वारकरी रोजनिशी

1290. गोणाई म्हणे नाम्या जल्पसी भलते | तुज कोण्या दैवते वोढियेले ॥१॥ लाजिरवाणे तुवा केले रे हे जिणे | हांसती पिसुने देशोदशी ॥२॥ सांडी सांडी नाम्या तू हे देवपिसे | बळे घर कसे बुडवितोसी ॥३॥ नवमास उदराभीतरी वाहिला | माझ्या नेणत्या बाळा चाळविले ॥४॥

1290. नामपाठ जागीं सोपे ते साधन । म्हणोनि वर्णन वैष्णव करिती ॥१॥ आनंदे नाचती टाळी वाजविती । नामपाठ गाती सर्वभावे ॥२॥ जनार्दनाचा एक भुलला नामपाठी । म्हणोनि वैकुंठी घर केले ॥३॥

1290. ऐसे हरिचे दास हरिनामी रंगले । हरीचि होउनी ठेले एकाएकी ॥१॥ आप पर तया न दिसेचि पाहता । विश्वी एकात्मता अवलोकीती ॥२॥

1291. नव्हे मी स्वतंत्र अंगाचा पाईक । जे हे सकिळक सत्ता वारू ॥१॥ तुम्हा आळवावे पाउला पाउली । कृपेची साउली करी मज ॥धृपद॥ शक्तीहीन तरी जालो शरणागत । आपुला वृत्तांत जाणोनिया ॥२॥ तुका म्हणे भवाभेणे धरिले पाय । आणीक उपाय नेणे काही ॥३॥

1291. पोर निर्दय जाले देवपिसे लागले | लोकाचे गोविले तेंहि पोर ॥१॥ नित्य करी अंघोळी धोत्रेंहि फाडिली | कळी मांडियेली याही पोरे ॥२॥ गांवींचे महाजन करिती गुडघे स्नान या पोरा व्यसन अंघोळीचे ॥३॥ जन्मोजन्मी नेणो आम्ही ह्या तुळसी | या पोरे विवसी मांडियेली ॥४॥

1291. नामपाठ सोपा हरावया पापें । आणीक संकल्प न करी दुजा ॥१॥ नामपाठे सिद्धि नामपाठे सिद्धि । तुटेल उपाधी नामपाठे ॥२॥ जनार्दनाचा एक गात नाचत । नामपाठ करीत सर्वकाळ ॥३॥

1291. अंगी ऐश्वर्य येऊनि बाणे । तुमचे भक्तींची लक्षणे ॥१॥ तै तो मान्य होय जगी । विश्व वंदी तयालागी ॥२॥

1292. पाहो ग्रंथ तरी आयुष्य नाही हाती । नाही ऐशी मतिअर्थ : कळे ॥१॥ होईल ते हो या विठोबाच्या नावे । अर्जिले भावे जीवी धरू ॥धृपद॥ एखादा अंगासी येईल प्रकार । विचारिता फार युक्ती वाढे ॥२॥ तुका म्हणे आळी करिता गोमटी । मायबापा पोटी येते दया ॥३॥

1292. ज्याचे देव त्या सांगाते मला नवल वाटते ॥१॥ एक बैसती अश्वावरी| एक चालती चरणचाली ॥२॥ एक जेविती मिष्टान्न एका न मिळे कोरान्न ॥३॥ गोणाई म्हणे धन्य देवा | नामयाचा संचित ठेवा ॥४॥

1292. नामपाठ करिता काळ वेळ नाही । उच्चारुनी पाही सर्वकाळ ॥१॥ सर्वभावे नामपाठ तू गाये । आणिक न करी काय साधन ते ॥२॥ जनार्दनाचा एक भुलता नामपाठीं । आणिक न करी गोष्टी नामविण ॥३॥

1292. अंतरीचा जाणती हेत । कृपावंत मग होती ॥१॥ सर्वजाण सर्वजाण । संत निपुण ये अर्थी ॥२॥

1293. पाहाता रूप डोळा भरे । अंतर नुरे वेगळे । इच्छावशे खेळ मांडी । अवघे सांडी बाहेरी ॥१॥ तो हा नंदनंदन बाइये । यासी काय परिचार वो ॥धृपद॥ दिसतो हा नोहे तैसा । असे दिशाव्यापक । लाघव हा खेळासाठी । होता भेटी परतेना ॥२॥ म्हणोनि उभी ठाकलीये । परतलीये या वाटा । आड करोनिया तुका । जो या लोका दाखवितो ॥३॥

1293. सोये सांडिली सर्वांची | जोडी केली विठोबाची ॥१॥ मायबापासी टाकिले | ध्यान देवाचे लागले ॥२॥ स्त्री पुत्र बंधु बहिणी | केली सर्वांची सांडणी ॥३॥ गणगोत इष्टमित्र | सर्व जोडिले विठ्ठलपात्र ॥४॥

1293. नामपाठ सोपा भोळ्या भाविकांसी । मत वादीयांसी न रुचे नाम ॥१॥ नवज्वरिता दुग्ध प्राण जाय तत्त्वता । अभाविकांसी सर्वथा गति तेंची ॥२॥ जनार्दनाचा एक सांगे प्रेमभावे । आदरे ते गावें नामपाठ ॥३॥

1293. कळिच्या काळा नागवती । जिही विठ्ठल धरिली चित्ती ॥१॥ तेचि देव झाले अंगे । अहंमोह ममतात्यागे ॥२॥

1294. इंद्रियांची दिने । आम्ही केलो नारायणे ॥१॥ म्हणऊनि ऐसे सोसी । काय सांगो कोणांपाशी ॥धृपद॥ नाही अंगी बळ । त्याग करीजेसा सकळ ॥२॥ तुका म्हणे मोटे । प्रारब्ध हे होते खोटे ॥३॥

1294. नामयाची माता विनवितसे संता | म्हणे पुत्रनाथा काय करू ॥१॥ नागा माळविला पंढरिये नेला | विठ्ठली मीनला नामदेव ॥२॥ नेणे अन्नपाणी शिवणी टिपणी | अखंड चक्रपाणि हृदयी वसे ॥३॥ संत म्हणती गोणाई विपरीत अवधारी नामा पंढरपुरी वैष्णवांमाजी ॥४॥

1294. गाय नामपाठ न करी आळस । हाता येईल सौरस इच्छिले ते ॥१॥ न करी आळस आलिया संसारी । नामपाठ निरंतरी गाय सदा ॥२॥ जनार्दनाचा एक प्रेमे विनटला । नामपाठे झाला कृतकृत्य ॥३॥

1294. काय त्यांचा महिमा वाणू वारंवार । हरिभक्त थोर भूमंडळी ॥१॥ ज्याचिये भेटीचे आर्त ब्रम्हांदिका । पूज्य सकळ लोका विश्वा झाले ॥२॥

1295. हाती धरू जावे । तेणे परते चि व्हावे ॥१॥ ऐसा का हो आला वाटा । हीन भाग्याचा करंटा ॥धृपद॥ देव ना संसार । दोही ठायी नाही थार ॥२॥ तुका म्हणे पीक । भूमि न दे न मिळे भीक ॥३॥

1295. नामयासारिखे निधान तुझिये कुर्सी धन्य तू वो होसी जगामाजी ॥१॥ धन्य याचे सुख देखियेले डोळा | प्रेमाचा जिव्हाळा अलौकिक ॥२॥ धन्य तुझे कूस धन्य तुझा वंश | दीपासवे प्रकाश दिसे जेवी ॥३॥ धन्य तुझी काया धन्य वाचा मन | करविले स्तनपान नामयासी ॥४॥

1295. नामपाठ करिता जाईल पै चिंता । मोक्ष सायुज्यता हाता येई ॥१॥ म्हणोनि सोपे वर्म सांगतसे तुज । नामपाठ गुज जपे सदा ॥२॥ जनार्दनाचा एक कुर्वंडी करुनी । लोळत चरणी संताचिया ॥३॥

1295. काही करी ना हा करवी । असोनि जीवी जीवविहीन ॥१॥ संतचि ओळखती यासी । जाणता आणिकासी दुर्लभ ॥२॥

1296. मोले घातले रडाया । नाही असुं आणि माया ॥१॥ तैसा भक्तीवाद काय । रंगबेगडीचा न्याय ॥धृपद॥ वेठी धरिल्या दावी भाव । मागे पळायाचा पाव ॥२॥ काजव्याच्या ज्योती । तुका म्हणे न लगे वाती ॥३॥

1296. मग पंढरीनाथ म्हणे नामयासी | तू जाई गोणाईसी घेऊनिया ॥१॥ अतिशय को इणे मांडिलासे फार | मातेसि निष्ठुर होऊ नये ॥२॥ स्तनपान देऊनि मोहे पाळिलासी अंतर तियेसी देऊ नये ॥३॥ नामा म्हणे शरण आलो जिच्या भेणे | तिचे हाती देणे उचित नव्हे ॥४॥

1296. नामपाठे होय शुद्ध ते शरीर । आणिक विचार न करी कांही ॥१॥ नामपाठ भोळे नामपाठ भोळे । शंकर तो लोळे स्मशानी तो ॥२॥ जनार्दनाचा एका प्रचीत घेउनी । नामपाठ वचनी जपतसे ॥३॥

1296. केली पायवाट । उल्लंघिला मायाघांट ॥१॥ जिही हरी आठविला जिवे ह्रदयी धरिला ॥२॥

1297. तरि च जन्मा यावे । दास विठोबाचे व्हावे ॥१॥ नाही तरि काय थोडी । श्वानशूकरे बापुडी ॥धृपद॥ जन्मल्याचे ते फळ । अंगी लागो नेदी मळ ॥२॥ तुका म्हणे भले । ज्याच्या नावे मानवले ॥३॥

1297. देव जाला नामा नामा जाला देव | गोणाईचा भाव पाहावया ॥१॥ हा घे तुझा नामा काय चाड आम्हा | आनंदाचा प्रेमा गोणाईसी ॥२॥ हाती धरोनिया घेऊनी चालिली फिरूनी पाहती जाली तंव तो देव ॥३॥ अगा माझ्या बापा तू कोणा हवासी मज दुर्बळासी काय होय ॥४॥

1297. नामपाठ जपे भोळा महादेव । देवाधि देव वंदी तया ॥१॥ विष ते अमृत नामपाठे झाले । दैन्य दुःख गेले नाम जपतां ॥२॥ जनार्दनाचा एका उभारुनि बाह्या । नामपाठ गाय सर्वकाळ ॥३॥

1297. कैसी सांपडली वेळ । तया केवळ लाभाची ॥१॥ देवचि झाले चिंत्ते वित्ते । गणगोतेंसहति ॥२॥

1298. द्या जी माझा विचारोनिया विभाग । न खंडे हा लाग आहाचपणे ॥१॥ किती नेणो तुम्हा साहाते कटकट । आम्ही च वाईट निवडलो ते ॥धृपद॥ करविता कलह जिवाचिये साठी । हे तुम्हा वोखटी ढाळ देवा ॥२॥ तुका म्हणे धीर कारण आपुला । तुह्मी तो विठ्ठला मायातीत ॥३॥

1298. माझा नामा मज देई | जीव देईन तुझे पायी ॥१॥ पुंडलिका भुलविले | तैसे माझे बाळ केले ॥२॥ ते गा न चले मजपासी दे गा माझ्या नामयासी ॥३॥ तुज संगती जे लागले | ते त्वा जितेंचि मारिले ॥४॥

1298. शास्त्रवेत्ते ज्ञानी नामपाठ गाती । तेणे तया विश्रांती सर्वकाळ ॥१॥ पुराणे वदती नाम पाठ कीर्ती । व्यासादिकीं निश्चिती नेम केला ॥२॥ जनार्दनाचा एका सांगतसे गुज । नामपाठ निज जपे जना ॥३॥ नामापाठफल प्राप्त झालेले भक्त

1298. गर्जता जाती ब्रम्हानंदे । हरिची पदे हरिभक्त ॥१॥ धाक त्यांचा कळिच्या काळा । कांपे चळचळा देखोनि ॥२॥

1299. आमुचे ठाउके तुम्हा गर्भवास । बळिवंत दोष केले भोग ॥१॥ काय हा सांगावा नसता नवलावो । मैंदपणे भाव भुलवणेचा ॥धृपद॥ एका पळवूनि एका पाठी लावा । कवतुक देवा पाहावया ॥२॥ तुका म्हणे ज्याणे असे चेतविले । त्याच्याने उगळे कैसे नव्हे ॥३॥

1299. सुख पंढरीस पाहू ॥ आले भीमा्तिरी वहू ॥१॥ प्रेमे गर्जती हरिचे दास ॥ मागे पंढरी निवास ॥२॥ मोक्ष पाई लोळणघाळी ॥ देखोनी मुक्ताई निवाली ॥३॥ ज्ञानदेव सद्रदित ॥ देखोनी गोणाई हांसत ॥४॥

1299. नामपाठे गणिका नेली मोक्षपदा । नामपाठे प्रल्हादा सुख झाले ॥१॥ नामपाठे ध्रुव अढळपदी बैसे । नारद नाचतसे नामपाठे ॥२॥ जनार्दनाचा एक सांगे अनुभव । नामपाठ सर्व जपा आधी ॥३॥

1299. गर्जत नामाच्या कल्लोळी । आले महीतळी उध्दरित ॥१॥ ते हे वीर वैष्णव गाढे । कळिकाळ त्यांपुढे तृणप्राय ॥२॥

1300. निर्दयासी तुम्ही करिता दंडण । तुमचे गाऱ्हाणे कोठे द्यावे ॥१॥ भाकितो करुणा ऐकती कान । उगले चि मौन्य धरिले ऐसे ॥धृपद॥ दीनपणे पाहे पाय भिडावोनि । मंजुळा वचनी विनवीतसे ॥२॥ तुका म्हणे गाठी मनाची उकला । काय जी विठ्ठला पाहातसा ॥३॥

1300. शिवणे टिपणे करोनि आपुले | नित्य चालवणे संसारिक ॥१॥ गणगोतांमाजी बरे केले नांव माझे सत्त्व सर्व बुडविले ॥२॥ कवणे गुणे तुज पडिली वा भुली | सुख या विठ्ठली देखिले काय ॥३॥ तू भक्त निघडा हा देव धडफुडा | मेळविला जोडा येरवेरा ॥४॥

1300. नामपाठे भक्ति हनुमंते केली । सेवा रुजू झाली देवा तेणे ॥१॥ नामपाठे शक्ति अद्‌भुत ये अंगी । धन्य झाला जगी कपीनाथ ॥२॥ जनार्दनाचा एका सेवोनि आदरे । नामपाठ स्मरे सर्व काळ ॥३॥

1300. गर्जता विठोबाच्या नामे । जाळिली कर्मे शुभाशुभे ॥१॥ रिघाले अवघिया बाहेरी । विठ्ठल अंतरी धरुनिया ॥२॥

1301. नसतो किविलवाणे । काही तुमच्या कृपादाने ॥१॥ हेचि तयाची ओळखी । धाले टवटवित मुखी ॥धृपद॥ वाया जात नाही । वचन प्रीतीचे ते काही ॥२॥ तुका म्हणे देवा । सत्य येते अनुभवा ॥३॥

1301. बोले दामसेठी | नाम्या ऐकावी हे गोष्टी ॥१॥ पाहे संसाराची सोये हाटा बाजारासी जाये ॥२॥ कुटुंब चालवणे तुज | वृद्धपण आले मज ॥३॥ तुजसाठी नवस केला | सेखी हाचि कामा आला ॥४॥

1301. नामपाठे नक्र तारिला निर्धारे । गजेंद्र उद्धरे नामपाठे ॥१॥ तरले तरले नामेंचि तरले । वैकुंठासी नेले नामपाठे ॥२॥ जनार्दनाचा एका जोडोनियां हात । नामपाठ गात संतापुढे ॥३॥

1301. गर्जविती भ्रगवदुणी । सर्वदा वाणी नीतीघोषे ॥१॥ तेणेचि पावन करिती जगा । भवभय भंगा पावउनी ॥२॥

1302. जालो तव साचे । दास राहवणे काचे ॥१॥ हे का मिळते उचित । तुम्ही नेणा कृपावंत ॥धृपद॥ सिंहाचे ते पिले । जाय घेऊनिया कोल्हे ॥२॥ तुका म्हणे नास । आम्हा म्हणविल्या दास ॥३॥

1302. केशवासी नामा सांगतसे भावे | नफा वेबसाव जाला तैसा ॥१॥ मालिक गणोबा धोंडोबा जामीन घेतलीसे पूर्ण निशाणचिठी ॥२॥ आठवडयाची बोली करूनिया आलो | नामा म्हणे धालो तुज पाहता ॥३॥

1302. नामपाठे नक्र तारिला निर्धारे । गर्जेंद्र उद्धरें नामपाठे ॥१॥ तरले तरले नामेंचि तरले । वैकुंठासी नेले नामपाठे ॥२॥ जनार्दनाचा एका जोडोनियां हात । नामपाठ गात संतापुढें ॥३॥

1302. गजेंद्रच्या संगे नाडीया उध्दार । प्रल्हादे असुर उध्दरीले ॥१॥ हनुमंते जुत्पत्ती रिस आणि वानर । पावविले पार भवसिंधु ॥२॥

1303. देवाच्या उद्देशे जेथे जेथे भाव । तो तो वसे ठाव विश्वंभर ॥१॥ लोभाचे संकल्प पळालियावरी । कैची तेथे उरी पापपुण्या ॥धृपद॥ शुद्ध भक्ती मन जालिया निर्मळ । कुश्चळी विटाळ वज्रलेप ॥२॥ तुका म्हणे ज्याचे तयासी च कळे । प्रांत येतो फळे कळो मग ॥३॥

1303. दामाशेठी म्हणे वेव्हार कोणासी | केला तो आम्हांसी सांग नाम्या ॥१॥ गणोबा नाईक नाम है जयाचे | सावकार साचे पुरातन ॥२॥ तयांचे दुकानी वेंचिले कापड आठांवारी तोड ऐवजासी ॥३॥ दामाशेठी म्हणे नामया सुजाणा | वेगी द्रव्य आणा जाऊनिया ॥४॥

1303. नामपाठे तारिले पतित उद्धरिले । धांवणे ते केले पांडवांचे ॥१॥ पडता सकंटीं नामपाठ गाय । द्रौपदींती माय तारियेली ॥२॥ जनार्दनाचा एक सांगतसे लोका । नामपाठ फुका जपा आधी ॥३॥

1303. गोड तुझी ब्रीदावळी । गोड गाता नित्यकाळी । गोड भक्त भावे बळी । तू वनमाळी त्यापाशी ॥१॥

1304. कडसणी धरिता अडचणीचा ठाव । म्हणऊनि जीव त्रासलासे ॥१॥ लौकिकाबाहेरि राहिलो निराळा । तुजविण वेगळा नाही तुजा ॥धृपद॥ संकोचाने नाही होत धणीवरी । उरवूनि उरी काय काज ॥२॥ तुका म्हणे केले इच्छे चि सारिखे । नाहीसे पारिखे येथे कोणी ॥३॥

1304. जावोनिया नामदेव | बोले गणोवासी भाव ॥१॥ द्रव्य द्यावे हो सत्वरी | आम्ही जातो आपुल्या घरी ॥२॥ मग म्हणे धोंडोबासी | तुम्ही जामीन ऐवजासी ॥३॥ द्रव्य द्यावे हो लवकरी नाही तरी चलावे घरी ॥४॥

1304. नामपाठे सर्व मुक्तत्त्व साधिती । नामपाठे विरक्ति हाता येत ॥१॥ नामपाठे उद्धव तरला तरला । नामपाठे झाला शापमुक्त ॥२॥ जनार्दनाचा एका बोले लडिवाळ । नामपाठ काळ काळाचाही ॥३॥

1304. घडो त्याचा समागम । ज्याचे प्रेम विठठली ॥१॥ सहज त्याच्या ऐकता गोठी । परमार्थ पोटी दृढावे ॥२॥

1305. हेचि जतन करा दान । धरुनी चरण राहिलो तो ॥१॥ घ्यावी माझ्या हाते सेवा । हेची देवा विनवणी ॥धृपद॥ आणीक काही न घाली भार । बहुत फार साकडे ॥२॥ तुका तुमचा म्हणवी दास । त्याची आस पुरवावी ॥३॥

1305. कुलुप अगंळा घालोनि कोठडिसी | घातले धोंड्याशी बंदीखानी ॥१॥ गोणाई दामासेठी नव्हती तेव्हा घरी गेली भीमातीरी स्नानालागी ॥२॥ नामदेव गेले राउळा त्वरित | सांगतसे मात केशवासी ॥३॥ दामासेठी आले स्नान करूनिया | राजाई त्या पाया लागुनि बोले ॥४॥

1305. नामपाठे अक्रुर सर्व ब्रह्मारुप । भेदाभेद संकल्प मावळले ॥१॥ वंदी रजमाथां घाली लोटांगण । द्वैतांचे बंधन तुटोनी गेले ॥२॥ जनार्दनाचा एका नामपाठे मुक्त । जालासे सतत संतचरणी ॥३॥

1305. चोजवीत घरा येती । ज्यांचा देखती शुध्द भाव ॥१॥ ऐसे करुणाघन हे संत । करिती हेत परिपूर्ण ॥२॥

1306. आपुल्याच फुंदे । जेथे तेथे घेती छंदे ॥१॥ पडिला सत्याचा दुष्काळ । बहु फार जाली घोळ ॥धृपद॥ विश्वाचे माठ । त्याचे कपाळी ते नाट ॥२॥ तुका म्हणे घाणा । मूढा तीर्थी प्रदिक्षणा ॥३॥

1306. अरे नाम्या काये केले | कासया धोंडघाशी कोंडिले ॥१॥ उदीम बरवा फळा आला | हरविले भांडवला ॥२॥ संसारिक चतुर बहु | मातीसमान घेसी गहू ॥३॥ नामा म्हणे दामासेठी | माझी ऐकावी हे गोष्टी ॥४॥

1306. नामपाठे बिभीषण सर्वांस वरिष्ठ । वंश तो स्पष्ट देशोधडी ॥१॥ जाउनी शरण चिरंजीव झाला । नामपाठे धाला कल्पवरी ॥२॥ जनार्दनाचा एक मिरवी बडिवार । नामपाठ सार युगायुगीं ॥३॥

1306. जडोनिया ठेली । वृति पायी लिगटली ॥१॥ मुखी नामाचि गर्जना । हरिचा आठव क्षणक्षणा ॥२॥

1307. उद्योगाची धाव बैसली आसनी । पडिले नारायणी मोटळे हे ॥१॥ सकळ निश्चिंती जाली हा भरवसा । नाही गर्भवासा येणे ऐसा ॥धृपद॥ आपुलिया सत्ते नाही आम्हा जिणे । अभिमान तेणे नेला देवे ॥२॥ तुका म्हणे चळे एकाचिया सत्ते । आपुले मी रिते पणे असे ॥३॥

1307. ऐका दामासेठी सांगतो तुम्हासी | द्रव्यही कुळासी मागुन घ्यावे ॥१॥ मालधनी आलो घेऊनिया घरा | तुम्ही का दातारा गांजितसा ॥२॥ नामदेव म्हणे धोंडोबा नाईका मिती आणि पैका द्यावा वेगी ॥३॥

1307. नामपाठे भीष्में कामातें जिंकीलें । सार्थक पै केले विहिताचें ॥१॥ आदरे आवडी नामपाठ गावें । सर्वावरी होय सत्ता त्याची ॥२॥ जनार्दनाचा एक होउनी शरण । घाली लोटांगण संतचरणी ॥३॥

1307. जन्ममरणा निवारिती । जे दाविती सुपंथ ॥१॥ बैसविती अक्षयपदी । ब्रम्हानंदी कृपाळू ॥२॥

1308. बहुता पुरे ऐसा वाण । आले धन घरासी ॥१॥ घ्या रे फुका मोलेंविण । नारायण न भुला ॥धृपद॥ ऐका निवळल्या मने । बरव्या काने सादर ॥२॥ तुका म्हणे करूनि अंती । निश्चिंती हे ठेवावी ॥३॥

1308. धोंडोबा नामदेवे काढिला बाहेरी | अंतर्बाह्यात्कारी सोने जाले ॥१॥ दामासेठी पाहुनी नामयासी बोले | वेथ म्या छळिले तुज बाळा ॥२॥ राजाई गोणाई धांवोनिया आली | विनीत होऊनि बोली बोलताती ॥३॥ आम्ही हे कुटुंबी जन्म नाही परी | म्हणोनि श्रीहरी पावलासी ॥४॥

1308. नामपाठे तरला चोखा तो महार । भावे सर्वेश्वर स्थापीं तया ॥१॥ नामपाठ करुनि कीर्ति केली जगी । उपमा ते अंगी वाढविली ॥२॥ जनार्दनाचा एक वर्णितो संतांसी । नित्य नामपाठासी अनुसरला ॥३॥

1308. जया नाही आपपर । सांगता विचार सवहिताचा ॥१॥ जेणे देव जोडे जोडी । दाविती परवडी त्या साचा ॥२॥

1309. माझी मज जाती आवरली देवा । न व्हावा या गोवा इंद्रियांचा ॥१॥ कासया मी तुझा म्हणवितो दास । असतो उदास सर्व भावे ॥धृपद॥ भयाचिया भेणे धरियेली कास । न पुरता आस काय थोरी ॥२॥ तुका म्हणे आप आपली जतन । कैचे थोरपण मग तुम्हा ॥३॥

1309. ऐसे ऐकोनिया राजाई ते आली| रोषे येऊनि बोली बोलतसे ॥१॥ देवाने है दिले तुम्ही का पाठवा | काशाचा गणोबा बोलतसा ॥२॥ ऐसे बोलोनिया हाते लोटी धोंडा तुमचिया वितंडा कोण पुसे ॥३॥ देवे मज दिले तुम्ही का मागता | अलंकार आता घडीन मी ॥४॥

1309. नामपाठे गोरा कुंभार तरला । उद्धार तो झाला पूर्वजांचा ॥१॥ नामपाठ कीर्ति गाताती वैष्णव । धन्य तो अपूर्व नाममहिमा ॥२॥ जनार्दनाचा एका चरणरजरेण । नामपाठ संकीर्तन करा वेगी ॥३॥

1309. जिणे मरणे नाही आता । हरीच्या भक्ता कल्पांती ॥१॥ त्याच्या ध्याने तैसेचि आले । आपुला विसरले देहभाव ॥२॥

1310. विनवितो तरी आणितोसि परी । याचकाने थोरी दातयाची ॥१॥ आमुचे ही काही असो द्या उपकार । एकल्याने थोर कैचे तुम्ही ॥धृपद॥ न घ्यावी जी काही बहु साल सेवा । गौरव तो देवा यत्न कीजे ॥२॥ तुका म्हणे नाही आमुची मिरासी । असावेसी ऐसी दुर्बळेची ॥३॥

1310. क्षेत्री हा वृत्तांत कळला सर्वांशी आले पंचक्रोशी सभोंवते ॥१॥ धोंडोबा गणोबा होते ज्याचे रानी ते आले धांवोनि मागावया ॥२॥ आपुले द्रव्य घ्यावे धोंडोबाशी द्यावे | नाही तरी चलावे पंचाइती ॥३॥ नामदेव म्हणे द्रव्य तुम्ही द्यावे | आपुले घेवोनि जावे धोंडोबासी ॥४॥

1310. नामपाठ प्रेमे सांवता तो गाये । हृदयकमळी वाहे नारायण ॥१॥ नामपाठ निका नामपाठ निका । खुर्पु लागे देखा देव त्यासी ॥२॥ जनार्दनाचा एका ऐकोनिया बोल । सांगत नवल संतापुढें ॥३॥

1310. जिही जोडिला विश्वासे । निज निष्ठेच्या मानसे ॥१॥ मुखे आळविले नाम । याचे धरुनिया प्रेम ॥२॥

1311. एका ऐसे एक होते कोण्याकाळे । समर्थाच्या बळे काय नव्हे ॥१॥ घालूनि बैसलो मिरासीस पाया । जिंको देवराया संदेह नाही ॥धृपद॥ केला तो न संडी आता कइवाड । वारीन हे आड कामक्रोध ॥२॥ तुका म्हणे जाली अळसाची धाडी । नव्हती आली जोडी कळो साच ॥३॥

1311. सकळ समुदाव मिळोनिया आले | द्रव्य देउनि नेले धोंडोबाशी ॥१॥ धोंडोबाशी सकळिके ग्रामस्थी आणिले | पूर्ववत जाले दगडची ॥२॥ नामा म्हणे विठो पावला निर्वाणी | भक्ता चक्रपाणि रक्षितसे ॥३॥

1311. नामपाठे नामा शिंपी तो तरला तयाची देवाला आवड मोठी ॥१॥ जाऊनी जेवणें उच्छिष्ठ भक्षणें । नामपाठे देणे इच्छिले ते ॥२॥ जनार्दनाचा एक सद्‍गदित होय । नामपाठ गाय आवडीनें ॥३॥

1311. जन्म कोट्यांनीं हरिसेवा जोडे । नवविद्या भजन सांग घडे । तंव वैराग्य ते पाहे पुढे । पूर्व प्राचीन फळ रोकडें ॥१॥ ऐसे तैंच मिळती ते साधु । ज्यांचा संग करी उद्धोधु । ज्यांचा स्पर्श करी आल्हादु । ज्यांचा महिमा न कळे आनंदु ॥२॥ घडे काम कर्म परित्याग । झडे समुळ विषयांचा संग । सर्व कामना नुरे मुसमार्ग । तै आतुडे मानवा संतसंग ॥३॥ शुद्ध सत्वगुण देही पाहे । दंभ अहंकार मानापमान जाये । कामक्रोध लोभ सांदी सोये । तै भूतभाव नाही होय ॥४॥

1311. जिही निमिषमात्रे देह पालटिला । स्त्रियेचाचि केला पुरुष उभा ॥१॥ त्यांचे नवल कोण तारिती जड जीवा । यालागी घडावा संतसंग ॥२॥

1312. झाले समाधान । तुमचे धरिले चरण ॥१॥ आता उठावेसे मना । येत नाही नारायणा ॥धृपद॥ सुरवाडिकपणे । जेथे सापडले केणे ॥२॥ तुका म्हणे भोग । गेला निवारला लाग ॥३॥

1312. आई जे शिकवी तीते तुम्ही नाईका | नाही भय शंका लौकिकाची ॥१॥ लावोनि लंगोटी जालेती गोसावी | आमुची उठाठेवी कोण करी ॥२॥ ऐसी तुमची स्थिती विलग देखोनि पडिले चितवनी काय करू ॥३॥ धडचि कांटीये घातले हो कैसे बळेंचि आपणा पिसे लावियेले ॥४॥

1312. नामपाठे जनाबाई बरोबरी । दळी कांडी हरि शेणी वेंची ॥१॥ भक्तांचे सकळ कार्य ते करणे । नये ऐसे उणें करी काम ॥२॥ जनार्दनाचा एक आवड पाहुनी । नाचतो कीर्तनी नाम गाय ॥३॥

1312. जे जे होऊनिया अनुरक्त । झाले विरक्त हरिनामे ॥१॥ त्यांचे अंगी विसांवला । ह्रदयींचि राहिला प्रगटोनी ॥२॥

1313. मुखाकडे वास । पाहे करूनिया आस ॥१॥ आता होईल ते शिरी । मनोगत आज्ञा धरी ॥धृपद॥ तुह्मी अंगीकार । केला पाहिजे हे सार ॥२॥ तुका म्हणे दारी । उभे याचक मी हरी ॥३॥

1313. घरधनि याणी केला गुरु |बाई मी आता काय करूं|असोनि नाहींसा संसारू | चमत्कार कृपेचा ॥१॥ धांवे पावे गे मेसाई येथे कोणाचे न चाले कांही |सत्यपण तुझे ठायी | तरी है नाहिसे करी गे ॥२॥ मंत्र घेतला जैसा | घरी संताचा बोळसा |बोस पडो हरिदासा | गेले नमत मागुते ॥३॥ काय सांगो याची रीती सोसे सोसे पाये चरणाप्रती |अवघे भांबडभूत होती | नाचताती आनंद ॥४॥

1313. नामपाठे आपण होय अनामिक । नामपाठे देख न म्हणे कांही ॥१॥ उंच नीच ज्ञाती न करी विचार । नामपाठे निर्धार ऐसा ज्याचा ॥२॥ जनार्दनाचा एका सर्वभावे देखा । नामपाठ निका गात असे ॥३॥

1313. ज्यांची वचने ऐके देव । पंढरिराव प्रीतीने ॥१॥ भेटविती भेटे तया । पसरुनिया निज कर ॥२॥

1314. नाही माथा भार । तुम्ही घेत हा विचार ॥१॥ जाणोनिया केले । दुरिल अंगेसी लाविले ॥धृपद॥ आता बोलावे आवडी । नाम घ्यावे घडी घडी ॥२॥ तुका म्हणे दुरी । देवा खोटी ऐसी उरी ॥३॥

1314. दोन प्रहर रात्र पाहोनी एकांत राजाई वृत्तांत सांगे माते ॥१॥ अहो रखुमाबाई विठोबासि सांगा | भ्रतारासि का गा बेर्डे केले ॥२॥ वस्त्र पात्र नाही खाया जेवयासी | नाचे अहर्निशी निर्लज्जसा ॥३॥ चवदा मनुष्ये आहेत माझ्या | घरी हिंडती दारोदारी अन्नासाठी ॥४॥

1314. नामपाठे ज्ञानियाची भिंत ओढी । भाविका तांतडी देव धांवे ॥१॥ बोलविला रेडा केलेंस कवित्व । नामपाठे मुक्त केले जन ॥२॥ जनार्दनाचा एका लागतो चरणी । जावे ओवाळीनी जन्मोजन्मी ॥३॥

1314. तेचि भक्त भागवत । संतसेवे जे निरत ॥१॥ शुध्द त्यांचा भक्तिभावो । संत वरदे लाभे देवो ॥२॥