स रावे | धेनु हुंबरत धांवे ॥४॥

1670. नरदेहीचा हाचि मुख्य स्वार्थ । संतसंग करी परमार्थ ॥१॥ आणिक नाही पा साधन । मुखी हरि हरि स्मरण ॥२॥ सोडी द्रव्य दारा आशा संतसंगे दशा पावावी ॥३॥ जरी पोखालें शरीर । तरी ते केव्हाहीं जाणार ॥४॥

1671. करील ते काय नव्हे विश्वंभर । सेवका दरिद्र लाज नाही ॥१॥ मजपासूनि हे पडिले अंतर । काय तो अव्हेर करू जाणे ॥धृपद॥ नामाच्या चिंतने नासी गर्भवास । नेदी करू आस आणिकाची ॥२॥ तुका म्हणे नेणो किती वाया गेले । तया उद्धरिले पांडुरंगे ॥३॥

1671. धेनु विये वनी तीसि कचि सुयणी | तरी ते वत्स स्तनी लावी कवण ॥१॥ भुजंगाची पिली उपजतांचि वेगळी | त्यांसी डंखू शिकविले हो कोणी ॥२॥ सहज लक्षण जयाचिये ठायी | तो आपुलिये सोई धांवतसे ॥३॥ उपजतांचि फूल मोगन्यांच्या माथा | त्यासी परिमळता कोणे लावियेली ॥४॥

1671. हरिनाम स्मरतो म्हणोनि आचरसी दोष । श्रवण स्मरण भक्ति तेणे पडली वोस ॥१॥ हरिनामाचेनि बळे करिसी अदर्ध । देवाचेनी तुमचे शुद्ध नोहें कर्म ॥२॥ दुर्वासाचेनि कोपे अंबऋषीस शाप । देवाचे चक्रें त्या दिधले संताप ॥३॥ सत्यवती धर्म सदयज्ञनिष्ठ । असत्य वचनी त्याचा झाला अंगुष्ठ ॥४॥

1672. संध्या करितोसी केशवाच्या नावे । आरंभी ते ठावे नाही कैसे ॥१॥ किती या सांगावे करूनि फजित । खळ नेणे हित जवळी ते ॥धृपद॥ माजल्या न कळे उचित ते काय । न द्यावे ते खाय द्यावे सांडी ॥२॥ तुका म्हणे घेती भिंती सवे डोके । वावसी ते एके अंधारली ॥३॥

1672. करीन ह्मणसी व्यापार ॥ नाम चोखट करी अक्षर ॥१॥ देवा तुझा मी व्यापारी ॥ सेवा करीन नानापरी ॥ २॥ धर्म खर्डा केला जमा ॥ खर्च घातला पूर्वकर्मा ॥ ३ ॥ दोन्ही रोजनामे महिन्याचे ॥ एकादशी द्वादशी पोत्याचे ॥ ४ ॥

1672. नको दुजी रे वासना । मिठी घाली संतचरणा । पंढरीचा राणा । आपोआपा हृदयी ॥१॥ हाचि धरी रे विश्वास । सांडी वाउगा हव्यास । नको आशा तृष्णा पाश । परतें टाकी सकळ ॥२॥ भवावदभक्तीचें लक्षण । सर्वांभुतीं समाधान । पाहता दोष आणि गुण । वाउगा शीण मना होय ॥३॥ सर्वांभुतीं देव आहें । सर्व भरुनी उरला पाहे । रिता नाही कोठे ठाव । देवाविण सर्वथा ॥४॥

1673. दुधाचे घागरी मद्याचा हा बुंद । पडिलिया शुद्ध नव्हे मग ॥१॥ तैसे खळा मुखे न करावे श्रवण । अहंकारे मन विटाळले ॥धृपद॥ काय करावी ती बत्तीस लक्षणे । नाक नाही तेणे वाया गेली ॥२॥ तुका म्हणे अन्न जिरो नेदी माशी । आपुलिया जैसी संसर्गे ॥३॥

1673. माता पिता बंधु कुळगुरु दैवत | सखा सर्व गोत केशिराजा ॥१ | जन्मोनि पोसणा तुझा मी अंकिला | आणिकांचा पांगिला न करी देवा ॥२॥ विष्णुदास नामा विनवितो केशवा | झणी घालिसी देवा संसारासी ॥३॥

1673. संतवचनें देव जोडे । सायुज्य मुक्ति पाया पडे । संतवचने सांकडे । नुरेचि कांही ॥१॥ धन्य धन्य संतसंग । उभा तेथे श्रीरंग । लक्ष्मीसहित अभंग । तिष्ठे सदा ॥२॥ संतवचनें कर्म झडे । संतवचनें मोक्ष जोडे । संतवचनीं तीर्थ झडे । धन्य संग संताचा ॥३॥ संतवचने तुटे उपाधी । संतवचनें सरे आधिव्याधी । संतवचनेंक भवनदी । प्राणी तरती ॥४॥

1674. सांगावे हे बरे असते हे पोटी । दुःख देते खोटी बुद्धि मग ॥१॥ आपला आपण करावा वेव्हार । जिंकोनि अंतर मन ग्वाही ॥धृपद॥ नाही मागे येत बोलिले वचन । पावावा तो सीण बरा मग ॥२॥ तुका म्हणे बहु भ्यालो खटपटे । आता देवा खोटे शब्द पुरे ॥३॥

1674. दाविसी अनंता स्वरूपे अनेक ॥ वाउगाचि शोक वाढबिसी ॥ ९॥ आपण मानसी विचारान पाहे ॥ सावधान होये तुजपार्यी ॥ २॥ तूच परमार्थ भक्ता अंगसंगे ॥ तारि पांडुरंगे बुतांसी॥ २॥ नामा झ्णे हरी निर्वोणाचे वीज ॥ मजसाठी गुज सांगा वेगी ॥ ४॥.

1674. संतवचने साधे मुक्ति । संतवचनें बह्मस्थिती । कर्माकर्माची शांती । संतवचनें ॥१॥ संतवचनें याग । संतवचनें सांग योग । संतवचनें अनुराग । घडता संग संतांचा ॥२॥ संतवचनें ब्रह्माप्राप्ती । संतवचनें सायुज्य मुक्ती । ब्रह्मादि पदें येती । संतवचने समोर ॥३॥ संतवचनें सर्व सिद्धि । संतवचनें समाधी । संतवचनें उपाधि । एका जनार्दने तुटतसे ॥४॥

1675. परिसे वो माते माझी विनवणी । मस्तक चरणी ठेवीतसे ॥१॥ भागीरथी महादोष निवारणी । सकळा स्वामिणी तीर्थांचिये ॥धृपद॥ जीता भुक्ती मोक्ष मरणे तुझ्या तिरी । अहिक्यपरत्री सुखरूप ॥२॥ तुका विष्णुदास संतांचे पोसने । वागपुष्प तेणे पाठविले ॥३॥

1675. काय आम्हापाशी आहे धन वित्त | दान ते उचित देऊ काय ॥१॥ देता घेता आम्हा पुरे पुरे जाले | संगती त्यागिले भिवोनिया ॥२॥ काय वाणू गुण भिकारपणाची | होसी पंढरीची नामनीका ॥३॥ नामा म्हणे पुढे दाखवी मारग | आम्ही तुज मार्गे येऊ सुखे ॥४॥

1675. सगुण चरित्रें परम पवित्रें सादर वर्नावी । सज्जनवृदें मनोभावे आधी वंदावीं ॥१॥ संतसंगे अंतरंगे नाम बोलावें । कीर्तनरंगें देवा सन्निध सुखें डोलावें ॥२॥ भक्तिज्ञानाविरहित गोष्टी इतरां न कराव्या । प्रमभरें वैराग्याच्या युक्ति विवराव्या ॥३॥ जेणे करुनी मुर्ति ठसावी अंतरी श्रीहरीची । ऐशी कीर्तनमार्यादा आहे संतांच्या घरची ॥४॥

1676. तुम्ही विश्वनाथ । दीनरंक मी अनाथ ॥१॥ कृपा कराल ते थोडी । पाया पडिलो बराडी ॥धृपद॥ काय उणे तुम्हापाशी । मी तो अल्प चि संतोषी ॥२॥ तुका म्हणे देवा । काही भातुके पाठवा ॥३॥

1676. देव दगडाचा भक्त हा मावेचा | संदेह दोघांचा फिटे कैसा ॥१॥ ऐसे देव तेहि फोडिले तुरकी | घातले उदकी बोभातीना ॥२॥ ऐसिया देवासी वाहिले टिळे डोळे | भक्त बाळे भाळे नागविले ॥३॥ ऐसीहि दैवते नको दावू देवा | नामा म्हणे केशवा विनवितसे ॥४॥

1676. सर्वांगी सुवास परि तो उगला न राहे । सभोंवते तरुवर चंदन करिताचि जाये ॥१॥ धणी धाय परी परी त्याची भुक्ति न धाये । सागर भरिता परी त्या सरिता समाये ॥२॥ वैरागर मणी पुर्ण तेजाचा होय । सभोंवते हारळ हिरे करिताचि जाय ॥३॥ एका जनार्दनी पुर्ण जालासे निज । आपणासारिखें परी ते करितसे दुजे ॥४॥

1677. पिंड पदावरी । दिला आपुलिया करी ॥१॥ माझे जाले गयावर्जन । फिटले पितरांचे ॠण ॥धृपद॥ केले कर्मांतर । बोंब मारिली हरीहर ॥२॥ तुका म्हणे माझे । भार उतरले ओझे ॥३॥

1677. माझे गुणदोष जरि विचारिसी | सर्व नारायणा अपराधी ॥१॥ सेवाहीन दीन पातकाची रासी | आता विचारिसी काय ऐसे ॥२॥ अंगुष्ठ धरूनि मस्तकापर्यंत | अखंड दुष्कृत आचरलो ॥३॥ स्वप्नामाजी तुझी घडली नाही भक्ति | पुससी विरक्ति कोठोनिया ॥४॥

1677. आली आषाढी जाये पंढरीसी । चित्त पायापाशी विठोबाच्या ॥१॥ वैष्णव गर्जती नामामृत सार । फुटतसे पाझर कामक्रोधा ॥२॥ एका जनार्दनी धरुनीविश्वास । जाये पंढरीस होय संतांचा दास ॥३॥

1678. मथुरेच्या राया । माझे दंडवत पाया ॥१॥ तुमचे कृपेचे पोसने । माझा समाचार घेणे ॥धृपद॥ नाम धरिले कंठी । असे आर्तभूत पोटी ॥२॥ जीवीचे ते जाणा । तुका म्हणे नारायणा ॥३॥

1678. काय करू आता देवा विश्वंभरा | मजलागी थारा नाही कोठे ॥१॥ उबगति सोयरी धायरी समस्त | काय करू अंत पाहसी माझा ॥२॥ तूंचि मातापिता गुरुबंधू होसी | जाऊ मी कोणासी शरण आता ॥३॥ पायी थारा मागे नाम्याची विनंति | चित्त था श्रीपति आता वेगे ॥४॥

1678. धन्य हरिहर भवभयाहर । आठव सत्वर करी मना ॥१॥ तयांच्या चिंतनीं हरतील दोष । नित्य होय वास वैकुंठासी ॥२॥ नारदादि संता करावे नमन । धरावे चरण हृदयकमळीं ॥३॥ एका जनार्दनी संतचरण ध्याता । मुक्ति सायुज्यता हातं येते ॥४॥

1679. जाय तिकडे लागे पाठी । नाही तुटी आठवाची ॥१॥ हिरोनिया नेले चित्त । माझे थीत भांडवल ॥धृपद॥ दावूनिया रूप डोळा । मन चाळा लावियेले ॥२॥ आणीक तोंडा पडिली मिठी । कान गोठी नाइकती ॥३॥

1679. आसनो शयनी भोजन मनी | तुझे पाय दोन्ही दावी मज ॥१॥ संसार कल्मष समूळ छेदिसी | दावी अहर्निशी पाय मज ॥२॥ हरी ध्यानी मनी भक्ता तू परेशा | अनाथ कोंबसा गोवळिया ॥३॥ नामा म्हणे नाम ऐको सर्वोत्तमा | संसारींच्या थमा वारी देवा ॥४॥

1679. पंढरीची वारी आहे ज्याचे घरी । तोचि अधिकारीं धन्य जगी ॥१॥ आपण तरुनी तारितसे लोका । भुक्ति मुक्ति देखा तिष्ठताती ॥२॥ धर्म अर्थ काम हे त्याचे अंकित । एका जनार्दनी मात धन्य त्याची ॥३॥

1680. नको ऐसे जाले अन्न । भूक तहान ते गेली ॥१॥ गोविंदाची आवडी जीवा । करीन सेवा धणीवरी ॥धृपद॥ राहिले ते राहो काम । सकळ धर्म देहीचे ॥२॥ देह घरिला त्याचे फळ । आणीक काळ धन्य हा ॥३॥

1680. नव्हे माझे कांही नेणे तुजविण | दुजे बोझे घेऊनि जड बहु ॥१॥ रंग नानासूनि अनेक पुतळे | तैसा तुझा खेळ नकळे कोण्हा ॥२॥ नामा म्हणे तुझी नकळे करणी | जन्मोजन्मी चरणी ठेवी मज ॥३॥

1680. धन्य पंढरीची वारी । सदा वसे जया घरी ॥१॥ तोचि देवाचा आवडता । कळिकाळा मारी लाथा ॥२॥ आलिया आघात । निवारी स्वये दिनानाथ ॥३॥ कळिकाळाची बाधा । नोहे तयासी आपदा ॥४॥

1681. वाट पाहे हरी का नये आझूनि । निष्ठुर का मनी धरियेले ॥१॥ काय करू धीर होत नाही जीवा । काय आड ठेवा उभा ठेला ॥धृपद॥ नाही माझा धावा पडियेला कानी । कोठे चक्रपाणी गुंतलेती ॥२॥ नाही कळो आले अंतरा अंतर । कृपावंत फार ऐकतो ॥३॥

1681. हस्तीच्या चरणावरी बैसे माशी | नमन तयासी करावया ॥१॥ तैसे कायसे मी केवढे बापुडे | लागे कोणीकडे देवराया ॥२॥ नामा म्हणे तैसे मी एक दुबळे | चरणावेगळे करू नको ॥३॥

1681. भाळे भोळे वारकरी । हरिनामागजरीं नाचती ॥१॥ त्यांचा संग देई देवा । नको हेवा दुजा कांही ॥२॥ त्यांचे चरणी राहो मन । आणिक साधन दुजे नको ॥३॥ म्हणती हरि करिती वारी । याहुनी थोरी कोण आहे ॥४॥

1682. नाही दिले कधी कठिण उत्तर । तरी का अंतर पडियेले ॥१॥ म्हणऊनि आता वियोग न साहे । लांचावले देहे संघष्टणे ॥धृपद॥ वेळोवेळा वाचे आठवितो नाम । अधिकचि प्रेम चढे घेता ॥२॥ तुका म्हणे पांडुरंगे जननिये । घेऊनि कडिये बुझाविले ॥३॥

1682. कृपणाचे धन असे भूमि आंत | तेथे जाय चित्त जेथे धन ॥१॥ ऐसी मज देवा लावावी हे सवे | हेंचि मज द्यावे पांडुरंगा ॥२॥ जेथे जेथे मन जाईल हे माझे | तेथे तेथे तुझे रूप भासे ॥३॥ नामा म्हणे मी सर्वोपरी अज्ञान विभवी आम करून पांडुरंगा ॥४॥

1682. आवाडी जाती पंढरीसी । अहर्निशी ते वारकरी ॥१॥ तयांचे पायी माझे भाळ । सर्वकाळ असो देवा ॥२॥ हाती टाळ मुखी नाम । नेणती सकाम दुसरे ॥३॥ एकविध तयांचे मन । शरण एका जनार्दन ॥४॥

1683. आता न करी सोस । सेवीन हा ब्रम्हरस ॥१॥ सुखे सेवीन अमृत । ब्रम्हपदींचे निश्चिंत ॥धृपद॥ तुमचा निज ठेवा । आम्ही पाडियेला ठावा ॥२॥ तुका म्हणे देवराजा । आता लपलेती वाया ॥३॥

1683. तुझिया चरणाचे तुटता अनुसंधान | नेले माझे मन षड्वर्गी ॥१॥ धांव गा विठ्ठला सोडवी आपुला दास | थोर कासावीस केलो बापा ॥२॥ कर्म कुळाचार क्रोध हा अनिवार | मदे निरंतर भ्रांत केले ॥३॥ मछरे तुजसी दुरावले देवा | लोभे केला गोवा गर्भवासी ॥४॥

1683. पायांवरी ठेविती भाळ । ते प्रेमळ वारकरी ॥१॥ जन्मोजन्मी त्यांचा संग । द्या अभंग सर्वदा ॥२॥ सर्वकाळ वाचे । दुजे साचे नाठविती ॥३॥ एका जनार्दनी त्यांचा संग । घडावा सर्वांगे मजसी ॥४॥

1684. जेथे जेथे जासी । तेथे मजचि तू पाहासी ॥१॥ ऐसा पसरीन भाव । रिता नाही कोणी ठाव ॥धृपद॥ चित्त जडले पायी । पाळती हे ठायी ठायी ॥२॥ तुका म्हणे पोटी । देवा घालुनि सांगे गोष्टी ॥३॥

1684. मनी जे जे देखे परी दृष्टी नेणे | प्रेमाची ते खूण जाणावया ॥१॥ काय करू माय बाप गा विठ्ठला | मजसि का अबोला धरिलासी ॥२॥ मानसी वसणे प्रत्यक्ष पाहणे | तुझे नाम गाणे तरी साच ॥३॥ नामा म्हणे किती सांगावे गा तुज | केशवा है गुज पुरवी माझे ॥४॥

1684. आषाढी पर्वकाळ । निघताती संतमेळ । करिती गदारोळ । विठ्ठलकीर्तनीं ॥१॥ धन्य धन्य त्यांचे कुळ । पावन ते सकळ । येवोनि उतावीळ । विठ्ठल भेटती ॥२॥ करती चंद्रभागे स्त्रान । पुंडलिकाचें अभिवंदन । तीर्थ प्रदक्षिणा दरुशन । विठ्ठलाचें ॥३॥ एकादशी करती व्रत । नमें जागरण करीत । आनंदे भरीत नाचत । विठ्ठलासमोर ॥४॥

1685. मुक्तीपाग नाही विष्णुचिया दासा । संसार तो कैसा न देखती ॥१॥ बैसला गोविंद जडोनिया चित्ती । आदि तोचि अंती अवसान ॥धृपद॥ भोग नारायणा देऊनि निराळी । ओविया मंगळी तोचि गाती ॥२॥ बळ बुद्धि त्यांची उपकारासाठी । अमृत ते पोटी साठविले ॥३॥

1685. पुंडलिक वरद आनंदे अभेद | विठ्ठल विद्गद नाम तुझे ॥१॥ पाव गा वेगी मजलागी झडकारी | बुडतो भवसागरी तारी मज ॥२॥ आकांत अवसरी स्मरिला गजेंद्र | दीनानाथ ब्रीद साच केले ॥३॥ स्मरली संकटी द्रौपदी वनवासी| धांवुनि आलासी लवलाही ॥४॥

1685. धर्म अर्थ काम । जिही अर्पिला संपुर्ण ॥१॥ तेचि जाती जा वाटा । पंढरी चोहटा नाचती ॥२॥ आणिकांसी नोहे प्राप्ती । संत गाती तो स्वादु ॥३॥ शीण आअदि अवसानी । पंढरपूर न देखता नयनी ॥४॥

1686. सापडला हाती । तरी जाली हे निश्चिंती ॥१॥ नाही धावा घेत मन । इंद्रियांचे समाधान ॥धृपद॥ सांडियेला हेवा । अवघा संचिताचा ठेवा ॥२॥ तुका म्हणे काम । निरसुनिया घेतो नाम ॥३॥

1686. माझ्या बोबडिया बोला | चित्त द्यावे बा विठ्ठला ॥१॥ वारा जाय भलत्या ठाया | तैसी माझी रागछाया ॥२॥ गाता येईल तेणेंचि गावे | येरी हरि हरि म्हणावे ॥३॥ तान मान नेणे देवा | नामा विनवितो केशवा ॥४॥

1686. नको तुझे आम्हा कांही । वास पंढरीचा देई ॥१॥ दुजे कांही नको आम्हा । द्यावा चरणाचा महिमा ॥२॥ संतांची संगत । दुजा नाही कांही हेत ॥३॥ काकुलती येतो हरी । एका जनार्दनी निर्धारी ॥४॥

1687. सेवीन उच्छिष्ट लोळेन अंगणी । वैष्णवा चरणी होइन किडा ॥१॥ ऐसे जन्म आता मज देई देवा । आवडी हे जीवा सर्व काळ ॥धृपद॥ त्यांचे चरणरज येती अंगावरी । वंदीन ते शिरी जाईन मागे ॥२॥ तुका म्हणे येथे राहिलासे भाव । सकळ ही वाव जाणोनिया ॥३॥

1687. काया मने वाचा नेणो भक्तिभाव | करिसी उपाव केशिराजा ॥१॥ थोरपणासाठी मन घे हव्यासु | मी तो कासाविस होय देवा ॥२॥ सर्वांभूतांमाजी समत्वे दिससी | नामा म्हणे ऐसी दावी लीला ॥३॥

1687. ऐसी प्राप्ति कै लाहीन । संतसंगती राहीन । त्यांचे संगती मी ध्याईन । नाम गाईन अहर्निशी ॥१॥ भावे धरलिया संतसंग । सकळ संगा होय भंग । अभयसितां आगळे योग । पळे भवरोग आपभयें ॥२॥

1688. क्षेम देयाला हो । स्फुरताती दंड बाहो ॥१॥ आता झडझडा चाले । देई उचलू पाउले ॥धृपद॥ सांडी हंसगती । बहु उत्कंठा हे चित्ती ॥२॥ तुका म्हणे आई । श्रीरंगे विठाबाई ॥३॥

1688. समर्थपणे रंका का गांजितसा स्वामी | हे काये स्वधर्मी मिळतसे ॥१॥ आपुली करणी न विचारा मनी | दुसरियास झणी बोल ठेवा ॥२॥ निर्गुण निराकार होतेंती शून्यपणे | आम्हांसी असणे तेचि ठाया ॥३॥ सुखे एकरूप होतो तुझे पोटी | कासया हे सृष्टी वाढविली ॥४॥

1688. देहाचिया आशा पुत्रादिक धन । कासया बंधन घडे मग ॥१॥ सांडोनि उपाधी करावे भजन । तेणे जनार्दन कृपा करी ॥२॥ एका जनार्दनी निराशी तो धन्य । तयाचे चरण वंदु आम्ही ॥३॥

1689. जेणे वेळ लागे । ऐसे सांडी पांडुरंगे ॥१॥ कंठ कंठा मिळो देई । माझा वोरस तू घेई ॥धृपद॥ नको पीतांबर । सांवरू हे अळंकार ॥२॥ टाकी वो भातुके । लौकिकाचे कवतुके ॥३॥

1689. नेणे भक्ति कांही करू कैसी सेवा | हे तो मज देवा समजेना ॥१॥ करू कैसा जप करू कैसे ध्यान | नाही माझे मन स्थिर देवा ॥२॥ कामक्रोध यांची मोठी हे जाचणी | जालो वेड्यावाणी समजेना ॥३॥ नामा म्हणे माझे सांवळे विठाई येऊनिया राही हृदयामाजी ॥४॥

1689. संत सज्जन जिवलग माझे । त्यांचे चरण चुरीन वोजे ॥१॥ त्यांचे संगे सुख मना होय । आनंद आनंदी पाहता होय ॥२॥ त्यांचे पिसे मजलागी मोठें । ऐसे भाविक केवी भेटे ॥३॥ त्यांचे नामाची घेऊ धणीं । तया जाऊ लोटांगणी ॥४॥

1690. दावूनिया कोणा काही । तेचि वाही चाळविली ॥१॥ तैसे नको करू देवा । शुद्धभावा माझिया ॥धृपद॥ रिद्धिसिद्धी ऐसे आड । येती नाड नागवू ॥२॥ उदकाऐसे दावुनि ओढी । उर फोडी झळई ॥३॥

1690. तुज दिले आता यत्न करी याचा | जीवभाव वाचा काया मने ॥१॥ भागलो दातारा शीण जाला भारी | आता मज तारी अनाथासी ॥२॥ नेणता सोसिली तयांची आटणी | नव्हती ही कोणी कांही माझी ॥३॥ वर्म नेणे दिशा हिंडती मोकाट | इंद्रिय सुसाट सर्व पृथ्वी ॥४॥

1690. होईन मी दास कामारी संताचा । संकल्प हा साचा जीवभावें ॥१॥ घालीन लोटांगण करीन पुजन । भावे वोवाळीन प्राण माझा ॥२॥ आणिक सायास न करी कांही आस । होईल निजदास संतचरणी ॥३॥ एका जनार्दनी हेंचि वाटे बरें । आणिक दुसरे नको कांही ॥४॥

1691. तुझे चरणी चित्त रंगले अनुरागे | बहुजन्मी वियोगे शिणले होते ॥१॥ आहाळले पोळले तापत्रयी पीडिले | तृष्णे विभांडिले नानापरी ॥२॥ काम क्रोध लोभ दंभ मद मत्सर | इही निरंतर जाजावले ॥३॥ बुडतिया अवचटे लाभे पै सांगडी | ते जीवे न सोडी तैसे जाले ॥४॥

1691. संताचिये द्वारी होईन द्वारपाळ । न सांगता सकळ करीन काम ॥१॥ तेणे माझ्या जीवा होईल समाधान । यापरतें साधन आणिक नाही ॥२॥ शेष उष्टावळी काढीन पत्रावळी । पूर्वकर्मा होळी सहज होय ॥३॥ एका जनार्दनी हेंचि पै मागत । नाही दुजा हेत सेवेविण ॥४॥

1692. तरी आम्ही तुझी धरियेली कास । नाही कोणी दास वाया गेला ॥१॥ आगा पंढरीच्या उभा विटेवरी । येई लवकरी धावा नेटे ॥धृपद॥ पालवितो तुज उभरोनि बाहे । कृपावंता पाहे मजकडे ॥२॥ तुका म्हणे तुज बहु कान डोळे । का हे माझे वेळे ऐसी परी ॥३॥

1692. न विचारिता बळि घातला पाताळी | सवेंचि कणव उपजली तये वेळी |द्वार न संडिसि कवणेकाळी | ऐसी तुझी करणी दातारा ॥१॥ अगा केशवा सुजाणा | गान्हाणे सांगू कवणा |तुझिये नामे तुटे बंधना | देवकीनंदना वासुदेवा ॥२॥ वसुदेव बोदवडी | आपदा करोन एवढी |मग त्या कंसा केवी धाडी | मोक्ष तया दिधला ॥३॥ सुदामा सांगाते जेवी | धान्य मागे गांवोगांवी |आपदा करोनि बहू ही | मग त्यासी राज्य दिधले ॥४॥

1692. संताचिये घरी होईन श्वानयाती । उच्छिष्ट ते प्रीति मिळेल मज ॥१॥ तेणे या देहाची होईल शुद्धता । भ्रम मोह ममता निवारेल ॥२॥ आशा पाश सर्व जातील तुटोनी । जीव हा बंधनीं मुक्त होय ॥३॥ एका जनार्दनी भाकीन करुणा । श्रीसंतचरणा वारंवार ॥४॥

1693. करावा काटाळा नव्हे हे उचित । आधी च का प्रीत लावियेली ॥१॥ जाणतसा तुह्मी लाघव रूपाचे । आपुले ते जीव घेते ऐसा ॥धृपद॥ काय म्हणऊनि आलेती आकारा । आम्हा उजगरा करावया ॥२॥ तुका म्हणे भीड होती आजिवरी । आता देवा उरी कोण ठेवी ॥३॥

1693. प्रपंचाविषयी नव्हतो आम्ही दीन । दिनानाथ कोण म्हणे तुज ॥१॥ सुष्ट दुष्ट तरी माझे आचरण । ते तुज भूषण झाले देवा ॥२॥ पतीतपावन कैसोनी जोडतो । जरी ते न्हवते कर्म आड ॥३॥ नामा म्हणे ऐसा आहेसी गा देवा । विचारिसी केशवा मायबापा ॥४॥

1693. संताचिये परिवारी । लोळेन मी निर्धारी ॥१॥ जीवा होईल महालाभ । ऐसा घडता उद्योग ॥२॥ सांडोनिया थोरपण । शिव घालीं लोटांगण ॥३॥ आपुलें महत्त्व । तेथे मिरवुं नये सत्य ॥४॥

1694. धरूनि पालव असुडीन करे । मग काय बरे दिसे लोकी ॥१॥ काय ते विचारा ठायीचे आपणा । जो हा नारायणा अवकाश ॥धृपद॥ अंतर पायासी तो वरी या गोष्टी । पडिलिया मिठी हालो नेदी ॥२॥ रुसलेती तरी होईल बुझावणी । तांतडी करूनि साधावे हे ॥३॥

1694. निरंजनी वनी पाषाण पे व्हावे | परी जन्मा न यावे मागत्याच्या ॥१॥ राजाचे लेकरू पांघरे वाकळ | तेव्हा ते सकळ लाज कोणा ॥२॥ पोसवेना तरी दबडुनि देई देवा | नामा तुज केशवा विनवितसे ॥३॥

1694. संतांचे चरणी । सुख घेईन मी धणी ॥१॥ करीन नीचवृत्ति काम । मना होईल विश्राम ॥२॥ बंधनाची बेडी । तुटेल तयाचीये जोडी ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । वासना जाईन करपोन ॥४॥

1695. निष्ठुर उत्तरी न धरावा राग । आहे लागभाग ठायीचाचि ॥१॥ तू माझा जनिता तू माझा जनिता । रखुमाईच्या कांता पांडुरंगा ॥धृपद॥ मुळींच्या ठेवण्या आहे अधिकार । दुरावोनि दूर गेलो होतो ॥२॥ पोटींच्या आठवा पडिला विसर । काही आला भार माथा तेणे ॥३॥

1695. माझिया मनाचे हिंडणे जे जे ठायी | तेथे तेथे राही पांडुरंगा ॥१॥ भीमा चंद्रभागा वैकुंठ पंढरी | दावी दृष्टीभरी निरंतर ॥२॥ पुंडलिकासमोर लक्ष निरंतरी | तैसाची अंतरी येऊनि राहे ॥३॥ कटी कर विटे समचरण गोमटे | पाहता अति निकट हेंचि ध्यान ॥४॥

1695. अनुपम्य सुख संताचिया पायी । राहीन तये ठायी अखंडित ॥१॥ अखंडित गोडी सेवीन आवडी । ब्रह्मादिका जोडी ऐशीं नाही ॥२॥ सर्व पर्वकाळ आले तया ठायां । विश्रांती घ्यावया इच्छिताती ॥३॥ एका जनार्दनी सुखाचे माहेर । भवसिंधुपार तारक हे ॥४॥

1696. सांगता गोष्टी लागती गोडा । हा तो रोकडा अनुभव ॥१॥ सुख जाले सुख जाले । नये बोले बोलता ॥धृपद॥ अंतर ते नये दिसो । आता सोस कासया ॥२॥ तुका म्हणे नाही भेद । देवा करू नये वाद ॥३॥

1696. आसनी शयनी आठवी अनुदिनी | नित्य समाधानी रूप तुझे ॥१॥ काम धाम कांही नलगे माझ्या चित्ती | न देखे विश्रांति तुजविण ॥२॥ तापत्रय ओणवा लागला चहूंकडे | न देखे उघडे तुजविण ॥३॥ तुजविण ते जिवलग दुर्जे कोण होईल | ते माझे निवारील उद्वेग हे ॥४॥

1696. एकविध भाव संतांच्या चरणी । घेईन पायवाणी धणीवरी ॥१॥ आनंदें चरण धरीन आवडी । हीच माझी जोडी सर्व जाणा ॥२॥ उतराई तयांच्या नोहे उपकारा । धाडिती माहेरा निजाचिया ॥३॥ एका जनार्दनी घडता त्यांचा संग । जन्ममरण पांग तुटे मग ॥४॥

1697. मजशी पुरे न पडे वादे । सुख दोहीच्या संवादे ॥१॥ तूचि आगळा काशाने । शिर काय पायाविणे ॥धृपद॥ वाहो तुझा भार । दुःख साहोनि अपार ॥२॥ तुका म्हणे नाही भेद । देवा करू नये वाद ॥३॥

1697. आता माझी चिता तुज नारायणा | रुक्मिणीरमणा वासुदेवा ॥१॥ द्रौपदी संकटी वस्त्रे पुरविली | धांव त्वा घेतली गजेंद्रासी ॥२॥ उपमन्या आळी तुवा पुरविली | अढळपदो दिल्ही वस्ति ध्रुवा ॥३॥ नामा म्हणे करा करुणा केशवा | तू माझा विसावा पांडुरंगा ॥४॥

1697. संत जाती हरिकीर्तनी । त्यांच्या वाहीन मोचे वहाणा ॥१॥ हेंचि भवसिंधुचें तारुं । तेणे उतरुं पैलपारु ॥२॥ जन्मोजन्मींचे भेषज । ते हे संतचरणरज ॥३॥ संतचरणींच्या पादुका । जाहला जनार्दन एका ॥४॥

1698. तुज नाही शक्ती । काम घेसी आम्हा हाती ॥१॥ ऐसे अनुभवे पाही । उरले बोलिजेसे नाही ॥धृपद॥ लपोनिया आड । आम्हा तुझा कैवाड ॥२॥ तुका म्हणे तुजसाठी । आम्हा संवसारे तुटी ॥३॥

1698. विष पाजावया पूतना ते आली | ते तुवा तारिली काय म्हणुनि ॥१॥ पुसा या म्हणोनि वेश्या वोभाईलि | ती तुवा तारिली काय म्हणूनि ॥२॥ पिंगळेची आख्या पुराणी ऐकिली | ते तुवा तारिली काय म्हणुनि ॥३॥ गौतमाचे शाप अहल्या शिळा जाली | ते तुवा तारिली काय म्हणुनि ॥४॥

1698. एक आहे मज आस । संत दासाचा मी दास ॥१॥ कै पुराती मनोरथ । संत सनाथ करतील ॥२॥ मनींचे साच होईल कोई । क्षेम मी देई संतांची ॥३॥ शरण एका जनार्दनी । माझा मनी नवस पुरे ॥४॥