वारकरी रोजनिशी

1932. अवचट देह लाधला प्राणिया | भक्तिविण वाया गेला जाण ॥१॥ धिक् त्याचे जिणे जन्माला कासया | जरी पंढरिराया विसरला ॥२॥ रामनामी रत नव्हेचि बापुडे | जननिये सांकडे घातले तेणे |॥३॥ ऐसा जन्म नको नको गा श्रीरामा | म्हणे तुझा नामा विष्णुदास ॥४॥

1932. तुम्ही बहुतांचे केलेंसे धांवणे । आता नारयणे कठेण केले ॥१॥ हो उनी उदास अवलोकितो दिशा । पुरवा माझी इच्छामायाबापा ॥२॥ एका जानर्दनीं त्रैलोकीं नाम । तुम्ही तो निष्काम देवा बहु ॥३॥

1933. न्यावयासी मूळ पाठवील कधी । मज कृपानिधी पांडुरंग ॥१॥ प्राण फुठे माझा त्याचिये वियोगे । घडी जाय युगे एकी एकी ॥धृपद॥ त्याचिये गावीची आवड ती जीवा । जीव हा सांडावा वोवाळूनी ॥२॥ दिनो दिन चिंता वाढते बहुत । नावडे संचित करावेसे ॥३॥

1933. जर हेंचि खळे आयुष्याची रासी | काळ माप उसी मवीतसे ॥१॥ माप ते लागले माप ते लागले | माप ते लागले झडाझडा ॥२॥ नामा म्हणे जावे शरण केशवा | सळेचा जो ठेवा न पवसी ॥३॥

1933. धांवण्या धांवतां न लावा उशीर । हा श्रेष्ठाचार मागे आला ॥१॥ गुणदोष नाही पाहिले कवणाचे । केले बहुतांचे धांवणे देवा ॥२॥ एका जनार्दनी पतितपावन । हे तो तुम्हा वचन साजतसे ॥३॥

1934. पाळीला विधी तो आजि फळा आला । ऐसा हा कळला साच भाव ॥१॥ नामाची आवडी लागलीसे चित्ता । पाय आठविता सुख वाटे ॥धृपद॥ धरिल्या देहाचे साधले कारण । पुढील्या खंडन गर्भवासा ॥२॥ तुका म्हणे लाभ झाला एक सरे आणिक दुसरे नाही आता ॥३॥

1934. अतिथी आलिया द्यावे अन्नदान | अप जीव प्राण परमार्थी ॥१॥ तोचि एक नर श्रीहरि समान | करी दुजे कोण नाही ऐसा ॥२॥ दीनासी सन्मान करिता आदर | त्याचे उपकारा पार नाही ॥३॥ नामा म्हणे ऐसे असावे भाविका सर्वांभूती ऐक्य देखा पाहे ॥४॥

1934. जाणा पाळूं कळा । कृपाळुवा जी दयाळा ॥१॥ का हो आता उपेक्षिले । मज दीनासी ये वेळे ॥२॥ पाहतं वास देऊनी धीर । का हो पडियेला विसर ॥३॥ चित्त सर्व तुमचे पायी । कृपावंत भेटी देई ॥४॥

1935. हित तेचि एक राम कंठी राहे । नाठविती देहभाव देही ॥१॥ हाचि एक धर्म निज बीजवर्म । हेचि जाळी कर्मे केली महा ॥धृपद॥ चित्त राहे पायी रूप बैसे डोळा । जीवे कळवळा आवडीचा ॥२॥ अखंड न खंडे अभंग न भंगे । तुका म्हणे गंगे मिळणी सिंधु ॥३॥

1935. भूमिदाने होसी भूमिपाळु | कनकदाने कांति निर्मळु |चंदनवाने सदा शितळु | जन्मोजन्मी प्राणिया ॥१॥ अन्नदाने दृढायुषी | उदकदाने सदासुखी |मंदिरदाने भुवन पालखी | सुपरिमळु उपचार ॥२॥ वस्त्रदाने सुंदरपण | तांबूलदाने मनुष्यपण |गोपीचंदने ब्राह्मणपण | अतिलावण्य सुंदरता ॥३॥ जे वृक्ष लाविती सर्वकाळ | तयावरी शस्त्राचे झल्लाळ |जे ईश्वरी अर्पिती फळ | पुत्रवंत होऊनी नांदती ॥४॥

1935. तुम्ही कूपाळु कृपाळु । विश्वजन प्रतिपाळ ॥१॥ म्हणोनि येतो काकुलती । कूपाळुवा श्रीपती ॥२॥ एका जनार्दनी देवा । सर्व सारुनि पायी ठेवा ॥३॥

1936. माझिये जातीचे मज भेटो कोणी । आवडीची धणी फेडावया ॥१॥ आवडे ज्या हरी अंतरापासूनि । ऐसियाचे मनी आर्त माझे ॥धृपद॥ तयालागी जीव होतो कासावीस । पाहातील वास नयन हे ॥२॥ सुफळ हा जन्म होईल तेथून । देता आलिंगन वैष्णवांसी ॥३॥

1936. एकी एकादशी करिता काय वेंचे | उपवासी राहता काय वेंचे ॥१॥ एक तुळसीदळ वाहता काय वेंचे | पाऊली वंदिता काय वेंचे ॥२॥ तुज जागरणा जाता काय वेंचे | हरि हरि म्हणता काय वेंचे ॥३॥ संतसमागमा जाता काय बेचे | चरणरज वंदिता काय वेंचे ॥४॥

1936. अनाथाचा नाथ दीनाचा दयाळ । म्हणवोनि सांभाळ करी माझा ॥१॥ तुज ऐसा देव नाही त्रिभुवनी । म्हणोवोनि चरणी विनटलों ॥२॥ बापा जनार्दनी कृपा करी दान । सांभाळी वचन आपुले ते ॥३॥ एका जनार्दनी भेटी देई देवा । संतपायीं भावा मिठी पडी ॥४॥

1937. आमुचे जीवन हे कथाअमृत्त । आणिक ही संतसमागम ॥१॥ सारू एके ठायी भोजन परवडी । स्वादरसे गोडी पदोपदी ॥धृपद॥ धालिया ढेकरे येती आनंदाचे । वोसंडले वाचे प्रमेसुख ॥२॥ पिकले स्वरूप आलया घुमरि । रासी ते अंबरी न समाये ॥३॥

1937. एकादशी दिनी खाईल जो अन्न | सुकर होऊनि येईल जन्मा ॥१॥ एकादशी दिनी करील जो भोग त्यासी मातासंग घडतसे ॥२॥ एकादशी दिनी खेळेल सोंगटी | काळ हाणील खुंटी गुदस्थानी ॥३॥ रजस्त्री शोणित सेविल्या समान | तांबुल चर्वण करील जी ॥४॥

1937. आनदाचा भोग घालीन आसनी । वैकुंठनिवासनी तुझेंनावें ॥१॥ येई वो विठ्ठले अनाथाचे नाथे । पंढरी दैवते कुळदेवी ॥२॥ आपुले म्हणावें सनाथ करावे । एका जानर्दना वंदावें संतजना ॥३॥

1938. जोडिले ते आता न सरे सारिता । जीव बळी देता हाता आले ॥१॥ संचित सारूनि बांधिले धरणे । तुंबिले जीवन आक्षेपे हे ॥धृपद॥ शीत उष्ण तेथे सुखदुःख नाही । अंतर सबाही एक जाले ॥२॥ बीज तो अंकुर पत्र शाखा फळे । प्राप्तबीज मुळ अवघे नासे ॥३॥

1938. निंदील हे जन सुखे निंदू द्यावे | सज्जनी क्षोभावे नये बापा ॥१॥ निंदा स्तुति ज्याला समान मे जाली | त्याची स्थिति आली समाधिसी ॥२॥ शत्रु मित्र ज्याला होती समानत्वे | तोचि मे देवाते आवडला ॥३॥ माती आणि सोने ज्या भासे समान | तो एक निधान योगिराज ॥४॥

1938. कैं तयामागें चरण चालती । ऐशी वाटे खंती दिनराती ॥१॥ कै या मनाची पुरेल वासना । कै मिठी चरणा देईन जीवे ॥२॥ कैं हे भाळ ठेवीन चरणी । कै पायवनी घेईन सुखें ॥३॥ एका जनार्दनी कै होईल कृपादान । कै नारायण प्रेमे भेटे ॥४॥

1939. भक्तीभावे आह्मी बांधिलासे गाठी । सादावितो हाटी घ्या रे कोणी ॥१॥ सुखाचिया पेंठे घातला दुकान । मांडियेले वान रामनाम ॥धृपद॥ सुखाचे फुकाचे सकळाचे सार । तरावया पार भवसिंधु ॥२॥ मागे भाग्यवंत जाले थोर थोर । तिही केला फार हाचि साटा ॥३॥

1939. भवसागर तोडिता का रे करितसा चिंता | पैल उभा दाता पांडुरंग ॥१॥ निजाचे जे पीठ सोडूनि वैकुंठ | येथे वाळवंट आवडले ॥२॥ देव गुज सांगे पंढरीसी यारे | प्रेमसुख घ्यारे नाम माझे ॥३॥ तारीन भवसिंधु घ्यारे माझी भाक | साक्ष पुंडलिक करूनि सांगे ॥४॥

1939. वारंवार देही हेचिं पै वासना । अखंड चरणा घालीन मिठी ॥१॥ हा माझा नवस आठवीन पाय । आणिक ते कांही नेणे दुजे ॥२॥ संअल्पासी कैं येईल । कैं धीरा धीर होईल मन ॥३॥ एक जनार्दनी अखंड वासना । पुरवा नारायणा देउनी भेटी ॥४॥

1940. पर्जन्ये पडावे आपुल्या स्वभावे । आपुलाल्या दैवे पिके भूमि ॥१॥ बीज तेचि फळ येईल शेवटी । लाभहानितुटी ज्याची तया ॥धृपद॥ दीपाचिये अंगी नाही दुजाभाव । धणी चोर साव सारिखेचि ॥२॥ काउळे ढोंपरा कंकर तित्तिरा । राजहंसा चारा मुक्ताफळे ॥३॥

1940. एक तत्त्व त्रिभुवनी | दुसरे न धरी तू मनी ॥१॥ म्हणे का नरहरि नारायण | मग तुज गांजिल कवण ॥२॥ दोन मनी जरी तू धरिसी | तरी वाया दंडिला जासी ॥३॥ त्रिविध भक्ती चराचरी | तयामाजी एक तू करी ॥४॥

1940. कृपाळु माउली उभी भीमातटीं । लागलीसे आशा जीवासी मोठी ॥१॥ कई भेटेल माझा मायबाप । उजळोनी दीप ओवाळीन श्रीमुख ॥२॥ शुन्य स्थावर व्यापुनी वेगाळा राहे । एका जनार्दनी वंदीन त्याचे पय ॥३॥

1941. धीर तो कारण एकविधभाव । पतिव्रते नाहो सर्वभावे ॥१॥ चातक हे जळ न पाहाती दृष्टी । वाट पाहे कंठी प्राण मेघा ॥धृपद॥ सूर्यविकासीनी नेघे चंद्रामृत । वाट पाहे अस्तउदयाची ॥२॥ धेनु येऊ नेदी जवळी आणिका । आपुल्या बाळकाविण वत्सा ॥३॥

1941. हरिनामी उदास तो पतित निष्ठुर | तया यमकिंकर गांजितील ॥१॥ तोचि हरिचा दासु नामी ज्या विश्वासु | तथा गर्भवासु नाही नाही ॥२॥ मार्ग सांडोनिया आडमार्गी जाती | ते व्याघ्रा वरपडे होती क्षणामाजी ॥३॥ नामा म्हणे जेणे नामी आळस केला | तो येवोनि गेला व्यर्थ एक |॥४॥

1941. हीच मुख्य उपासना । तुमच्या चरणा दंडवत ॥१॥ गुणदोष पाहुं नका । कीर्तनी सुखा लुटवें ॥२॥ संतचरणी सदा भाव । करा वाव संसार ॥३॥ लडिवाळ जनार्दनी एका । कीव देखा भाकितसे ॥४॥

1942. देहबुद्धी वसे जयाचिये अंगी । पूज्यता त्या जगी सुख मानी ॥१॥ थोर असे दगा जाला त्यासी हाटी । सोडोनिया गाठी चोरी नेली ॥धृपद॥ गाठीचे जाउनि नव्हे तो मोकळा । बांधिलासे गळा दंभलोभे ॥२॥ पुढिल्या उदिमा जालेसे खंडण । दिसे नागवण पडे गाठी ॥३॥

1942. रामनाम म्हणता संसाराचे भय | म्हणती त्याच्या होय जिन्हे कुष्ट ॥१॥ अमृत सेविता केचे ये मरण| जाणती हे खूण अनुभवी ॥२॥ ज्याची एकवृत्ति रामनामी प्रीति | असता कैसे होती गर्भवास ॥३॥ नामा म्हणे नामी दृढ भाव धरा | आत्महित करा जाणते हो ॥४॥

1942. कैं मनींची इच्छा पुरेल ही धांव । पाहीन पंढरीराव जाऊनिया ॥१॥ आलीया जन्माचें होईल सार्थक । निवारेल दुःख भव पीडा ॥२॥ कैं हे मस्तक ठेवीन चरणी । पाहीन डोळे भरुनी श्रीमुख ते ॥३॥ एका जनार्दनी कैं होईन पात्र । नासेल समस्त तापत्रय ॥४॥

1943. जिकडे जाय तिकडे सवे । आता यावे यावरी ॥१॥ माझ्या अवघ्या भांडवला । तू एकला जालासी ॥धृपद॥ आता दुजे धरा झणी । पाया हुनी वेगळे ॥२॥ तुका म्हणे आता देवा । नका गोवायावरी ॥३॥

1943. दाही दिशा फेरे कष्टविसी सैरा | किती येरझारा कल्पकोटी ॥१॥ विठ्ठलाचे नामी दृढ धरी भाव | येर सांडी बाब मृगजळ ॥२॥ भक्ति मुक्ति सिद्धि जोडोनिया कर | करिती निरंतर वोळगण ॥३॥ नामा म्हणे मना धरी मे विश्वास | मग तुज गर्भवास नव्हे नव्हे ॥४॥

1943. माहेरींची वास पाहीन मी डोळा संतांचा पै मेळा येता देखे ॥१॥ घालुनी दंडवत लागेन मी पायी । जीव हा उतराई करुनी सांडी ॥२॥ कुर्वडीन काया तयावरुन भावे । जीवे वोवाळावें जीवलगा ॥३॥ आषाढी कार्तिकी प्रेमे करिती वारी । तयांची मी थोरी काय वानु ॥४॥

1944. स्मराता का घडे नास । विष्णुदास यावरी ॥१॥ ऐसी सीमा जाली जगी । तरी मी वेगी अनुसरलो ॥धृपद॥ धरिले ते निवडे आता । न घडे चित्ता वेगळे ॥२॥ तुका म्हणे नाश नाही । पुराणे ही गर्जती ॥३॥

1944. सांडी सांडी पसारा विषयांचा चारा | विठ्ठल विठ्ठल मोहरा वळघे वेगी |॥१॥ होईल तुझे हित होसिल पूर्ण भरित | सर्वाभूती हित तेचि दया ॥२॥ वळ विठ्ठलरूपा मार्ग हाचि सोपा | विषयाच्या खेपा चुकतील ॥३॥ नामा म्हणे केवळ आम्हा नित्यकाळ | दिननिशी पळ विठ्ठल देव ॥४॥

1944. मागणे हेंचि माझे देवा । दुजेपा दुरी ठेवा ॥१॥ मी तुं ऐसी नको उरी । जनार्दना कृपा करी ॥२॥ रंक मी एक दीन । माझे करावे स्मरण ॥३॥ नीच सेवा मज द्यावी । एका जनार्दनी आस पुरवावी ॥४॥

1945. आधी नाही कळो आला हा उपाय । नाही तरी काय चुकी होती ॥१॥ घालितो पायासी मिठी एकसरे । नेदी तो दुसरे आड येऊ ॥ध्रु॥ कासया पडितो लटिक्याचे भरी । नव्हता का शिरी भार घेतो ॥२॥ संसाराचा हाटक फिरतो दुकानी । भरोवरी धन मेळवीतो ॥३॥

1945. व्यर्थ का हव्यास करिसी परोपरी | नाम निरंतरी न म्हणा का रे ॥१॥ आयुष्य जाईल क्षणांत सरोन | पावसी पतन कुंभिपाकी ॥२॥ नाम संकीर्तन नाइके स्वभावे | प्रत्यक्ष ते शव जगामाजी ॥ ३ | नामा म्हणे ऐसे गेले बहुतेक | सांगे सकळिक हेंचि आता |॥४॥

1945. आम्ही दीन तू दीनानाथ । तिही लोकी तुझी मात ॥१॥ आम्ही पतित तू पावन । ऐसे साजे नामभिधान ॥२॥ आम्ही अनाथ तू कैवारी । ऐसे तुझी आहे थोरी ॥३॥ आम्ही दीन तू वत्सल । ऐकीला तो ऐसा बोल ॥४॥

1946. आता बरे झाले । माझे मज कळो आले ॥१॥ खोटा ऐसा संसार । मजि पायी द्यावा थार ॥ध्रु॥ उघडल्या डोळे । भोग देता कळी काळे ॥२॥ तुका म्हणे जीवा । होता तडामोडी देवा ॥३॥

1946. मुषक हव्यासे चालुनि भूमीते | मांजर तयाते टपतसे ॥१॥ तैसा तुज काळ टपत वेळोवेळा | वेगी त्या गोपाळा शरण जाई ॥२॥ भानुचेनि मापे आयुष्य जे चले | वोसरे अवचिता डोळे कांही झांकी ॥३॥ नामा म्हणे कांरे निश्चिती हे मूढा | हरिनाम गोडा सेबीस ना ॥४॥

1946. संपत्ती संतती मजला नावडे । स्वरुप आवडें तुझे देवा ॥१॥ तुझ्या रुपी सुख माझिया लोचना । आणिक नारायणा न पाहती ॥२॥ हस्त इच्छिताती तुज भेटावया । सेवाहि कराया सर्व काळ ॥३॥ चित्त जडले पायी सदा सर्वकाळ । राहिली तळमळ तयाची ते ॥४॥

1947. बोलिलो ते धर्म अनुभव अंगे । काय पांडुरंगे उणे केले ॥१॥ सर्व सिद्धी पायी वोळगती दासी । इच्छा नाही ऐसी व्हावे काही ॥धृपद॥ संतसमागमे अळंकारू वाणी । करू हे पेरणी शुद्ध बीजे ॥२॥ तुका म्हणे रामकृष्णनामे गोड । आवडीचे कोड माळ ओवू ॥३॥

1947. पवित्र आणि परिकर | उभविले मंदिर |दीपेंविण मनोहर | शोभा न पवे ॥१॥ श्यामअंगी तरुणी | सुंदर होय रमणी |पुरुषाविण कामिनी | शोभा न पवे ॥२॥ द्रव्याविण नर | जरी जाहला सुंदर |तो त्याविण चतुर | शोभा न पवे ॥३॥ योगिया आणि कठिण | इंद्रिया नाही दमन |षट्कर्मेविण ब्राह्मण | शोभा न पवे ॥४॥

1947. वारंवार संतसंग । गाऊ अभंग हरि नाम ॥१॥ वाचे किर्ति पाय पंथी । आणिकांची स्तुति न गाऊ ॥२॥ एकविधपणें राहू । वाचे गाऊ विठ्ठल ॥३॥ एका जनार्दनी सेवा । तुमचे देवा दास्यत्व ॥४॥

1948. ज्याचे माथा जो जो भार । तोची फार तयासी ॥१॥ मागे पुढे अवघे रिते । कळो येते अनुभवे ॥धृपद॥ परिसा अंगी अमूप सोने । पोटी हीन धातूचे ॥२॥ आपुला तो करी धर्म । जाणे वर्म तुका ते ॥३॥

1948. निरंतर तुम्ही करावा विचार | भवाब्धीचा पार होय कैसा ॥१॥ जन्म गेले वाया विषयाचे संगे | भुलले वाउगे मायामोहे ॥२॥ अवघा करिता संसाराचा धंदा | वाचे वदा सदा हरिनाम ॥३॥ सर्वभावे एका विठोबाते भजा | आरते करा पूजा हरिभक्त ॥४॥

1948. मज तो आणिक नाही चाड । येवढी जोड पायांची ॥१॥ वास द्यावा पंढरीचा । संतांचा समागम ॥२॥ कीर्तनी नाचेन महाद्वारी । गरुडपारी कान धरुनी ॥३॥ ऐसे लडीवाळ तान्हें । एका जनार्दने पोसणे ॥४॥

1949. निंबाचिया झाडा साकरेचे आळे । आपुली ती फळे न संडीच ॥१॥ तैसे अधमाचे अमंगळ चित्त । वमन ते हित करुनि सांडा ॥धृपद॥ परिसाचे अंगी लाविले खापर । पालट अंतर नेघे त्याचे ॥२॥ तुका म्हणे वेळू चंदना संगती । काय ते असती जवळिके ॥३॥

1949. न फिटे है ओझे मायेचा गुंडाळा | एका तू गोपाळा शरण जाई ॥१॥ तुटेल बिरडे सुटेल हा मोह | केशवीच भाव असो देणे ॥२॥ कंचे हे क्लेश उदासीन वाया | भजन यादवराया हेंचि सत्य ॥३॥ नामा म्हणे सुफळ भजनाचे करी | सर्वांभूती हरि भजन भावो ॥४॥

1949. माझे मन राखोनी पायी । करा समाधान देही ॥१॥ हेंचि मागतों साचार । वारंवार जोडोनी कर ॥२॥ ब्रह्माज्ञानाची आटी । नका योगाची कसवटी ॥३॥ भुक्ति मुक्ति नका आड । ब्रह्मा सायुज्यता भीड ॥४॥

1950. दुबळे सदैवा । म्हणे नागवेल केव्हा ॥१॥ आपणासारिखे त्या पाहे । स्वभावासी करिल काये ॥धृपद॥ मूढ सभे आत । इच्छी पंडिताचा घात ॥२॥ गांढे देखुनि शूर । उगीच करि बुरबुर ॥३॥

1950. कल्मश हरती नामे जयाचेनि | ते विसरांनी काय करावे ॥१॥ संसारतारक विसांवा हरी | गर्भवास चुकवी तो मुरारी ॥२॥ बाह्या उभारोनी घेता रामनाम | नामा म्हणे केशव परमात्मा ॥३॥

1950. माझे मन अति चंचळ । त्यासी बांधा तुम्ही सबळ ॥१॥ मग ते कोठे नव जाय । तुमचे सोडोनियां पाय ॥२॥ सुखदुःखाचे कारण । मनचि हे अधिष्ठान ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । मने मनासी बंधन ॥४॥

1951. माझी आता लोक सुखे निंदा करू । म्हणती विचारू सांडियेला ॥१॥ कारण होय तो करावा विचार । काय भीड भार करू देवा ॥धृपद॥ तुका म्हणे काय करू लापनिक । जनाचार सुख नासिवंत ॥२॥ अर्थ :

1951. उदरास भरण खळ बुद्धीसि कारण | त्याचे परिहरण रामनाम ॥१॥ कामसंदीपन दोष आचरण | त्याचे परिहरण रामनाम ॥२॥ दुर्वासना गहन दुर्बुद्धि आचरण | त्याचे परिहरण रामनाम ॥३॥ नामा म्हणे कारण संसारतारण | जरी मनी निधान रामनाम ॥४॥

1951. माझे मन राहो तुझे पायी । वास पंधरीचा देई ॥१॥ जन्न्म देशी भलते परी । वाचे राम विठ्ठलहरी ॥२॥ जन्मासी या भिणे । हे तो आम्हा लाजिरवाणे ॥३॥ मोक्ष मुक्तिंतें देवा । नको गोऊं तयाठाया ॥४॥

1952. ढेंकणाचे संगे हिरा जो भंगला । कुसंगे नाडला साधु तैसा ॥१॥ ओढाळाच्या संगे सात्विक नासली । क्षण एक नाडली समागमे ॥धृपद॥ डांकाचे संगती सोने हीन जाले । मोला ते तुटले लक्ष कोडी ॥२॥ विषाने पक्वान्ने गोड कडू जाली । कुसंगाने केली तैसी परी ॥३॥

1952. देवो देवी वोळे दे तू जीवन भाते | मेहुडे दुभते जना यया ॥१॥ तैसे मनी करा भजन भाव धरा | विषय पसारा टाका वेगी ॥२॥ उपायो न लगे दया ते धरावी | आपुली म्हणावी माय जगी |॥३॥ नामा म्हणे बाप विठ्ठल तो आमुचा | कुळदेव साचा पुरातन ॥४॥

1952. वाउगे बोल जाती वाया । पंढरीराया कृपेविण ॥१॥ तुमचा छंद वसो मनी । संतचरणी वास सदा ॥२॥ नको आत्मस्थिति वाया शीण । तुम्हांवीण दयाळा ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । मनाचे मोहन तुम्ही माझे ॥४॥

1953. नामे स्नानसंध्या केले क्रियाकर्म । त्याचा भवश्रम निवारला ॥१॥ आणिके दुरावली करिता खटपट । वाउगे बोभाट वर्माविण ॥धृपद॥ रामनामी जिंही धरिला विश्वास । तिही भवपाश तोडियेले ॥२॥ तुका म्हणे केले कळिकाळ ठेंगणे । नामसंकीर्तने भाविकांनी ॥३॥

1953. स्वप्नींचिया परी देखिसी अभ्यास । न धरीच विश्वास चित्त तुझे ॥१॥ वांझेचिया स्तनी अमृताची धणी । मृगजळ पाणी तान्हा बोले ॥२॥ तरी प्रेमावीण फळती क्रियाकर्म । हाता येती वर्मे विठोबाची ॥३॥ दृष्टीते देखणे श्रवणी ऐकणे । मनाचे बैसणे एक होय ॥४॥

1953. जेथे जेथे मन जाईल वासना । फिरवावें नारायण हेचि देई ॥१॥ वारंवार द्यावा नामाचा आठव । कुबुद्धिचा ठाव पुसा सर्व ॥२॥ भेदाची भावना तोडावी कल्पना । छेदावी वासना समूळ कंद ॥३॥ एका जनार्दनी नका दुजा छंद । रामकृष्ण गोविंद आठवावा ॥४॥

1954. वैष्णवांची कीर्ती गाइली पुराणी । साही अठरांजणी चहू वेदी ॥१॥ ऐसे कोणी दावा ग्रंथांचे वाचक । कर्मठ धार्मिक पुण्यशील ॥धृपद॥ आदिनाथ शंकर नारद मुनेश्वर । शुका ऐसा थोर आणिक नाही ॥२॥ तुका म्हणे मुगुटमणी हरीभक्ती । आणीक विश्रांति आरतिया ॥३॥

1954. गौळियाचे घरी कैवल्याचे दानी | परब्रह्म अंगणी क्रीडतसे ॥१॥ ऐसे कांही करा आलेनो संसारा | जेणे जोडे सोयरा पांडुरंग ॥२॥ करिता त्याचे काज मनी न धरी लाज | म्हणे हे शरण मज सर्व भावे ॥३॥ राखे बळिचे द्वार पाहे त्याची वास | म्हणे हा माझा दास अंतरंग ॥४॥

1954. येवढा पुरवा मनींचा छंद । वाचे गोविंद आठऊ द्या ॥१॥ मग मी तुमच्या न सोडी पाया । कारीन काया कुर्वंडी ॥२॥ वारंवार क्षणक्षणा । संत चरणी वंदीन ॥३॥ दुजा नका काही हेत । एका जनार्दनी मागत ॥४॥

1955. बोलिलो जैसे बोलविले देवे । माझे तुम्हा ठावे जातिकुळ ॥१॥ करा क्षमा काही नका धरू कोप । संत मायबाप दीनावरी ॥धृपद॥ वाचेचा चाळक जाला दावी वर्म । उचित ते धर्म मजपुढे ॥२॥ तुका म्हणे पुढे अपराध नेणता । द्यावा मज आता ठाव पायी ॥३॥

1955. विठ्ठलाचे पाय धरोनिया राहे | मग संसार ते काय करील तुझे ॥१॥ संसाराचे भय नाही हरिचे दासा | विठु आम्हा सरिसा निरंतर ॥२॥ निरंतर बसे हरि भक्तापाशी विसंबेना त्यासी कदाकाळी ॥३॥ नामा म्हणे ऐसा विठ्ठल सोडोनि | वेथ काय जनी शिणताती ॥४॥

1955. मागणें ते एक आम्हांप्रती द्यावे । निरंतर यावे जागरणा ॥१॥ या हरिदासांचा संग बरवा । आनंदें राघवा गाऊ गीती ॥२॥ जो न लभे तप तीर्थदानीं । तो हरिकीर्तनी तिष्ठातसे ॥३॥ जनार्दनाचा एका म्हणे । कृपा करणे जागरणें ॥४॥

1956. संतांचे घरींचा दास मी कामारी । दारी परोपरी लोळतसे ॥१॥ चरणींचे रज लागती अंगांस । तेण बेताळीस उद्धरती ॥धृपद॥ उच्छिष्ट हे जमा करुनि पत्रावळी । घालीन कवळी मुखामाजी ॥२॥ तुका म्हणे मी आणीक विचार । नेणे हेचि सार मानीतसे ॥३॥

1956. जन्मा येऊनिया काय पुण्य केले | बाळपण गेले वायांविण ॥१॥ संतसंगे सुख हुंडारले जाणा | नामसंकीर्तना नोळखत ॥२॥ तारुण्यपर्णेहि नाठवेचि देवा | वृद्धपणी सेवा अंतरली ॥३॥ यापरी जन्मुनि गेलासी रे वाया | पंढरिच्या राया नोळखता ॥४॥

1956. सर्वभावे विनवणी । मस्तक चरणी देवाच्या ॥१॥ सदा रुप पहावे डोळा । वाचे चाळा हरिनाम ॥२॥ निजध्यास कीर्तनाचा । समागम तो संतांचा ॥३॥ एका शरण जनार्दनी । ठाव मागतसे चरणी ॥४॥

1957. एक शेरा अन्ना चाड । येर वाउगी बडबड ॥१॥ का रे तृष्णा वाढविसी । बांधवूनि मोहपाशी ॥धृपद॥ ओठ हात तुझा जागा । येर सिणसी वाउगा ॥२॥ तुका म्हणे श्रम । एक विसरता राम ॥३॥

1957. बाळपणी वर्षे बारा | ती तुझी गेली रे अवधारा |ते तू धांवसी सैरा | खेळाचेनि विनोदे ॥१॥ म्हणोनि आहेस नागर तरुणा | तंव वोळगे रामराणा |आलिया म्हातारपणा | मग तुज कैचि आठवण ॥२॥ तुज भरली अठरा | मग तू होसी निमासुरा |पहिले पंचविसाच्या भरा| झणे गव्हारा भुललासी ॥३॥ आणिक भरलिया सात पांचा | मग होसी महिमेचा |गर्वे खिळेल तुझी वाचा | देवा ब्राह्मणाते न भजसी ॥४॥

1957. आमुच्या निजसुखधामा । तुझे चरण पुरुषोत्तमा ॥१॥ आम्हांवरी कृपा करा । उद्धरा दातारा दीनासी ॥२॥ देऊनिया नाम कीर्ति । वसवा मूर्ति हृदयी ॥३॥ एका शरण जनार्दनी । ठाव मागतसे चरणी ॥४॥

1958. आले धरायच पेठे । पुढे मागुते न भेटे ॥१॥ नाही कोणांचा सांगात । दुःख भोगिता आघात ॥धृपद॥ होसी फजीती वरपडा । लक्ष चौऱ्यांशीचा वेढा ॥२॥ एका पाउलाची वाट । कोणा सांगावा बोभाट ॥३॥

1958. संसारसागर भरला दुस्तर । विवेकी पोहणार विरला अंत ॥१॥ कामाचिया लाटा अंगी आदळती । नेणो गेले किती पाहोनिया ॥२॥ भ्रम हा भोंवरा फिरबी गरगरा । एक प-डिले धरा चौर्‍यांशींच्या ॥३॥ नावाडया विठ्ठल भवसिंधु तारू । भक्ता पैलपारू उतरीतो ॥४॥

1958. तुमचे वर्णितं पोवाडे । कळिकाळ पाया पडे ॥१॥ तुमचे वर्णिती बाळलीला । ते तुज आवडे गोपाळा ॥२॥ तुमचे वर्णील हास्यमुख । त्यांचे छेदिसी संसारदुःख ॥३॥ तुमचे दृष्टीचे दरुशन । एका जनार्दनी ते ध्यान ॥४॥

1959. लाभ जाला बहुता दिसी । लाहो करा पुढे नासी । मनुष्यदेहा ऐसी । उत्तमजोडी जोडिली ॥१॥ घेई हरीनाम सादरे । भरा सुखाची भांडारे । जालिया व्यापारे । लाहो हेवा जोडीचा ॥धृपद॥ घेउनि माप हाती । काळ मोवी दिवस राती । चोर लाग घेती । पुढे तैसे पळावे ॥२॥ हित सावकासे । म्हणे करीन ते पिसे । हाती काय ऐसे । तुका म्हणे नेणसी ॥३॥

1959. संसार करिता देव जे सांपडे | तरि का जाले वेडे सनकादिक ॥१॥ संसारी असता देव जरी भेटता | शुकदेव कासया जाता तया लागी ॥२॥ घराश्रमी जरी जोडे परब्रह्म | तरी का घराश्रम त्याग केला ॥३॥ जातीच्या आचारे सांपडे जरी सार | तरी का निरहंकार जाले साधु ॥४॥

1959. कांही न करु आणिक आन । वाचे गुण गाऊ तुमचे ॥१॥ पाहु डोळेभरी मुख । तेणे सुख इंद्रिया ॥२॥ न करी कोना ताडातोडी । आहे खोडी दूर करु ॥३॥ एका जनार्दनी प्रमाण । वाचे नारायण आठवुं ॥४॥

1960. सुखाचे ओतले । दिसे श्रीमुख चांगले ॥१॥ मने धरिला अभिळास । मिठी घातली पायास ॥धृपद॥ होता दृष्टादृष्टी । तापगेला उठाउठी ॥२॥ तुका म्हणे जाला । लाभे लाभ दुणावला ॥३॥

1960. परब्रह्मींची गोडी नेणती ती बापुडी | संसारसाकडी विषयभरित ॥१॥ तूते चुकलीरे जगजीवनरक्षा | अनुभवाविण लक्षा न येचि रे कोणा ॥२॥ जवळी असतांचि क्षीर नव्हेसि वरपडा | रुधिर सेविता गोचिडा जन्म गेला ॥३॥ दर्दुरा कमळिणी एके ठायी बिढार | वास तो मधुकर घेऊनि गेला ॥४॥

1960. श्रवणीं ऐकेन तुमचे गुणनाम । वाचे आणिक काम न करी न कांही ॥१॥ डोळे भरुनिया पाहीन श्रीमुख । सुखाचे ते सुख हृदयांत ॥२॥ अष्टभावें कंठी दाटेन सद्गद । सांडोनी भेदाभेद आन देवा ॥३॥ एका जनार्दनी यापरतें प्रेम । आन नाही विषम मजपाशी ॥४॥

1961. झरा लागला सुखाचा । ऐसा मापारी कइंचा ॥१॥ जो हे माप तोंडे धरी । सळे जाली ते आवरी ॥धृपद॥ जाले बहु काळ । कोणा नाही ऐसे बळ ॥२॥ तुका म्हणे तळ । नाही पाहेसा सकळ ॥३॥

1961. मिथ्या मायाजळ मृगजळ बाधा | लागलासे धंदा संसारिया ॥१॥ आलेंरे आलेंरे हाकित टाकित | मूढा गिवसित काळनकी ॥२॥ बंधनापासूनि बांधलासे पायी | बुडतो मी डोही निर्जळा ये ॥३॥ कोण भरंवसा धरिलासे जिबी | बळिया सोडवी कदा काळी ॥४॥

1961. तुम्ही उदार कृपाळ । मागे केले प्रतिपाळ ॥१॥ तैसे मज सांभाळावे । वदनी वदवावें नाम तुमचे ॥२॥ आशापाश नका मोह । याचा निःसंदेह पाडावा ॥३॥ एका जनार्दनी विज्ञापना । परिसा दीन दासाची ॥४॥

1962. आम्ही बोलो ते तुज कळे । एक दोही ठायी खेळे ॥१॥ काय परिहाराचे काम । जाणे अंतरीचे राम ॥धृपद॥ कळोनिया काय चाड । माझी लोकासी बडबड ॥२॥ कारण सवे ऐका । अवघे आहे म्हणे तुका ॥३॥

1962. आलेनो संसार सोडवणे करा | शरण जा उदारा पांडुरंगा ॥१॥ प्रपंच न सरे कदा कल्पकोडी | वासनेचि बेडी पडे पायी ॥२॥ व्यर्थ मायादेवी गर्भवास गोवी | नश्वर भोगावी नाना योनी ॥३॥ नामा म्हणे पाहा विचारूनि मनी | स्मरावा निर्वाणी पांडुरंग ॥४॥

1962. नेणे साधन पसारा । व्रता तपाच्या निर्धारा ॥१॥ आवडी गाऊ तुझे नाम । तेणे पुरती सर्वकाम ॥२॥ आणिक न करु चावटी । आगमनिगम आटाआटी ॥३॥ न करी साधन कांही । एका जनार्दनी पाही ॥४॥

1963. उमटे ते ठायी । तुझे निरोपावे पायी ॥१॥ आह्मी करावे चिंतन । तुझे नामसंकीर्तन ॥धृपद॥ भोजन भोजनाच्या काळी । मागो करूनिया आळी ॥२॥ तुका म्हणे माथा । भार तुझ्या पंढरीनाथा ॥३॥

1963. आलेनो संसारा उठा वेगे चला| जिवलगा विठ्ठला भेटीलागी ॥१॥ दुर्लभ मनुष्यजन्म न लभे रे मागता | लाहो घ्या सर्वथा पंढरिचा ॥२॥ भावे लोटांगण घाला महाद्वारी | होईल बोहरी त्रिविध तापा ॥३॥ श्रीमुखाची वास पहा धणीवरी | आठवी अंतरी घडिये घडिये ॥४॥

1963. देवा तुम्ही आहांत समर्थ । काय मागूं मी पदार्थ ॥१॥ देणे द्याला तरी हेंचि द्यावे । संतचरंण मी वंदावें ॥२॥ दुजे मागणें सायासी । नाही नाही हषीकेशी ॥३॥ बोलतसे तोंडभरी । ऐसे नका म्हणे हरि ॥४॥

1964. केला पण सांडी । ऐसियासी म्हणती लंडी ॥१॥ आता पाहा विचारून । समर्थासी बोले कोण ॥धृपद॥ आपला निवाड । आपणचि करिता गोड ॥२॥ तुह्मी आह्मी देवा । बोलिला बोल सिद्धी न्यावा ॥३॥

1964. अवघे निरंतर करा हा विचार | भवसिंधूचा पार तरिजे केवी ॥१॥ अवघे जन्म वाया गेले विषयसंगे | भुललेती वाउगे मायामोहे ॥२॥ अवधा वेळ करिता संसाराचा धंदा | वाचे वसो सदा हरि नाम ॥३॥ अवध्या भावी एका विठ्ठलाते भजा |आते पूजा करा हरिदासाची ॥४॥

1964. दास्यत्व करीन मी देवा । माझी पुरवा आस तुम्ही ॥१॥ देऊनिया कृपादान । निरवावें जाण संतांसी ॥२॥ मग ते धरिता आपुलें करी । होती कामारी भुक्ति मुक्ति ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । तुमचे महिमान न कळे ॥४॥

1965. न व्हावे ते जाले । तुम्हा आम्हासी लागले ॥१॥ आता हालमाकलमे । भांडोनिया काढू वर्मे ॥धृपद॥ पाटोळ्यासंवसाटी । दिली रगटयाची गाठी ॥२॥ तुका म्हणे हारी । आणूनिया करिन सरी ॥३॥

1965. अवघे सावधान होऊनि विचारा | सोडवण करा संसाराची ॥१॥ अवघा काळ वाचे म्हणा नारायण | वाया एक क्षण जाऊ नेदी ॥२॥ अवघे हे आयुष्य सरोनि जाईल | मग कोण होईल साह्य तुम्हा ॥३॥ अवघा हा प्रपंच जाणोनि लटिका | शरण रिघा एका पंढरिराया ॥४॥