वारकरी रोजनिशी

548. मातापितयाने लग्न संपादिले । कन्यादान केले गौतमगोत्री ॥१॥ झाला चार दिस लग्नाचा सोहळा । न कळे देवाचा हेत आन ॥२॥

548. सर्वविशी माझा त्रासलासे जीव । आता कोण भाव निवडू एक ॥१॥ संसाराची मज न साहेचि वार्ता । आणीक म्हणता माझे कोणी ॥धृपद॥ देहसुख काही बोलिले उपचार । विष ते आदर बंद वाटे ॥२॥ उपाधि दाटणी प्रतिष्ठा गौरव । होय माझा जीव कासावीस ॥३॥

548. नवजावे तेथे लागे जाणे | न करावे तेंचि लागे करणे |न बोलावे त्यासि लागे बोलणे | पडणे मागणे नेदी तया ॥१॥ कृष्णे देवकीये उदरा येणे | कंसा भेणे त्वा गोकुळासि जाणे |तेथे नंदाच्या गाई राखणे | संगती असणे गोंवळ्यांच्या ॥२॥ रण वानराची सेवा करी | पांडव किंकर विराटा घरी |हरिश्चंद्र डोंबा घरी पायकी करी | हे अपूर्व परियेसा ॥३॥ रुद्रे अंजनी उदरा येणे | रामाची सेवा वानरपणे |प्रसंग पडे तैसे वर्तणे | रूसणे न लगे कवणासी ॥४॥

548. मूर्ति सांवळी गोमटी । अंगी केशराची उटी ॥१॥ मुगुट कुंडले वनमाळा । टिळक रेखिला पिवळा ॥२॥ कणीं कुडल मकराकार । गळं शोभे वैजयंती हार ॥३॥ नेत्र आकर्ण सुकुमार । एका जनार्दनी विटेवर ॥४॥

548. अहो देवा कृपामूर्ती । गुणसंपत्तीनिधाना ॥१॥ पिंड पदी समर्पिला । आम्ही आपुला जीवभाव ॥२॥

549. देव देव म्हणुनी व्यर्थ का फिरशी । निजदेव नेणशी मुळी कोण ॥१॥ देवा नाही रूप देवा नाही नांव । देवा नाही गांव कोठे काही ॥२॥

549. चालले पंढरी महादेवाहूनी । संतांचे दरूषणी सुख वाटे ॥१॥ संतसमागम जीवाहुनी गोड । परी भय दृढ भ्रताराचे ॥२॥

549. आणीक काही या उत्तराचे काज । नाही आता मज बोलावया ॥१॥ भिन्न भेद हे भावना स्वभाव । नव्हे काही देव एकविध ॥धृपद॥ गुण दोष कोणे निवडावे धर्म । कोण जाणे कर्म अकर्म ते ॥२॥ तरि भले आता न करावा संग । दुःखाचे प्रसंग तोडावया ॥३॥

549. सर्व पाप पुण्य हींचि दोन्ही भांडी | विवेक न सांडी येता जाता ॥१॥ तुझे नाम तारू तुझे नाम तारू | तुझे नाम तारू श्री विठ्ठला ॥२॥ विष्णुदास नाम्याने उभारिली शिडी | टाकावया पेढी वैकुंठीची ॥३॥

549. दोन्ही कर ठेवूनी कटी । उभा भीवरेचे तटीं ॥१॥ रुप सांवळे सुंदर । गळा वैजंयती हार ॥२॥ कानां कुंडले मकराकार । तेज न समाये अंबर ॥३॥ एका जनार्दनी उदार । भीमातीरी दिंगबर ॥४॥

549. अहो देवा कृपावंत । करा मज अनाथा सनाथ ॥१॥ निरवूनिया संतजना । करा मना बोध माझया ॥२॥

550. अमानत्व स्थिती ते अंती कठीण । येरा जन्म जाण न साधेची ॥१॥ अनपेक्ष शुचि जे का उदासिन । अमानत्व जाण त्यासी लाभे ॥२॥

550. वैदिक व्यवहार स्वामी उदरार्थ । करितसे तेथ देव कैचा ॥१॥ वेदपाठकाही नावडेचि भक्ति । पराधीन युक्ती न चले माझी ॥२॥

550. आपुला विचार करीन जीवाशी । काय या जनाशी चाड मज ॥१॥ आपुले स्वहित जाणती सकळ । निरोधिता बळे दुःख वाटे ॥धृपद॥ आइको नाइको कथा कोणी तरी । जाऊनिया घरी निजो सुखे ॥२॥ माझी कोण वोज जाला हा शेवट । देखोनिया वाट आणिका लागे ॥३॥

550. पंढरी ज्ञानिया ध्याता लक्षा नये | आम्हा वाट पाहे अनाथांची ॥१॥ जपकांचे जाप्य नाना मंत्रमय | आम्हा भक्ति प्रिय भावे सारी ॥२॥ पुंडलिकासाठी वोळला वोरसें| नेणो काय कैसे प्रेम त्याचे ॥३॥ नामा म्हणे जीवे करू निंबलोण | झणी नारायणा दिठावसी ॥४॥

550. परब्रह्मा पुतळा कौस्तुभ गळा । वैजयंती माळा कंठी शोभे ॥१॥ शंख चक्र गदा पद्म शोभा करी । पीतांबरधारी चतुर्भुज ॥२॥ कटी कडदोर वाळे वाक्या पायी । सुंदर रुप कान्हाई शोभता ॥३॥ लेणीयाचे लेणे भुषण साजिरे । एका जनार्दनी गोजिरे चरण दोन्ही ॥४॥

550. आठविता तुमची लिळा । करिता दासाचा सोहळा ॥१॥ ऐसा स्वाभाविक गुण । वसे तुम्हा अंगी पूर्ण ॥२॥

551. योग तो कठिण साधिता साधेना । जेणे गा चिद्घना न पाविजे ॥१॥ याचीलागी आता सांगणे हे तुज । माझे निजगुज अंतरींचे ॥२॥

551. नामाचा विटाळ आमुचिये घरी । गीताशास्त्र वैरी कुळी आम्हा ॥१॥ देव तीर्थयात्रा नागडती हरी । ऐसीयांचे घरी संग दिला ॥२॥

551. ध्याई अंतरिच्या सुखे । काय बडबड वाचा मुखे ॥१॥ विधिनिषेध उर फोडी । जव नाही अनुभवगोडी ॥धृपद॥ वाढे तळमळ उभयता । नाही देखिले अनुभविता ॥२॥ अपुलाल्या मते पिसे । परि ते आहे जैसेतैसे ॥३॥

551. नित्य आम्हा सुख तुझ्या पायापासी | शरण कोणसी जाऊ आम्ही ॥१॥ सकाळी उठोनि ऐकतो कीर्तन | तेणे समाधान मज होय ॥२॥ उभा महाद्वारी वैष्णव भेटती | सांखळ्या तुटती चौर्‍यांशींच्या ॥३॥ नामा म्हणे सदा पंढरी रहिवास | मागुता जन्मास येतो कोण ॥४॥

551. चंद्र पौर्णिमेचा शोभते गगनी । तैसा मोक्षदानी विटेवरी ॥१॥ बाळ सुर्य सम अंगकांती कळा । परब्रह्मा पुतळा विटेवरी ॥२॥ मृगनाभी टिळक मळवटीं शोभला । तो घननीळ सांवळा विटेवरी ॥३॥ एका जनार्दनी ध्यानाचे ध्यान । ते समचरण विटेवरी ॥४॥

551. आता कधी सांभाळाल । आम्हा ठेवाल चरणापे ॥१॥ दिवसरात्रि खंति वाटे । हदय फुटे वियोगे ॥२॥

552. आमुचिया देवा नाही नाम गुण । नाही स्थानमान रुपरेखा ॥१॥ नित्य निराकारी आमचे भजन । अहंब्रह्म पूर्ण निजध्यासे ॥२॥

552. वेद हाका देती पुराणे गर्जती । स्त्रियेच्या संगती हित नोहे ॥१॥ मी तो सहज स्त्रियेचाचि देह । परमार्थाची सोय आता कैची ॥२॥

552. कुशळ गुंतले निषेधा । वादी प्रवर्तले वादा ॥१॥ कैसी ठकली बापुडी । दंभविषयांचे सांकडी ॥धृपद॥ भुस उपणुनि केले काय । हारपले दोन्ही ठाय ॥२॥ तुका म्हणे लागे हाता । काय मंथिले घुसिळता ॥३॥

552. सगुण संपन्न पंढरीच्या राया | आमुच्या स्वामिया केशिराजा ॥१॥ रामकृष्ण हरी श्रीधरा मुकुंदा | सज्जनी स्वानंदा सर्वातीता ॥२॥ गोविंद गोपाळ गोपवेशधारी | गोवर्धन धरी नखावरी ॥३॥ दुष्ट दुर्जनासी दु:ख फार चित्ता | पावन पतिता नामा म्हणे ॥४॥

552. अंगी चंदनाची उटी । माथा शोभे मयोरवेटी ॥१॥ शंख चक्र पद्म करी । उभा विटेवरी श्रीहरीं ॥२॥ भोवते उभे सनकादिका । नारद तुंबरादि आणिक ॥३॥ ऐसा आनंद सोहळा । एका जनार्दनी पाहे डोळा ॥४॥

552. आता पुरवा मनींचा हेत । करा हे उदित भेटीसी ॥१॥ रुप पहावया डोळे । माझे भुकेले बहु काळ ॥२॥

553. कासया प्रतिष्ठा व्यर्थ मानितोसी । सर्वत्र धरिसी समभावे ॥१॥ आत्मयासी जगती अवघाची एकला । जगांत संचला तद्रूपे तो ॥२॥

553. स्त्रियेचे शरीर पराधीन देह । न चाले उपाव विरक्तीचा ॥१॥ पडिले अंतर विवेकाचे बळे । काय निर्मियेले राघोबाने ॥२॥

553. संतांची उच्छिष्टे बोलतो उत्तरे । काय म्या गव्हारे जाणावे हे ॥१॥ विठ्ठलाचे नाम घेता नये शुद्ध । तेथे मज बोध काय कळे ॥धृपद॥ करितो कवित्व बोबडा उत्तरी । झणी मजवरी कोप धरा ॥२॥ काय माझी याति नेणा हा विचार । काय मी ते फार बोलो नेणे ॥३॥

553. जय विठ्ठल श्री विठ्ठल | जय जय विठ्ठल विठ्ठल ॥१॥ परब्रह्म विठ्ठल मूर्ति विठ्ठल | निरंजन विठ्ठल विठ्ठल ॥२॥ जोचि नाम तोचि देवो | ऐसे म्हणो तरी नाही संदेहो ॥३॥ म्हणे विष्णुदास नामा | तो नेईल परत ग्रामा ॥४॥

553. शोभती दोनी कटी कर । रुप सांवळे सुंदर । केशराची उटी नागर । गळा माळ वैजयंती ॥१॥ वेधे वेधक हा कान्हा । पहा वेधतुसे मना । न बैसेचि ध्याना । योगियांच्या सर्वदा ॥२॥ उभारुनी दोन्ही बाह्मा । भाविकांची वाट पाहे । शाहाणे न लभती पाय । तया स्थळी जाऊनी ॥३॥ ऐसा उदार मोक्षदानी । गोपी वेधक चक्रपाणी । शरण एका जनार्दनी । नाठवे दुजे सर्वदा ॥४॥

553. आता याचा घेऊनी त्रास । आलो तुम्हास शरण हरि ॥१॥ घ्याल तरी सोडवून या काळापासून पुण्य तुमचे ॥२॥

554. त्रिवेणींचे स्नान अखंडित करा । काशीवासी मरा ज्ञानेवीण ॥१॥ तया नाही गती वस्ती निरंजनी । भोगी रुद्रयोनी कर्मवसे ॥२॥

554. काय पाप केले पूर्वील ये जन्मी । आता पुरूषोत्तमी अंतरले ॥१॥ लाधले नरदेह स्त्रियेचेनि रूपे । असंख्यात पापे फळा आली ॥२॥

554. चंदनाच्या वासे धरितील नाक । नावडे कनक न घडे हे ॥१॥ साकरेची गोडी सारिखी सकळा । थोरा मोठ्या बाळा धाकुटिया ॥२॥ तुका म्हणे माझे चित्त शुद्ध होते । तरि का निंदित जन मज ॥३॥ अर्थ :

554. कैलासीचा देव भोळा चक्रवर्ती| पार्वतीचा पति योगिराज ॥१॥ तयाचिया पाया माझे दंडवत| घडो आणि चित्त जडो नामी ॥२॥ जटाजूट गंगा अर्धचंद्र भाळीं| तिजा नेत्रज्वाळी जातवेद ॥३॥ कंठी काळकूट डोर त्रिशूळ हातीं| सर्वांगी विभूति शोभतसे ॥४॥

554. सगुण निर्गुण मूर्ति उभी असे विटे । कोटी सुर्य दांटे प्रभा तेथे ॥१॥ सुंदर सगुण मूर्ति चतुर्भुज । पाहता पूर्वज उद्धरती ॥२॥ त्रिभुवनी गाजे ब्रीदाचा तोडर॥तोचि कटी कर उभा विटे ॥३॥ एका जनार्दनी नातुडे जो वेदा । उभा तो मर्यादा धरुनि पाठी ॥४॥

554. आता यावरि संदेहपुरी । नका श्रीहरी लोटू मज ॥१॥ लाऊनिया आपुलिये कासे । न्या भलतैसे परपारा ॥२॥

555. सुवर्णाचे भाडे दुधाचे आधण । कुसुंबा घालुनी नाश केला ॥१॥ तोडुनि चंदन कर्दळीचे वन । बाभुळा रक्षण बैसविले ॥२॥

555. सोसियेले क्लेश जीवे बहु फार । जाली हे अपार दीन सख्या ॥१॥ चित्ती समाधान केले असे एक । प्रारब्धे हे दुःख आले भागा ॥२॥

555. तुज ऐसा कोण उदाराची रासी । आपुलेचि देसी पद दासा ॥१॥ शुद्ध हीन काही न पाहासी कुळ । करिसी निर्मळ वास देही ॥२॥ भावे हे कदान्न खासी त्याचे घरी । अभक्ताच्या परी नावडती ॥३॥ नवजासी जेथे दुरी दवडिता । न येसी जो चित्ता योगियांच्या ॥४॥

555. डवरला गिरी कैलास ढवळा | सिंहासन ज्याला ढवळेची ॥१॥ पाहता पाहता निवाले लोचन | भव्य ज्याचे ध्यान एकरूप ॥२॥ ढवळा सर्वांगी देव तो आपण लेईला भूषण ते हि तैसे ॥३॥ पर्वताची बाळा पार्वती ढवळी| अर्धांगी शोभली एकरूप ॥४॥

555. कर कटावरी वैजयती माळा । तो हरीडोळां देखियेला ॥१॥ रुप सांवळे शोभे विटेवरी । तो हरी डोळेभरी देखियेला ॥२॥ एका जनार्दनी पाहता रुपडें । त्रिभुवन थोकडें दिसतसे ॥३॥

555. आता येऊनि सांभाळी । केला माझा लळा पाळी ॥१॥ होशिल तू कृपावंत । तरि का ऐसे विपरित ॥२॥

556. एक माझी माता दोघेजण पिता । मज तीन कांता दोघे सुत ॥१॥ चौघे बंधु आणि दशक बहिणी । कन्या झाल्या तिन्ही माझ्या पोटी ॥२॥

556. देहाचिया माथा सुखदुःख आले । पाहिजे भोगिले आवश्यक ॥१॥ परिहार माझा होतसे पापाचा । लाभ हाचि साचा मानियला ॥२॥

556. तरि का नेणते होते मागे ॠषी । तीही या जनासी दुराविले ॥१॥ वोळती जया अष्टमहा सिद्धी । ते या जनबुद्धी नातळती ॥२॥ कंदमूळे पाला धातूच्या पोषणा । खाती वास रानातरी केला ॥३॥ लावुनिया नेत्र उगेचि बैसले । न बोलत ठेले मौन्यरुप ॥४॥

556. एके दिनी रत्नसिंहासनावरी| कैसा त्रिपुरारी शोभतसे ॥१॥ सांगो जाता चारही वाचा विसावती | तेथे माझी मति काय सांगो ॥२॥ वामभागी साजे सुंदरी भवानी| सिद्ध ऋषि मुनी करिती सेवा ॥३॥ नारद तुंबर गर्जती गायन | तेथे कर जोडोन उभे देव ॥४॥

556. आल्हाददायकश्रीमुख चांगलें । पाहता मोहिले भक्त सर्व ॥१॥ गाई गोपाळ विधिल्या गोपिका । श्रीमुख सुंदर देखा सजिरें ते ॥२॥ आल्हाददायक ते मुखकमळ । वैजयंती माळ हृदयावरी ॥३॥ एका जर्नादनी पाहता रुपडें । आनंदी आनंद जोडे आपेआप ॥४॥

556. आता माझा अंगिकार । करा थार पायापे ॥१॥ लाउनिया आपुल्या गुणी । माझी वाणी रंजवा ॥२॥

557. सद्गुरुसारिखा सोयरा सज्जन । दाविले निधान वैकंठीचे ॥१॥ सद्गुरु माझा जीवाचा जिवलग । फेडियेला पांग प्रपंचाचा ॥२॥

557. प्रारब्धाची गती न संडी सर्वथा । व्यर्थ आता चिंता कोण वाहे ॥१॥ निश्चय निर्धारी धरियला मनी । आता चक्रपाणी पांडुरंग ॥२॥

557. कोणाच्या आधारे करू मी विचार । कोण देईल धीर माझ्या जीवा ॥१॥ शास्त्रज्ञ पंडित नव्हे मी वाचक । यातिशुद्ध एक ठाव नाही ॥२॥ कलियुगी बहु कुशळ हे जन । छळितील गुण तुझे गाता ॥३॥ मज हा संदेह झाला दोही सवा । भजन करू देवा किंवा नको ॥४॥

557. तेव्हा प्रश्न करी पार्वती आदरे | शिवाप्रती कर जोडोनिया ॥१॥ सांगावा जी स्वामी ऐसा इतिहास| गाता जोडे वास तुझे पायी ॥२॥ जाळोनिया पापे सुखाची उन्नति | विश्व सुखी होती जेणे योगे |॥३॥ नामा म्हणे सुटे काळासी दरारा| विश्वासिया नरा मुक्ति जोडे ॥ ४

557. चंद्रभागे तीरीं समपदीं उभा चैतन्याचा गाभा पाडुरंग ॥१॥ कांसे पीतांबर गळा तुळशीहार । पदक हृदयावर वैजयंती ॥२॥ एकाजनार्दनी लावण्य साजिरे । रुप ते गोजिरे विटेवरी ॥३॥

557. आपुलिया मनोगते । गाईन तुमते गुण वाणी ॥१॥ अहो देवा कृपानिधी । माझिये बुध्दी साह्य व्हावे ॥२॥

558. ज्ञानप्राप्ती लागी व्हावे अति नीच । म्हणवी जो उच्च सिद्ध नोहे ॥२॥ अहंता समुळ करावा की त्याग । काम क्रोध मांग शिवू नये ॥२॥

558. मातापिता बंदु प्रपंचाचे सखे । होती महादुःखे माझ्या संगे ॥१॥ देवासी सांगता जाणसी अंतर । सांगावया थार नाही मज ॥२॥

558. काय उणे जाले तुज समर्थासी । ऐसा मजपाशी कोण दोष ॥१॥ जो तू माझा न करिसी अंगीकार । सांगेन वेव्हार संतांमधी ॥२॥ तुजविण रत आणिकाचे ठायी । ऐसे कोण ग्वाही दावी मज ॥३॥ तुका म्हणे काय धरूनी गुमान । सांग उगवून पांडुरंगा ॥४॥

558. ऐकोनिया वाणी | संतोषला शूळपाणि ॥१॥ देवी चांगले पुसिले | तुझ्या बोले चित्त धाले |॥२॥ बोल नव्हती साचार | जड जीवाचा उद्धार ॥३॥ बोल तुझे गोडावले |जगी सुदिन पाहिले ॥४॥

558. उभा भीमातीईं कट धरुनी करी । वैकुंठीचा हई मौनरुप ॥१॥ ठेविनिया विटेसम पद दोन्ही । उभा चक्रपाणी मौनरुपें ॥२॥ वैजयंती माळ किरीट कुंडले । निढळ शोभले केशरानें ॥३॥ कांसे पीतांबर दिसे सोनसळा । पदक आणि माळा कौस्तुभ ते ॥४॥

558. आपुले तुम्ही न संडावे । कर्म स्वाभावे आहे ते ॥१॥ सांभाळावे नामधरका । निरसुनी पातका भेटी दयावी ॥२॥

559. सगुण निर्गुण दोन्ही विलक्षण । ब्रह्मसनातन विठ्ठल हा ॥१॥ पतीतपावन मान समोहन । ब्रह्मसनातन विठ्ठल हा ॥२॥

559. सखा सहोदर तूंची एक हरी । दीनांचा कैवारी पांडुरंग ॥१॥ तुझी भक्ती घडे पतिव्रताधर्म । ऐसे मेघश्याम, विचारावे ॥२॥

559. काय करू आन दैवते । एकाविण पंढरीनाथे ॥१॥ सरिता मिळाली सागरी । आणिका नावा कैची उरी ॥धृपद॥ अनेक दीपिका प्रकाश । सूर्य उगवता नाश ॥२॥ तुका म्हणे नेणे दुजे । एकाविण पंढरीराजे ॥३॥

559. ऐका सावधान कथा शिवरात्र | पावन पवित्र तिही लोकी ॥१॥ भाव धरोनिया आचरती जरी| वास शिवपुरी घडे त्यासी ॥२॥ उपवास आणि शिवाचे पूजन| रात्री जागरण विधि त्याचा ॥३॥ एक पसा पाणी एक बिल्वदळ | पूजन केवळ सोपे बहु ॥४॥

559. चंद्रभागा तटीं उभा वाळुवंटीं । वैजंयतीं कंठी शोभतसें ॥१॥ गोमटें साजिरे सुकुमार ठाण । धरिले जघन करे दोन्ही ॥२॥ राहीरखुमाई शोभतीवामभागी । शोभे उटी सर्वांगी चंदनाची ॥३॥ मोर पिच्छ शिरी शोभती ते वरी । केशर कस्तुरी शोभे भाळी ॥४॥

559. आशाबध्द देखोनिया विटताती लोक । दयावयासी भीक नाही म्हणुन ॥१॥ तैसे तुहमी नव्हे लक्ष्मीचे कांत । सदा भाग्यवंत औदायेंसी ॥२॥

560. भ्रमरीच्या ध्यासे भ्रमरीच होय । कीटकत्व जाय पालटोनी ॥१॥ ब्रह्म ध्यासे स्वये ब्रह्मचि होईजे । जीवत्व लोपिजे सहजची ॥२॥

560. विरक्तीचे मूळ प्रपंचाचा त्याग । पाहतांची एक गृहशैल ॥१॥ संकट मांडिले धाव तू झडकरी । विवेक-उत्तरी बोधी चित्त ॥२॥

560. काय करू कर्माकर्म । बरे सापडले वर्म ॥१॥ होसी नामाच सारिखा । समजाविली नाही लेखा ॥धृपद॥ नाही वेचावेच जाला । उरला आहेसी संचला ॥२॥ तुका म्हणे माझे । काय होईल तुम्हा ओझे ॥३॥

560. शिव ऐसा शब्द कल्याणदायक | जाणती भाविक साधुजन ॥१॥ तारक है नाम भोळ्या भाविकांसी| नेणते जाणत्यासी लाभ एक ॥२॥ उपमन्यु बाळक दूध मागो गेला | क्षीराब्धि दिधला उचितासी ॥३॥ दुष्ट दुराचारी पतित तारिले | नाही अव्हेरिले दीनानाथे ॥४॥

560. भीमरथीचे तीरी । उभा विठ्ठल विटेवरी ॥१॥ रुप सावळें सुंदर । कुंडले कानी मकराकार ॥२॥ गळा शोभे वैजयंती । चंद्र सुर्य तेजे लपती ॥३॥ कौस्तुभ हृदयावरी । उटी केशर साजिरी ॥४॥

560. आम्हा ताराल जरि श्रीहरि । कीर्ति तुमची वाढेल तरी ॥१॥ पुढेंहि चोखाळती वाटा । भाव भक्तिचा चोखटा ॥२॥

561. वर्ण ना व्यक्ति अमुप निजतेज । संतांचे ते गूज आत्मरुप ॥१॥ मुक्ताचा सागर भरिंत दाहि दिशा । पाही जीवदशा बुडुनि जाय ॥२॥

561. अनुतापे तापले बहुत मानसी । नये देवाजीसी करूणा कैसी ॥१॥ वाटे देह आता घालू अग्नी-आत । किंवा ही करवत घालू माथा ॥२॥

561. एकी केली हातोफळी । ठाया बळी पावले ते ॥१॥ आम्ही देवा शिक्तहीने । भाकु तेणे करुणा ॥धृपद॥ पावटणी केला काळ । जया बळ होते ते ॥२॥ तुका म्हणे वीर्‍यावीर । संतधीर समुद्र ॥३॥

561. भेदवादी जन वदतसे भिन्न | नव्हे ते लक्षण भजनाचे ॥१॥ विश्वी विश्वंभर कोंदलासे एक | भेदाचे कौतुक कैसे सांगा ॥२॥ ब्रह्मी नाही ठाव एकपणाचाही | तेथे दुजे काही सामावते ॥३॥ आदि मध्य अंत खेळूनिया खेळ | उरले ते निखळ अविनाश ॥४॥

561. व्यापक तो हरी पंढरीये राहिला । वेदंदिकां अबोला जयाचा तो॥१॥ सांवळे नागर कटी ठेउनी कर । वैजयंती हार तुळशी गळा ॥२॥ एका जनार्दनी विश्वव्यापक । उभाचि सम्यक विटेवरी ॥३॥

561. आम्ही तो आपुले निवेदिले पायी । अंतरीचे नाही वंचियेले ॥१॥ तुम्ही सर्वजाणा जाणता अंतर । काय परिहार वाउगाची ॥२॥

562. नेणण्याचे रुप तेचि रे अज्ञान । जाणते ते ज्ञान दोन्ही मिथ्या ॥१॥ पूर्णाची ओळखी मुळी माया नाही । कोण मी हे पाही शोधूनिया ॥२॥

562. गांजविसी देह भ्रताराचे हाते । माझिया तो चित्ते नेम केला ॥१॥ न सोडी भजन प्राणही गेलिया । आता देवराया दीनबंधु ॥२॥

562. पुढिलाचे इच्छी फळ । नाही बळ ते अंगी ॥१॥ संत गेले तया ठाया । देवराया पाववी ॥धृपद॥ ज्येष्ठांची का आम्हा जोडी । परवडी न लभो ॥२॥ तुका म्हणे करी कोड । पुरवी लाड आमुचा ॥३॥

562. कांचीपुरी राजा नामे सोमदत्त | तयाचे संपत्ती पार नाही ॥१॥ पूर्वपुण्यबळे लाधले तयासी| देता उपमेसी उणा शुक्र ॥२॥ पांचशते तया कामिनी सुंदरा | करिता नाही पुरा जाला काम ॥३॥ ऋद्धि सिद्धि घरी कामारि हिडती | धैर्य शौर्य कीर्ति ज्याची जगी ॥४॥

562. व्यापुनी जगी तोचि उरला । तो विटेवरी देखिला गे माय ॥१॥ चतुर्भुज पीतंबरधारी । गलां शोभे वरी वैजयंती गे माय ॥२॥ हाती शोभे शंख चक्र पद्म गदा । रूळे चरणींसदा तोडर गे माय ॥३॥ एका जनार्दनी मदनाचा पुतळा । देखियेला डोळा विठ्ठलरावो ॥४॥

562. आम्ही दासी कीजे दास्य । सहसा उपहास न करा वो ॥१॥ नेणो का हे पडिले दृष्टी । आली गोष्टी वाचेते ॥२॥

563. तिही शून्यावरती नांदताहे देही । तोचि ब्रह्मांड गेही भरुनि ठेला ॥१॥ जयाचा तो भास बिंबाकार आहे । ते खूण लाहे गुरुपुत्रा ॥२॥

563. तुटले संचित जाले शुद्ध चित्त । अंतरीचा हेत ओळखिला ॥१॥ कृपा केली देवे इंद्रायणीतीरी । देहुग्रामी थार भक्तिपंथ ॥२॥

563. कैवल्याच्या तुम्हा घरी । राशी हरी उदंडा ॥१॥ मजसाठी का जी वाणी । नव्हे धणी विभागा ॥धृपद॥ सर्वा गुणी सपुरता । ऐसा पिता असोनी ॥२॥ तुका म्हणे पांडुरंगा । जालो सांगा सन्मुख ॥३॥

563. भोगाची नव्हाळी न सुटे कोणे काळी | वासना वोंगळी तेचि करी ॥१॥ वासनेचि थोरी सांगवेना काही | न सुटिजे काही कोण्या काळी ॥२॥ तारुण्याच्या भरे आवडी स्त्रियेची | वृद्धपण तेचि चिंता होये ॥३॥ म्हणतसे पोरे वाचतील कैसी | हाचि अहर्निशी ध्यास करी ॥४॥

563. शिणले ते वेद श्रुती पै भांडती पुराणांची मती कुंठीत जाहली ॥१॥ तो हा पांडुरंग उभा विटेवरी । पाउले साजिरी समचि दोन्ही ॥२॥ कर कटावरी तुळशीच्या माळा । निढळीं शोभला मुकुट तो ॥३॥ एका जनार्दनी गोजिरे ते ठाण । शोभले जघन करयुगुली ॥४॥

563. आम्ही देवा भक्तीहीन नेणो ज्ञान योगाचे ॥१॥ म्हणोनि येतो काकुळती । पुढतोपुढती तुम्हासी ॥२॥

564. दृष्टिमाजी रुप लखलखीत देखले । अव्यक्त ओळखिले तेजाकार ॥१॥ सांवळे सुंदर रुप बिंदुले । मन हे मुराले तयामाजी ॥२॥

564. आनंदवोवरी होती तये ठायी । वाटे तेथे काही बसावेसे ॥१॥ करूनिया ध्यान लावावे लोचन । करावे स्मरण विठोबाचे ॥२॥

564. आपुलाल्या तुम्ही रूपासी समजा । कासया वरजा आरसिया ॥१॥ हे तो नव्हे देहबुद्धीचे कारण । होईल नारायणे दान केले ॥धृपद॥ अब्रूचिया बाणे वर्मासि स्पर्शावे । हे तो नाही ठावे मोकलित्या ॥२॥ तुका म्हणे बहु मुख या वचना । सत्याविण जाणा चाली नाही ॥३॥

564. पंचशतामाजी दोघी पतिव्रता| जारिणी समस्त सर्व काळ ॥१॥ करूनिया ऐसी जाती नरकासी| नाडिले पतीसी त्यांच्या पापे ॥२॥ करिती ये वेळे झांकिती लोचन| शेवटी बंधन यमाहाती ॥३॥ नामा म्हणे बरे नव्हे हे कोणासी | घडेल तयासी जाच बहू ॥४॥

564. ज्याकारनें योगे रिघती कपाटीं । तो उभा असे ताटीं चंद्रभागे ॥१॥ सांवए रुपडें गोजिरे गोमटें । धरिले दोन्ही विटे समचरण ॥२॥ वैजयंती माळा तुळशीहार मिरवला । निढळीं शोभला चंदन वो माय ॥३॥ एका जनार्दनी मौन्य धरुनी उभा । चैतान्याचा गाभा पाडुरंग ॥४॥