वारकरी रोजनिशी

8. आंनदले वैष्णव गर्जती नामे । चौदाही भुवने भरली परब्रम्हे ॥१॥ नरहरि नरहरि नारायणा । सनकसनंदन मुनिजनवंदना ॥२॥ गाता वाता वाचता प्रेमे उल्हासे । चराचरींचे दोष नाशियले अनायासे ॥३॥ हरि मनी हरि चित्ती हरि अंकु शरीरी । तयाते देखोनि हरि चार्‍ही बाह्या पसरी ॥४॥

8. डवरला गिरी कैलास ढवळा । सिंहासन ज्याला ढव-ळेची ॥१॥ पाहता पाहता निवाले लोचन । भव्य ज्याचे ध्यान एक-रूप ॥२॥ ढवळा सर्वांगी देव तो आपण । लेइला भूषण तेंहि तैसे ॥३॥ पर्वताची बाळ पार्वती ढवळी । अर्धांगी शोभली एकरूप ॥४॥

8. करुनि उचित । प्रेम घाली हृदयांत ॥१॥ आलो दान मागायास । थोर करुनिया आस ॥२॥ चिंतन समयी । सेवा आपुलीच घेई ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणे भावा । मज निरवावे देवा ॥४॥

8. देवकीचे तेज दिसे जैसा सूर्य । कंसाचे हृ्दय जळतसे ॥१॥ हरणे पळती देखोनिया व्याघ्र । कांपे थरथर तयापरी ॥२॥ अजासर्पन्याने कीटकभ्रमर । दिसती नारीनर कृष्णरुप ॥३॥ जेविता बोलता शेजेसी तो निजे । आला आला मज मारावया ॥४॥

8. आयुष्य जाय माझे व्यर्थ । दत्त समर्थ महाराज ॥१॥ धांव धांव लवकरी । करुणा करी गुरूराया ॥२॥ मी तंव अनाथ अपराधी । हीनबुद्धि स्वामीया ॥३॥ काळ घाला पडिलावरी । धांव श्रीहरी लवलाम्हा ॥४॥

8. विरंचीचा बाप क्षीरसागरवासी । ध्याती योगी त्यासी निरंतर ॥१॥ पुरेहूनिपर वैखरीहूनि दुरी । कौसल्येंचे उदरी तोचि असे ॥२॥ बोलियेंले जे जे नव्हे असत्य वाणी । न येऊ दे मनी शंका काही ॥३॥ माझे हे संचित धन्य धन्य आता । पाहीन मी कांता लक्षुमीचा ॥४॥

8. पिंड घारीने झडपिला । अंजनीने तो सेविला ॥१॥ अंजनीच्या तपासाठी । महारुद्र आले पोटी ॥२॥ चैत्र शुद्ध पौर्णिमेसी । सुर्योदय समयासी ॥३॥ महारुद्र प्रगटला । नामा म्हणे म्या वंदिला ॥४॥

8. कासयाची चाड मज नाही वो साजणी । एकल्या निर्गुणी वेधियेले वो माये ॥१॥ पवन वेगाचेनि अंतरले तुम्हासी । आता मागुती वो कैसी परतेन वो माये ॥२॥ ध्यान धारणा तनु मनु करणे । ठेवियेले ठेवणे गोपाळचरणी वो माये ॥३॥ ऐसे भुलवणी भुलविले नयनी । रखुमादेविवर चिंतनी वो माये ॥४॥

8. क्षणभरी आम्ही सोसिले वाईट । साधिले अवीट निजसुख ॥१॥ सांडी मांडी मागे केल्या भरोवरी । अधिकचि परी दुःखाचिया ॥२॥ तुका म्हणे येणे जाणे नाही आता । राहिलो अनंताचिये पायी ॥३॥

8. तिही त्रिभुवनी । आम्ही वैभवाचे धनी ॥१॥ हाता आला घाव डाव । आमुचा मायबाप देव ॥२॥ काय त्रिभुवनी बळ । अंगी आमुच्या सकळ ॥३॥ तुका म्हणे सत्ता । अवघी आमुचीच आता ॥४॥

8. अतंकाळी मी परदेशी । ऐसे जाणोनि मानसी । म्हणोनिया हृषीकेशी । शरण मी तुज आलो ॥१॥ नवमास गर्भवासी । कष्ट झाले तया मातेसी । ते निष्ठुर झाली कैसी । अंती दूर राहिली ॥२॥

8. सुखसागर आपण व्हावे । जग बोधे निववावे ॥१॥ बोधा करु नये अंतर । साधू नाहि आपपर ॥२॥ जीव जीवासी पै दयावा । मग करु नये हेवा ॥३॥ तरणोपाय चित्ती धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

8. (घोंगडीची रूपके) मुळींचा तुम्हा लागला चाळा । तो गोपाळा न संडा ॥१॥ घ्यावे त्याचे देणेंचि नाही । येचि वाहि देखतसो ॥धृपद॥ माझी तरी घोंगडी मोठी । गांडीची लंगोटी सोडिस ना ॥२॥

8. देह जावो अथवा राहो । पांडुरंगी दृढ भावो ॥१॥ चरण न सोडी सर्वथा । तुझी आण पंढरीनाथा ॥२॥ वदनी तुझे मंगळनाम । हृदयी अखंडित प्रेम ॥३॥ नामा म्हणे केशवराजा । केला नेम चालवी माझा ॥४॥

8. पंढरीच्या सुखा अंतपार नाही लेखा । शेषा सहस्त्रमुखा न वर्णवेचि ॥१॥ पंढरीच्या सुखा तोचि अधिकारी । जन्मोजन्मी वारी घडली तया ॥२॥ पंढरीस जाता प्रेम उचंबळत । आनंदे गर्जत नामघोष ॥३॥ विश्वमूर्ति विठो विश्वंभर देखे । विसरला दुःखे देहभाव ॥४॥

8. पवित्र सुदिन उत्तम दिवस दसरा । सांपडला ते साधा आजि मुहूर्त बरा । गर्जा जयजयकार हरि हृदयी धरा । आळस नका करु सांगतो लहाना थोरा ॥१॥ याहो याहो बाईयांनो निघाले हरी । सिलंगणा वेगी घेउनी आरत्या करी । ओवाळू श्रीमुख वंदू पाउले शिरी । आम्हा दैव आले येथे घरींच्या घरी ॥२॥

8. विठ्ठल हा चित्ती । गोड लागे गाता गिती ॥१॥ आम्हा विठ्ठल जीवन । टाळ चिपुळिया धन ॥२॥ विठ्ठल विठ्ठल वाणी । अमृत हे संजिवनी ॥३॥ रंगला या रंगे । तुका विठ्ठल सर्वांगे ॥४॥

8. आदि आत्मा जोतिलिंगा लांबियेला घटु । स्थाविरिले मायावस्त्र । लिंगावरी प्रविष्ट ॥तपन नाम ध्वनी । इंद्रिया केले सपाटु ॥१॥ हळुहळु गळती गळे । गळो लागली सकळे ॥उच्चारिता कृष्णनाम । भेणे पळिजे कळिकाळे ॥त्रिगुण सुटल्या गांठी घटु विराला सघन ।

8. पिंगळा महाद्वारी बोली बोलतो देखा । डौर फिरवितो डुगडुग ऐका ॥धृ॥ वरल्या आळीला तुम्ही सावद राहावे । पाटीलबुवाला मग लावून सवे ।

8. जन्मजन्मांतरी असेल पुण्यसामुग्री । तरीच नाम जिव्हाग्री येईल श्रीरामाचे ॥१॥ धन्य कुळ तयाचे रामनाम हेचि वाचे । दोष जातील जन्माचे श्रीराम म्हणताचि ॥२॥

8. सर्व सुखाची लहरी । ज्ञानाबाई अलंकापुरी ॥१॥ शिवपीठ हे जुनाट । ज्ञानाबाई तेथे मुगुट ॥२॥ वेदशास्त्र देती ग्वाही । म्हणती ज्ञानबाई आई ॥३॥ ज्ञानाबाईचे चरणी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

८. पंढरीची वारी २९. वाट धरिता पंढरीची । चिंता हारे संसाराची ॥१॥ ऐसे कोठे नसे पायी । धुंडिता ब्रह्मांड पाही ॥२॥

8. नाम विठोबाचे घ्यावे । मग पाउल टाकावे ॥1॥ नाम तारक हे थोर । नामे तारिले अपार ॥2॥ आजामेळ उद्धरिला । चोखामेळा मुक्तीस नेला ॥3॥ नाम दळणी कांडणी । ह्मणे नामयाची जनी ॥4॥

8. अलंकापुरी पुण्यठाव । तेथ समाधी ज्ञानदेव ।।१।। पांडुरंगे दीधला वर । भेटी निर्धार कृष्णपक्षी ।।२।।

८. संत भानुदास अभंग श्रीविठ्ठलमाहात्म्य अनादि परब्रह्मा जें का निजधाम । ते ही मूर्तिं मेघः श्याम विटेवरी ॥१॥ जे दुर्लभ तिहिं लोका न कळे ब्रह्मादिका ।

8. चिदानंद रूप चेतविते एक । एकपणे गुणागुणी दावी अनेक । आदी अंतींगुण सर्वत्र निर्गुण । गुणासी अगुण भासतीना ॥२॥ कैसे जाले अरूपी गुणी गुणवृत्ति । सगुण पाहता अंतरले गती ॥३॥ बापरखुमादेविवरू विठ्ठलु नंदानंदनु । आदि अंतु एकु पूर्ण सनातनु गे माये ॥४॥

8. आपुलची नटले रूप । भक्तासमीप राहिले ॥१॥ ऐसे ध्यान गोजिरे विटे । उभेंचि नेहटे देखिले ॥२॥ कर मिरविले कटावरी । तो हा वैकुंठींचा हरी ॥३॥ चोखा म्हणे श्रीमुख । पाहता हरे ताहान भूक ॥४॥

8. आमुचे सुख दुःख कोण दुजा वारी । तुम्हीच श्रीहरि मायबाप ॥१॥ तुमच्या उच्छिष्टाची धरोनिया आस । बैसले रात्रं-दिवस धरणे करी ॥२॥ परी तुम्हा नये आमुची करूणा । केधवा येईल मना तुमचिया ॥३॥ काम क्रोध लोभ मदमत्सर वैरी । हे झडकरी वारी मायबापा ॥४॥

8. जे सुख ऐकता मन ते निवांत । तेचि मूर्तिमंत विटेवरी ॥१॥ साजिरे गोजिरे श्रीमुख चांगले । कर मिरवले कटावरी ॥२॥ समचरण दोनी शोभती पाउले । ध्यान मिरवले पंढरीये ॥३॥ आनंदी आनंद सुखाचा सुखराशी । घाली चरणासी बंका मिठी ॥४॥

8. कृपेच्या सागरा परिसा विनवणी । मस्तक चरणी असो माझा ॥१॥ बहुत प्रकार मज ते कळेना । घातली चरणा मिठी बळे ॥२॥ देह मन चित्त करी तळमळ । न चालेचि बळ काय करू ॥३॥ न सुटे संसार पडतसे मिठी । तेणे पडे तुटी तुम्हा सर्वे ॥४॥

8. आमुच्या बापाच्या पुण्याचिया राशी । म्हणोनी जेविलासे त्याचे घरी ॥१॥ तेव्हा तुज काय उपवास होतो । म्हणोनी सांगाते जेविलेती ॥२॥ तईचा तूंचि देवा झालासि पारिखा । आम्हा का सारिखा न धरसी ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे तुज आमुची आण । आमुची निजखूण दावी देवा ॥४॥

8. मागोनी भिक्षेसी क्रमितसे’ वाट । सोसुनिया कष्ट नानापरी ॥१॥ मायबाप बंधू भ्रतारेसी जाण । महादेववन पाहावया ॥२॥

8. श्याम मोसूँ ऐंडो डोलै हो । औरन सूँ खेलै धमार, म्हासूँ मुखहुँ न बोले हो॥ म्हारी गलियाँ ना फिरे वाके, आँगन डोलै हो । म्हारी अँगुली ना छुए वाकी, बहियाँ मरोरै हो॥

8. अरज करे छे मिरा रोकडी । उभी उभी अरज॥धृ०॥ माणिगर स्वामी मारे मंदिर पाधारो सेवा करू दिनरातडी॥१॥ फूलनारे तुरा ने फूलनारे गजरे फूलना ते हार फूल पांखडी॥२॥ फूलनी ते गादी रे फूलना तकीया फूलनी ते पाथरी पीछोडी॥३॥

8. पुढे गेले त्यांचा शोधीत मारग । चला जाऊ माग घेत आम्ही ॥१॥ वंदू चरणरज सेवू उष्टावळी । पूर्वकर्मा होळी करुनी सांडू ॥धृपद॥ अमुप हे गाठी बांधू भांडवल । अनाथा विठ्ठल आम्हा जोगा ॥२॥ अवघे होती लाभ एका या चिंतने । नामसंकीर्तने गोविंदाच्या ॥३॥

8. अनंत जन्माचे फेडिले सांकडे । चुकविले कोडे चौऱ्याशिचे ॥ चौऱ्याशिचा फेरा सोशी येरझारा । चुकवी दातारा पांडुरंगा ॥ बोधला म्हणे एक बरे केले । खत हे फाडिले जन्मांतरीचे ॥

8. 8. पोथीबाबत काही नियम असो. आता 'श्रीनवनाथ भक्तिसार' ह्या पोथीचे पारायण करू इच्छिणार्‍या पाठकांना या पोथीच्या संदर्भात काही सूचना अवश्य या द्याव्याशा वाटतात. त्या अशा- १) ही पोथी एक अत्यंत पवित्र वस्तू समजून ती शक्यतो रेशमी कापडात बांधून पवित्र जागी ठेवावी. २) पोथीचे पारायण करताना पाने उलटण्यासाठी बोटाला थुंकी लावून पाने कधीही उलटू नयेत. (हा नियम अन्य ग्रंथांची पाने उलटतानाही खरे तर अवश्य पाळावा. )

8. 🕉अध्याय ८ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय आठवा - फलश्रुति 👉 परदेशी गेलेला मित्र (प्रियकर) परत येऊन भेटेल व चिंता व व्यथा दूर होईल. श्रीगणेशाय नमः

8. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक ८ (रथा समोर) दिंडी नंबर 8 दिंडी मालक :-

८. सब चतुरता बरते अपना ऐसा न कोई । नीरपखव्है खेले ताथे मिठे अंतर पद्मी ॥१॥ अंतर कुटील रहत खचरमती । उपरी मज नकरी दिन खपती ॥२॥ ऐसा न कोई नीरपखव्हे खेले । प्रभुवैना ऐर रेनी दिन सुपनी ॥३॥ सोई साध सोई सुनी ग्यानी । ज्याकी मिलागी रहिल्यो रसनी ॥४॥

8. देवा आदिदेवा सर्वत्रांच्या जीवा । ऐके वासुदेवा दयानिधी ॥१॥ ब्रम्हा आणि इंद्रा वंद्य सदाशीवा । ऐके वासुदेवा दीनबंधु ॥२॥ चौदा लोकपाळ करिती तुझी सेवा । ऐके वासुदेवा कृपासिंधु ॥३॥ योगियांचे ध्यानी नातुडसी देवा । ऐके वासुदेव जगद्नुरु ॥४॥

8. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग आठवा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग आठवा श्रीकृष्णाय नम: ॥ रिघोनि जंबुकांमाझारी । आपुला भाग ने केसरी । तैसी वेढिली महावीरी । नेली नोवरी श्रीकृष्णे ॥१॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय आठवा ॥

8. उदयी उदयी होता कृपा दृष्टी । स्वये जगजेठी सेवा करी ॥१॥ सडासंमार्जन स्वये करी हरि । उदकते भरी गंध घासी ॥२॥

8. धन्य धन्य एकनाथा । तुमचे पायी माझा माथा ॥१॥ दासोपंताचा अभिमान । गेला होताचि दरुशन ॥२॥

8. संत निळोबाराय गाथा (बालक्रीडा) गडिया म्हणे पळता घरे। नवनिते क्षीरे असती ते ॥१॥ म्हणती गोवळ ऐके कान्हा।

8. विठ्ठल श्रीहरी उभा भीमातीरी । तिष्टती कामारी मुक्तिचारी ॥१॥ मुनिजना सुख निरंतर लक्ष । भक्ता निजसुख देत असे ॥२॥ पुंडलिक पुण्य मेदिनी कारुण्य । उध्दरिले जन अनंत कोटी ॥३॥ निरानिरंतर भीमारथी तीर । ब्रह्म हे साकार इटे नीट ॥४॥

8. ऐकावे हे विठ्ठल घुरे । विनंती माझी ही सत्वरें ॥१॥ करी संसाराची बोहरी । इतुके मागतों श्रीहरी ॥२॥

8. ॥ अभंग ८ ॥ कैसे बोलणे कैसे चालणें । परब्रह्मी राहणें अरे नामा ॥ १ ॥ जेवी त्याची खूण वाढितांचि जाणे ।

8. ॥ श्रीरामस्य आरतिः ॥ निजबोध श्रीराम त्वम् जय जय देव । जय जय जय देव । परमार्थेनाऽर्तिक्यम् सद्भावेनाऽर्तिक्यम् । पूरितकाम तव । जय देव जय देव । जय जय हे देव ॥धृ॥

8. आद्यस्थान तुझे करविरपुर मारे । प्रसन्न वदने वससी माये मन रमतें ॥ सुरवर किन्नर पूजिती ध्याती स्थिर चित्तें । महिमा न कळे तुझा गाती भावार्थे ॥ १ ॥

8. जय भगवद् गीते, जय भगवद् गीते २ जय भगवद् गीते, जय भगवद् गीते । हरि-हिय-कमल-विहारिणि,

8. देवकी म्हणे वसुदेवासी । वेगी बाळके न्यावे गोकुळासी । घवघवीत तेजोराशी । देखे श्रीकृष्ण ॥१॥ पूर्ण प्रकाश निजतेजें । पाहता न दिसे दुजे । तेथे कैंचे माझे तुझे । लपणें छपणें ॥२॥ सरसर अरजे दुरी । परब्रह्मा आम्हा छरीं । अहं कंसाचे भय भारी । बाधी कवणा ॥३॥ सवेचि पाहे लीळा । मुगुट कुंडले वनमाळा । कंठी कौस्तुभ तेजाळा । कळी तटी सुत्र ॥४॥ क्षुद्र घंटिका किंकणी । बाहु भूषणे भुषणीं । चिद्रेत्नेंमहामणी । वीर कंकणें ॥५॥ कमलवदन हरी । कमले नेत्रधारी । लीला कमळे करी । झेलीतसे ॥६॥ करकमळीं कमळा । सेवी चरणकमळा । ऐशी वसुदेव देखे डोळा । दिव्य मूर्ति ॥७॥ लक्ष्मी डावलुनियां जाण । हृदयी श्रीवत्सलांछन । द्विजापदांचे महिमान । देखे दक्षिणाभागीं ॥८॥ शंख चक्रादि आयुधे चारी । पीतांबर धारी । सगुण निर्गुण हरि । समसाम्य ॥९॥ ऐसे सगुण निर्गुण भाका । पहात पहात देखा । भिन्न भेदाचि न रिघे रेखा । कृष्णापणीं ॥१०॥ एका जनार्दनी खरे । निजरुप निर्धारे । अहं कंसाचे वावरे । मिथ्या भय ॥११॥

9. सब अलमका रखनेवाला विठ्ठल पंढरपूरवाला ॥ फकिर उनोके खूप विराजे सब संतनका हुवा भेला ॥धृ॥ रामनाम वीण कछु नही जाने मारु जमकू टोला । मन तुरंगपर स्वार होकर करो उनोपर हल्ला ॥१॥

9. कृपाळू उदार माझा ज्ञानेश्वर । तया नमस्कार वारंवार ॥१॥ न पाहे यातीकुळांचा विचार । भक्‍त करुणाकार ज्ञानाबाई ॥२॥ भलतिया भावे शरण जाता भेटी । पाडितसे तुटी जन्माव्याधी ॥३॥ ज्ञानाबाई माझी अनाथाची माय । एका जनार्दनी पाय वंदितसे ॥४॥

9. तुझिया सत्तेने वेदांसी बोलणे । सूर्यासी चालणे तुझिया बळे ॥१॥ ऐसा तू समर्थ ब्रम्हांडाचा धनी । वर्म जाणूनि शरण आलो ॥२॥ मेघांनी वर्षावे पर्वती बैसावे । वायूने विचरावे सत्ते तुझे ॥३॥ नामा म्हणे काही न हाले साचार । प्रभू तू निर्धार पांडुरंग ॥४॥

9. पायोजी मैंने राम रतन धन पयो ॥टेक ॥ बस्तु अमोलिक दीनी मेरे सद्गुरू । किरपा कर अन पायो ॥१॥ जनम जनमकी पुंजी जगमे । वोहि सभी खोवायो ॥२॥ खरचै नही कोई चोर न लेघे । दिन दिन बढत सवायो ॥३॥

9. आणिकांची स्तुति आम्हा ब्रम्हाहत्या । एकावांचुनि त्या पांडुरंगा ॥१॥ आम्हा विष्णुदासा एकविध भाव । न म्हणो या देव आणिकांसी ॥२॥ शतखंड माझी होईल रसन । जरी या वचना पालटेन ॥३॥ तुका म्हणे मज आणिका संकल्पे । अवघीच पापे घडतील ॥४॥

9. संत भेटती आजि मज । तेणे मी झालो चतुर्भुज । दोन्ही भुजा स्थूळी सहज । दोन्ही सूक्ष्मी वाढल्या ॥१॥ आलिंगने सुख वाटे । प्रेम चिदानंदी घोटे । हर्षे ब्रम्हांड उतटे । समूळ उठे मीपण ॥२॥

9. न धरी उदास । माझी पुरवावी आस ॥१॥ ऐका ऐका नारायणा । माझी परिसा विज्ञापना ॥२॥ मायबाप बंधुजन । तुंचि सोयरा सज्जन ॥३॥ तुका म्हणे तुजविरहित । कोण करील माझे हित ॥४॥

9. विमानांची दाटी अंतरिक्षी देव । करिताती सर्व गर्भस्तुति ॥१॥ सत्रा अक्षरांत असे तुझी मूर्ती । यज्ञेशा तुजप्रती नमो नमो ॥२॥ सहाजणी भांडती नवजणी स्थापिती । न कळे कोणाप्रती अंत तुझा ॥३॥ आठराजणे तुझी वर्णिताती कीर्ति । गुणातीत श्रीपति नमो तुज ॥४॥

9. धांवे पावे दत्तराजा । महाराजा गुरुराया ॥१॥ अनाथासी संभाळावे । ब्रीद पाळावे आपुले ॥२॥ तुजविण सोडविता । नाही त्राता दुसरा ॥३॥ महादोषी पतितालागी । करा वेगी उद्धार ॥४॥

9. उत्तम हा चैत्रमास । ऋतु वसंताचा दिवस ॥१॥ शुक्लपक्षी ही नवमी । उभे सुरवर ते व्योमी ॥२॥ मध्यान्हासी दिनकर । पळभरी होय स्थिर ॥३॥ धन्य मीच त्रिभुवनी । माझे वंशी चक्रपाणि ॥४॥

9. आजिवरी होते मी मोकाट । तंव डोळे फुकट मोडा तुम्ही ॥१॥ समर्थाचे अंगी पडले अवचिती । तुम्हा ऐसी किती चाळविली ॥२॥ बापरखुमादेविवरु विठ्ठलाची घरवात झाले । जन्मवरी एकांत करुनी ठेले ॥३॥

9. आम्हा आम्ही आता वडील धाकुटी । नाही पाठी पोटी कोणी दुजे ॥१॥ फावला एकांत एकविध भाव । हरि आम्हांसवे सर्व भोगी ॥२॥ तुका म्हणे अंगसंग एके ठायी । असो जेथे नाही दुजे कोणी ॥३॥

9. आम्ही तेणे सुखी । म्हणा विठ्ठल विठ्ठल मुखी ॥१॥ तुमचे येर वित्त धन । ते मज मृत्तिकेसमान ॥२॥ कंठी मिरवा तुळसी । व्रत करा एकादशी ॥३॥ म्हणवा हरिचे दास । तुका म्हणे मज हे आस ॥४॥

9. पुंडलिकालागूनी म्हणे पांडुरंग । सखा जीवलग तूंचि माझा ॥१॥ न पाहासी वास बोलसी उदास । सांडोनिया आस सर्वस्वाची ॥२॥ वैकुंठ सांडोनि आलो तुजपाशी । का गा न बोलसी भक्तराया ॥३॥ पितृभजनाचा झालासी अधिकारी । केली बा पायरी वैकुंठासी ॥४॥

9. मोलाचे आयुष्य वेचूनिया जाय । पूर्वपुण्य होय लाभ याचा ॥१॥ अनंत जन्माचा शेवट पाहता । नरदेह हाता आला तुझ्या ॥२॥ कराल ते जोडी येईल कार्यासी । ध्यावे विठ्ठलासी सुखालागी ॥३॥ सांचलिया धन होईल ठेवणे । तैसी नारायण जोडी करा ॥४॥

9. सांडी कल्पना उपाधी । तीच साधूला समाधी ॥१॥ वाद घालावा कवणाला । अवघा द्वैताचा हो घाला ॥२॥ पुढे उमजेना काय । उडत्याचे खाली पाय ॥३॥ एक मन चेष्टा करी । भूते बापुंडी शेजारी ॥

9. (घोंगडीची रूपके) घोंगडियास घातली मिठी । न सोडी साटी केली जीवे ॥१॥ हा गे चोर धरा धावा कोणी । घरांत राहाटे चहू कोणी ॥धृपद॥ नोळखवे म्या धरिला हाती । देह्यादिप माया लाविली वाती ॥२॥

9. अवघींच तीर्थे घडली एक वेळा । चंद्रभागा डोळा देखिलिया ॥१॥ अवघीच पापे गेली दिगांतरी । वैकुंठ पंढरी देखिलिया ॥२॥ अवघिया संता एक वेळा भेटी । पुंडलिक दृष्टि देखिलिया ॥३॥ तुका म्हणे जन्मा आल्याचे सार्थक । विठ्ठलची एक देखिलिया ॥४॥

9. उठाउठी अभिमान । जाय ऐसे स्थळ कोण ॥१॥ ते या पंढरीस घडे । खळा पाझर रोकडे ॥२॥ नेत्री अश्रूचिया धारा । कोठे रोमांच शरीरा ॥३॥ तुका म्हणे काला । कोठे अभेद देखिला ॥४॥

9. स्वर्ग मृत्यू पाताळ त्याचा मंडप घातिला वो । चारी वेदांचा फुलवरा बांधिला वो । शास्त्रे पुराणे अनुवादती तुझा गोंधळ मांडिला वो ॥१॥ उदो बोला उदो बोला उदो बोला कृष्णाबाई माऊलीचा वो ॥धृ॥

9. पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती । रत्नकीळ फांकती प्रभा । अगणित लावण्य जःपुंजाळले । न वर्णवे तेथींची शोभा ॥१॥ कानडा हो विठ्ठलु कर्नाटकु । तेणे मज लावियला वेधु । खोळ बुंथी घेऊनि खुणाची पालवी । आळविल्या नेदी सादु ॥२॥

9. भजन करी महादेव । राम पूजी सदाशिव ॥१॥ दोघ देव एक पाही । तया ऐक्य दुजे नाही ॥२॥ शिवारामा नाही भेद । ऐसे देव तेही सिद्ध ॥३॥ जनी म्हणी आत्मा एक । सर्व घटी तो व्यापक ॥४॥

9. वारी वो वारी । देई का गा मल्हारी । त्रिपुरारी हरी । तुझे वारीचा मी भिकारी ॥१॥ वाहन तुझे घोड्यावरी । वरी बैसली म्हाळसा सुंदरी । वाघ्या मुरळी नाचती परोपरी । आवडी एसी पाहीन जेजुरी ॥२॥

9. मन हे राम झाले मन हे राम झाले । प्रवृत्ति ग्रासूनि कैसे निवृत्तीसी आले ॥१॥ श्रवण कीर्तन पादसेवन कैसे विष्णुस्मरण केले । अर्चन वंदन दास्य सख्य आत्मनिवेदन केले ॥२॥

9. सदाशिवाचा अवतार । स्वामी निवृत्ति दातार ॥१॥ महा विष्णूचा अवतार । सखा माझा ज्ञानेश्वर ॥२॥ ब्रम्हा सोपान तो झाला । भक्ता आनंद वर्तला ॥३॥ आदि शक्ति मुक्ताबाई । दासी जनी लागे पायी ॥४॥

९.किर्तन विक्षेप (व्यसन) करणारचा निषेध ३२. बैसोनि कीर्तनांत । गोष्टी सांगतो निश्चित ॥१॥ दुष्ट अधम तो खरा । येथुनियां दूर करा ॥२॥ तमाखु ओढूनि सोडी धूर । दुष्टबुद्धि दुराचार ॥३॥

9. निराकारींचे नाणे । शुद्ध ब्रह्मींचे ठेवणे ॥1॥ प्रयत्‍ने काढिले बाहेरी । संतसाधु सवदागरी ॥2॥ व्यास वसिष्‍ठ नारद मुनी । टांकसाळ घातली त्यांनी ॥3॥ उद्धव अक्रूर स्वच्छंदी । त्यांनी आटविली चांदी ॥4॥

9. शिव तो निवृत्ति विष्णु ज्ञानदेव पाही । सोपान तो ब्रह्मा मूळ माया मुक्ताई ॥१॥ धन्य धन्य धन्य धन्य निवृत्तीराया । धन्य ज्ञानदेव सोपान सखया ।।२।।

9. 🕉सार्थ श्रीज्ञानेश्वरी: अध्याय ९. :- राजविद्याराजगुह्ययोग ॥ अथ नवमोऽध्यायःअध्याय नववा ॥ ॥ 1-9 तरि अवधान एकवेळे दीजे । मग सर्व सुखासि पात्र होईजे । हे प्रतिज्ञोत्तर माझे । उघड ऐका ॥1॥

9. तुरे कांबळा डांगेवरी विषाण वेणु घेऊनि करि । वैजंयती रूळे कैशी वक्षस्थळावरी ॥१॥ गोविंदु वो पैल गोपाळु माये । सुरतरू तळवटी देखे कैसा उभा राहे ॥

9. आपुलिया सुखा आपणचि आला । उगलाचि ठेला विटेवरी ॥१॥ ते हे सगुण रूप चतुर्भुज मूर्ति । शंख चक्र हाती गदा पद्म ॥२॥ किरीट कुंडले वैजयंती माळा । कांसे सोनसळा तेज फाके ॥३॥ चोखा म्हणे सर्व सुखाचे आगर । रूप मनोहर गोजिरे ते ॥४॥

9. उदारा पंढरीराया नको अंत पाहू । कोठ वरि मी पाहू वाट तुझी ॥१॥ माय तू माउली जीवींचा जिव्हाळा । पुरवावा लळा माय बाप ॥२॥ सर्वांपरी उणे दिसते कठीण । आता नका शीण मानू माझा ॥३॥ निवांतचि ठेवा तुमचिये दारी । म्हणतसे महारी चोखियाची ॥४॥

9. तुळशी वृंदावनी उभा तो ब्राह्मण । पुसे घरी कोण आहे बाई ॥१॥ कोणाचे हे घर दिसते साजिरे । मुले आणि लेकुरे काय आहे ॥२॥ ऐकोनि उत्तर चोखयाची कांता । प्रेमजल नेत्रा भरियेले ॥३॥ म्हणे घरधण्यासी विठोबाचा छंद । आठविती गोविंद रात्र दिवस ॥४॥

9. का बा पंढरिराया मोकलिले मज । नाठवेचि मज दुजे कांही ॥१॥ मज तंव असे पायांसवे चाड । आणिक कैवाड कांही नेणे ॥२॥ चोखियासी सुख विश्रांति दिधली । माझी सांड केली दिसतसे ॥३॥ निर्मळा म्हणे तुम्ही तो सुजाण । माझा भाग शीण कोण वारी ॥४॥

9. आमुच्या बापाचे ठेवणे । का तू न देसी आम्हा कारणे ॥१॥ कैसी तुझी नीत बरी । मागता शिणलो मी हरी ॥२॥ वाउग्या येरझारा । किती कराव्या दातारा ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे हरि । किती मागावे निर्धारी ॥४॥

9. चैत्रपौर्णिमेस गेलो महादेवा । देव-यात्रा सर्वा पाहाविले ॥१॥ जाले समाधान देखोनी शंकर । मागे अभयकर भक्तियोगे ॥२॥

9. तोसो लाग्यो नेह रे प्यारे, नागर नंद कुमार । मुरली तेरी मन हर्यो, बिसर्यो घर-व्यौहार॥ जब ते सवननि धुनि परि, घर आँगण न सुहाइ । पारधि ज्यूँ चूकै नहीं, मृगी बेधी दइ आइ॥

9. आई ती ते भिस्ती जनी जगत देखके रोई । मातापिता भाईबंद सात नही कोई । मेरो मन रामनाम दुजा नही कोई॥धृ०॥ साधु संग बैठे लोक लाज खोई । अब तो बात फैल गई ।

9. जेविले ते संत मागे उष्टावळी । अवघ्या पत्रावळी करुनी झाडा ॥१॥ सोवळ्या ओवळ्या राहिलो निराळा । पासूनि सकळा अवघ्या दुरी ॥धृपद॥ परे परते मज न लागे सांगावे । हे तो देवे बरे शिकविले ॥२॥ दुसर्‍याते आम्ही नाही आतळत । जाणोनि संकेत उभा असे ॥३॥

9. अबदुलखानाची भोवली ताहार । महापाषाण फोडिले खेचर । भक्त डळमळिल थोर । रामकृष्ण बाहारी । तुझी वासना तुजचि वरी । अभक्तासी कस्टि करी । भक्त रक्षुनी नानापरी गा ॥ भक्तीभाव जयाचा निर्धार । जिवे प्राणासी जे उदार । तेच उरती पैल पार गा ॥

९. संतपर ब्रह्मीहून चंचले । त्या प्रयत्न न चले । मुरडिती सिनले । साधुसंत ॥१॥ मुरडिता मुरडे नाधेति त्या आघाटि ।