वारकरी रोजनिशी

6. आमुचा बाप तुझा पोसणा । का हो नारायणा विसरसी ॥१॥ धाकु टपणा मज म्हणियेंले । आता का हो क ठिण केले ॥२॥ ब्रीद सांभाळी विठ्ठला । तरिच भलेपण तुला । म्हणे चोखियाचा क मर्मेळा । देवा न विसरावे मला ॥४॥

6. लग्न संपोदोनी जाली वरुषे चारी । गोत्रजांचा वैरी पिता जाला ॥१॥ वृत्तीच्या समंधे कलह मांडला । माझा बोलाविला भ्रतार हा ॥२॥

6. पायो जी म्हे तो राम रतन धन पायो । वस्तु अमोलक दी म्हारे सतगुरू, किरपा कर अपनायो॥ जनम-जनम की पूँजी पाई, जग मे सभी खोवायो । खरच न खूटै चोर न लूटै, दिन-दिन बढ़त सवायो॥

6. अब तौ हरी नाम लौ लागी । सब जगको यह माखनचोरा, नाम धर्‌यो बैरागीं॥ कित छोड़ी वह मोहन मुरली, कित छोड़ी सब गोपी । मूड़ मुड़ाइ डोरि कटि बांधी, माथे मोहन टोपी॥

6. पावले पावले तुझे आम्हा सर्व । दुजा नको भाव होऊ देऊ ॥१॥ जेथे तेथे देखे तुझीच पाउले । त्रिभुवन संचले विठ्ठला गा ॥धृपद॥ भेदाभेदमते भ्रमाचे संवाद । आम्हा नको वाद त्याशी देऊ ॥२॥ तुका म्हणे अणु तुजविण नाही । नभाहूनि पाही वाढ आहे ॥३॥

6. अनंत कोटी आमचे अपराध साहिले । तु आमची माउली पांडुरंगा ॥ तुज परत जिवलग नाही त्रिभुवनी । तु आमची जननी पांडुरंगा ॥ अनंत कोटी तुझ्या उपकाराच्या रासी । बापा रुसीकेसी पांडुरंगा ॥ बोधला म्हणे तुज काये होऊ उतराई । तू आमचा मायबाप तू पांडुरंगा ॥

6. 🕉अध्याय ६ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय सहावा - फलश्रुति 👉 शत्रूच्या मनातील कपट दूर होऊन तो सेवक बनेल. श्रीगणेशाय नमः

6. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक ६ (रथा समोर) दिंडी नंबर 6 दिंडी मालक :-

६. सुलतान पुछे सुनरे नामा । देखो राम तुमारे कामा ॥ नामा सुलताने बांधा । देखो तेरा हर विठा ॥ बिस्मील गौ देव जिवाय । नहि म तो गर्दन मारू ठाय ॥१॥ बादशाह ऐसी क्यौ होये । विस्मिल किय न जिवे कोय ॥

6. सरस्वती माते द्यावी मज स्फुर्ती । येतो काकुलती तुजलार्गी ॥१॥ लाडके लडिवाळ मागतसे तूज । वंदीन हे रज चरणींचे ॥२॥ त्वरे येवोनिय मस्तकी ठेवी हात । जाईल ही आंत तेव्हा माझी ॥३॥ आपुल्या बाळासी धरी आता हाती । न करी फजिती जनामध्ये ॥४॥

6. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सहावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सहावा श्रीगणेशाय नम: ॥ भीमकीचा विवाहसंभ्रम । पाहो आले कृष्ण राम ॥ हे परिसोनि भीमकोत्तम ॥ दर्शना सकाम ऊठिला ॥१॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय सहावा ॥

6. धन्य गोदातीर धन्य प्रतिष्ठान । धन्य तेथील जन रहिवासी ॥१॥ कृष्णकमलातीर्थी चरण नाथांचे । उध्दरी जगाचे कलिदोष ॥२॥

6. हिशोबी हिशोब अवघाचि मिळाला । सूर्य उदय झाला अंतरदृष्टी ॥१॥ देऊनिया गाठ लाविले कपाट । साधिले अचाट गुरुसेवा ॥२॥

6. वेदवक्ता नारायण। तोचि तो आपण सर्वदृष्टा ॥१॥ वदवी सेवकाची वाणी। आपुल्या गुणी प्रवर्तपुनी ॥२॥

6. निराकार वस्तु आकारासी आली । विश्रांती पै जाली विश्वजना ॥१॥ भिवरासंगती निरंतर सम । तल्लीन ब्रह्म उभे असे ॥२॥ पुंडलिक ध्याये पुढत पुढती सोये । विठ्ठल हेचि गाये संकीर्तनी ॥३॥ निवृत्ति संकीर्तन ब्रह्म हे सोज्वळ । नाम हे रसाळ अनिर्वाच्य ॥४॥

6. नको तुझे ज्ञान, नको तुझा मान । माझे आहे मन वेगळेची ॥१॥ नको तुझी भुक्ति, नको तुझी मुक्ति। मज आहे विश्रांति वेगळीच ॥२॥

6. ॥ अभंग ६ ॥ सरितेचा ओघ सागरी आटला । विदेही भेटला मनामन ॥ १ ॥ कवणाचे सांगाते पुसावया कवणाते ।

6. जय देवी जगदंबे । संकट देवा पडले ॥ इंद्रादि निर्जर जय जय वाणी । तुज स्तविती बद्धपाणी ॥ धृ. ॥

6. आरती श्री रामायण जी की.... २ आरती श्री रामायण जी की.... ॥ गावत बेद पुरान अष्टदस । छओं शास्त्र सब ग्रंथन को रस ॥

6. ॥ एहि हे विठ्ठले ॥ एहि हे विठ्ठले सदये शीघ्रम् मम मातः । प्रतिपालयति जनोऽयम् मातर्निटिल-निहितहस्तः ॥धृ.॥ गच्छताऽऽगच्छता सार्धम् ददामि सन्देशम् ।

6. देवकी निज उदरी । गर्भाजी पाहे थोरी । तंव सबाह्म अभ्यंतरीं । व्यापक श्रीकृष्ण ॥१॥ अगे हा स्वतः सिद्ध हरी । स्वयंप्रकाश करी । मीपणा माझारी । गर्भु वाढे ॥२॥ आता नवल कैसे परी । आठवा गर्भु धरी । त्याहि गर्भा माझारीं मज मी देखे ॥३॥ दाहीं इंद्रियां माझारीं । गर्भांची वाढे थोरी । कर्म तदाकारीं । इंद्रिय वृत्ति ॥४॥ चितप्रकाशासी डोहळे । सद्रूप सोहळे । आनंद कल्लोळे गर्भू वाढे ॥५॥ तेथे स्वस्वरुपस्थिती सुखरुप प्रसुती । आनंद त्रिजगती परिपूर्ण ॥६॥ एका जनार्दनी । ज्ञानगर्भु सार । चिद्रुप चराचर । निखळ नांदे ॥७॥

7. ठाटे विटपर निकट कटीपर कर पीतांबर धारी । शंख चक्र तो हात बिराजे गोवर्धन गिरिधारी ॥धृ॥ मदन मुरत खुब सुरत बनी है नटनागर ब्रजवासी । सतसि कुसुमसम कांति विराजत मोर मुकुट गळा तुलसी ॥१॥

7. तीन अक्षरे निवृत्ति । जो जप करी अहोरात्री । तया सायुज्यता मुक्त्ती । ब्रम्हास्थिति सर्वकाळ ॥१॥ चार अक्षरे ज्ञानदेव । जो जप करी धरील भाव । तया ब्रम्हापदी ठाव । ऐसे शिवादिदेव बोलिले ॥२॥

7. मुंगी व्याली शिंगी झाली तिचे दुध किती । सतरा रांजण भरुन गेले पेले बारा हत्ती ॥१॥ आम्ही लटिके न बोलू वर्तमान खोटे ॥२॥ लटिके गेले कटके तेथे गाडग्याएवढे राळे ।

7. लाज रखो तुम मेरी । प्रभुजी लाज रखो तुम मेरी ॥ टेक ॥जाब बैरींने कबरी पकरी । तबही मान मरोरी ॥१॥ प्रभुजी ॥मै गरीब तुम करुणासागर । दृष्ट करत बलजोरी ॥२॥ मीराके गिरीधर नागर । तुम पिता मै छोरी ॥३॥ प्रभुजी ॥

7. देव ते संत देव ते संत । निमित्य त्या प्रतिमा ॥१॥ मी तो सांगतसे भावे । असो ठावे सकळा ॥२॥ निराकारी ओस दिशा । येथे इच्छा पुरतसे ॥३॥ तुका म्हणे रोकडे केणे । सिविता येणे पोट धाय ॥४॥

7. दिप दिपिका शशी तारा होतुका कोटीवरी रे । परि न सरे निशि नुगवे दिवसु दिनकरनाथे जयापरी रे ॥१॥ नुद्धरिजे नुद्धरिजे नद्धरिजे गोपाळेंविण नुद्धरिजे ॥२॥ नगर भ्रमता जन्म जावो परि प्रवेशु एक्या द्वारे रे ।

7. कैलासींचा देव भोळा चक्रवर्ती । पार्वतीचा पति योगिराज ॥१॥ तयाचिया पाया माझे दंडवत । घडो आणि प्रीत जडो नामी ॥२॥ जटाजूट गंगा अर्धचंद्र भाळी । तिजा नेत्रज्वाळी जात वेद ॥३॥ कंठी काळकूट डौर त्रिशूल हाती । सर्वांगी विभूति शोभतसे ॥४॥

7. लेकुराचे हित । जाणे/वाहे माउलीचे चित्त ॥१॥ ऐसी कळवळ्याची जाती । करी लाभाविण प्रीति ॥२॥ पोटी भार वाहे । त्याचे सर्वस्वही साहे ॥३॥ तुका म्हणे माझे । तुम्हा संतांवरी ओझे ॥४॥

7. सातवा जो गर्भ योगमाया नेत । आश्र्चर्य करीत मनामाजी ॥१॥ रोहीणी उदरी नेवोनी घातला । न कळे कोणाला देवावीण ॥२॥ कंसाचिया भेणे यादव पळाले । ब्राम्हण राहिले अरण्यांत ॥३॥ नाही कोणा सुख तळमळ मानसी । वधील दुष्टासी कोण आता ॥४॥

7. हाती कमंडलु दंड । दत्तमुर्ति ती अखंड ॥१॥ ध्यान लागो माझे मना । विनवितो गुरुराणा ॥२॥ अंगी चर्चिली विभुती । हृदयी वसे क्षमा शांती ॥३॥ तोचि चित्तांत आठव । गुरुराज दत्त देव ॥४॥

7. परब्रम्ह पूर्ण आले माझे घरी । न कळे अंतरी नृपाचिया ॥१॥ करीती बडबड होती भूत चेष्टा । पाचारा वसिष्ठा लवकरी ॥२॥ येऊनि वसिष्ठ पाहे कौसल्येसी । नावरती तियेसी अष्टभाव ॥३॥ राजा म्हणे कैसे विपरीत झाले । वसिष्ठा झडपिले महाभूते ॥४॥

7. घारीमुखींचा पिंड अंजनीच्या करी । पडता निर्धारी भक्षियला ॥१॥ नवमास होता झाली ती प्रसूत । दिव्य वायुसूत प्रगटला ॥२॥ वानराचा वेष सुवर्ण कौपीन । दिसती शोभायमान कुंडले ती ॥३॥ जन्मतांची जेणे सूर्याते धरियले । इंद्रादिका दिले थोर मार ॥४॥

7. सुखाचिये गोठी सुख आले भेटी । तया लाभासाठी जीव वेचिलागे माय ॥ तंव अवचिते सगुणरुप भरलेसे नयनी । बोलता अंगणी म्या वो देखियेले ॥१॥ जिवाचा जीऊ माझा भेटवा यादवराजा । उचलल्या चारी भुजा देईन क्षेम ॥२॥ न करा उपचार न रंगे हे मन । दृष्टिपुढे ध्यान ठसावले ।

7. दुजा ऐंसा कोण बळी आहे आता । हरि या अनंता पासूनिया ॥१॥ बळियाच्या आम्ही झालो बळिवंता । करू सर्व सत्ता सर्वांवरी ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही जिवाच्या उदारा । झालो प्रीतिकरा गोविंदासी ॥३॥

7. आम्हा देणे धरा सांगतो ते कानी । चिंता पाय मनी विठोबाचे ॥१॥ तेणे माझे चित्ता होय समाधान । विलास मिष्टान्न नलगे सोने ॥२॥ व्रत एकादशी द्वारी वृंदावन । कंठी ल्यारे लेणे तुळसीमाळा ॥३॥ तुका म्हणे त्याचे घरींची उष्टावळी । मज ते दिवाळी दसरा सण ॥४॥

7. सोन्याचे पर्वत करवती पाषाण । अवघे रानोरान कल्पतरु ॥१॥ परि या दुर्लभ विठोबाचे पाय । तेथे हे उपाय न सरती ॥२॥ अमृते सागर भरवती गंगा । म्हणवेल उगा राहे काळा ॥३॥ भूतभविष्य कळो येईल वर्तमान । करवती प्रसन्न रिद्धीसिध्दी ॥४॥

7. उदार चक्रवर्ती । वैकुंठीचा भूपति । पुंडलिकाचिया प्रीति । विटे उभा रहिला ॥१॥ सर्वसिद्धीचा दातार । सवे आणिला परिवार । भक्ता अभयकर । घ्या घ्या ऐसे म्हणतसे ॥२॥

7. याजसाठी केला होता अट्टाहास । शेवटचा दिस गोड व्हावा ॥१॥ आता निश्चिंतीने पावलो विसांवा । खुंटलिया धांवा तृष्णेचिया ॥२॥ कवतुक वाटे झालिया वेंचाचे । नांव मंगळाचे तेणे गुणे ॥३॥ तुका म्हणे मुक्ति परिणिली नोवरी । आता दिवस चारी खेळीमेळी ॥४॥

7. ब्रह्म जैसे तैशा परी । आम्हा वडील भूते सारी ॥१॥ अहो क्रोधे यावे कोठे । अवघे आपण निघोटे ॥२॥ जीभ दातांनी चाविली । कोणे बत्तीशी तोडीली? ॥३॥ मन मारुनी उन्मन करा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

7. (घोंगडीची रूपके) तुम्हा आम्हा उरी तोवरी । जनाचारी आहे तैसी ॥१॥ माझे घोंगडे टाकुन देई । एके ठायी मग असो ॥धृपद॥ विरोधाने पडे तुटी । कपट पोटी नसावे ॥२॥

7. चला पंढरीसी जाऊ । रखुमादेविवरा पाहू ॥१॥ डोळे निवतील कान । मना तेथे समाधान ॥२॥ संता महंता होतील भेटी । आनंदे नाचो वाळवंटी ॥३॥ ते तीर्थांचे माहेर । सर्व सुखाचे भांडार ॥४॥

7. सत्यज्ञानानंत गगनाचे प्रावर्ण । नाही रूप वर्ण गुण जेथे ॥१॥ तो हा रे श्रीहरि पाहिला डोळेभरी । पाहते पाहाणे दुरी सारोनिया ॥२॥

7. हेचि देवा पै मागत । चरणसेवा अखंडित ॥१॥ वास द्यावा पंढरीचा । सदा संग हरिदासांचा ॥२॥ जन्म हो का भलते याति । परि मी न चुके हरिभक्ति ॥३॥ नामा म्हणे कमळापती । हेचि द्यावे पुढतपुढती ॥४॥

7. कनवाळू कृपाळू भक्तांलागी मोही । गजेंद्राचा धांवा तुवा केला विठाई ॥१॥ पांडुरंगे ये वो पांडुरंगे । जीवाचे जिवलगे ये वो पांडुरंगे ॥धृ॥

7. फुगडी फूगे बाई फू । निजब्रम्ह तू गे बाई परब्रम्ह तू गे ॥धृ॥ मन चित्त धू । विषयावरी थू ॥१॥ एक नाम मांडी । दुजाभाव सांडी ॥२॥ हरि आला रंगी । सज्जनांचे संगी ॥३॥

7. एक गावू आम्ही विठोबाचे नाम । आणिकांचे काम नाही आता ॥१॥ मोडूनिया वाटा सूक्ष्म दुस्तर । केला राज्यभार चाले ऐसा ॥२॥ लावूनि मृदंग श्रुतिटाळघोष । सेवू ब्रम्हरस आवडीने ॥३॥ तुका म्हणे महापातकी पतित । ऐसियांचे हित हेळामात्रे ॥४॥

7. हरिहर सांडूनी देव । धरिती भाव क्षुल्लकी ॥१॥ ऐका त्याची विटंबना । देवपणा भक्तांची ॥२॥ अंगी कवडे घाली गळा । परडी कळाहीन हाती ॥३॥ गळा गांठा हिंडे व्दारी । मनुष्य परी कुतरी ती ॥४॥

7. अनंत जुगाचा देव्हारा । निजबोधाचा घुमारा । अवचित भरला वारा । या मल्हारी देवाचा ॥१॥ शुद्ध सत्वाचा कवडा मोठा । बोध बिरडे बांधला गांठा । गळा वैराग्याचा पट्टा । वाटा दाऊ भक्तीच्या ॥२॥

7. पैल आला रामराणा । लंका दिधली बिभीषणा ॥१॥ नळ नीळ जांबुवंत । मध्ये चाले रघुनाथ ॥२॥

7. जयाचिये द्वारी सोन्याचा पिंपळ । अंगी ऐंसे बळ रेडा बोले ॥१॥ करील ते काय नव्हे महाराज । परि पाहे बीज शुध्द अंगी ॥२॥ जयाने घातली मुक्तीची गवांदी । मेळविली मांदी वैष्णवांची ॥३॥ तुका म्हणे तेथे सुखा काय उणे । राहे समाधाने चित्ताचिया ॥४॥

७. नर देहाची नश्वरता २८. मानिसी देहाचा भरंवसा । केला जाईल नकळे कैसा ॥१॥ सार्थक कर हो कांहीं । जेणे हरी जोडे पाया ॥२॥

7. तो हा भक्तांचे तोडरी । वाचे उच्चारिता हरी ॥1॥ काम होऊनि निष्‍काम । काम भावभक्ति प्रेम ॥2॥ तो हा पूर्ण काम होय । अखंडित नाम गाय ॥3॥ काम निष्काम झाला मनी । वंदी नाचे दासी जनी ॥4॥

7. योग याग तपे करिता भागली । तीच ही माऊली विटेवरी ।।१।। न येई ध्यानी साधिता साधनी । भक्तासी निर्वाणी धावतसे ।।२।।

7. पांडुरंग कांती दिव्य तेज झळकती । रत्नकीळा फांकती प्रभा । अगणित लावण्य तेजः पुंजाळले । न वर्णवे तेथीची शोभा ॥१॥ कानडा हो विठ्ठलु कर्नाटकू । येणे मज लाविले वेधी ॥ खोळ बुंथी घेऊनि खुणाची पालवी । आळविल्या साधु नेदी ॥२॥

7. आणिक दैवते देती काय बापुडी । काय याची जोडी इच्छा पुरे ॥१॥ तैसा नव्हे माझा पंढरीचा राजा । न सांगता सहजा इच्छा पुरे ॥२॥ न लगे आटणी तपाची दाटणी । न लगे तीर्थाटणी काया क्लेश ॥३॥ चोखा म्हणे नाम जपता सुलभ । रुक्मिणीवल्लभ जवळी वसे ॥४॥

7. आमची तो दशा विपरीत झाली । कोण आम्हा घाली पोटामध्ये ॥१॥ आमचे पालन करील बा कोण । तुजविण जाण दुजे आता ॥२॥ कळेल ते करा तुमचे उचित । माझी तो नित निवेदिली ॥३॥ सोयरा म्हणे माझा जीवप्राण तुम्ही । आणिक तो आम्ही कोठे जावे ॥४॥

7. एक एकादशी जरी होय पंढरीसी । सुकृताच्या राशी ब्रह्म नेणे ॥१॥ चंद्रभागे तीरी चतुर्भुज नरनारी । तेथे उभा हरी पंढरीराव ॥२॥ परतोनि मागुता ऐसा कई होसी । जाउनी पंढरीसी पाहे डोळा ॥३॥ तुझे देह गेह ऐसे पै न म्हण । साधी हे निधान पांडुरंग ॥४॥

7. ऐसे आनंदाने एक मास राहिला । परी हेत गुंतला पांडुरंगी ॥१॥ रात्रंदिवस छंद विठ्ठल नामाचा । नाही संसाराचा हेत मनी ॥२॥ भोजन सारूनी बैसले एकांती । निर्मळा बोलती चोखियासी ॥३॥ बहु दिस झाले खंती वाटे मना । पंढरीचा राणा आठवत ॥४॥

7. आमुची केली हीन याती । तुज का न कळे श्रीपती ॥१॥ जन्म गेला उष्टे खाता । लाज न ये तुमचे चित्ता ॥२॥ आमचे घरी भात दही । खावोनी कैसा म्हणसी नाही ॥३॥ म्हणे चोखियाचा कमर्मळा । कासया जन्म दिला मला ॥४॥

7. गंगा देखोनिया सिद्धेश्वर देव । तेथोनिया जीव निघो नेणे ॥१॥ आवडीचा हेत पूर्वील संस्कार । श्रवणी आदर कीर्तनाचे ॥२॥

7. पग घूँघरू बाँध मिरा नाची रे । मै तो मेरे नारायण की आपहि हो गई दासी रे । लोग कहै मिरा भई बावरी न्यात कहै कुलनासी रे॥ विष का प्याला राणाजी भेज्या पीवत मिरा हाँसी रे ।

7. बंसीवारा आज्यो म्हारे देस । सांवरी सुरत वारी बेस ॥ ॐ-ॐ कर गया जी, कर गया कौल अनेक । गिणता-गिणता घस गई म्हारी आंगलिया री रेख ॥ मै बैरागिण आदिकी जी थांरे म्हारे कदको सनेस ।

7. सुखे वोळंब दावी गोहा । माझे दुःख नेणा पाहा ॥१॥ आवडीचा मारिला वेडा । होय कैसा म्हणे भिडा ॥धृपद॥ अखंड मज पोटाची व्यथा । दुधभात साकर तूप पथ्या ॥२॥ दो पाहरा मज लहरी येती । शुद्ध नाही पडे सुपती ॥३॥

7. अनंत जन्म घेतले याच देही । माझे स्वहित नव्हे कोठे काही ॥ वेगी पावे पावे कृपानिधी । भवकर्म छेदी बा माझी आता ॥ संसारकर्मे बहुत भुललो । तुझे भजनी सावध नाही जालो ॥ माया संसाराचा करिता भरोभरी । तुझा आठव नाही क्षणभरी ॥

7. 7. पारायणकाळात काय खावे? पारायणकाळात अर्थातच शुद्ध व सात्त्विक अन्न घ्यावे हे वेगळे सांगायला नकोच. या काळात कांदा, लसूण पूर्ण वर्ज्य आहे. तसेच, 'अधिकस्य अधिक फलं' या न्यायाने या काळात सोवळ्यात केलेला स्वयंपाक सर्वात उत्तम. तसेच, बाहेरचे सर्व पदार्थ वर्ज्य. बाहेर पाणीदेखील न घेणे उत्तम! (हे नियम खर्‍या साधकाने खरे तर कायमच पाळावेत. तथापि, ते न जमले तर निदान पारायणकाळात तरी अवश्य पाळावेत. ) खरे तर शरीराला एका विशिष्य पद्धतीने राहण्याचे 'वळण लागावे' यासाठी देखील अधूनमधून पारायणे करावयाची असतात! असो. काहीजण या काळात हविष्यान्न खाऊन राहतात. कारण हे अन्न सर्वांत सात्त्विक समजले आहे. 'धर्मसिंधु' या सर्वमान्य ग्रंथात पुढील पदार्थांचा हविष्यान्न म्हणून उल्लेख आहे- साळीचे तांदूळ, जव, मूग, तीळ, राळे, वाटाणे इ. धान्ये. पांढरा मुळा, सुरण इ. कंद, सैंधव व समुद्रोत्पन्न अशी लवणे, गाईचे दूध, दही व तूप. तसेच फणस, आंबा, नारळ, केळे, रायआवळे ही फळे, त्याचप्रमाणे जिरे, सुंठ व साखर, काहींच्या मते, दूधभात, साखर गव्हाची पोळी, तूप चालेल. मीठ, तिखट, आंबट नको. गूळही नको.

7. 🕉अध्याय ७ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय सातवा - फलश्रुति 👉 चिंता-व्यथा दूर होऊन जखीणीचे भय असल्यास तेही दूर होईल. (यासाठी या अध्यायाचे त्रिकाल वाचन करून एक मंडळ (४२ दिवस) पूर्ण करावे.) श्रीगणेशाय नमः

7. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक ७ (रथा समोर) दिंडी नंबर 7 दिंडी मालक :-

७. हम तो भुले ठाकुर जाने । उम क्यौ भाइ झूट दिवाने ॥१॥ नाला अपआप सागर हुवा । काहेके कारण रोता है कूवा ॥२॥ चंदनके साती निंब हुवा चंदन । क्यौ कर रोवे देखो ए हिंगन ॥३॥ गुरु के मेहेरसे नामा भये सांधु । देखत रोने लगे जन हे भोंदू ॥४॥

7. प्रर्‍हाद नारद पराशर पुंडरीक । व्यास आणि वा-ल्मिक नमीयले ॥१॥ दालभ्य तो भीष्म अंबरीष शौनक । ब्रह्मनिष्ठ शूक नमीयले ॥२॥ रुक्मांगद अर्जुन वसिष्ठ बिभीषण । केलेंसे नमन याजलागी ॥३॥ टीकाकार श्रीधर बहिरंभट चतुर । करा नि-रतंर कृपा मज ॥४॥

7. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सातवा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग सातवा श्रीरुक्मिणीकांताय नम: ॥ श्रीकृष्णभक्तीलागी देखा । नवविधा भक्तीसी आवांका । तैशा नवरत्‍नमुद्रिका । भीमककन्यका लेइलीसे ॥१॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय सातवा ॥

7. प्रत्यक्ष परब्रहम भानुदासाचे कुळी । स्वये वनमाळी अवतरले ॥१॥ भक्तिमार्ग लोपे अधर्म संचला । कलि उदय झाला प्रथमचरण ॥२॥

7. उदयी उदय होता कृपादृष्टी । स्वये जगजेठी सेवा करी ॥१॥ सडा समार्जन स्वये करी हरि । उदक ते भरी गंध घासी ॥२॥

7. अगा ये षड्गुण भाग्यवंता। समग्र लक्ष्मीचिया कांता। समग्र यशाते तू धरिता। समग्र ऐश्रवर्यता तुज अंगी ॥१॥

7. पुंडलिक पेठ वैष्णवांचा हाट । करिती बोभाट हरिनामाचा ॥१॥ वोळले अंबर अमृत तुषार । झेलित अमर चकोर झाले ॥२॥ देव मुनी सर्व ब्रह्मादिक लाठे । पंढरिये पेठे प्रेमपिसे ॥३॥ निवृत्ति निर्वाळला ज्ञानदेव सोपान । खेचर तल्लीन विनटला ॥४॥

7. मागणें ते आम्हा नाही हो कोणासी । आठवावे संतांसी हेंचि खरें ॥१॥ पूर्ण भक्त आम्हा ते भक्ति दाविती । घडावी संगति तयाशींच ॥२॥

7. ॥ अभंग ७ ॥ निर्गुणाचें भेटी आलो सगुणासंगें । तंव झालो प्रसंगी गुणातीत ॥ १ ॥ मज रूप नाही नांव सांगू काई ।

7. ॥ श्रीदत्तस्य आरतिः ॥ जय देव जय देव दत्त गुरो जय हे । नष्टा मे भवचिन्ता कृते तवाऽर्तिक्ये ॥ जय देव जय देव ॥धृ॥

7. अंबे प्रार्थितसें तुजला मी भावें । या समयी पावें ॥ मज संकट जननी त्वां निरसावें । वरदान द्यावें ॥ धृ. ॥

7. जयदेव जयदेव जय भगवद्गीते १ जयदेव जयदेव जय भगवद्गीते । तापत्रय संहारुनि वारी भवदुरीतें ॥धृ॥ पार्थरथावरि बसले असतां भगवान ।

7. देवकी करी चिंता । केवी आठवा वांचे आता । ऐसी भावाना भाविता । जिवी तळमळ ॥१॥ तंव न दुखतांचि पोट । वेण न लगतां उद्धट । कृष्ण झाला प्रगट । स्वये अयोनिया ॥२॥ हरि सुनीळ सांवळे । बाळ निजतेजे तेजाळें । देखोनि वेल्हाळे । स्वयं विस्मीत ॥३॥ ऐसे देखोनि श्रीकृष्णासी । मोहे आच्छादुं जाय त्यासी । तंव प्रकाशु तियेंसीं । कैसा आंवरेना ॥४॥ वेगी वसुदेवातें म्हणे । तुम्ही गोकुळांसी न्या तान्हें । एका जनार्दने कृपा केलीं ॥५॥

8. निरधनको धन राम । हमारे निरधन धन राम ॥धृ॥ चोर न लेवे घुटकी न जावे । बखतपर आवे काम ॥हमारें. ॥१॥ सोवत बठैत जागत उठत । जपना हरिहरनाम ॥हमारे. ॥२॥ दिन दिन होत सवायी दीढी । खुटत नही एक दाम ॥हमारे. ॥३॥

8. नित्य नवा कीर्तनी कैसा वोढवला रंग । श्रोता आणि वक्‍ता स्वये जाला श्रीरंग ॥१॥ आल्हादे वैष्णव करिती नामाचा घोष । हरिनाम गर्जता गगनी न माये हरुष ॥२॥ पदोपदी कीर्तनी निवताहे जन मन । आवडी भुकेली तिने गिळिले गगन ॥३॥ एका जनार्दनी गाता हरीचे नाम । निमाली इंद्रिये विषय विसरली काम ॥४॥

8. सदगुरुनायके कृपा मज केली । निजवस्तु दाविली माझी मज ॥१॥ माझे सुख मज दाविले डोळा । दिधली प्रेमकळा ज्ञानमुद्रा ॥२॥ तया उतराई व्हावे कवण्या गुणे । जन्मा नाही येणे ऐसे केले ॥३॥ नामा म्हणे निकी दाविली सोय । न विसरावे पाय विठोबाचे ॥४॥

8. कृष्ण करो यजमान ॥प्रभु तुम ॥धृ॥ ज्याकी करित वेद बखानत । साखी देत पुराण ॥प्रभु तुम. ॥१॥ मोर मुकुट पीतांबर शोभत । कुंडल झलकत कान ॥प्रभु तुम. ॥२॥ मीराके प्रभु गिरिधर नागर । दे दरसनको दान ॥प्रभु. ॥३॥

8. पतिव्रता नेणे आणिकांची स्तुती । सर्वभावे पति ध्यानी मनी ॥१॥ तैसे माझे मन एकविध झाले । नावडे विठ्ठलेविणे दुजे ॥२॥ सूर्यविकारिनी नेघे चंद्रकळा । गाय ते कोकिळा वसंतेसी ॥३॥ तुका म्हणे बाळ मातेपुढे नाचे । बोले आणिकांचे नावडती ॥४॥