वारकरी रोजनिशी

dddddd

🕉️सार्थ एकनाथी भागवत अध्याय 31 श्रीगणेशाय नमः ॥श्रीकृष्णाय नमः ॥ ॐ नमो श्रीसद्‌गुरु अच्युता । तू देही असोनि देहातीता । गुणी निर्गुणत्वे वर्तता । देहममता तुज नाही ॥१॥ अर्थ :-

🕉️सार्थ एकनाथी भागवत अध्याय 20 श्रीकृष्णाय नमः ॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ ॐ नमो सद्‍गुरु चित्समुद्‍रा । मुक्तमोतियांचा तुजमाजी थारा । ज्ञानवैराग्यशुक्तिद्वारा । सभाग्य नरा तू देशी ॥१॥ अर्थ :-

🕉️सार्थ एकनाथी भागवत अध्याय 26 श्रीगणेशाय नमः ॥श्रीकृष्णाय नमः ॥ ॐ नमो देव जगन्मोहन । मोहिनीमोहना आद्कारण । कार्यकारणातीत चिद्घन । जय जनार्दन जगद्गुरू ॥१॥ अर्थ :-

1. 🕉️संत एकनाथ आनंद लहरी ग्रंथ संत एकनाथ महाराज, ग्रंथ आनंदलहरी – संत एकनाथ आनंदलहरी – मंगलाचरण

1. 🕉️संत एकनाथ महाराज रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग पहिला श्रीगणेशाय नम: ॥ श्री सरस्वत्यै नम: ॥ श्रीगुरुभ्यो नम: ॥ ॐ नमोजी कृष्णनाथा । गणेशसरस्वती नामे धरिता ।

1. श्रीभावार्थरामायण नाथांच्या जीवनांतील अखेरच्या कालखंडातील शेवटचा आणि महत्त्वपूर्ण ग्रंथ म्हणजे भावार्थ रामायण होय. उदात्त मानवीय मूल्यांची जननी असलेल्या, भारतीय संस्कृति व सभ्यतेच्या क्षेत्रात सर्वोत्कृष्ट ग्रंथ म्हणून मान्यता पावलेल्या, सर्वाधिक लोकप्रियता लाभलेल्या आदिकवी वाल्मीकि रचित ’रामायण’ या ग्रंथावर प्राकृत भाषेत टीका असलेला हा ग्रंथ ’भावार्थ रामायण’ नाथांनी आपल्या निर्मळ अंतःकरणाने, विशुद्ध आचरणाने अखंड हरिचिंतनाने व उत्कट भावभक्तीने प्रभू श्रीरामाच्या हृदयामध्ये भरतासम स्थान निर्माण केले. प्रभूंनी प्रसन्न होऊन रामायणाचा भावार्थ शब्दबद्ध करण्याचा आदेश दिला, सद्‌गुरुकृपांकित नाथांनी विवेकपूर्ण भक्तीभाव व अनन्य प्रेम निष्ठेने ओथंबलेल्या आपल्या विचार भावनांना शब्दरूप दिले, आणि नित्यनूतन, चिरंतन, भावभक्ती समृद्धीपूर्ण असे ’भावार्थ रामायण’ साकार झाले. भावार्थ रामायणाने जिज्ञासू व आर्त भक्तांच्या मनबुद्धीची तृप्ती झाली. पढित्यांचे गर्वाहरण झाले. ज्ञान-विज्ञान, विवेक-वैराग्य, गुरूसेवा, गुरुकृपा या सार्‍यांना प्रभू श्रीरामचंद्राच्या भक्तीरसात रंगून जाऊन आपला जन्म सार्थकी लावू इच्छिणार्‍या धर्मप्रवण अबालवृद्धांसाठी आणि साक्षेपी, पुरुषार्थी अशा धीर-वीर वाचकांसाठी श्रीसंत एकनाथांनी कोदंडधारी रामायणाचे चरित्र भावार्थ रामायणात गायले. ’भावार्थ रामायण’ एक प्रासादिक महाकाव्य आहे. महाराष्ट्र शारदेच्या कंठातील कौस्तुभमणी आहे. या ग्रंथात भक्ती-भावगंगा दुथडी भरून वाहते आहे. ग्रंथातील ओवीबद्ध उत्कट प्रसंगातून नाथांच्या दिव्य प्रतिभेची, प्रभुदत्त प्रज्ञेची व रामभक्तीची साक्ष ठायी-ठायी लक्षित होते. ग्रंथात गंगेचे ज्ञानपावित्र्य आहे. यमुनेचे भावमाधुर्य आणि सरस्वतीचे मांगल्यनिधान प्रकर्षाने जाणवते आहे. ही शुद्ध, सात्त्विक, अनिर्वचनीय कलाकृती रामभक्तीवर अधिष्टीत असल्याने या ग्रंथातील विचार आणि भाव त्रिकालबाधित व विश्वव्यापक झाले आहेत.

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय पहिला ॥

1. श्री संत निळोबारायाकृत अभंग व्दारकेचि मूर्ती एकनाथा घरी । पाणी वाहे हरि कावडीने ॥१॥ श्रीखंडया चंदन उगाळूनि करी ।

1. संत निळोबाराय (श्री एकनाथ महाराजांचे निर्याणाचे अभंग) प्रत्यक्ष्‍ भानुदासाचे कुळी । स्वये वनमाळी अवतरले ॥१॥ भक्तीमार्ग लोपे अधर्म संचला ।

1. मंगलाचरण नमोजी पंढरिराया। हत्कमलवासीया गुरुनाथा ॥१॥ तुमचा अनुग्रह लाधलो।

1. संत निवृत्तीनाथ महाराज अभंग सार्थ गाथा अविट अमोला घेता पै निमोला । तो प्रत्यक्ष देखिला भीमा तटी ॥ अव्यक्त साकार अकारिला अंकूर । क्षरला चराचर भक्ति काजे ॥ अनुमान विटे सर्वा घटी माजिठे । ते परब्रम इटे भक्ति साह्य ॥

1. का गा रुसलासी कृपाळू बा हरी । तुजविण दुसरी भक्ति नेणे ॥१॥ दीन, रंक, पापी, दीन माझी मती । सांभाळा श्रीपती, अनाथनाथा ॥२॥

1. ॥ अभंग १ ॥ केशवाचें ध्यान धरूनि अंतरी । मृत्तिके माझारीं नाचतसे ॥ १ ॥ विठ्ठलाचें नाम स्मरे वेळोवेळ ।

1. देवींच्या आरत्या दुर्गे दुर्घट भारी तुजविण संसारी । अनाथनाथे अंबे करुणा विस्तारी ॥ वारी वारीं जन्ममरणाते वारी ।

1. महापुरुष आरत्या ॥ जय देव, जय शिवराया ॥ जय देव, जय देव, जय शिवराया आलो तवद्वारी आरती गाया

1. नद्यांच्या आरत्या ॥ गंगा माता की आरती १ ॥ ॐ जय गंगे माता श्री जय गंगे माता । जो नर तुमको ध्याता मनवांछित फल पाता ॥

1. ग्रंथांच्या आरत्या जयदेव जयदेव श्रीमद्भागवता आरती १ जयदेव जयदेव श्रीमद्भागवता। श्रवणें मननें पठणें भक्ती ये हाता॥धृ॥

 3. ॥ श्री शंकरस्य आरतिः ॥ (मूल मराठी- लवथवती विक्राळा) जय देव जय देव शिवशंकर जय हे । त्वाम् कर्पूरसुगौरम् वयम् आर्ताः स्तुमहे ॥धृ॥

 10. ॥ छत्रपतेः श्रीशिवराजस्य आरतिः ॥ जय जय जय शिवराज पुनस्ते जयघोषो भवतात् । जयघोषेण समम् राष्ट्रेऽस्मिन् चैतन्यम् स्फुरतात् ॥धृ॥ ॥ जय जय जय शिवराज ॥

 12. श्री- अक्कलकोट- स्वामिनः आरतिः ॥ २ जय देव, जय देव जय नाथ, स्वामिन् । त्रिभुवननाथ अगम्या लीला ते स्वामिन् ॥धृ॥ जय देव जय देव ॥

 11. श्री- अक्कलकोट- स्वामिनः आरतिः ॥ जय देव जय देव, स्वामिन् जय जय हे ॥ जगद्गुरो जय हे ॥ आर्तिक्यम् तव पदयोः दासोऽहम् कुर्वे ॥ जय देव जय देव ॥धृ॥ जन्म गृहीत्वा मानवयोनौ गुरुवर्य

1. संस्कृत आरत्या ॥ संस्कृत गणपतेः आरतिः ॥ जय देव जय देव जय मंगलमूर्ते । श्रीमंगलमूर्ते । जय मंगलमूर्ते ।

1. तीर्थांच्या आरत्या ॥ आरती तीर्थ अयोध्या १ ॥ जन्मभूमि यह, सब मिल करो आरतिया। आरती तीर्थ अयोध्या की॥टेक.॥

 3. ॥ आरती श्री बद्रीनाथजी की ३ ॥ आरती श्री बद्रीनाथजी की पवन मंद सुगंध शीतल, हेम मंदिर शोभितम् ।

 2. ॥ बद्री नाथ जी २ ॥ पवन मंद सुगंध शीतल हेम मंदिर शोभितम | निकट गंगा बहत निर्मल श्री बद्रीनाथ विश्व्म्भरम | शेष सुमिरन करत निशदिन धरत ध्यान महेश्वरम |

1. झाली संध्या संदेह माझा गेला । आत्माराम ह्रदयीं शेजे आला ॥धृ॥ गुरुकृपा निर्मळ भागिरथी । शांति क्षमा यमुना सरस्वती । असीपदें एकत्र जेथे होती । स्वानुभव स्नान हे मुक्तास्थिती ॥१॥ सद्‍बुद्धीचे घालुनि शुद्धासन । वरी सद्‍गुरुची दया परिपूर्ण । शमदम विभूति चर्चुनी जाण । वाचे उच्चारी केश‍व नारायण ॥२॥ बोध पुत्र निर्माण झाला जेव्हा । ममता म्हातारी मरोनि गेली तेव्हा । भक्ति बहीण धावूनि आली गांवा । आता संध्या कैसी मी करू केव्हा ॥३॥ सहज कर्मे झालीं ती ब्रह्मार्पण । जन नोहे हा अवघा जनार्दन । ऐसे ऐकता निवती साधुजन । एका जनार्दनी बाणली निज खुण ॥४॥

1. संत ज्ञानेश्वर महाराजांच्या पालखी सोहळ्यामध्ये अनेक प्रकारच्या सेवा सरकारच्या वतीने ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सेवा समिती अर्थात संस्था कमिटीच्या वतीने तसेच दिंडी चालक आणि दिंडी मालक यांच्या वतीने तथा समाजातील उदार दानशूर यांच्या वतीने आणि सरकारी पातळीवर तथा समाजसेवी संस्था वेगवेगळे मंडळे यांच्या वतीने भोजन अन्न वस्त्र निवारा पिण्याचे पाणी इत्यादी सुविधा उपलब्ध असतात ज्या गावांमध्ये पालखीचा मुक्काम असतो तेथे स्थानिक पातळीवरील सर्व गावकरी मंडळी ग्रामपंचायत नगरपरिषद महानगरपालिका तथा गावातील उदार गावकरी यांच्याकडून विनामूल्य सेवा वारकऱ्यांसाठी उपलब्ध असतात

1. ॐ नमो सदगुरु निर्गुणा । पार नाही तंव गुणा । बसोनि माझिया रसना । हरिगुणा वर्णवीं ॥१॥ हरिगुण विशाळ पावन । वदवी तू कृपा करुन । मी मूढमती दीन । म्हणोनि कींव भाकितसें ॥२॥ तुमचा प्रसाद जाहलिया पूर्ण । हरिगुण वर्णीन मी जाण । एका वंदितसें चरण । सदगुरुचे आदरे ॥३॥

2. हरिसे कोई नही बडा । दिवाने क्यो गफलतमे पडा ॥धृ॥ प्रल्हाद बेटा हरिसे लपटा । जभी खंभ कडकडा ॥१॥ गोपीचंद बचन सुनकर । महल मुलुख सब छोडा ॥२॥ हनुमानने सेवा कीन्ही । ले द्रोणागिरी उडा ॥३॥

2. जो निर्गुण निराभास । जेथुनि उद्‍भव शबल ब्रम्हास । आदिनारायण म्हणती ज्यास । तो सर्वास आदिगुरु ॥१॥ तयाचा ब्रम्हा अनुग्रहीत । ब्रम्हा अत्रीस उपदेशीत । अत्री पाद प्रसादीत । श्री अवधूत दत्तात्रय ॥२॥

2. विठ्ठल विठ्ठल गजरी । अवघी दुमदुमली पंढरी ॥ होतो नामाचा गजर । दिंड्या पताकांचा भार ॥ निवृत्ती ज्ञानदेव सोपान । अपार वैष्णव ते जाण ॥ हरी कीर्तनाची दाटी । तेथे चोखा घाली मिठी ॥

2. आमुची माळियाची जात । शेत लावू बागाईत ॥ आम्हा हाती मोट नाडा । पाणी जाते फुलझाडा ॥शांति शेवंती फुलली । प्रेम जाई जुई व्याली ॥सांवत्याने केला मळा ।

2. मार्ग दाउनि गेले आधी । दयानिधी संत पुढे ॥१॥ तेणेचि पंथे चालो जाता । न पडे गुंता कोठेंकाही ॥२॥ मोडोनिया नाना मते देती सिद्धांते सौरसु ॥३॥ निळा म्हणे ऐसे संत । कृपावंत सुखसिंधु ॥४॥

2. ज्ञानराज माझी योग्यांची माउली । जेणे निगमवल्ली प्रगट केली ॥१॥ गीता अलंकार नाम ज्ञानेश्र्वारी । ब्रम्हानंद लहरी प्रगट केली ॥२॥ अध्यात्मविद्येचे दाविलेसे रुप । चैतन्याचा दीप उजळिला ॥३॥ छप्पन्न भाषेचा केलासे गौरव । भवार्णवी नाव उभारीली ॥४॥

2. जो सुख होत गोपालहि गाये । जो नही होत किये जपतपके, कोटिक तीरथ न्हाये ॥ दिये लेत नही चारि पदारथ, चरनकमल चित्त लाये । तीनी लोक तृणसमकरि लेखत, नद नंदन उर आये । बंसीबट बृंदावन जमुना, तजि बैकुंठ्को जाये ।

2. हरि गुन गावत नाचुंगी ॥धृ॥ अपने मंदिरमो बैठ बैठकर । गींता भागवत बांचुगी ॥१॥ ग्यान ध्यानकी गठडी बांधकर । हरिहर संग मै लागूंगी ॥२॥ मीराके प्रभु गिरिधर नागर । सदा प्रेमरस चाखुंगी ॥३॥

2. पावन प्रेम रामचरन कमल जनम लाहु परम । रामनाम लेत होत, सुलभ सकळ धरम । जोग मख बिबेक विरति, बेदबिहित करम । करिवे कहा कटु कठोर, सुनत मधुर नरम ॥

2. बोले तैसा चाले । त्याची वंदावी पाऊले ॥१॥ अंगे झाडीन अंगण । त्याचे दास्यत्व करीन ॥२॥ त्याचा होईन किंकर । उभा ठाकेन जोडूनि कर ॥३॥ तुका म्हणे देव । त्याचे चरणी माझा भाव ॥४॥

2. गंगा गेली सिधूपासी । त्याने अव्हेरिले तिसी ॥१॥ तरी ते सांगावे कवणाला । ऐसे बोले बा विठ्ठला ॥२॥ जळ कोपे जळचरा । माता अव्हेरी लेंकुरा ॥३॥ जनी म्हणे शरण आले । अव्हेरिता ब्रीद गेले ॥४॥

2. आरंभी आवडी आदरे आले नाम । तेणे सकळ सिध्दि जगी झाले पुर्णकाम ॥१॥ रामकृष्ण गोविंद गोपाळा । तू मायमाउली जीविंचा जिव्हाळा ॥२॥

2. ज्याचे पूरवी हरी तोचि धन्य जगी । तरला पै वेगी विठ्ठल नामे ॥१॥ हरी हाची आत्मा तत्व पै सोपे । हरतील पापे हरिनामे ॥२॥ वैकुंठींचे सुख नलगे पै चित्ती । हरी हेचि मूर्ती विठ्ठल घ्यावा ॥३॥ येचेनी स्मरणे कैवल्य साचार । सोपान विचार हरी जपे ॥४॥

2. नित्य नाम वाचे तोचि एक धन्य । त्याचे शुद्ध पुण्य इये जनी ॥१॥ रामनाम कीर्ती नित्यमंत्र वाचे । दहन पापाचे एका नामे ॥२॥ ऐसा तो नित्यता पढे तत्वनाम । नाही तयासम दुजे कोणी ॥३॥ निवृत्ती अव्यक्त रामनाम जपे । नित्यता तै सोपे रामनाम ॥४॥

2. शिवरात्री व्रत करी यथाविधी । भावे पूजी आधी शिवलिंग ॥१॥ चुकले चुकले जन्मांचे बंधन । पुनरागमन नये तेणे ॥२॥ एक बिल्वदळ चंदन अक्षता । पूजन तत्त्वता सोपे बहु ॥३॥ एका जनार्दनी पूजिता साचार । इच्छिले हरिहर पूर्ण करितो ॥४॥

2. ज्ञानदेव माझी योग्यांची माऊली । जेणे निगमवल्ली प्रकट केली ॥१॥ गीता अलंकार नाम ज्ञानेश्वरी । ब्रह्मानंद लहरी प्रकट केली ॥२॥ अध्यात्मविद्येचे दाविलेसे रूप । चैंतन्याचा दीप उजळिला ॥३॥ छप्पन भाषेचा केलासे गौरव । भवार्णवीं नाव उभारीली ।।४॥

2. वचन ऐका कमळापती । माझी रंकाची विनंती ॥१॥ कर जोडितो कथेकाळी । आपण असावे जवळी ॥२॥ घ्यावी घ्यावी माझी भाक । जरी का मागेन आणिक ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणे देवा । शब्द इतुकाची राखावा ॥४॥

2. वासुदेव हृषिकेशा माधवा मधुसूदना । करिताती स्तवना पुरुषसूक्ते ॥१॥ पद्मनाभा त्रिलोकेशा वामना शेषशायी । आम्हा कोणी नाही तुजवीण ॥२॥ जनार्दना हरि श्रीवत्सला गरुडध्वजा । पाव अधोक्षजा आता आम्हा ॥३॥ वराहा पुंडरीका नृसिंहा नरांतका । वैकुंठनायका देवराया ॥४॥

2. धरी अवतार विश्व तारावया । अत्रीची अनसूया गरोदर ॥१॥ ऋतुकाळ हेमंत नक्षत्र रोहिणी । शुक्लपक्ष दिनी पूर्ण तिथि ॥२॥ तिथि पूर्णिमा मास मार्गशीर्ष । गुरु तो वासर उत्सव काळ ॥३॥ एका जनार्दनी पूर्ण अवतार । निर्गुण निराकार आकारले ॥४॥

2. राजा म्हणे इच्छा तुझिये मानसी । डोहळे मजसी सांग आता ॥१॥ येरी म्हणे ऐसे वाटतसे जीवा । कनिष्ठासी द्यावा राज्यपट ॥२॥ ज्येष्ठासी धाडावे दुरी दिगंतरा । नये समाचारा त्याचा आम्हा ॥३॥ जनांत हे निंद्य वेदबाह्य कर्म । करिता अधर्म पाप बहु ॥४॥

2. आम्हासाठी अवतार । मत्स्यकुर्मादि सूकर ॥१॥ मोहे धाव घाली पान्हा । नाम घेता पंढरिराणा ॥धृ॥ कोठे न दिसे पाहता । उडी घाली अवचिता ॥३॥ सुख ठेवी आम्हासाठी । दु:ख आपणची घोंटी ॥४॥

2. आनंदोनी म्हणे राया धन्य केले । इच्छिले सोहंळे पुरवीन ॥१॥ यज्ञाचा आरंभ करी लवलाम्हा । पुसोनी आचार्या वसिष्ठांसी ॥२॥ सर्व ऋषीजन मिळाले सकळ । मंत्रांचा कल्लोळ करिताती ॥३॥ नामा म्हणे शृंगी मुख्यत्वे शोभला । यज्ञ आरंभिला तेणे जेव्हा ॥४॥

2. निरंजन वना गेलिये साजणी । तेथे निर्गुणे माझ्या मनी वेधियेले ॥१॥ सुखाची अति प्रीति जहाली गे ब्रह्मी । श्रीगुरु निवृत्ति मुनी जाहले गे माय ॥२॥ बापरखुमादेविवरु विठ्ठलु सहज सांवला । निर्गुण दाविला विसुरा गे माये ॥३॥

2. आधिल्या भ्रतारे काम नव्हे पुरा । म्हणोनि व्यभिचारा टेकलिये ॥१॥ रात्रंदिवस मज पाहिजे जवळी । क्षण त्यानिराळी न गमे घडी ॥२॥ नाम गोष्टी माझी सोय सांडा आता । रातले अनंता तुका म्हणे ॥३॥

2. दशमी व्रताचा आरंभु । दिंडी कीर्तन करा समारंभु । तेणे तो स्वयंभु । संतोष पावे ॥१॥ एकादशी जागरण । हरिपूजन नामकीर्तन । द्वादशी क्षीरापती जाण । वैष्णव जन सेविती ॥२॥

2. पाहे प्रसादाची वाट । द्यावे धुवोनिया ताट ॥१॥ शेष घेऊनी जाईन । तुमचे झालिया भोजन ॥२॥ झालो एकसवा । तुम्हा आळवोनी देवा ॥३॥ तुका म्हणे चित्त । करुनि राहिलो निवांत ॥४॥

2. झाली पाकसिध्दि वाट पाहे रखुमाई । उदक तापले डेरा चीकसा मर्दू द्या पायी ॥१॥ उठा पांडुरंगा उशीर झाला भोजनी ॥उभ्या आंचवणा गोपिका कळस घेऊनि ॥२॥ अवघ्या सावचित्त सेवेलागी सकळा । उध्दव अक्रूर आले पाचारू मूळा ॥३॥ सावरिली सेज सुमनयाति सुगंधा । रत्नदीप ताटी वाळा विडीया विनोदा ॥४॥

2. नावडे जे चित्ता । तेचि होसी पुरविता ॥१॥ का रे पुरविली पाठी । माझी केली जीवेंसाठी ॥२॥ न करावा संग । वाटे दुरवावे जग ॥३॥ सेवावा एकांत । वाटे न बोलावी मात ॥४॥

2. भला भला पुंडलिका । मानलासी जनलोका । कोण्या काळे सुखा । ऐशा कोण पावत ॥१॥ नातुडे जो कवणे परी । उभा केला विटेवरी ॥२॥ अवघा आणिला परिवार । गोपी गोपाळाचा भार ॥३॥

2. संचित प्रारब्ध क्रियमाण । न सुटे प्राणिया भोगिल्याविण । यालागी कारावे हरिचे स्मरण । तुटेल बंधन मग त्याचे ॥१॥ सत्कर्म करिता विधियुक्त । माजी निषेधाचा पडे आघात । सांग अथवा व्यंगा होत । होय ते संचित निश्र्चयेसी ॥२॥

2. वैष्णवाघरी देव सुखावला । बाहीर न वजे दवडोनी घातिला ॥१॥ देव म्हणे माझे पुरतसे कोडा । संगती या गोड वैष्णवांची ॥२॥ जरी देव नेउनी घातिला दुरी । परतोनी पाहे तव घराभीतरी ॥३॥ कीर्तनाची देवा आवडी मोठी । एका जनार्दनी पडली मिठी ॥४॥

2. नको नको मना गुंतु मायाजाळी । काळ आला जवळी ग्रासावया ॥१॥ काळाची ही उडी पडेल बा जेव्हा । सोडविना तेव्हा मायबाप ॥२॥ सोडविना बंधु पाठिची बहिण । शेजेची कामीन दुर राहे ॥३॥ सोडविना राजा देशीचा चौधरी । आणिक सोइरी भली भली ॥४॥

2. सेवा ते आवडी उच्चारावे नाम । भेदाभेद काम निवारूनि ॥१॥ नलगे हालावे चालावे बाहेरी । अवघेचि घरी बैसलिया ॥२॥ देवाचींच नामे देवाचिये शिरी । सर्व अळंकारी समावी ॥३॥ तुका म्हणे होय भावेचि संतोषी । वसे नामापाशी आपुलिया ॥४॥

2. योगी पावन मनाचा । साही अपराध जनाचा ॥१॥ विश्व रागे झाले वन्ही । संती सुखे व्हावे पाणी ॥२॥ शब्द शस्त्रे झाले क्लेश । संती मानावा उपदेश ॥३॥ विश्व पट ब्रह्म दोरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

2. ऐसी प्राप्ती कै लाहीन । संत संगती राहीन । त्यांचे संगती मी ध्याईन । नामा गाईन अहर्निशी ॥१॥ भावे धरलिया संतसंग । सकळ संगा होय भंग । अभ्यासिता आकळे योग । पळे भवरोग आपभये ॥२॥

2. (घोंगडीची रूपके) ठकिले काळा मारिली दडी । दिली कुडी टाकोनिया ॥१॥ पाघरलो बहु काळे । घोंगडे बळे सांडवले ॥धृपद॥ नये ऐसा लाग वरी । परते दुरी लपाले ॥२॥

2. वाराणशी यात्रे जाईन । प्रयाग तीर्थ पाहीन । त्रिवेणिये स्नान करीन । परि मी वीट नव्हेन ॥१॥ विठोबा पायीची वीट । मी कई बा होईन ॥ धृ ॥ गोदावरी यात्रे जाईन । बारा वरुषांचे फळ लाहीन ।

2. भागल्यांचा तू विसांवा । करीन नांवा निंबलोण ॥१॥ परमानंदा पुरूषोत्तमा । हरि या श्रमापासोनि ॥२॥ अनाथांचा अंगीकार । करिता भार न मानिसी ॥३॥ तुका म्हणे इच्छा पुरे । ऐसी धुरे हे विठ्ठले ॥४॥

2. वाचे म्हणता गंगा गंगा । सकळ पापे जाती भंगा ॥१॥ दृष्टी पडता ब्रह्मगिरी । त्यासी नाही यमपुरी ॥२॥ कुशावर्ती करिता स्नान । त्याचे वैकुंठी राहणे ॥३॥ नामा म्हणे प्रदक्षिणा । त्यासी जन्म नाही पुन्हा ॥४॥

2. कृत त्रेता द्वापार कली । ऐसा चौयुगांचा मेळी । ते महायुग शब्द आढळी । वेदांत शास्त्री ॥१॥ ऐसा ब्रह्मयाचा दिनांतर । तैसीच रात्र एक सहस्त्र । तिसा दिवसांचा प्रखर । एक मास ॥२॥

2. आषाढी पर्वकाळ एकादशी दिन । हरि जागरण देवा प्रिय ॥१॥ निराहारे व्रत जो करी आवडी । मोक्ष परवडी त्याचे घरी ॥२॥ व्रत आचरती हरिकथा करिती । नाम घोष गाती आवडीने ॥३॥ प्रदक्षणा तीर्थ आदरे सेविती । पूर्वज ते जाती वैकुंठासी ॥४॥

2. रंगा येई वो ये रंगा येई वो ये । विठाई किठाई माझे कृष्णाई कान्हाई ॥१॥ वैकुंठवासिनी, विठाई जगत्र जननी । तुझा वेधु माझे मनी, रंगा येई वो ये ॥२॥

2. पति जन्मला माझे उदरी । मी झाले तयाची नोंवरी ॥१॥ पतिव्रता धर्म पाहा हो माझा । सर्वापरी पति भोगिजे वोजा ॥२॥ निर्गुण पति आवडे मज । आधी माय पाठी झालिये भाज ॥३॥ मी मायराणी पतिव्रता शिरोमणी । ज्ञानदेवो निरंजनी क्रिडा करी ॥४॥

2. विठ्ठल नाम नुच्चारिसी । तरी रवरव कुंडी पडसी ॥१॥ विठ्ठल नाम उच्चारी । आळसु न करी क्षणभरी ॥२॥ विठ्ठल नाम तीन अक्षरे । अमृतपान केले शंकरे ॥३॥ रखुमादेविवरा विठ्ठले । महापातकी उध्दरिले ॥४॥

2. स्वर्ग जयाची साळोंखा । समुद्रपाळी पिंड देखा । शेषासारखी बैसका । जो आधार तीही लोका ॥१॥ लिंग देखिले देखिले । त्रिभुवनी तीही लोकी विस्तारिले ॥२॥ मेघधारी स्नपन केले । तारापुष्पी वरी पूजिले ।

2. भीमातीरी एक वसविले नगर । त्याचे नांव पंढरपूर रे । तेथील मोकाशी चार भुजा त्यासी । बाईला सोळा हजार रे ॥१॥ नाचत जाऊ त्याच्या गांवा रे खेळिया । सुख देईल विसांवा रे । पुढे गेले ते निधाई झाले । वानितील त्यांची सीमा रे ॥२॥

2. काम घातला बांदोडी । काळ केला देशोधडी ॥१॥ तया माझे दंडवत । कपिकुळी हनुमंत ॥२॥ शरीर वज्रा ऐसे । कवळी ब्रह्यांड जो पुच्छे ॥३॥ रामरायाच्या सेवका । शरण आलो म्हणे तुका ॥४॥

2. नमो ज्ञानेश्वरा नमो ज्ञानेश्वरा । निवृत्ती उदारा सोपान देवा ॥१॥ नमो मुक्ताबाई त्रैलोक्य पावनी । आदित्रय जननी देवाचिये ॥धृ॥ जगदोध्दारालागी केला अवतार । मिरविला बडिवार सिद्धाईचा ॥३॥ निळा शरणागत म्हणवी आपुला । संती मिरविला देऊनि हाती ॥४॥

२.संत मुक्ताबाई अभंग – संतपर ११. आदि अंतु हरि सर्वा घटी पूर्ण । जाणोनि संतजन प्रेमभरित ॥१॥ रामनाम चिर्चे प्रेम वोसंडत ।

२ भक्त पुंडलीक महात्म्य १२. धन्य महाराज पुंडलीक मुनी । वैकुंठीचा सखा आणिला भूतळालागोनी ॥१॥ केला उपकार जग तारिले सकळ । निरसली भ्रांति माउली स्नेहाळ ॥२॥ आली चंद्रभागा गर्जना करीत । तुझिया भेटीलागी उतावीळ धांवत ॥३॥

2. कान्हो जन्मूनिया उत्तम कुळी । केली संसाराची होळी ॥१॥ पैका जमूनिया फार । पोशी दारा आणि कुमर ॥२॥ सदा निंदी साधुसंता । नेणे धर्म कर्म व्रता ॥३॥ कान्हो पाठक कथितो नर । अंती भोगी नरक घोर ॥४॥

2. जन्मा येऊनिया देख । करा देहाचे सार्थक ॥1॥ वाचे नाम विठ्‌ठलाचे । तेणे सार्थक देहाचे ॥2॥ ऐसा नामाचा महिमा । शेषा वर्णिता झाली सीमा ॥3॥ नाम तारक त्रिभुवनी । ह्मणे नामयाची जनी ॥4॥

2. वर्म वैरियाचे हाती । देऊ नको श्रीपती ।।१।। तू तो अनाथाचा नाथ । दीन दयाळ कृपावंत ।।२।।

2. अनुपम्य मनोहर । कासे शोभे पितांबर । चरणी ब्रिदाचा तोडर । देखिला देवो ॥१॥ योगियांची कसवटी । दावितसे नेत्रपुटी । उभा भीवरेच्या तटी । देखिला देवो ॥२॥

2. अगाध हे कीर्ति विठ्‌ठला तुमची । महिमा आणिकाची काय सांगो ॥१॥ पुराणे भागली नेति नेति शब्द । श्रुतीचा अनुवाद खुंटलासे ॥२॥ शेषादिका जेथे न कळेचि अंत । तेथे मी पतित काय वानू ॥३॥ चोखा म्हणे माझा नाही अधिकार । कैसा हा विचार होईल नेणो ॥४॥

2. अवधे सुखाचे सांगाती । दुःख होता पळती आपोआप ॥१॥ भार्या पुत्र भगिनी माता आणि पिता । हे अवघे सर्वथा सुखाचेचि ॥२॥ इष्ट आणि मित्र स्वजन सोयरे । सुखाचे निधरि आप्तवर्ग ॥३॥ अंतकाळी कोणी नये बरोबरी । म्हणतसे महारी चोखियाची ॥४॥

2. आपुलिया ब्रीदा आपण सांभाळी । तूंचि माझा बळी मायबाप ॥१॥ तुम्हांविण कोणा जाऊ मी शरण । का हो अभिमान नये माझा ॥२॥ हीन याती दीन पतीत आगळा । म्हणोनि कळवळा नये माझा ॥३॥ बंका म्हणे आहे पंढरीनिवासा । तुजविण आशा दुजी नाही ॥४॥

2. अनंता जन्मांचे सुकृत पदरी । तोचि उच्चारी होठी हरिनाम ॥१॥ अनंता जन्माचे पुण्य जयागांठी । तोचि उच्चारी होठी हरिनामा ॥२॥ अनंता जन्माचे तपादि साधन । तोची नारायण जपे नाम ॥३॥ अनंता जन्मांची सोडियेली जोडी । तरीच लागे गोडी हरिनामी ॥४॥

2. आजिवरी धरली आस । परी मनी झाली निरास ॥१॥ आता शरण जाऊ कवणा । तुजविण नारायणा ॥२॥ दु:खसागरी लोटले । कोण काढील वहिले ॥३॥ म्हणे चोखियाचा क मर्मेळा । देवा येऊ द्या कळवळा ॥४॥

2. आऊजी कुलकर्णी लेखक तये स्थळी । तयाचिये कुळी जन्म झाला ॥१॥ माता हे जानकी पिता आऊदेव । देवगाव नाव स्थळ त्यांचे ॥२॥

2. हरि तुम हरो जन की भीर । द्रोपदी की लाज राखी, तुम बढायो चीर॥ भक्त कारण रूप नरहरि, धरयो आप शरीर । हिरणकश्यपु मार दीन्हों, धरयो नाहिंन धीर॥

2. अजब सलुनी प्यारी मृगया नैनो । ते मोहन वश कीधो रे॥धृ०॥ गोकुळ मा सौ बात करेरे बाला का न कुबजे वश लीधो रे॥१॥ मनको सो करी ते लाल अंबाडी अंकुशे वश कीधो रे॥२॥ लवींग सोपारी ने पानना बीदला राधांसु रारुयो कीनो रे॥३॥

2. नये जरी तुज मधुर उत्तर । दिधला सुस्वर नाही देवे ॥१॥ नाही तयाविण भुकेला विठ्ठल । येईल तैसा बोल रामकृष्ण ॥धृपद॥ देवापाशी मागे आवडीची भक्ति । विश्वासेशी प्रीति भावबळे ॥२॥ तुका म्हणे मना सांगतो विचार । धरावा निर्धार दिसेंदिस ॥३॥

2. अरे कान्हा अरे कृष्णा कमलावल्लभा । काय मी वर्णू तुझ्या रुपाची शोभा ॥1॥ पाहता तुझे रुप दिसे सर्वा ठायी । भावे भक्ती करोनी शरण आलो पायी ॥2॥ आकळे तुझा महिमा न ब्रह्मादिका । साधु आणि संता नामे सापडसी एका ॥3॥ सकळ तीर्थांचे मंडण अवघे तुझे पायी । अनंत तीर्थे घडली राया तुझे ठायी ॥4॥