वारकरी रोजनिशी

300. सुकुमार साजिरे ठाण । धरिले जघन दोन्ही करी ॥१॥ विटेवरी दिव्यरुप । कोटि कंदर्प ओवाळिले ॥२॥

301. विश्वामित्र द्विजचिन्ह । स्वप्नी प्रगटे आपण ॥1॥ देखोनिया द्विजवराते । नमियेले जोडुनी हाते ॥2॥ राव बोले उदारपणी । काय इच्छा आहे मनी ॥3॥ दयावंत धर्ममूर्ती । तुझी तिही लोकी कीर्ती ॥4॥

301. दृष्टीचे सुख अंतरी देख । ओंकार अरुष बोलताती ॥१॥ नादुले ऐकसी बिंदुले न देखसी । कोंदले चौपासी सावरेना ॥२॥

301. येथ तो दुःखाचे डोंगर आठवती । वाटतसे खंती मना माझ्या ॥१॥ का हो पंढरीराया परदेशी केले । कोणी न देखे आपुले काय करू ॥२॥ आठवे पंढरी आठवे महाद्वार । संतांचा भार आठवतो॥ ॥३॥ आठवतो नामा पुंडलिक सखा । चोखा म्हणे देखा तळमळ वाटे ॥४॥

301. संतसंगतीचा महिमा अद्भुत । होती ज्ञानवंत सत्त्वगुणी ॥१॥ यालागी सेवावे संतांचे चरण । स्थिर होय मन येक क्षणे ॥२॥

301. म्हारो प्रणाम बांकेबिहारीको । मोर मुकुट माथे तिलक बिराजे । कुण्डल अलका कारीको म्हारो प्रणाम॥ अधर मधुर कर बंसी बजावै ।

301. वसवावे घर । देवे बरे निरंतर ॥१॥ संग आसनी शयनी । घडे भोजनी गमनी ॥धृपद॥. संकल्प विकल्प । मावळोनि पुण्यपाप ॥२॥ तुका म्हणे काळ । अवघा गोविंदे सुकाळ ॥३॥

301. विरंचीचा बाप क्षीरसागरवासी | घ्याती योगी त्यासी निरंतर ॥१॥ परेहूनिपर वैखरीहूनि दुरी | कौसल्येचे उदरी तोचि असे ॥२॥ बोलियेले जे जे नव्हे असत्य वाणी | न येऊ दे मनी शंका कांही ॥३॥ माझे हे संचित धन्य धन्य आता | पाहीन मी कांता लक्षुमीच्या ॥४॥

301. राखीत गोधनें भक्ताचियां काजा । उणीव सहजा येवो नेदी ॥१॥ आपुलें थोरपणा सारुनी परतें । भक्तांचे आरुतें काम करी ॥२॥ उच्छिष्ट काढणें सारथ्य करणे । उच्छिष्ट ते खाणे तयांसवें ॥३॥ चुकतां वळती आपण वोळणें । एका जनार्दनी पुण्य धन्य त्यांचे ॥४॥

301. नामचि एक जिही उच्चारिले । तेहि नेले निजधामा ॥१॥ ऐसा याचा कीर्तिघोष । वर्णिती शेष निगमादिक ॥२॥

302. ऋषि म्हणेरे समर्था । असो स्वप्नीची हे वार्ता ॥1॥ इच्छा धरुन आलो येथे । औट तुक दे कनकाते ॥2॥ कृपा करुन द्याल जरी । उदक घाली माझे करी ॥3॥ दया करा आम्हावरी । आले पाहिजे नगरी ॥4॥

302. सांगेन ते ऐक दावीन ते पाहे । या मनाचि मुळ सोय आठवी पा ॥१॥ आठविता तू तया ठकशील कैसा । सांजवेळे लाहोसी उदो का जैसा ॥२॥

302. रात्रंदिवस पडिलो हाव भरी । मातीची उकरी कुसुवाची ॥१॥ विसरलो रूप विसरलो ध्यान । विसरलो भजन तुझे देवा ॥२॥ भले या विठ्ठले घातले सांकडे । काय माझे कोडे तुम्हा होते ॥३॥ करोनिया आस बैसलोसे द्वारी । चोखा म्हणे का बाहेरी मोकलिले ॥४॥

302. मूर्खासी बोलता कोण सुख चित्ता । म्हणऊनी वार्ता सांडावी ते ॥१॥ असावे आपुल्या आनंदी सर्वदा । करावी गोविंदासवे मात ॥२॥

302. अब तो निभाया सरेगी बांह गहे की लाज । समरथ शरण तुम्हारी सैया सरब सुधारण काज॥ भवसागर संसार अपरबल जामे तुम हो जहाज । गिरधारा आधार जगत गुरु तुम बिन होय अकाज॥

302. येथील हा ठसा । गेला पडोनिया ऐसा ॥१॥ घरी देवाचा अबोला । त्यासि तेचि सवे त्याला ॥ध्रु॥. नाही पाहावे लागत । एका एकीच ते रिते ॥२॥ तुका म्हणे जन । तयामध्ये येवढे भिन्न ॥३॥

302. उत्तम हा चैत्रमास | ऋतु वसंताचा दिवस ॥१॥ शुक्‍लपक्षी ही नवमी | उभे सुरवर ते व्योमी ॥२॥ माध्यान्हासी दिनकर | पळभरी होय स्थिर ॥३॥ धन्य मीच त्रिभुवनी | माझे वंशी चक्रपाणि ॥४॥

302. नीच कामे न धरी लाज । धांवे देखोनि भक्तांचे काज । ऐसा सांवळां चतुर्भुज । रुप धरी गोजिरे ॥१॥ उच्छिष्ट गोपाळांचे खाये । वळत्या त्यांचे देणे आहे । राखुनी गोधनें माय । मागे मागे हिंडतसे ॥२॥

302. न पुरे धणी गुण गाता । रुप दृष्टी अवलोकिता ॥१॥ बरवा बरवा विठ्ठल हरी । माझे बैसला अंतरी ॥२॥

303. राव म्हणे अहो ऋषि । काशीखंड वाराणशी ॥1॥ तेथे जाऊनिया आम्ही । ऋण फेडू तुमचे स्वामी ॥2॥ एक मासाची अवधी । तुम्ही द्यावी कृपानिधी ॥3॥ ऋषि म्हणे खरे बोला । नातरी शापीन तिघांला ॥4॥

303. जिता जिणे लागे गोड परत्री ते अवघड । अवघीयाहनि तनु वाड मरण भले ॥१॥ जिता मरिजे मरोनिया उरिजे । इतुले जाणिजे तरी जपणेचि नलगे ॥२॥

303. रूदन स्फुंदन अहर्निशी करी । परी वाचे हरी हरी जप सदा ॥१॥ न लागे गोड खाता पाणी पिता । आवडी सर्वथा पंढरीची ॥२॥ निद्रा न लागे करी ऊठी बसी । म्हणे देवा ऐसी तुटी का केली ॥३॥ दिन रात हेचि होय मनी चिंता । चोखा म्हणे आता काय करू ॥४॥

303. जयासी स्वहित करणे असे मनी । तेणे द्यावी जनी पाठी जगा ॥१॥ म्हणो का मग जग वेडे अथवा मूर्ख । आपुले ते सुख सांडो नये ॥२॥

303. नटवर नागर नन्दा भजो रे मन गोविन्दा श्याम सुन्दर मुख चन्दा भजो रे मन गोविन्दा । तू ही नटवर तू ही नागर तू ही बाल मुकुन्दा सब देवन मे कृष्ण बड़े है ज्यू तारा बिच चंदा ।

303. करिता देवार्चन । घरा आले संतजन ॥१॥ देव सारावे परते । संत पूजावे आरते ॥धृपद॥ शाळिग्राम विष्णुमूर्ती । संत हो का भलते याती ॥२॥ तुका म्हणे संधी । अधिक वैष्णवांची मांदी ॥३॥

303. सुवर्णाचा शोभे मस्तकी मुगुट | हिरे घनदाट तयावरी ॥१॥ विस्तीर्ण कपाळ व्यंकटा भूकुटी | टिळक लल्लाटी केशराचा ॥२॥ कमळाकार नेत्र आकर्ण शोभती | कुंडले झळकती कर्णी ज्याच्या ॥३॥ सरळ नासिक आरक्त अधर | हनुवटी सुंदर राघवाची ॥४॥

303. न देखता कृष्णवदन । उन्मळती तयांचे नयन । न घेती अन्नजीवन । कृष्णमुख न पाहता ॥१॥ कोठे गुंतला आमुचा कृष्ण । ऐशी जया आठवण । गायी हुंबरती अधोवदन । कृष्णमुख न पाहता ॥२॥

303. धरियेला गिरी । धरियेला गिरी । सात दिवस बोटावरी ॥१॥ तो हा पुंडलिका वर ।

304. विश्वामित्रे जाऊनि पुढे । वणवा लाविला चहूकडे ॥1॥ धूम्रे दाटले अंबर । ज्वाळा येती भयंकर ॥2॥ विश्वामित्रे काय केले । राया बाळाते चुकविले ॥3॥ दोघे न पडती दृष्‍टि । होवोनिया परम कष्‍टी ॥4॥

304. देखणे देखाल तरी हरे मन । सामावले जीवन मुक्तरत्न रया ॥१॥ भला भला तू भला रे ज्ञाना । निवृत्ति आपणा दावियेले ॥२॥

304. प्रकरण :- ॥ नामदेव स्तुती॥ अखंड ते चित्त वेडावले मन । कोण आवरोन धरी यासी ॥१॥ काय बा करावे काय बा करावे । वोखटे सांगावे कवणापाशी ॥२॥ न करावे ते करिताहे बळे । आमुचिये मेळे न मिळेची ॥३॥

304. आकाश कडकडी मेरू हा लडबडी । परी ते सुख-गोडी सांडू नये ॥१॥ ऐसीया निर्धाराजवळी आहे देव । न धरावा संदेह अरे मना ॥२॥

304. दूर नगरी बड़ी दूर नगरी-नगरी कैसे आऊ मै तेरी गोकुल नगरी दूर नगरी बड़ी दूर नगरी रात को आऊ कान्हा डर माही लागे

304. ज्यांची खरी सेवा । त्याच्या भय काय जीवा ॥१॥ करिता स्वामीसवे वाद । अधिक अधिक आनंद ॥धृपद॥. असावा तो धर्म । मग साहो जाते वर्म ॥२॥ वदे वाग्देवी । तुका विठ्ठली गौरवी ॥३॥

304. सांगताती दाया | तुम्हा पुत्र जाला राया ॥१॥ एकतांचि ऐसे कानी | हर्ष न समाये मनी ॥२॥ |उठा उठा वो त्वरेसी | पाचारावे वसिष्ठासी ॥३॥ ब्राह्मणासी पाचारा | सांगा सर्व नारीनरा ॥४॥

304. सांवळा देखिला नंदाचा । तेणे आनंदाचा पुर झाला ॥१॥ काळी घोंगडी हातामध्यें काठी । चारितो यमुनातटीं गोधनें तो ॥२॥ एका जनार्दनी सावंळा श्रीकृष्ण । गौळणी तल्लीन पाहता होती ॥३॥

304. रुपी गुंतली मानसे । ध्यानी मुनिजना ज्याचे पिसे । तेचि हे सुंदर स्वरुप कैसे । धरिले भक्त कैवारा ॥१॥

305. धर्मशिळे आली राणी । ऋषि दचकला मनी ॥1॥ अग्नि विझवोनी अंगे । सतीपुढे आला रागे ॥2॥ म्हणे कवणाची कवण । अग्नि खासी कवण्या गुणे ॥3॥ येरी म्हणे पांथिकाते । पति बाळ चुकले माते ॥4॥

305. सकळहि कळा बिंबोनी निराळे । ते तू घेऊनी ऊगले राहे रया ॥१॥ ते तत्त्वता तत्त्व घेई का एकत्त्व । या मना महत्त्व देऊनिया ॥२॥

305. अनुभवे सार पाडिला विसर । केला संवसार देशधडी ॥१॥ कैसे हे लाघव गुरूराया केले । मज दावियेले माझे हित ॥२॥ बहु काळवरी वाहातसे चिंता । ती आजि सर्वथा दूर केली ॥३॥ चोखा म्हणे या नामयाचे पाय । न विसंबे वो माय जन्मोजन्मी ॥४॥

305. भ्वावे जो शरीरा तो शरीर हे मिथ्या । तेथे आता चिंता कासयाची ॥१॥ विचारावे मना आपुल्या आपण । धरावे निर्वाण निजरूपी ॥२॥

305. आज मोहि लागे वृन्दावन नीको॥ घर-घर तुलसी ठाकुर सेवा दरसन गोविन्द जी को॥१॥ निरमल नीर बहत जमुना मे भोजन दूध दही को । रतन सिंघासण आपु बिराजै मुकुट धर ।ह्यो तुलसी को॥२॥

305. देवे जीव धाला । संसार तो कडू झाला ॥१॥ तेचि येताती ढेकर । आनंदाचे हरीहर ॥धृपद॥ वेधी आणिकास । ऐसा जया अंगी कस ॥२॥ तुका म्हणे भुक । येणे न लगे आणीक ॥३॥

305. अनंत ब्रह्मांडे जयाचे उदरी | घ्यातसे त्रिपुरारी अहर्निशी ॥१॥ पाहातसे मुख दशरथ त्याचे | भाग्य मी तयाचे काय वर्णू ॥२॥ गंध पुष्प वस्त्रे अर्पोनिया द्विजा | समभावे पूजा सकळांसी ॥३॥ साखरेच्या गोण्या घाला हत्तीवरी | धाडी घरोघरी नामा म्हणे ॥४॥

305. पाहिला नंदाचा नंदन । तेणे वेधियलेम मन ॥२॥ मोरमुकुट पितांबर । काळ्या घोंगडीचा भार ॥२॥ गोंधने चारी आनंदे नाचत । करी काला दही भात ॥३॥ एका जनार्दनी लडीवाळ बाळ तान्हा । गोपाळांशीं कान्हा खेळे कुंजवना ॥४॥

305. आला स्वइच्छा पंढरपुरा । सांडूनिया क्षीरसागरा ॥१॥ पुढे देखोनिया इटे । चरण ठेविले गोमटे ॥२॥

306. पंथ क्रमिता तिघांसी । आडवा आला कपटवेषी ॥1॥ होवोनिया वृद्ध विप्र । हाती काठी भार्याकुमर ॥2॥ म्हणे धन्यरे नृपेशा । तुझी कीर्तिघोष ठसा ॥3॥ भेरी गर्जती त्रिभुवनी । धावून आलो मी ऐकुनी ॥4॥

306. जगत्र धांवताहे सैरा म्हणोनी धांवसी । थोक कष्टालासी वांयावीण ॥ धांवोनि जावानि काय करिसी । सहज अहर्निशी भेटी नाही ॥१॥

306. अवे वर्म कळले आता । बोलता लाज वाटे चित्ता ॥१॥ ही बरी नव्हे गोष्टी । अंतर बाहेर करी दृष्टी ॥२॥ वर्म आले नाही हाता । तोंवरी वाव सर्वथा ॥३॥ नामा म्हणे चोखियासी । खूण कळली नाही तुसी ॥४॥

306. जिवाचा उदार देहाचा जुंझार । तयासी संसार काय करी ॥१॥ परी निर्धार असावा कारन । मग तो नारायण जवळी भेटे ॥२॥

306. आज मोहि लागे वृन्दावन नीको॥ घर-घर तुलसी ठाकुर सेवा दरसन गोविन्द जी को॥१॥ निरमल नीर बहत जमुना मे भोजन दूध दही को । रतन सिंघासण आपु बिराजै मुकुट धर ।ह्यो तुलसी को॥२॥

306. नाम साराचे ही सार । शरणागत यमकिंकर ॥१॥ उत्तमा उत्तम । वाचे बोला पुरुषोत्तम ॥धृपद॥ नाम जपता चंद्रमौळी । नामे तरला वाल्हा कोळी ॥२॥ तुका म्हणे वर्णु काय । तारक विठोबाचे पाय ॥३॥

306. कारितसे स्नान अयोध्येचा पाळक | वस्त्र अमोलिक परिधान ॥१॥ लावोनिया भाळी कस्तुरी केशर | करी नमस्कार वसिष्ठासी ॥२॥ पुण्याहवाचनी बसे दशरथ | त्रिभुवनी समर्थ तूंचि एक ॥३॥ वेदमंत्र घोष करिती ऋषीश्वर | पुष्पे सुरवर वरुषती ॥४॥

306. जयांचे उदारपण काय वानु । उपमेसी नये कल्पतरु कामधेनु । वेधीं विधियेलें आमुचे मनु । तो हा देखिला सावळा श्रीकृष्ण ॥१॥ मंजुळ मंजुळ वाजवी वेणु । श्रुतीशास्त्रा न कळे अनुमानु । जो हा परापश्यंती वेगळा वामनु । तया गोवळा म्हणती कान्हू ॥२॥

306. सुकृताचा होता सांठा । भूवैकुंठा ते आले ॥१॥ सन्मुख देव भेटे तया । लागती पाया भाग्याचे ॥२॥

307. आज्ञा करुनी सूर्यांसी । तपवी द्वादश कळेसी ॥1॥ बाप तपाच्या सामर्थे । आज्ञा वंदिली आदित्ये ॥2॥ पर्वताच्या लाह्या होती । असा प्रकाशला गभस्ती ॥3॥ रोहिदास म्हणे तात । बहू झालो तृषाक्रांत ॥4॥

307. भले बोलोनी दाविले मज । आत्मज्ञान सांगेन तुज ॥१॥ मनाचा प्रकाशु थोरु । मनेंचि ब्रह्म उजियेडु ॥

307. अवे वाहिले अवघे चाळिले । अवघे पाळिले सुखे आजी ॥१॥ अवघे वंदिले अवघे निंदिले । अवघे पाळिले सुखे आजी ॥२॥ अवघे गांजले अवघे पांगले । अवघे पाळिले सुखे आजी ॥३॥ अवघे या नामयाते अवघे रंगले । अवघे चोखियाते भरोन उरले ॥४॥

307. तोवरी ह्या गारा झगमगती सैरा । जवरी नाही हिरा दृष्टीपुढे ॥१॥ मग तो निवाडा आपोआप कळेल । जाळावे ते बोल वायावीण ॥२॥

307. राणोजी रूठे तो म्हारो कांई करसी म्हे तो गोविन्दरा गुण गास्या हे माय॥ राणोजी रूठे तो अपने देश रखासी म्हे तो हरि रूठ्या रूठे जास्या हे माय ।

307. गातो भाव नाही अंगी । भूषण करावया जगी ॥१॥ परि तू पतितपावन । करी साच हे वचन ॥धृपद॥ मुखे म्हणवितो दास । चित्ती माया लोभ आस ॥२॥ तुका म्हणे दावी वेश । तैसा अंतरी नाही लेश ॥३॥

307. बाई कशाच्या नवबता | पुत्र जाला दद्रथा ॥१॥ चला चला तेथे जाऊ | कौसल्येचे बाळ पाहू ॥२॥ नवसे बहुत | तिशी पावला भगवंत ॥३॥ घ्या ग घ्या ग त्वरे वाण | झगा फडकी पेहरण ॥४॥

307. । ऐक प्रेमभाव तयांचा तो ॥१॥ गोधनें राखणे उच्छिष्ट खादणें । कालाहि करणे यमुनेतीरी ॥२॥ सवंगडियांचे मेळी खेले वनमाळी । घोंगडी ते काळी हाती काठी ॥३॥ त्रैलोक्यांच्या धनी वाजवी मुरली । भुलवी गौळणी प्रेमभावे ॥४॥

307. सहज गेलो पंढरपुरा । विश्वंभरा भेटीसी ॥१॥ तो हा उभा विटेवरी । देखिला श्रीहरी जगदात्मा ॥२॥

308. पुढे जाता कष्‍टप्रेम । निर्मी पोह्याचा आश्रम ॥1॥ धर्मपोहेची कुसरी । शोभा रमणिय साजिरी ॥2॥ वृक्ष लागले अंबरी । डोलताती नानापरी ॥3॥ फणस कर्दळी गंभेरी । आंबे नारळी खर्जुरी ॥4॥

308. आपणासी आपण उपदेश कीजे । गुरुमुख बुझिजे तेचि तू ॥१॥ मी ते कवण हे तू जाण । बुझे निर्वाण तेचि तू ॥२॥

308. अवधघ्याचि लाभे अवघेचि आले । अवघे संचले अवधे रूप ॥१॥ अवघे गोजिरे अवघे साजिरे । अवघ्या परिहारे अवधेंचि ॥२॥ अवघे आनंदाचे अवघेचि वोतिले । अवघे प्रकाशले अवघेंपणे ॥३॥ चोखा म्हणे अवघे नामया फावले । अवधेंचि दाविले तेण मज ॥४॥

308. वरवरी सांग सांगाव्या त्या गोष्टी । जवरी नाही भेटी आत्मज्ञानी ॥१॥ कासयासी वेष धरी नाना सोंग । थोडी तैसी जगी श्वान खरे ॥२॥

308. रोकणहार मगन हो मिरा चली॥ लाज सरम कुल की मरजादा सिरसै दूर करी । मान-अपमान दो धर पटके निकसी ग्यान गली॥ ऊंची अटरिया लाल किंवड़िया निरगुण-सेज बिछी ।

308. द्रव्य असता धर्म न करी । नागविला राजद्वारी ॥१॥ माय त्यासि व्याली जेव्हा । रांड सटवी नव्हती तेव्हा ॥धृपद॥ कथाकाळी निद्रा लागे । कामी श्वानापरी जागे ॥२॥ भोग स्त्रियेसि देता लाजे । वस्त्र दासीचे घेउनि निजे ॥३॥

308. भांडारी येऊनि करिती प्रार्थना | द्विजांसी दक्षिणा काय द्यावी ॥१॥ जया लागे जितुके तितुके त्याने घ्यावे | तुम्ही न रहावे उभे तेथे ॥२॥ धांवताती तेव्हा विप्र सकळिक | एकावरी एक पडताती ॥३॥ करू नका घाई सर्वांसी पुरेल | न राहे दुर्बळ यांत कोणी ॥४॥

308. त्यांचिया इच्छेसारखें करावे । त्यांच्या मागे जावे वनांतरीं ॥१॥ वनासी जाऊनी नानापरी खेळे । हमामे हुतुतु बळे गडी घेती ॥२॥ सर्वांघडी संता सर्वावरिष्ट देव । तयावरी डाव गाडी घेती ॥३॥ अंगावरी डाव आला म्हणती गोपाळ । देई डाव सकळ आमुचा आम्हा ॥४॥

308. संत येताती सनकादिक । सोहळा पाहो तो कौतुक ॥१॥ चंद्रभागे निमज्जन । परिसो हरीचे कीर्तन ॥२॥

309. पोई अव्हेरिता राय । मागे ऋषि धावताहे ॥1॥ धन्य धन्यरे नरेंद्रा । हाती धरी हरिश्चंद्रा ॥2॥ उष्‍ण न ध्यानी कहार । मार्गी श्रम झाला फार ॥3॥ करा आश्रम पुण्यता । आम्हा घडो द्यावे तीर्था ॥4॥

309. पाहणे पाहाते सांडुनि निरुते । पाहिलिया त्याते तूचि होसी ॥१॥ तोचि तू आपण तत्त्व ते तू जाण । नलगे साधन आन काही ॥२॥

309. असंग हा संग होतसे अन्याय । कवण तो उपाय न सुचे यासी ॥१॥ अवघाचि मातेरा केलासे देहाचा । साच ते सुखाचा नाश केला ॥२॥ बीज ना फळ फोलकट झाले । सेवटासी आले रिते माप ॥३॥ मोजिता मोजिले दृष्टिने पाहिले । चोखा म्हणे गेले वांयाविण ॥४॥

309. बोलवती बोल फुकाचे प्रबळ । परि ते प्रेम-बोल दुर्लभ हे ॥१॥ काय त्या सांगाव्या नुसत्या ज्ञानगोष्टी । जवरी नाही भेटी स्वानुभवी ॥२॥

309. मै गिरधर के घर जाऊ । गिरधर म्हांरो सांचो प्रीतम देखत रूप लुभाऊं॥ रैण पड़ै तबही उठ जाऊ भोर भये उठि आऊ । रैन दिना वाके संग खेलू ज्यू त ।ह्यू ताहि रिझाऊं॥

309. मुखे बोले ब्रम्हज्ञान । मनी धन आणि मान ॥१॥ ऐशियाची करीता सेवा । काय सुख होय जीवा ॥धृपद॥. पोटासाठी संत । झाले कलीत बहुत ॥२॥ विरळा ऐसा कोणी । तुका त्यासि लोटांगणी ॥३॥

309. ब्राह्मणांची इच्छा पूर्ण जाली जेव्हा | आशिर्वाद तेव्हा वदताती ॥१॥ कल्पकोटी यासी नाही नाही भय | सकळांचे ध्येय हेंचि असे ॥२॥ तपाचिया राशी जाहल्या बहुत | म्हणोनिया सुत जाला तुज ॥३॥ तथास्तु म्हणोनि जोडित अंजुळ | पायांवरी भाळ नामा म्हणे ॥४॥

309. मागे पुढे उभा हाती घेउनी काठी वळत्या धांवे पाठी गाईमागें ॥१॥ गोपाळ बैसती आपण धांवे राणा । तयांच्या वासना पूर्ण करी ॥२॥ वासना ते देवे जाया दिली जैशी । पुरवावी तैसी ब्रीद साच ॥३॥ ब्रीद ते साच करावे आपुलें । म्हणोनिया खेळे गोपाळांत ॥४॥

309. वेणुनादी लाभे काला । उणे त्याला मग काय ॥१॥ ब्रम्हानंदे कोंदे सुष्टी । शीतचि ओंठी लागता ॥२॥

310. ऋषि आश्रमा येउनी । येता देखे ताराराणी ॥1॥ भाव करुनि तात्काळ । कैसा निर्मिला नृपाळ ॥2॥ येऊनि आश्रमासी पाहे । डोळा देखियेला राय ॥3॥ शुद्ध सुमन सेजे नीरा । वालिताती विंझणवारा ॥4॥

310. तू तो माझे मी तो तुझे । ऐक्य जाले तेथे कैचे दुजे ॥१॥ तू हो मी गा मी तो तू गा । अज्ञाने बापुडी नेणती पै गा ॥२॥

310. आजि सोनियाचा दिवस धन्य झाला । प्रत्यक्ष भेटला नामदेव ॥१॥ माझे मज दिले माझे मज दिले । माझे मज दिले प्रेमसुख 1 ॥२॥ बहुत आटणी करिता दाटणी । सुखाचे सुख मनी कोंदाटले ॥३॥ माझा मज देव दावियेला देही । मी तू पण गेले ठायींच्या ठायी ॥४॥

310. करवेल भगवे वागविती जटा । परी ते आत्मनिष्ठा वेगळीच ॥१॥ ते खूण जाणाया बहु पुण्य पाहिजे । मग वरी साजे बाह्यक्रिया ॥२॥

310. स्याम मने चाकर राखो जी गिरधारी लाला चाकर राखो जी । चाकर रहसू बाग लगासू नित उठ दरसण पासू । बिंद्राबन की कुंजगलिन मे तेरी लीला गासूं॥

310. एक वेळ प्रायिश्चत्त । केले चित्त मुंडण ॥१॥ अहंकारा नावे दोष । त्याचे ओस पाडिले ॥धृपद॥ अनुतापे स्नानविधि । यज्ञ सिद्धी देहहोम ॥२॥ जीवशिवा होता चुका । तेथे तुका विनटला ॥३॥

310. वाई कौसल्येचा पुत्र | दिसे सवाही विचित्र ॥१॥ ऐसे वाटे माझ्या चित्ती | प्रगटली विष्णूमूर्ती ॥२॥ झणे होईल या द्रुष्ट | मोडताती कानी बोट ॥३॥ तिच्या भाग्ये असो सुखी | नामा म्हणे सर्वांमुखी ॥४॥

310. तिही त्रिभुवनी सत्ता जयाची । तो गोपाळाचि उच्छिष्टे खाय ॥१॥ खाउनी उच्छिष्ट तृप्तमय होय । यज्ञाकडे न पाहे वांकुडे तोंडे ॥२॥ ऐसा तो लाघव गोपाळांसी दावी । एका जनार्दनी काही काळों नेदी ॥३॥

310. राहिला उभा विटेवरी । भक्तकैवारी म्हणउनी ॥१॥ जे जे येती ज्या ज्या भावे । ते त्या दयावे न बोलता ॥२॥

311. येता देखोनिया बाळ । ऋषि धावला तात्काळ ॥1॥ कडे घेऊनि तयाला । ऋषि आश्रमासी आला ॥2॥ तुझे मायबापी प्रेम । होय पाहोनी आराम ॥3॥ सुखे करुनी भोजन । सुवासित उदकपान ॥4॥

311. अमोलिक रत्न जोडले रे तुज । का रे ब्रह्मबीज नोळखसी ॥ न बुडे न कळे न भीये चोरा । ते वस्तु चतुरा सेविजेसु ॥

311. आपुले आपण करावे कारण । दुजीयासी खूण न कळेचि ॥१॥ जयाचा ठेवा तो तयासीच ठावा । येरा कळे हेवा त्याचा कांही ॥२॥ जयाची खूण तयासीच ते ठायी । येरा नेणे जीवी सोय त्याची ॥३॥ चोखा म्हणे माझा नामया तो भला । उगाणा दाविला अनुभवाचा ॥४॥

311. संत म्हणविता लाज नाही चित्ता । जवरी आसक्ति विषयांची ॥१॥ गाढवाचे परी दिसे जिणे त्याचे । काय त्या सोंगाचे घेउनी फळ ॥२॥

311. हे मेरो मनमोहना आयो नही सखी री । कै कहु काज किया संतन का । कै कहु गैल भुलावना॥ हे मेरो मनमोहना ।

311. त्रैलोक्य पिळता उबगला नाही । आमचे त्या काई असे ओझे ॥१॥ पाषाणाचे पोटी बैसला दुर्दुर । तया मुखी चारा कोण घाली ॥धृपद॥ पक्षी अजगर न करी संचित । तयासि अनंत प्रतिपाळी ॥२॥ तुका म्हणे तया भार घातलिया । उपेक्षीना दयासिंधु माझा ॥३॥

311. रामचरित्र धन्य ते संसारी पवित्र ते वाणी | अखंड उच्चारणी रामनाम ॥१॥ तयांचीच एक सरली येरझार | उतरले पार भवनदी ॥२॥ वधोनी ताटिका सुबाहुही देख | सिद्धी नेला मख कौशिकाचा ॥३॥

311. न कळे लाघव तया मागे धांवे । तयांचे ऐकावे वचन देवे ॥१॥ देव तो अंकित भक्तजनांचा सदोदित साचा मागे धावें ॥२॥ गोपाळ आवडी म्हणती कान्हया । बैसे याची छाया सुखरुप ॥३॥ सुखरुप बैसे वैकुंठींचा राव । भक्तांचा मनोभाव जणोनियां ॥४॥

311. राही रुक्मिणी सत्यभामा । पुरुषोत्तमा वामसव्य ॥१॥ पुडंलिक दृष्टी पुढे । उभे देहूडे सनकादिक ॥२॥