वारकरी रोजनिशी

481. सांगता हे नये सुख । कीर्ती मुख न पुरे ॥१॥ आवडीने सेवन करू । जीवीचे धरू जीवीच ॥धृपद॥ उपमा या देता लाभा । काशा शोभा सारिखी ॥२॥ तुका म्हणे नुचली डोई । ठेविली पायी संतांचे ॥३॥

481. अपरधाविण बळी | घातला पाताळी |सवैचि कणव उपजली | द्वार राखिसी तयांचे ॥१॥ गार्‍हाणे सांगावे कवणा | अगा केशव सुजाणा |कोणी आणिक तुजविणा | नाही दुसरा आम्हाते ॥२॥ बाळमित्र सुदामा सवे जेवी |धान्य जो मागे गांवोगांवी |विपत्ति त्याची दूर व्हावी | म्हणून दिघली राणीव ॥३॥ तुझे नाम न तोंडी | वासुदेव देवकी बांधोडी |कंसा केली धांगडी | ऐसी विपत्ति दाखवूनि ॥४॥

481. जोडोनिया हात दोन्ही । पुंडलीक मुनी विनवीत ॥१॥ आम्हा तैसे उगेचि रहा । माझिये पहा प्रेमासी ॥२॥ जे जे येती ज्या ज्या भावे । ते ते तारावें कृपाळुवा ॥३॥ एका शरण जनार्दनी । ब्राह्मा पसरुनि हरी बोले ॥४॥

481. एकपणाचा घेऊनि त्रास । नेदींच दुसयास आड येऊ ॥१॥ ऐसा मुळींचाचि चोरटा हरि । चोरिचिवरी मन याचे ॥२॥

482. अक्षरची ब्रह्म तेचि ते क्षरले । काल्पनिक झाला अनेकत्व ॥१॥ जिवेश्वर खाणी तेथे उमटती । शेखी तेथे जाता मिळोनिया ॥२॥

482. उदंड रडती तुजे नावे देवा । बुडविले सर्वा प्राणियांसी ॥१॥ रिणबोड हरी जाणतसो मुळी । तरी तुज निराळी होतो का रे ॥२॥

482. आपुलाला लाहो करू । केणे भरू हा विठ्ठल ॥१॥ भाग्य पावलो या ठाया । आता काया कुरवंडी ॥धृपद॥ पुढती कोठे घडे ऐसे । बहुता दिसे फावले ॥२॥ तुका म्हणे झाली जोडी । चरण घडी न विसंभे ॥३॥

482. दुरोनी ओळंगिल्या अविनाश देताहे | तो जवळी जाता काय देईल नेणो ॥१॥ ऐसा हा कृपाळू लक्ष्मीकांत आहे | साधन प्रवाहे वोळगती प्राणी ॥२॥ सेवा माझा स्वामी वैकुंठनायक | भुक्तिमुक्तिदायक आणिक नाही ॥३॥ साधिले नगर देऊनिया शिर | कष्ट दशशिरे एवढे केले ॥४॥

482. धन्य धन्य पुंडलिक । तारिले लोका सकळा ॥१॥ तुझे भाकेंगुतुंनी येथे । तारीन पतीत युगायुगीं ॥२॥ भाळे भाळे येतील जैसे । दरुशने ते तैसे वैकुंठीं ॥३॥ एका जनार्दनी देऊनी वर । राहे विटेवर मग उभा ॥४॥

482. एक एकाहुनी आगळे । ओंविले संत कंठमाळे ॥१॥ तेणे विराजलेती हरि । प्रभा फांकली दिगांतवरी ॥२॥

483. वासनेचे बीज भजोंनी टाकिले । मानसासी केले देशधडी ॥१॥ संसाराशी आगी लाविली स्वकरी । अहंतेशी दूरी दवडिले ॥२॥

483. ठेवणे मागती वडिलांचे लोक । म्हणउनी भीक मागतोसी ॥१॥ सोंगसंपादणी आहे मज ठाऊकी । तुझी म्या पारखी असे केली ॥२॥

483. उजळले भाग्य आता । अवघी चिंता वारली ॥१॥ संतदर्शने हा लाभ । पद्मनाभ जोडला ॥धृपद॥ संपुष्ट हे हृदयपेटी । करूनि पोटी साठवू ॥२॥ तुका म्हणे होता ठेवा । तो या भावा सापडला ॥३॥

483. अज्ञानबाळके तुझा हाकारा केला । तेणे तये वेळा स्वर्ग भेदिला । ऐकूनि तो धाविन्नला । अवो देवी खेचरे ॥१॥ स्तंभी प्रगटलीसे हाक । कापिन्नले तिन्हि लोक । भेणे पळती शंखा – दिक । आणि कैलास आंदोळले ॥२॥ आली त्रिभुवन देवता । नाभी नाभीरे म्हणता । माझा प्रर्‍हाद केउता । तो कवणे रे गांजिला ॥३॥ वदन पसरूनि विकाळ । झरझरीत झरे लाळ । नेत्र जैसे वडवानळ । शोषू पाहे जळनिधि ॥४॥

483. निकट सेवे धांऊनि आला । पृष्ठी राहिला उभाची ॥१॥ ऐसा क्षीरसिंधुवासी । भक्तापाशीं तिष्ठत ॥२॥ नाही मर्यादा उल्लंघन । समचरण विटेवरी ॥३॥ एका जनार्दनी गोजिरे ठाण । धरुनी जघन उभा हरी ॥४॥

483. एका पासूनिया हरी । घाली आणिका पदरी ॥१॥ ऐसे खेळ याचे निके । खेळे आलके सेलके ॥२॥

484. मंत्र तंत्र मंत्र सर्वही अबध्द । जव नाही शुध्द अंतःकरण ॥१॥ गुरुशिष्यपण हेंही मायिकत्व । जव निजतत्व न ओळखी ॥२॥

484. मागता मागता जन्म गेले तेरा । आता क्षण धीरा नव्हे चित्ता ॥१॥ दे माझे ठेवणे आण म्या घातली । नको फार बोली करू आता ॥२॥

484. आम्हासी आपुले नावडे संचित । चरफडी चित्त कळवळ्याने ॥१॥ न कळता आला खोळंबा मारगा । जगी जालो जगा बहुरूपी ॥धृपद॥ कळो आले बरे उघडले डोळे । कर्णधार मिळे तरी बरे ॥२॥ तुका म्हणे व्हाल ऐकत करुणा । तरि नारायणा उडी घाला ॥३॥

484. अणिमादि सिद्धि जयाचिया दासी । उणे तयापासी काय आहे ॥१॥ आणिकाचे द्वारी सांडोवा पै होसी । धिग्‍ धिग्‍ न लाजसी असे जना ॥२॥ सुलभ सोपारा सेवा माझा स्वामी । म्ह-णता जोडे नामी एक वाचे ॥३॥ अजामेळ वैकुंठा एक नेला नामे । मणिका विमाने स्वये नेली ॥४॥

484. भक्ताद्वारीं उभाचि तिष्ठे । न बोले न बैसे खालुता ॥१॥ युगे जाहलीं अठ्ठावीस । धरुनी आस उभाची ॥२॥ जड मुढ हीन दीन । तारी दरुशने एकाची ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसा वर । दिधला साचार भक्तांसी ॥४॥

484. ऐसा आपी आपरुप । करुनि त्रैलोक्या साटोप ॥१॥ नाही वेचला उणा झाला । जैसा तैसाचि संचला ॥२॥

485. नाथिले आभाळ जेवी का गगनी । माया मुळींहुनी तैशी जाहली ॥१॥ ब्रह्मादिक काळ व्याली हे ढिसाळ । आथी रजस्वला इयेपरी ॥२॥

485. मागता मागता ज्ञानदेव क्लेश । पावला बावीस जन्म जाले ॥१॥ परी तुझे मन ‘ देईन’ न म्हणे । बहुता बळे तेणे उगवले ॥२॥

485. बरगासाठी खादले शेण । मिळता अन्न न संडी ॥१॥ फजित तो केला लाहे । ताडण साहे गौरव ॥धृपद॥ ओठाळाची ओंगळ ओढी । उगी खोडी नवजाय ॥२॥ तुका फजीत करी बुच्चा । विसरे कुच्चा खोडी तेणे ॥३॥

485. धना जाट घरी नित्य उभा हरी । एकनाथा घरी धो-तरे धूत ॥१॥ कबीराची पांजणी करी चक्रपाणी । जनीसवे शेणी वेचू लागे ॥२॥ बोधल्याचे शेत पेरी श्रीअनंत । नामयासांगते केशव हरी ॥३॥ गोर्‍या कुंभाराची मडकी घडी अंगे । चोखामेळयासंगे ढोरे ओढी ॥४॥

485. एकरुप मन जालेंसे दोघांचें । देव आणि भक्तांचे रुप एका ॥१॥ पुंडलिकाकारणें समुच्चय उभा । त्रैलोक्याची शोभा पांडुरंग ॥२॥ ध्याता चित्त निवे पाहता ठसावें । एका जनार्दनी सांठवें हृदयी रुपे ॥३॥

485. ऐसे याचे अकळ खेळ । जाणता पांगुळ वेदश्रुती ॥१॥ काय फोडुनि चांदिण्या केल्या । गगनी बांधल्या की मुक्त ॥२॥

486. ऐक रे सुमना बोधीन सुज्ञान । मायिक बंधन तुटे जेणे ॥१॥ श्रीगुरुचे पाय हृदयी शिवशी । टाकी प्रतिष्ठेशी जाणिवेचे ॥२॥

486. मागता मागता ज्ञानदेव क्लेश । पावला बावीस जन्म जाले ॥१॥ परी तुझे मन ‘ देईन’ न म्हणे । बहुता बळे तेणे उगवले ॥२॥

486. धाव घाली आई । आता पाहातेसी काई ॥१॥ धीर नाही माझे पोटी । झालो वियोगे हिंपुटी ॥धृपद॥ करावे सीतळ । बहु जाली हळहळ ॥२॥ तुका म्हणे डोई । कई ठेवीन हे पायी ॥३॥

486. देवा तू जया होसी प्रसन्न । तया नलगे कर्मबंधन । निके म्हणती सकळ जन । नीच लोक वंदिती ॥१॥ तुझी दृष्टी कृपा-वंता । जयावरी पडे अनाथनाथा । तया न बाधी संसारव्यथा । सर्वस्व त्याचे हरीसी ॥२॥ माती धरिल्या होय कनक । भोग भोगिती परममूर्ख । नाढळती महादोष । मुखी नाम गर्जता ॥३॥ धन्य धन्य ते संसारी । पुरुष अथवा हो नारी । दरिद्र नाही त्यांचे घरी । तू श्रीहरी सानुकुळ झालिया ॥४॥

486. घेऊनियां परिवारा । आला असे पंढरपुरा ॥१॥ भक्ता पुंडलिकासाठी । उभा ठेवुनी कर कटी ॥२॥ केशर कस्तुरी चंदन टिळा । कांसे शोभे सोनसळा ॥३॥ वामांकी शोभे रुक्मिणी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

486. अंतरीचा जाणे भेद । प्रगटी आनंद त्या तैसा ॥१॥ देव माझा चतुर एैसा । जैशा तैसा क्षणमात्रे ॥२॥

487. जे जे पाहु जाय सुमने करूनी । अदृश्य होऊनी तेचि लपे ॥१॥ दुजेचि न दिसे काय आता करू । कवणा विचारू सुखगोष्टी ॥२॥

487. न बोलसी बोल फुकाचा तू एक । पहासी कवतुक काय डोळा ॥१॥ जाईन मी आता घालूनिया धुळी । कासयासी कळी वाढविसी ॥२॥

487. तुम्हा ठावा होता देवा । माझे अंतरीचा हेवा ॥१॥ होती काशाने सुटका । तरि हे वैकुंठनायका ॥धृपद॥ नसते सांभाळिले । जरि तुम्ही आश्वासिले ॥२॥ तुका म्हणे कृपाळुवा । बरवा केला सांवाधावा ॥३॥

487. पांडव भाग्याची वर्णावया थोरी । शेषाची वैखरी न वर्णवे ॥१॥ पीतांबर कास घालूनि वनमाळी । काढी उष्टावळी आवडीने ॥२॥ विधीचा जनक रमा ज्यची दासी । ध्यान अह-र्निशी करी शिव ॥३॥ रोमी जयाचे ब्रह्माडे अनंत । चारी बेदा अंत न कळे ज्याचा ॥४॥

487. आवडीच्या सुखा सुखावला । वैकुंठ सांडोनी पंढरीये आला ॥१॥ देखोनिया पुंडलीका । उभा सम पाई देखा ॥२॥ न बैसे खालीं । युगें अठ्ठावीस जाली ॥३॥ ऐशी भक्तांची माउली । उभी तिष्ठत राहिली ॥४॥

487. काहीचि सदैव दुबळे । न म्हणे हा बाळे नारीनर ॥१॥ जया परी तैसा होय । बापमाय सकळांचा ॥२॥

488. जगामाजी श्रेष्ठ सांप्रदायी नाना । कीर्ति ते भुवनामाजी फार ॥१॥ आम्ही एक दिन जाणा नाथपंथी । नीचाहूनी अथी अती नीच ॥२॥

488. सर्व आम्ही तुज सारखी समान । एका देसी धन भाग त्याचा ॥१॥ त्यासी दिल्हा तैसा देई माझा मज । मग कोण तुज बोल ठेवी ॥२॥

488. देऊ ते उपमा । आवडीने पुरुषोत्तमा ॥१॥ पाहाता काशा तू सारिखा । तिही लोकांच्या जनका ॥धृपद॥ आरुष हे वाणी । गोड करूनि घेता कानी ॥२॥ आवडीने खेळे । तुका पुरवावे सोहळे ॥३॥

488. नेणे साही शास्त्रे तुज केशिराजा । स्वरूपे कुबजा काय होती ॥१॥ न मागे मी तैसा न मागे मी तैसा । न मागे मी तैसा कदा काळी ॥२॥ कौरवांचे काजी घेसी गाढेपण । धर्मा वरी पूर्ण घोडे धुसी ॥३॥ नामा म्हणे आह्मी कीर्ति वाखाणावी । भक्तांसी गोसांवी होसी देवा ॥४॥

488. ऐशी आवडी मीनली सुखा । देव उभा भक्तद्वारीं देखा ॥१॥ धन्य धन्य पुंडलीका । उभे केले वैकुंठनायका ॥२॥ युगें अठ्ठावीस नीत । उभा विते कर धारुनियां कट ॥३॥ एका जनार्दनी शरण जाऊ । काया वाचा मने त्यासी ध्याऊं ॥४॥

488. काळयासर्प गजेंद्रनाग । जटायु पतंग उध्दरिला ॥१॥ कुब्जादासी गणिका वेश्या । व्याधहि मांसाहारि तो ॥२॥

489. घटु जे जे होय आधीच गगन । राहे पै व्यापून वेगळेंची ॥१॥ मायोपाधी सृष्टि जे जे काही होत । चैतन्य व्यापित त्याची माजी ॥२॥

489. घेतले आपुला विश्वास देउनी । द्यावे ऐसे मनी न ये तुझ्या ॥१॥ ठिकाण आम्हासी न दिसे सर्वथा । पाहता पाहता जन्म गेले ॥२॥

489. दर्शनाची आस । आता न साहे उदास ॥१॥ जीव आला पायांपाशी । येथे असे कलिवरेसी ॥धृपद॥ काहीच नाठवे । ठायी बैसले नुठवे ॥२॥ जीव असता पाही । तुका ठकावला ठायी ॥३॥

489. पाला खाऊनिया धाला बहिणी घरी । भक्तिलागी हरि वेडा झाला ॥१॥ सुदाम्याचे पोहे कोरडेचि खाय । मटमटा पाहे चहूंकडे ॥२॥ विदुराच्या कण्या खाय धणीवरी । झाला बळिचे द्वारी द्वारपाळ ॥३॥ नामा ह्मणे हरिचे न कळती पवाडे । नेणो भक्तां-पुढे वेडा झाला ॥४॥

489. विठ्ठल रुक्मिणी राहीं सत्यभामा एकरुपी परमात्मा पंढरीये ॥१॥ कैवल्य उघडें क्षीरसागर निवासी । तपें पुंडलिकासे वश्य जाहिलें ॥२॥ अणूरेणुपासोनि भरुनि उरला । तो म्या देखियेला पंढरीये ॥३॥ एका जनार्दनी सांवळा श्रीकृष्ण । जनी जनार्दनी पुर्ण भरला ॥४॥

489. कासियाची बिजे घडली । लावणी केली वृक्ष तृणा ॥१॥ नेणवे महिमा तुमचा देवा । देवा मानवा दानवासी ॥२॥

490. त्यागुनी कैलास सर्वही संपत्ती । स्मशानांत वस्ती रूद्र करी ॥१॥ कासया कारणे ब्रह्म शोधावया । आलो कोठनिया माझा मीचि ॥२॥

490. न देसी ते माझे भांडवल हरि । येक तरी करी पांडुरंगा ॥१॥ आण वाहूनिया देई मज क्रिया । सोडीना मी पाया मनातूनी ॥२॥

490. भोगावरी आम्ही घातला पाषाण । मरणा मरण आणियेले ॥१॥ विश्व तू व्यापक काय मी निराळा । काशासाठी बळा येऊ आता ॥धृपद॥ काय सारूनिया काढावे बाहेरी । आणूनि भीतरी काय ठेवू ॥२॥ केला तरी उरे वादचि कोरडा । बळे घ्यावी पीडा स्वपनीची ते ॥३॥

490. काय वाणू आता पायाचा महिमा । जेथे झाली सीमा बोलायाची ॥१॥ विठोबाचे पाय आठविता मनी । गेले हरपोनी भवभय ॥२॥ पाय नारदाने ह्लदयी धरिता । ब्रम्हांडी मान्यता झाली त्याची ॥३॥ सनकादिकांलागी पाय वज्र कवच । ब्रह्मादि-देवांस पद जेणे ॥४॥

490. कैसा पुंडलिका उभा केला । वैकुंठाहुनी भक्ति चाळविला ॥१॥ नेणे रे कैसे वोळले । अधीन केले आपुलिया ॥२॥ दर्शनमात्रें प्राणियां उद्धार । ऐशी कीर्ति चराचर ॥३॥ एका जनार्दनी म्हणे पुंडलिक । भक्त शिरोमणि तुंचि देखा ॥४॥

490. कैसेनि आकळते मन । देवावीण भक्तांचे ॥१॥ कामक्रोधलोभा शांती । कैसेनि होती मग त्याची ॥२॥

491. आत्मरूपी नाही पाठी आणि पोट । एकचि निघोट जाण रया ॥१॥ बाहीर भीतरी एकचि ते एक । नसे आन देख भेद रया ॥२॥

491. किती एक लोक मागताची मेले । तैसे हे न चाले पांडुरंगा ॥१॥ घेईन निश्चये न सोडी सर्वथा । विश्वास हा तआता काय तुझा ॥२॥

491. का हो येथे काळ आला आम्हा आड । तुम्हापाशी नाड करावया ॥१॥ का हो विचाराचे पडिले साकडे । काय ऐसे कोडे उपजले ॥धृपद॥ का हो उपजेना द्यावी ऐशी भेटी । काय द्वैत पोटी धरिले देवा ॥२॥ पाप फार किंवा जालासी दुर्बळ । मागिल ते बळ नाही आता ॥३॥

491. उभा भीमातिरी कर कटावरी । राहे निरंतरी भक्तां-पुढे ॥१॥ भक्तभाग्य थोर नव्हे कधी प्राप्ती । जाणोनी श्रीपती गुज बोले ॥२॥ गणिका गजेंद्र उद्धव नारद । आपण गोविंद मिळोनिया ॥३॥ समुद्रमंथनी उभा करोनिया । लागतसे पाया नामा ह्मणे ॥४॥

491. डोळियाची भुक हारपली । पाहता श्रीविठ्ठल माउली ॥१॥ पुंडलिकें बरवे केले । परब्रह्मा उभे ठेले ॥२॥ अठ्ठावीस युगें जालीं । आद्यापि न बैसे खालीं ॥३॥ उभा राहिला तिष्ठत । आलियासी क्षेम देत ॥४॥

491. कैसी वानू त्याची थोरी । ज्याची चराचरी जीवनकळा ॥१॥ अदिकरुनि ब्रम्हादिक । शेवटील कीटक धरुनिया ॥२॥

492. परेहुनी परी वैखरीहुनी दुरी । दुरीहुनी दुरी ब्रह्म आहे ॥१॥ केवी तुज कळे सांग जीव रूपा । वृथा भ्रम बापा करितोसी ॥२॥

492. अनामिक क्रिया दिसे तुझे अंगी । बुडविले संगी सर्व माझे ॥१॥ जीवहत्या तुझे माथा होती फार । हत्यारी साचार नाम तुझे ॥२॥

492. काय देह घालू करवती कर्मरी । टाकु या भितरी अग्नीमाजी ॥१॥ काय सेवू वन शीत उष्ण तहान । साहो की मौन धरुनी बैसो ॥धृपद॥ काय लावू अंगी भस्म उधळण । हिंडू देश कोण खुंट चारी ॥२॥ काय त्यजू अन्न करूनि उपास । काय करू नाश जीवित्वाचा ॥३॥

492. गगनी ध्रुव तुवा अढळ पै केला । तो बाळ धाकुला न ह्मणसी ॥१॥ अजामेळाचे तुवा चुकविले संकट । ब्राह्मण तो नष्ट न ह्मणसी ॥२॥ प्रर्‍हादाचा तुवा केला कैवारु । वैर्‍याचा कुमरु न म्हणसी ॥३॥ गजेमद्रपशू सोडविला पानडिये । मृगखोडी ऐसिये न ह्मणसी ॥४॥

492. युगें आठ्ठावीस जालीं । परी न बैसे तो खालीं ॥१॥ कोण पुण्य न कळे माय । विटे लाधले या विठ्ठलाचें पाय ॥२॥ नाही बोलाचालीअ मौन धरियलें । कैसे चाळविले पुंडलिकें ॥३॥ एका जनार्दनी विटेवर । दोन्ही कटी ठेविले कर ॥४॥

492. कोण करिते समाधान । देवावीण भक्तांचे ॥१॥ ब्रम्हसनातन पावविता । कोण या होता भक्तांसी ॥२॥

493. एकचि मीपणे नागविले घर । नाहींतरी संसार ब्रह्मरूप ॥१॥ प्रवृत्ति निवृत्ति दोन्ही मुळी नाही । कल्पनेने पाही भ्रमताती ॥२॥

493. सत्यभामा ऋण मागता न देसी । दिधले द्विजासी दान तिने ॥१॥ परि तू ठेवणे न देसी लोभिष्ठ । आइकता मोठा खेद वाटे ॥२॥

493. दंभे कीर्ती पोट भरे मानी जन । स्वहित कारण नव्हे काही ॥१॥ अंतरती तुझे पाय मज दुरी । धरिता हे थोरी जाणिवेची ॥धृपद॥ पिंडाच्या पाळणे धावती विकार । आहे दावेदार मजमाजी ॥२॥ कैसा करू घात आपुला आपण । धरूनि गुमान लोकलाज ॥३॥

493. खगावरी स्वारी करूनिया देवा । धांवसी केशवा भक्तांसाठी ॥१॥ रामा परशुरामा कृष्णा नारायणा । हरी संकर्षणा भक्तांसाठी ॥२॥ बिभीषण तारी रावणासी मारी । दावी भाव हरी भक्तांसाठी ॥३॥ नामा ह्मणे भक्तांकारणेम गोविंदा । घेवोनिया गदा उभा ठायी ॥४॥

493. म्हणती दक्षिण द्वारका । पुण्यभुमी वैकुंठीं देखा । पाहुनिया पुंडलीका । राहिलासे उभा विटेवरी ॥१॥ काय वर्णावा महिमा । न कळेचि आगम निगमं । वेदादिक पावले उपरमा । जयासी पै वर्णिता ॥२॥ तो आला आपुले पायी । भक्त इच्छा धरुनी हृदयी । एका जनार्दनी सायी । सर्वावरी सारखी ॥३॥

493. कृपाळु भक्तांचा कैवारी । क्रोध दैत्यांदानवांवरी । एका तारी एका मारी । एका उध्दरी नाममात्रे ॥१॥

494. भुलणे चालणे ईश्वराशी नाही । जैसा असे पाही तैसा असे ॥१॥ जरी भिन्नभेद तरी सर्वज्ञत्व । कासया समत्व नाम त्यासी ॥२॥

494. तुझ्या थोरपणा कोण लावी हात । वाटते मनात धरवेसे ॥१॥ धरोनिया बंदी द्यावे हृदयात । सोडवील तेथे कोण दुजे ॥२॥

494. धिग जिणे ज्याचा स्वामी हीन वर । मरण ते बरे भले मग ॥१॥ आईका जी देवा ऐसी आहे नीत । काय ते उचित सांभाळावे ॥धृपद॥ देशोदेशी धाक जयाच्या उत्तरे । तयाचे कुतरे तरि भले ॥२॥ तुका म्हणे हे का सुचले उत्तर । जाणोनि अंतर ओळखावे ॥३॥

494. कौस्तुभ सोज्वळ कंठी शोभताहे । भक्तांसाठी बाहे उभारिली ॥१॥ आन हितासाठी करिसी धांवण्या । विदुराच्या कण्या गोड करी ॥२॥ ब्रह्मचारी साक्ष सत्यत्वे करिसी । पुढे तू धांवसी आवडीने ॥३॥ वचना अंतर पडो नेदी सत्य । नामा ह्मणे भृत्य होसी देवा ॥४॥

494. तारावया भोळे भक्त । कृपावंत पंढरीनाथ ॥१॥ करुनी मीस पुंडलीकांचे । उभा उगाचि विटेवरी दिसे ॥२॥ ऐसा भक्तांसी भुलला । तारावया उभा ठेला ॥३॥ जनी जनार्दनी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

494. खग मृग राक्षस वानर । दैत्य दानव निशाचर । सिध्दचारण विदयाधर । नागविखार कीटकादि ॥१॥

495. कवणाची चाड आता मज नाही । जडलो तुझ्या पायी निश्चयेंची ॥१॥ देह जावो राहो नाहीच संदेहो । न करी निग्रहो कासयाचा ॥२॥

495. बाप षड्गुण-ऐश्वर्ये थोर तू जालासी । नावडे आम्हासी काय तैसे ॥१॥ लक्षुमी यश कीर्ति औदार्य वैराग्य । ज्ञानाने ते सांग सर्व आले ॥२॥

495. आता गाऊ तुज ओविया मंगळी । करू गदारोळी हरीकथा ॥१॥ होसि निवारिता आमुचे सकळ । भय तळमळ पापपुण्य ॥धृपद॥ भोगिले ते भोग लावू तुझे अंगी । अलिप्त या जगी होउनि राहो ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही लाडिकी लेकरे । न राहो अंतरे पायांविण ॥३॥

495. दर्दुराचे पिलू ह्मणे रामकृष्ण । नाही उदक उष्ण झाले तेथे ॥१॥ कढईमध्ये बाळ करी तळमळ । गोविंद गोपाळ पावे वेगी ॥२॥ तये काळी आज्ञा केली पावकासी । झणी तापविसी तयालगी ॥३॥ ऐसा तो कृपाळु आपुलिया दासा । आमुचा कोंवसा नामा ह्मणे ॥४॥

495. उभा पुंडलिकांपुढें । कटी कर ठेउनी रुपडें ॥१॥ पाहता वेडावले मन । शिवा लागलेंसे ध्यान ॥२॥ सनकादिक वेडावले । ते पुंडलिके भुलविले ॥३॥ भक्ता देखोनि भुलला । एका जनार्दनी सांवळां ॥४॥

495. गोड नाम तुमचे देवा । गोड सेवा तुमची ते ॥१॥ गोड तुमची कीर्ति वाणी । गोड श्रवणी ऐकता ॥२॥

496. अज्ञाना स्वरूप निज विचारिता । संदेह तत्वता घालिताती ॥१॥ कैंचि गा विश्रांति दुर्जनाच्या संगी । दाटोनिया भोगी नरकदुःख ॥२॥

496. पुरोनिया धन बांधिले विटाने । न निघे ठेवणे बोल तर्‍ही ॥१॥ कोण्यापाडे उगा राहिलासी नेणो । महाग बोलणे फार जाले ॥२॥

496. सर्व सुखे आजी येथेचि वोळली । संतांची देखिली चरणांबुजे ॥१॥ सर्वकाळ होतो आठवीत मनी । फिटली ते धणी येणे काळे ॥२॥ तुका म्हणे वाचा राहिली कुंटित । पुढे झाले चित्त समाधान ॥३॥ अर्थ :

496. देवा पांडुरंगा वासुदेवा हरी । गोविंद मुरारी नारा-यणा ॥१॥ नारायणा कृष्णा कमळलोचना । माधवा प्रद्युम्ना रावणारी ॥२॥ रावणारि होसी जानकी टाकुनी । हिंडसी अंगणी अर्जुनाच्या ॥३॥ अर्जुनाच्या घरी अंगे घोदे धुसी । लज्जा द्रोप-दीची राखियेली ॥४॥

496. आला पुडंलिंकासाठी । उभा सम पाय विटीं ॥१॥ विठु मदनाचा पुतळा । भुलवणा तो सकळा ॥२॥ अराध्य दैवत शिवाचें । कीर्तनी उघदाची नाचे ॥३॥ एका जनार्दनी मन । वोवाळावें पायांवरुन ॥४॥

496. गोडा गोड तुमचे नाम । गोड जन्म स्मरणे त्या ॥१॥ गोड वाचा पढता गीत । गोड चित्त चिंतवे

497. सेविता वारूणी देहभास लपे । बडबडची लपे शब्द नाना ॥१॥ ब्रह्मरस सुख जे काही प्राशिती । तैसेची हे होती अनुभवे ॥२॥

497. तुम्हा आम्हा चौघे सांगतील आता । चला पंढरीनाथा उठा वेगी ॥१॥ बहु भीड केली आमुचे उचित । भलेपण येण कोण पुसे ॥२॥

497. विठ्ठल सोयरा सज्जन सांगाती । विठ्ठल या चित्ती बैसलासे ॥१॥ विठ्ठले हे अंग व्यापिली ते काया । विठ्ठल हे छाया माझी मज ॥धृपद॥ बैसला विठ्ठल जिव्हेचिया माथा । न वदे अन्यथा आन दुजे ॥२॥ सकळा इंद्रिया मन हे प्रधान । ते ही करी ध्यान विठोबाचे ॥३॥

497. भरते त्यागिली जननी । ख्याति झाली त्रिभुवनी ॥१॥ ऐसी भक्ति तुझी हरी । जनी करंटा न करी ॥२॥ बंधु अवज्ञा बिभिषणा । प्रगट झाला रामराणा ॥३॥ प्रर्‍हाद पितृआज्ञा न करी । स्तंभी प्रगटला नरहरी ॥४॥

497. सर्वांचे जे मूळ सर्वांचे जे स्थळ । ते पद्ययुगलु विटेवरी ॥१॥ साजिरे साजिरे कर दोन्ही कटी । उभा असे तटीं भीवरेच्या ॥२॥ नये ध्याना मना आगमाच्या खुणा । कैलासीचा राणा ध्यात जया ॥३॥ एका जनार्दनी पुरे परता दुरी । पुंडलीकांचे द्वारी उभा विटे ॥४॥

497. गाइलेचि गाता गीती । पवाडे तुमचेचि श्रीपती । सहसा धणी न पुरे चित्ती । सरिता रातिदिवस युगे ॥१॥