वारकरी रोजनिशी

107. राग ललित हमारो प्रणाम बांकेबिहारी को । मोर मुकुट माथे तिलक बिराजे, कुंडल अलका कारी को॥ अधर मधुर पर बंसी बजावै रीझ रिझावै राधा प्यारी को ।

107. थारो विरुद्ध घेटे कैसी भाईरे॥धृ०॥ सैना नायको साची मीठी । आप भये हर नाईरे॥१॥ नामा शिंपी देवल फेरो । मृतीकी गाय जिवाईरे॥२॥ राणाने भेजा बिखको प्यालो । पीबे मिराबाईरे॥३॥

107. सांगड बांधारे भक्तीची । रघुनाथ नामाची ॥ लाटा उसळती विषयाच्या । भवत्या प्रपंचाच्या ॥ माणकोजी बोधला बोधला । हरिनामी रंगला ॥

107. भवसिंधु तराया एकचि उपाय । ध्यावे तुझे पाय वासुदेवा ॥१॥ गोविंद गोपाळ वाचेसी निखळ । उद्धरे तात्काळ कलीमाजी ॥२॥ नारायण नारायण करी जो पारायण । तो उद्धरे जाण इहलोकी ॥३॥ तुटती यातना कर्माच्या भावना । जडजीवा उद्धरणा नाम स्मरा ॥४॥

107. ऐक एक सखये बाई नवल;अ मी सांगु काई । त्रैलोक्याचा धनी तो हा यशोदेसी म्हणतो आई ॥१॥ देवकीने वाईला यशोदेनें पाळिला । पांडवाचा बंदिजन होऊनियं राहिला ॥२॥ ब्रह्माडाची साठवन योगीयाचें निजधन । चोरी केली म्हणऊनी उखळासी बंधन ॥३॥ सकळ तीर्थे जया चरणी सुलभ हा शूलपाणी । राधिकेसी म्हणे तुझी करीन वेणीफणी ॥४॥

107. देखोनि ते यशोदा ऐकोनि गोठी । क्रोधे संतप्त झाली पोटी । म्हणे हा चोरिया करिता महा हाटी । न राहेचि मी काय करु ॥१॥

107. रसज्ञ रसाचार रसामाजी वसे । जीवन हे सोसे असोस होय ॥१॥ ते रूप स्वरूपाचे रूपीच वोळले । कंदर्पे घोळिले नंदाघरी ॥२॥ नाही त्या आकार अवघाची वैकुंठ । अद्वैत घनदाट ब्रह्ममय ॥३॥ निवृत्ति नितंब कृष्ण तो स्वयंभ । श्रीमूर्तीचे बिंब दिसे सर्व ॥४॥

108. करी हेचि काम । नाम जपे राम राम ॥१॥ लागो हाचि छंद । मना गोविंद गोविंद ॥२॥ तुका म्हणे मना । मज भीक द्यावी दीना ॥३॥

108. मुका झालो वाचा गेली ॥धृपद॥ होतो पंडित महाज्ञानी । दशग्रंथ षड्शास्त्र पुराणी । चारी वेद मुखोद्गत वाणी । गर्वामध्ये झाली सर्व हानी ॥१॥ जिव्हा लांचावली भोजना । दुग्ध घृत शर्करा पक्वान्न ।

108. चोखामेळा अनामिक । भक्‍तराज तोचि एक ॥1॥ परब्रह्म त्याचे घरी । न सांगता काम करी ॥2॥ रोहिदास तो चांभार । पाहे मोमिन कबीर ॥3॥ नेमी जबी बीच दासी । रंगी वेढी नांगर पिशी ॥4॥

108. त्रिभुवनीचे सुख एकतत्त्व विठ्ठल । नलगे आम्हा मोल उच्चारिता ॥ विठ्ठल उघडा मंत्र कळिकाळा त्रास । घालूनिया कास जपो आधी ॥

108. कवणावरी आता देऊ हे दूषण । माझे मज भूषण गोड लागे ॥१॥ गुंतलासे मीन विषयाचे गळी । तैसा तळमळी जीव माझा ॥२॥ गुंतला हरिण जळाचिया आशा । तो गळांपडे फांसा काळपाश ॥३॥ वारिता वारेना सारिता सारेना । किती सा उगाणा करू आता ॥४॥

108. निरसिता निरसले अवचिता स्वरूप । तेचि भरले रूप नयनी माझ्या ॥१॥ झाडीता झाडेना काढिता काढेना । नेणो काय मना केले येणे ॥२॥

108. राग सिंध भैरवी म्हांरे घर होता जाज्यो राज । अबके जिन टाला दे जाओ, सिर पर राखू बिराज॥ म्हे तो जनम जनम की दासी, थे म्हांका सिरताज ।

108. तो पलक उघाड़ो दीनानाथ,मै हाजिर-नाजिर कद की खड़ी॥ साजणिया दुसमण होय बैठ्या, सबने लगू कड़ी । तुम बिन साजन कोई नहि है, डिगी नाव मेरी समंद अड़ी॥ दिन नहि चैन रैण नही निदरा, सूखू खड़ी खड़ी ।

108. हरिभक्त समुदाव आनंदे क्रीडा करी । निघाले पंढरी पहावया ॥ दिंडीया पताका टाळाचे गजर । वैष्णवांचा भारू क्रीडा करी ॥ धन्ये भीमातिर गर्जते अंबर । आम्हा हरिभक्ता माहेर जोडी जाली ॥ धन्य ते पंढरी मोक्षाची नगरी । बोधला सुखभरी आनंदरूप ॥

108. कृष्णभक्तीविण तरला आहे कोण । द्यावा निवडून एक तरी ॥१॥ कार्य आणि कारण लटका हा शीण । वर्म न कळोन वांया गेले ॥२॥ नामा ह्मणे माझी खेचर माउली । कृपेने दाविली वाट मज ॥३॥

108. भिंगाचे भिगुलें खांद्यावर आंगुले । नाचत तान्हुलें यशोदेचें ॥१॥ येती गौळणी करीती बुझावणी । लागती चरणी कान्होबाच्या ॥२॥ गोविंद बाळिया वाजविती टाळिया । आमुचा कान्हया देवराज ॥३॥ कडदोरा बिंद्ली वाघनखे साजिरी । नाचत श्रीहरी यशोदेचा ॥४॥

108. ऐसे एकोनिया यशोदा । म्हणे तरी मी न सोडी तूते कदा । अंतरले काम माझा धंदा । राहे गोविंदा ऐसाचि ॥१॥

108. अनंत रचना हारपती ब्रम्हांडे । हेळाचि वितंडे मोडीतसे ॥१॥ ते रूप राजस वसुदेव भोगी । देवक्रीयेलागी वोळलासे ॥२॥ विचित्र रचना ब्रम्हांड कुसरी । निरालंब हरि गोकुळी वसे ॥३॥ निवृत्ति संपदा गाताती गोविंदा । भोगिती मुकुंदा निजबोधे ॥४॥

109. घेई घेई माझे वाचे । गाडे नाम विठोबाचे ॥१॥ तुम्ही घ्यारे डोळे सुख । पाहा विठोबाचे मुख ॥२॥ तुम्ही ऐका रे कान । माझ्या विठोबाचे गुण ॥३॥ मना तेथे धांव घेई । राहे विठोबाचे पायी ॥४॥

109. उपदेश मदालसा देहो निर्मिला कैसा । आलासी कवण्या वाटा मातेचिया गर्भवासा । जो पंथ वोखटा रे पचलासी कर्मकोठा । अविचार बुद्धि तुझी पुत्र राया अदटा ॥१॥ पये दे मदालसा सोहं जो जो रे बाळा । निजध्यानी निज पा रे लक्ष लागो दे डोळा । निज ते तू विसरलासी होसी वरपडा काळा ॥२॥

109. देव तारक तारक । देव दुष्‍टांसी मारक ॥1॥ गीतेमध्ये आदि अंत । ऐसे बोले तो भगवंत ॥2॥ शत्रुलागी आधी मारी । भक्तसंकटी रक्षी हरी ॥3॥ जनी म्हणे कृपा करी । भाव पाहोन अंतरी ॥4॥

109. का रे स्फुंदतोसी । न भजता विठ्ठलासी नरकी पडसी ॥ पुण्यपाप बाधा । न पवसी गोविंदा पावशील आपदा । स्मर परमानंदा ॥ पुण्य करिता स्वर्ग पाप करिता भोग ।

109. क शासाठी तुम्हा शरण रिघावे । आमुचे वारावे सुख दु:ख ॥१॥ आमुचे संचित भोग क्रियमाण । तुमचे कारण तुम्ही जाणा ॥२॥ आमुचा तो येथे खुंटलासे लाग । न दिसे मारग मोक ळाचि ॥३॥ चोखा म्हणे काय करू आता । तुमचि हे सत्ता अनावर ॥४॥

109. निशीचिये भरी दिवस ना राती । प्रकाश ना ज्योती कैसी माये ॥१॥ हे सुख जाणते जाणती स्वभावे । पूर्ण कृपा देवे केली ज्यासी ॥२॥

109. राग हमीर आओ सहेल्हा रली करा है पर घर गवण निवारि॥ झूठा माणिक मोतिया री झूठी जगमग जोति । झूठा आभूषण री, सांची पियाजी री प्रीति॥

109. हे री मै तो प्रेम दिवानी, मेरो दरद न जाणै कोय । सूली ऊपर सेज हमारी सोवण किस विध होय । गगन मंडल पर सेज पिया की किस विध मिलणा होय । घायलकी गत घायल जाणै जो कोई घायल होय ।

109. ही तव निर्लज्ज निष्ठुर । यासी नाही आरपार ॥ याची संगती धरुन काये । आपण जैसे करीत आहे ॥ जैसा संगीताचा गुण । याने व्यापिले त्रिभुवन ॥ बोधला म्हणे न साहे दुजियाचा वारा । धरी संतांचा आसरा ॥

109. धन्य त्या गोपिका धन्य त्यांच्या गया । धन्य मही माया ब्रह्मा ह्मणे ॥१॥ विश्वात्मा जो हरी क्रीडे या वनांत । तृणादि समस्त धन्य धन्य ॥२॥ धन्य गोवर्धन धन्य वृंदावन । वृक्षादि पाषाण धन्य धन्य ॥३॥ धन्य हे गोकूळ धन्य हे गोपाळ । व्रजवासी सकाळ धन्य धन्य ॥४॥

109. कृष्णमूर्ती होय गे काळी आली सोयं गे । प्राणाचाही प्राण पाहता सुख सांगु काय गे ॥१॥ तुळशी माळ गळा गे कस्तुरीचा टिळा गे । आर्धांगी रुक्मिणी विंझणे वरित गोपी बाळा गे ॥२॥ पीतांबराची कास गे कसिली सावकाश गे । नारद तुंबर गायन करती पुढे निजदास गें ॥३॥ भक्त कृपेची माय गे वोळखिली विठाई गे । एका जनार्दनी विटे जोदियेले पाय गे ॥४॥

109. तेणे दणणिंले गोकुळ । उतरंडीहि खचल्या सकळ ॥ धाविन्नले गौळी आणि गोवळ । म्हणती हा रवकल्लोळ कशाचा ॥१॥

109. व्याप्तरूपे थोर व्यापक अरूप । दुसरे स्वरूप नाही जेथे ॥१॥ ते अव्यक्त साबडे कृष्णाचे रुपडे । गोपाळ बागडे तन्मयता ॥२॥ उन्मनि माजिटे भोगिती ते मुनी । मूर्तिची पर्वणी हृदयी वसे ॥३॥ निवृत्ति कारण कृष्ण हा परिपूर्ण । यशोदा पूर्णघन वोळलासे ॥४॥

110. आम्ही तेणे सुखी । म्हणा विठ्ठल विठ्ठल मुखी ॥१॥ तुमचे येर वित्त धन । ते मज मृत्तिकेसमान ॥२॥ कंठी मिरवा तुळसी । व्रत करा एकादशी ॥३॥ म्हणवा हरीचे दास । तुका म्हणे मज हे आस ॥४॥

110. श्रीगुरु देवराया प्रणिपातु जो माझा । अनादि मूळ तूंचि विश्वव्यापक बीजा । समाधि घेई पुत्रा स्वानंदाचिया भोजा । पालखी पहुडलिया नाशिंवत रे माया ॥१॥ जाग रे पुत्रराय जाई श्रीगुरुशरण । देह तू व्यापिलासी चुकवी जन्ममरण । गर्भवासु वोखटा रे तेथे दु:ख दारुण । सावध होई का रे गुरुपुत्र तू सुजाण ॥२॥

110. पांडवाचे घरी । रात्रंदिवस मुरारी ॥1॥ तैंच सखा ना मयाचा । एके ठायी जेवायाचा ॥2॥ त्याच्या उच्छिष्ठाचा ग्रास । जनी हात उचली त्यास ॥3॥

110. सहज कर्म भक्ति घडवया कोडे । ज्ञानघन निवाडे नाम जपो ॥ नाम मात्र नमन ज्ञानघन पूर्ण । रामनामे कर्ण भरू रया ॥

110. कळेल तैसे बोल तुजचि बोलेन । भीड मी न धरीन तुझी कांही ॥१॥ काय करू देवा दाटलो जाचणी । न या चक्र पाणी सोडवण्या ॥२॥ कोठवरी धांवा पोकारू केशवा । माझा तंव हेवा खुंटलासे ॥३॥ चोखा म्हणे आतांपुरे चाळवण । आमुचे कारण जाणो आम्ही ॥४॥

110. पाहो जो गेलिया मीच हरपलिये । नवल कैसे जाले बाईयांनो ॥१॥ काय सांगो कैसे विपरीत चोज । पडिले माझे मज ठक कैसे ॥२॥

110. राग प्रभाती जागो म्हांरा जगपतिरायक हंस बोलो क्यू नहीं॥ हरि छो जी हिरदा माहि पट खोलो क्यू नहीं॥ तन मन सुरति संजोइ सीस चरणा धरू ।

110. दरस बिनु दूखण लागे नैन । जबसे तुम बिछुड़े प्रभु मोरे, कबहु न पायो चैन॥ सबद सुणत मेरी छतिया कांपे, मीठे लागे बैन । बिरह कथा कांसू कहू सजनी, बह गई करवत ऐन॥

110. इतुके मागतसे तुज । वनी जन्म देई मज ॥१॥ सुखे करूनी राहीन । तुझे पाहीन चरण ॥२॥ बहुत शीणलो । आता तुजपाशी आलो ॥३॥ न करी अव्हेर । दास तुझा मी किंकर ॥४॥

110. ब्रह्मा कैसे वेडावले गे बाइये ॥धृ.॥ निर्गुण होते सगुणा आले । त्रिभुवन उद्धारित्ने बाईयें ॥१॥ घेऊनि वसुदेव गोकुळा नेलें । यशोदेने खेळविलें गे बाईये ॥२॥ एका एकपण तेंही नेलें । जनीं जनार्दने केले गे बाईये ॥३॥

110. म्हणे बा गौळणीचिया रागे । तुज म्या बांधले रे प्रसंगे । तव त्वा उपटूनिया श्रीरंगे । उखळ येथे अडकविले ॥१॥

110. आद्यरूपसार जेथुनि ऊँकार । तो प्रणव साचार हारपला ॥१॥ ते रूप समर्थ रामकृष्णनाथ । गोपिका कृतार्थ नाम घेता ॥२॥ ब्रम्हांड घडले अनंत घटमठ । आपोआप धीट मुनिजना ॥३॥ निवृत्तीचे सार सर्व हा परिकर । कृष्णचि साकार बिंबिलेसे ॥४॥

111. रुपी जडले लोचन । पायी स्थिरावले मन ॥१॥ देह भाव हरपला । तुज पाहता विठ्ठला ॥२॥ कळो नेदी सुखद:ख । तहान हरपली भूक ॥३॥ तुका म्हणे नव्हे परती । तुझ्या दर्शने मागुती ॥४॥

111 दहीहंडी असल्यास हा अभंग म्हणावा शेवटच्या चरणामध्ये टोका नावाचा शब्द आहे, जेव्हा शेवटचे चरण म्हटले जाईल, तेव्हा मृदंगाच्या हातोडीने दहीहंडी फोडावी. दहीहंडी कोणी फोडावी?.

111. परब्रम्ह निष्काम तो हा गौळिया घरी । वाक्या वाळे अंदु कृष्ण नवनीत चोरी ॥१॥ म्हणती गौळणी हरीची पाउले धरा । रांगत रांगत येतो हरी हा राजमंदिरा ॥२॥ लपत छपत येतो हरी हा राजभुवनी । नंदासी टाकूनि आपण बैसे सिंहासनी ॥३॥ सांपडला देव्हारी यासी बांधा दाव्यांनी । शंख चक्र गदा पद्म शारंगपाणी ॥४॥

111. भूत झाले ऋषि पोटी । लावियेले मृगापाठी ॥1॥ विश्वामित्रा घाला घाली । पोटी शकुंतला आली ॥2॥ भगांकित केला । इंद्र भूताने झडपिला ॥3॥ तेचि झाले हे भारत । म्हणे जनी केली मात ॥4॥

111. सकळ मंगळनिधी । श्री विठ्ठलाचे नाम आधी ॥ म्हण का रे म्हण का रे जना । श्री विठ्ठलाचे नाम वाचे ॥ पतीत पावन साचे । श्री विठ्ठलाचे नाम वाचे ॥ बापरखुमादेविवरू साचे । श्री विठ्ठलाचे नाम वाचे ॥

111. काम क्रोध लोभ सुने लागलेसे पाठी । पाडिलासे तुटी परमाथीर् ॥१॥ गोडाचे गोड ते झाले क डू । मुळींचे जे क डू ते झाले गोडु । ऐसा हा अनुभव आपुल्याच देही ॥३॥ पाहता पाहणे गेले ठायीच्या ठायी । चोखा म्हणे ऐसा नवलाव गोष्टी ।

111. होउनी निवांत पाहता एकांत । अवघीचि विश्रांत घडली मना ॥१॥ अद्वैत आपण ब्रह्म परिपूर्ण । स्वानंदघन होउनी सर्व ठेले ॥२॥

111. राग हमीर हरी मेरे जीवन प्रान अधार । और आसरो नाही तुम बिन तीनू लोक मंझार॥ आप बिना मोहि कछु न सुहावै निरख्यौ सब संसार ।

111. दीजो हो चुररिया हमारी । किसनजी मै कन्या कुंवारी॥धृ०॥ गौलन सब मिल पानिया भरन जाती । वहंको करत बलजोरी॥१॥ परनारीका पल्लव पकडे । क्या करे मनवा बिचारी॥२॥ ब्रिंद्रावनके कुंजबनमो । मारे रंगकी पिचकारी॥३॥

111. काय देशील यांजला । ब्रह्मा म्हणे न कळे मला ॥१॥ म्हणसी देईन मी मुक्ति । तरी ऐक रमापति ॥२॥ मारायासी आले । त्यांसी स्वरूपी मिळविले ॥३॥ येथोनिया नवजासी । मज कळले मानसी ॥४॥

111. कृष्णाला भुलविले गोपीने ॥धृ.॥ यशोदे तुझा हा कान्हा राहीना । मी मारीन क्रोधाने ॥१॥ नंदजी तुमचा कृष्ण लाडका । हाका मारितो मोठ्यानें ॥२॥ वेताटी घेउनी नावेंत बैसला । वांचविले देवानें ॥३॥

111. देशे काळे वर्तमाने । न धरी संकोच काही मने । मी तो ऐसाचि हे शहाणे । जाणती सकळ सर्वद्रष्टे ॥१॥

111. कारण परिसणा कामधाम नेम । सर्वआत्माराम नेमियेला ॥१॥ ते रूप सुंदर सर्वागोचर । कृष्ण परिकर गोपवेषे ॥२॥ वेदादिक कंद ऊँकार उद्बोध । साकार प्रसिद्ध सर्वाघटी ॥३॥ निवृत्ति म्हणे धाम कृष्ण हा परम । सौख्यरूपे सम वर्ततसे ॥४॥

112. सदा नाम घोष करु हरिकथा । तेणे सदा चित्ता समाधान ॥१॥ सर्व सुख ल्यालो सर्व अलंकार । आनंदे निर्भर डुलतसो ॥२॥ असो ऐसा कोठे आठवचि नाही । देहींच विदेही भोगु दशा ॥३॥ तुका म्हणे आम्ही झालो अग्निरुप । लागो नेदू पापपुण्य अंगा ॥४॥

112. यशोदे घराकडे चाल मला जेवू घाल ॥धृ॥ साध्या गव्हांची पोळी लाटी । मला पुरण पोळी करून दे मोठी । नाही अडवीत गुळासाठी । मला जेवू घाल ॥१॥ तूप लावून भाकर करी । वांगे भाजून भरीत करी ।

112.. दोहीकडे दोही जाया । मध्ये गोरोबाची शय्या ॥1॥ गोरा निद्रिस्थ असता । कपट करिती त्याच्या कांता ॥2॥ गोरोबाचे दोन्ही हात । आपुल्या ह्रुदयावरी ठेवित ॥3॥ जागा झाला गोरा भक्त । जनी म्हणे त्या निद्रित ॥4॥

112. आरंभी आवडी आदरे आले नाम । तेणे सकळ सिद्धी जगी जाले पूर्ण काम ॥ रामकृष्ण गोविंद गोपाळा । तू माय माऊली जीवी जिव्हाळा ॥

112. काम क्रोध वैरी लागले पाठी । पाडिलीसे तुटी तुमची माझी ॥१॥ आता लवकरी सोडवी दातारा । चुक वा वेरझारा जन्ममरण ॥२॥ बहु काकु लती येतो करूणाकरा । न दिसे दुजा थारा तुम्हांविण ॥३॥ चोखा म्हणे तू आमुची माऊली । कृपेची साऊली करी देवा ॥४॥

112. दिवस ना राती प्रकाश ना ज्योती । तेथे निजवस्ती केली जीवे ॥१॥ आनंदी आनंद गोविंदी गोविंद । भोगू परमानंद बाईयांनो ॥२॥

112. राग हंस नारायण आली, सांवरे की दृष्टि मानो, प्रेम की कटारी है॥ लागत बेहाल भई, तनकी सुध बुध गई, तन मन सब व्यापो प्रेम, मानो मतवारी है॥

112. धेनुकासुर वध आनंदे खेळत । राम नडी कृष्णनाथ ॥१॥ गडी ह्म-णती रामा । ताडफळे देई आत्मा ॥२॥ सकळ मिळोनि । आले धेनूकांचे वनी ॥३॥

112. देखिला अवचिता डोळा सुखाचा सागरु । मन बुद्धी हारपला झाले एककारु । न दिसे काया माय कृष्णी लागला मोहरु ॥१॥ अद्वया आनंदा रे अद्वया आनंदा रे । वेधियल्या कामिनी अद्वया आनंदा रे ॥२॥ खुटले येणे जाणे घर सासुर । नाठवे आपपर वेधियलें सुंदर । अति सब्राह्म व्यापिले कृष्ण पराप्तर नागर वो ॥३॥ सावजी कळलें आता लोधलें निर्गुणा । एका जनार्दनी कृपा केली परिपुर्णा । गगनी गिळियलें येणे उरी नुरेचि आपणा ॥४॥

112. पुढे गांईची खिल्लारे । मागे गोवळ आपण भारे । मुरलीवादन सप्तस्वरे । करीत चालत आनंदे ॥१॥

112. जेथे रूप रेखा नाही गुण देखा । चिदाकाश एका आपतत्व ॥१॥ ते रूप गोजिरे कृष्ण रूपे सांग । यशोदेचा पांग हरियेला ॥२॥ जेथे रजतम नाही ते निःसीम । अपशम दम पूर्णघन ॥३॥ निवृत्ति सार पा ब्रह्मसुख घन । सर्व जनार्दन गोपवेषे ॥४॥

113. विषयी विसर पडिला नि:शेष । अंगी ब्रम्हरस ठसावला ॥१॥ माझी मज झाली अनावर वाचा । छंद या नामाचा घेतलासे ॥२॥ लाभाचिया सोसे पुढे चाली मना । धनाचा कृपणा लोभ जैसा ॥३॥ तुका म्हणे गंगा सागर संगमी । अवघ्या झाल्या उर्मी एकमय ॥४॥

113. गेलिया वृंदावना तेथे देखिला कान्हा । संवगडियामाजी उभा ध्यान लागले मना ॥१॥ हरिनाम गोड झाले काय सांगो गे माय । गोपाळ वाहती पावे मन कोठे न राहे ॥२॥ त्याचे मुख साजिरे वो कुंडले चित्त चोरे । सांडुनी अमृत धनी लुब्धली चकोरे ॥३॥ सांडुनी धृवमंडळ आली नक्षत्रमाळा । कौस्तुभा तळवटी वैजयंती शोभे गळा ॥४॥

113. अहो द्रौपदीच्या बंधू । तारक देवा कृपासिंधू ॥1॥ पांचाळीसी वस्त्रे देत । पुरवितो जगन्नाथ ॥2॥ जनी म्हणे भाग्यवंत । तिच्या भावाचा अंकित ॥3॥ खांदीऋषि तो चालिला । बळीने द्वारपाळ केला ॥1॥

113. सोनियाचा दिवस आजि अमृते पाहाला । नाम आठविता रूपी प्रकट पै झाला ॥ गोपाळा रे तुझे ध्यान लागो मना । आनु न विसंबे हरि जगत्रजीवना ॥

113. काय जाणो तुमचा महिमा । मज न कळे अधमा । भक्तभाव प्रेमा । कांही न कळे विठोबा ॥१॥ गातो नाचतो भलते छंदे । आपुले मनाचे आनंदे । न कळे भेदा भेदे । मज कांही विठोबा ॥२॥

113. जळ ना स्थळ ना कैची भवनदी । वाउगी उपाधि जडली देही ॥१॥ ऐसे जाणोनिया म्या केली तातडी । साधावया गोडी स्वरूपाची ॥२॥

113. राग तिलक कामोद छोड़ मत जाज्यो जी महाराज॥ मै अबला बल नाय गुसाईं, तुमही मेरे सिरताज । मै गुणहीन गुण नांय गुसाईं, तुम समरथ महाराज॥

113. मेरे तो गिरधर गोपाल दूसरो न कोई ॥ जाके सिर मोर मुकुट मेरो पति सोई । तात मात भ्रात बंधु आपनो न कोई ॥ छांडि दई कुलकी कानि कहा करिहै कोई ।

113. कालिया मर्दना कालिंदीचे डोही काळियाची वस्ती । ऐक परीक्षिती चरित्र हे ॥१॥ पक्षीश्वापदांनी सोडियेले स्थळा । निघताती ज्वाळा तया डोही ॥२॥ विषाचियायोगे झाडे जळताती । जीवन न घेती कोणी त्याचे ॥३॥

113. दिव्य तेज झळकती रत्नकीळा फांकती अगणीत लावण्या तेज प्रभा दिसती गे माये ॥१॥ कानडा वो सुंदर रुपडा गे । अंतरी बाहेरीं पाहता दिसे उघडा गे ॥२॥ आलिंगनालागीं मन उताविळ होय । क्षेम द्तां माझे मीपण जाय ॥३॥ मागे पुढे चहुकडे उघडे पाही । पाहावयासी गेले मजला ठक पडले बाई ॥४॥

113. गोवळ देती उष्टावळी । म्हणती गोड हे वनमाळी । घालूनिया श्रीमुख त्या कमळी । परम संतोषे स्वीकारी ॥१॥

113. गोत वित्त चित्त गोतासी अचुक । चाळक पंचक तत्वसार ॥१॥ ते जप सादृश्य कृष्णनाम सोपे । नंद यशोदाखोपे बाळलीला ॥२॥ निरसूनि गुण उगविली खूण । गोकुळी श्रीकृष्ण खेळे कैसा ॥३॥ निवृत्तिचे सार कृष्णनामे पार । सर्व हा आचार हरिहरी ॥४॥

114. ब्रम्हरस गोडी तयासी फावली । वासना निमाली सकळ ज्याची ॥१॥ नाही त्या विटाळ अखंड सोवळी । उपाधी वेगळी जाणिवेच्या ॥२॥ मन हे निश्र्चिळ झाले एके ठायी । तया उणे काई निजसुखा ॥३॥ तींचि पुण्यवंते पर‍उपकारी । प्रबोधी त्या नारी नरलोका ॥४॥

114. कान्होबा निवडी आपुली गोधने ॥धृ॥ पांच पांच पोळ्या तीन भाकरी । दीड कानवला एक पुरी । आम्हा धाडिले वैल्या दुरी । आमची ठकवून खाल्ली शिदोरी ॥१॥ परियेसी शारंगधरा । तुझा बैल चुकला मोरा ।

114. बाप श्रोतियाचा राजा । कैसी उभारिली ध्वजा ॥1॥ एक झाला परिक्षिती । ऐसे पवाडे गर्जिती ॥2॥ भागवती रससुखे । द्रौपदी वाढी सावकाशे ॥3॥ ज्याची ऐकता गर्जना । कंप काळाचिया मना ॥4॥

114. अष्टांगयोगे न शिणिजे । यम नेम निरोध न कीजे रया ॥ वाचा गीत गाईजे वाचा गीत गाईजे । गांता वंता श्रवणी ऐकीजे रया ॥

114. काय मानू आता निश्चिंति देहासी । हा तो काळामुखी जाईल की ॥१॥ वाउगा वाढलो वाउगा पोसलो । वाउगाचि झालो हाव भरी ॥२॥ न घडेचि कांही संतांचे पूजन । नोहे सेवा जाण करू त्यांची ॥३॥ याति हीन देह करी कळकळ । लागली तळमळ कैसे करू ॥४॥

114. परेचे परते त्याहुनी परते । सारोनीया चौथे पाहे पा रे ॥१॥ तेचि ते होउनी पाहे पा तू कैसा । व्यर्थ दाही दिशा हिंडो नको ॥२॥

114. राग पहाड़ी सीसोद्यो रूठ्यो तो म्हांरो कांई कर लेसी । म्हे तो गुण गोविन्द का गास्या हो माई॥ राणोजी रूठ्यो वांरो देस रखासी,हरि रूठ्या किठे जास्या हो माई॥

114. देखत राम हंसे सुदामाकू देखत राम हंसे॥ फाटी तो फूलडिया पांव उभाणे चरण घसे । बालपणेका मिंत सुदामा अब क्यू दूर बसे॥ कहा भावजने भेंट पठाई तांदुल तीन पसे ।

114. जगजेठी तेव्हा क्रोधावला चित्ती । करीन मी शांति तुझी आता ॥१॥ माझिया लेंकरा दिधलासे त्रास । करीन मी नाश आता तुझा ॥२॥ त्रैलोक्यांत कोण ऐसा हो समर्थ । माझे शरणा-गत मारील जो ॥३॥ माझिया भक्ता कोण गांजी निर्दय । करीन प्रळय त्याजवरी ॥४॥

114. सुंदर बाळका म्हणती गोपिका यशोदा रोहिणी सन्मुखा । आदि नाटका नाच व्यापका मिळालिया अनेका । सर्व पाळका सकळ चाळका सुखदाता सकळिका । धिमी धिमी बाळा नाचे वहिला म्हणती मायादिका ॥१॥ कृष्णा नाव रे व्यापका । म्हणाताती गोपिका ॥धृ.॥ दणदण मेदनी वाजत वाम चरणनिघातें । थोंगीत थोंगीत थाक तोडीत चित्त अनुकारें संगीतें ।

114. पळवाया न दिसे मार्ग । पक्षी जळताती भुजंग । श्रवापदांचे कोंडले तुंग । मृग व्याघ्रे कालवती ॥१॥

114. विश्वाचा चाळक सूत्रधारी एक । विज्ञान व्यापक ज्ञानगम्य ॥१॥ ते रूप साजिरे कृष्ण घनःश्याम । योगिया परम रूप ज्याचे ॥२॥ शिवशिवोत्तम नाम आत्माराम । जनवनसम गोपवेषे ॥३॥ निवृत्ति चाळक सर्वत्र व्यापक । आपरूपे एक सर्वत्र असे ॥४॥

115. हेचि थोर भक्ति आवडते देवा । संकल्पावी माया संसाराची ॥१॥ ठेविले अनंते तैसेचि राहावे । चित्ती असा द्यावे समाधान ॥२॥ वाहिल्या उद्वेग दु :खचि केवळ । भोगणे ते फळ संचिताचे ॥३॥ तुका म्हणे घालू तयावरी भार । वाहू हा संसार देवापायी ॥४॥

115. रात्र काळी घागर काळी । यमुनाजळे ही काळी वो माय ॥१॥ बुंथ काळी बिलवार काळी । गळा मोती एकावळी काळी वो माय ॥२॥ मी काळी कांचोळी काळी । कांस कांसिली ते काळी वो माय ॥३॥ एकली पाणीया नवजाय साजणी । सवे पाठवा मूर्ति सांवळी वो माय ॥४॥

115. मांडियेला डाव । कौरवांनी दुष्‍ट भाव ॥1॥ टाकियेला फासा । पांडव गेले वनवासा ॥2॥ वना गेले पांडवबळी । दिनकरे दिधली थाळी ॥3॥ पांडवांची कृष्णाबाई । जनी म्हणे माझी आई ॥4॥

115. अंडज जारज स्वेदज उद्भिज आटे । हरिनाम नाटे ते बरवे ॥ जे नाटे ते नाम चित्ती । रखुमादेवी पती श्रीविठ्ठलाचे ॥

115. काय हे दु:ख किती ह्या यातना । सोडवी नारायणा यांतोनिया ॥१॥ जन्मावे मरावे हेचि भरोवरी । चोऱ्यांशीची फेरी भोगाभोग ॥२॥ तुम्हांसी करूणा न ये माझी देवा । चुकवा हो गोवा संसाराचा ॥३॥ चोखा म्हणे माझा निवारावा शीण । म्हणोनी लोटांगण घाली जीवे ॥४॥

115. अक्षर ते क्षरले रूपासी ते आले । निर्गुण ते जाले सगुणचि ॥१॥ पैल भीमातीरी उभा विटेवरी । स्वरूपे साजिरी दिव्यमूर्ति ॥२॥

115. राग कामोद बरजी मै काहूकी नाहि रहू । सुणो री सखी तुम चेतन होयकै मनकी बात कहूं॥ साध संगति कर हरि सुख लेऊ जगसू दूर रहू ।