वारकरी रोजनिशी

21. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १ (रथा समोर) दिंडी नंबर 1 दिंडी मालक :-

21. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक २१ (रथा समोर) दिंडी नंबर 21 दिंडी मालक :-

२१. मोको तूंना वसार तूंना । वसार तूंना वसारे रामैया ॥ अलापवंति हि भर्म जो हे । मुजउपर सब कोपला ॥१॥ सुद सुद कर मार उठायो । काहा करो बाप बिठला ॥२॥ मुयेहुये जो मुक्ति देउगे मुक्ति ना जाने कोयला ।

21. धर्मग्लानी संबंधी ब्रम्हादि देवांचे क्षीराब्धीशी गमन. पापी जे अभक्त दैत्य ते माजले । धरणीसी झाले ओझे त्यांचे ॥१॥ दिधलासे त्रास ऋषि मुनि सर्वा । न पूजिती देवा कोणी एक ॥२॥ राहियेले यज्ञ मोडिले कीर्तन । पळाले ब्राह्मण दैत्या भेणे ॥३॥

21. म्हणे कृष्णराया शाळीग्राम देई । येरू लवलाही वदन पसरी ॥१॥ चवदा भुवनें सप्त ती पाताळें । देखियलीं तात्काळें मुखमाजीं ॥२॥ स्वर्गीचे देव मुखामाजी दिसती । भुलली चित्तवृत्ति नंदराव ॥३॥ एका जनार्दनी नाठवें भावना । नंद आपणा विसरला ॥४॥

21. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय एकविसावा ॥

21. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय एकविसावा ॥

21. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय एकविसावा ॥

21. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय एकविसावा ॥

21. नाही यासि गोत नाही यासी कुळ । शेखी आचारशीळ कोण म्हणे ॥१॥ बाळरुपे हरि गोकुळी लोणी चोरी । त्या यशोदा पाचारी थान द्यावया ॥२॥ सोवळा हरि वागवी शिदोरी । तो गोपालांच्या करी काला देतु ॥३॥ निवृत्ति संपुर्ण काला देतु जाण । ब्रह्मसनातन गोकुळीचे ॥४॥

21. उचित जे तुम्हा गोडी । आवडे जगजेठी करतों ॥१॥ वास देई चरणापाशी । हेंचि तुम्हांसि मागतों ॥२॥

22. राम भजनकू दिया । कमलसुख हरि भजनकू दिया ॥धृ॥ लख चौऱ्यांशी फेरे फिरकर सुंदर नरतनु पाया ॥१॥ खाया पिया सुखसे सोया ॥नाहक जमाना खोया ॥२॥ जा मुख निशिदिनी रामनाम नही । वहा तुम कुछ नही किया ॥३॥

22. शांतीचेनि मंत्रे मंत्रुनि विभूती । लाविली देहाप्रती सर्व अंगा ॥१॥ तेणे तळमळ हारपली व्यथा । गेली सर्व चिंता पुढीलांची ॥२॥ लिगाडाची मोट बांधोनि टाकिली । वासना भाजली क्रोध अग्नी ॥३॥ एकाजनार्दनी शांत जाहला देह । कामनीक देव प्रगटला ॥४॥

22. विठ्ठलाचे नाम जे माउलीचे ओठी । विठो तेची पोटी गर्भवासी ॥१॥ जयाचिये कुळी पंढरीची वारी । विठो त्याची घरी बाळलीला ॥२॥ नामा म्हणे जिव्हे काढीन मी रवा । असत्य केशवा वचन होता ॥३॥

22. आम्हांसाठी अवतार । मत्स्यकूर्मादि सूकर ॥१॥ मोहे धांवे घाली पान्हा । नांव घेता पंढरीराणा ॥२॥ कोठे न दिसे पाहता । उडी घाली अवचिता ॥३॥ सुख ठेवी आम्हांसाठी । दु :ख आपणचि घोटी ॥४॥

22. उपजोनि संसारी आपुला आपण वैरी । मी माझे शरीरी घेऊनि ठेला । या देहाते म्हणे मी पुत्र दारा धन माझे । परि काळाचे हे खाजे ऐसे नेणतु गेला ॥१॥ कामक्रोधमद मत्सराचेनि गुणे । बांधला आपण नेणे भ्रमित जैसा । मिथ्या मोह फांसा शुक नळिके जैसा । मुक्त परि अपैसा पळो नेणे ॥२॥

22. ऐकतांचि शब्द होऊनि किरात । राहिला निवांत एके ग्रामी ॥१॥ पाळणपोषण विषयांची वोढी । करीतसे जोडी पात-काची ॥२॥ चण्ड भिल्लनाम घेतले ठेऊनि । दुष्टभाव मनी वाढ-विला ॥३॥ कासेसी वाधुरा हाती शूळ दंड । सामोग्री उदंड मेळविली ॥४॥

22. पवित्र ते कुळ पावन तो देश । जेथे हरीचे दास जन्म घेती ॥१॥ कर्म धर्म त्यांचे झाला नारायण । त्याचेनि पावन तिन्ही लोक ॥२॥ वर्ण अभिमाने कोण झाले पावन । ऐसे द्या सांगुन मजपाशी ॥३॥ अंत्यजादी योनी तरल्या हरिभजने । तयाची पुराणे भाट झाली ॥४॥

22. सांवळे परब्रह्म आवडे या जिवा । मने मन राणिवा घर केले ॥१॥ काय करु सये सांवळे गोंवित । आपेआप लपत मन तेथे ॥२॥ बापरखुमादेविवरु सांवळी प्रतिमा । मने मनी क्षमा एक झाले ॥३॥

22. बहुतांच्या आम्ही न मिळो मतासी । कोणी कैसी कैसी भावनेच्या ॥१॥ विचार करिता वांया जाय काळ । लटिके ते मूळ फजितीचे ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही करा घटापटा । नका जाऊ वाटा आमुचिया ॥३॥

22. गिरी गव्हारे कशासाठी । रागे पुरविली पाठी ॥१॥ ऐसा नसावा संन्यासी । परमार्थाचा जो का द्वेषी ॥२॥ घर बांधिले डोंगरी । विषया हिंडे दारोदारी ॥३॥ काय केला योग धर्म । नाही अंतरी निष्काम ॥४॥

22. संसार भारुड

22. भाव अक्षराची गाठी । ब्रम्हज्ञानाने गोमटी ॥१॥ ते हे माय ज्ञानेश्वरी । संतजना माहेश्वरी ॥२॥ ज्ञानेश्वर मंगलमुनी । सेवा करी दासी जनी ॥३॥

22. स्मरताचि पावसी । तरी भक्तांसी लाधसी ॥1॥ ऐसा नाही न घडे देवा । वांया कोण करी सेवा ॥2॥ न पुरता आस । मग कोण पुसे देवास ॥3॥ कोठे चक्रपाणी । तुज आधी लाही जनी ॥4॥

22. सर्व सुखाचे जे निजसुखाचे सार गे माय । तो हा पंढरिराया विटेवरी ।।१।। सकळ साराचे सार गे माय । तो हा पंढरिराय विटेवरी ।।२।।

२२. संत भानुदास अभंग पंढरीमाहात्म्य हेंचि साधकांचें स्थळ । भोळे वंदिती निर्मळ । अभाविक जे खळ । तया नावडे सर्वथा ॥१॥ तें हें जाणा पंढरीपुर । मोक्ष मुक्तिचें माहेर ।

22. निजगुजा गुज तो । मोहना मोहन ते गे बाई ॥ बोधाबोध बोधविता तो । द्वैताद्वैत अद्वैत तो गे बाई ॥ राखुमादेविवरू तो । सर्वादि सर्वेश्वरू तो गे बाई ॥ अर्थ :

22. जयासाठी उगाचि आला । मौन्य धरोनी राहिला ॥१॥ जोडोनिया दोन्ही पाय । उगाचि मुखाकडे पाहे ॥२॥ न बोले भिडेने कांही । उभा पाठींसी तो पाही ॥३॥ चोखा म्हणे पाहता मुख । हारपली तहान भूक ॥४॥

22. चोखा बैसता समाधीसी । निर्मळा आली पंढरीसी ॥१॥ पाहोनी आनंद सोहळा । म्हणे विठ्ठल दयाळा ॥२॥ चोखा मेळविला रूपी । माझी आता कोण गती ॥३॥ देव बैसोनी निकटी । निर्मळासी सांगे गोष्ठी ॥४॥

22. चोखा चोखट निर्मळ । तया अंगी नाही मळ ॥१॥ चोखा सुखाचा सागर । चोखा भक्तीचा आगर ॥२॥ चोखा प्रेमाची माउली । चोखा कृपेची साउली ॥३॥ चोखा मनाचे मोहन । बंका घाली लोटांगण ॥४॥

22. संसाराचे भय घेवोनी मानसी । चोखा मेहुणपुरीसी जाता झाला ॥१॥ देखोनी निर्मळा आनंदली मनी । धांवोनी चरणी मिठी घाली ॥२॥ बैसोनी शेजारी पुसे सुखमात । वहिनी क्षेमवंत आहेत की ॥३॥ निर्मळा म्हणे पुढील विचार । कैसा तो साचार सांगे मज ॥४॥

22. पाळिली । पोसिली तुमचिया नावे । ते वमर् ठावे झाले आता ॥१॥ नष्ट क्िर यमाण होसी तूंचि देवा । काय बा केशवा म्हणो तुज ॥२॥ विश्वाचा साक्षी असोनि वेगळा । तयासी लागला बोल देवा ॥३॥ क मर्मेळा म्हणे तुमची हे नित । तुम्हांसी उचित गोड वाटे ॥४॥

22. विचारिले मनी भ्रतारे आपण । आता हे त्यागून वना जावे ॥१॥ ईस नमस्कार करितील जन । आम्ही ईस तृण वाटो परी ॥२॥

22. आय मिलौ मोहि, मोहि तो सांवरिया आय मिलौ । बिरह बिथा तन मन मे लागी, दरसन बिन सुख नाहि ।

22. होरी खेलत है गिरधारी । मुरली चंग बजत डफ न्यारो । संग जुबती ब्रजनारी ॥ चंदन केसर छिड़कत मोहन

22. आम्ही जरी आस । जालो टाकोनि उदास ॥१॥ आता कोण भय धरी । पुढे मरणाचे हरी ॥धृपद॥ भलते ठायी पडो । देह तुरंगी हा चढो ॥२॥ तुमचे तुम्हापासी । आम्ही आहो जैसी तैसी ॥३॥

22. ऐका हो भोळे भाविक जन । नित्य करा गुरुस्मरण । होईल दोषांचे दहन । गुरुचे स्मरण केलिया ॥ गुरुसेवा घडे ज्यासी । कळिकाळ न बाधे त्यासी । त्यांनी साधिले मोक्षासी । गुरुचे स्मरण केलिया ॥

22. 🕉 अध्याय २२ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय बाविसावा - फलश्रुति 👉 पुत्राची इच्छा असणार्‍यास पुत्र होईल व तो विद्यावंत होऊन विद्‌वज्जनात मान्यता प्राप्त करेल.

22. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक २२ (रथा समोर) दिंडी नंबर 22 दिंडी मालक :-

२२. सेवियले गोपाल राय । अकल निरंजन । भक्त दान दिजे ज्याचे संतजन । ज्याचे घर दिगज दिसे सरायचा । बैकुंठ्भवन चित्नशाला । सप्तलोक समान पूरियले ज्याचे घर लक्ष्मी कुवारी चंद्र सूरज दीवडे । कौतक काल वपडा कोटवाल कोतवाल सो करागरीसो ऐसा राजा श्रीनरहरी ।

22. ब्रह्मादि देवांनी केलेली स्तुती. वासुदेवा हषिकेशा माधवा मधुसूदना । करिताती स्तवना पुरुषसूक्ते ॥१॥ पद्मनाम त्रिलोकेशा वामना शेषशायी । आह्माम कोणी नाही तुजवीण ॥२॥ जनार्दना हरि श्रीवत्स गरुडध्वजा । पाव अधोक्षजा आता आह्मा ॥३॥

22. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय बाविसावा ॥

22. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय बाविसावा ॥

22. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय बाविसावा ॥

22. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय बाविसावा ॥

22. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय बाविसावा ॥

22. शिंगे काहाळा मोहरी पावे। नादे हेलावे अंबर ॥१॥ वाकी घागर्‍या तोडर पायी। धावती गाई थाट पुढे ॥२॥

22. गोपाळ सवंगडे आले वाडेकोडे । असंख्य बागडे हरिरुपी ॥१॥ बिंबली पंढरी हरिरुप सार । अवघाची श्रृंगार विठ्ठलराजु ॥२॥ कालया कौशल्य नामदेव जाणे । तेथीलीहे खुणे निवृतिराजु ॥३॥ ज्ञानदेव सोपान जगमित्र नागा । नरहरि वेगा झेलिताती ॥४॥

22. कृपाळू तू हरी । दीन दासातें उद्धरी ॥१॥ नको काही दुजा हेत । सदा जडो नामी चित्त ॥२॥

22. घालुनी माया म्हणे नंदराया । भजे यादव राया कायावाचा ॥१॥ संसारसुख भोगाल चिरकाळ । परब्रह्मा निर्मळ तया भजे ॥२॥ नंद म्हणे देव दूर आहे बापा । आम्हांसी तो सोपा कैसा होये ॥३॥ ऐकातांचि वचन काय करी नारायण । प्रगटरुप जाण दाखविले ॥४॥ शंख चक्र गदा पद्म ते हस्तकीं । मुगुट मस्तकी शोभायमान ॥५॥ ऐसा पाहता हरी आनंद पै झाला । एका जनार्दनी भेटला जीवेंभावें ॥६॥

23. अब तुम कब सुमरोगे राम । जिवडा दो दिनका जजमान ॥धृ॥ गर्भपनोमे हात जुडाया, निकल गया बैमान ॥१॥ बालपनोमे खेळ गमाया तारुनपनमो काम ॥२॥ बुढेपनोमे कांपन लागा निकल गया अवसान ॥३॥

23. धिग् धिग् तो ग्राम धिग् धिग् आश्रम । संत समागम नाही जेथे ॥१॥ धिग् ते संपत्ती धिग् धिग् ते संतति । भजन सर्वाभूति नाही जेथे ॥२॥

23. कई ऐसी दशा येईल माझ्या अंगा । चित्त पांडुरंगा झुरतसे ॥१॥ नाठवुनि देह पायांचे चिंतन । अवसान ते क्षण नाही मध्ये ॥२॥ काय ऐसा पात्र होईन लाभासी । कई हृषीकेशी तुष्टतील ॥३॥ तुका म्हणे धन्य मानीन संचित । घेईन नित्यानित्य प्रेमसुख ॥४॥

23. नाम प्रल्हाद उच्चारी तया सोडवी नरहरी । उचलुनि घेतला कडियेवरी । भक्त सुखे निवाला ॥१॥ नाम बरवया बरवंट । नाम पवित्र आणि चोखट । नाम स्मरे निळकंठ । निजसुखे निवाला ॥२॥

23. ऐसे असता तो सरूम आला काळ । प्रारब्धाचे बळ कैसे पाहा ॥१॥ हिंडता हिंडता फार कष्टि झाला । दृष्टिस तयाला न पडे कांही ॥२॥ कडे दरी मोठया पर्वताचे वरी । रिघोनिया करी नाना युक्ती ॥३॥ झाली सांजवेळ न मिळे आमीष । होऊनि उदास राहिलासे ॥४॥

23. बहु उतावीळ भक्ताचिया काजा । होसी केशीराजा मायबापा ॥१॥ तुझ्यापायी मज झालासे विश्वास । म्हणोनिया आस मोकलिली ॥२॥ ऋषी मुनी सिद्ध साधक अपार । कळला विचार त्यांसी तुझा ॥३॥ नाही नाश ते सुख तयास । जाले जे उदास सर्वभावे ॥४॥

23. त्याचे सुख नाही आले अनुभवा । कठिण हे जिवा तोंचिवरी ॥१॥ मागिलांचे दुःख लागो नेदी अंगा । अंतर हे संगा नेदी पुढे ॥२॥ तुका म्हणे सर्वविशी हा संपन्न । जाणती महिमान श्रुति ऐसे ॥३॥

23. ज्याचा भाव झाला । दुरी नाही देव त्याला ॥१॥ अवघी साधने हातवटी । मोले मिळत नाही हाटी ॥२॥ अहो आपण तैसे व्हावे । अवघे अनुमानूनि घ्यावे ॥३॥ ऐसे केले सद्गुरूनाथे । बापरखुमादेवी कांते ॥४॥

23. सुख अनुपम संतांचे चरणी । प्रत्यक्ष अलंकाभुवनी नांदतसे ॥१॥ तो हा महाराज ज्ञानेश्वर माउली । जेणे निगमवल्ली प्रगट केली ॥२॥ संसारी आसक्त मायामोह रत । ऐसे जे पतीत तारावया ॥३॥ चोखा म्हणे तेच ज्ञानदेवी ग्रंथ । वाचिता सनाथ जीव होती ॥४॥

23. बाप रखुमाबाई वर । माझे निजाचे माहेर ॥1॥ ते हे जाणा पंढरपुर । जग मुक्तीचे माहेर ॥2॥ तेथे मुक्ति नाही ह्मणे । जनी न पाहे याचे वदन ॥3॥

23. पतित पावन ह्मणविसी आधी । तरी का उपाधि भक्तांमागे ।।१।। तुझे म्हणविता दुर्जे अगसंग । उणेपणा सांग कोणाकडे ।।२।।

23. जरासंदुमल्लमर्दनु तो । गजपित्राहटणु तो गे बाई ॥ कूब्जकपान तो । सुदाम्या अनुसंधान तो गे बाई ॥ रखुमादेविवरु तो । कंसचाणुर मर्दन तो ग बाई ॥ अर्थ :

23. जयालागी करिती योगादि साधने । ते उभे केणे पंढरीये ॥१॥ आपुलिया सुखे आपण नटले । आहे ते संचले जैसे तैसे ॥२॥ कराया परिहार भोळ्या भाविकांचा । अभय करे साचा पालवितो ॥३॥ चोखा म्हणे मंडित सगुण रूपडे । ध्यान हे चोखडे मिरविले ॥४॥

23. चोखा निर्मळा एकरूप । दरूशने हरे ताप ॥१॥ वाचे विठ्ठल नाम छंद । नाही भेद उभयता ॥२॥ तीर्थ उत्तम निर्मळा।वाहे भागीरथी जळा ॥३॥ ऐसी तारक मेहुणपुरी । म्हणे चोखियाची महारी ॥४॥

23. चोखियाचे घरी नवल वतर्ले । पाहुणे ते आले देवराव ॥१॥ सोयरा निर्मळा होत्या दोघी घरी । पाहुणा श्रीहरि आला तेव्हा ॥२॥ खोपट मोडके द्वारी वृंदावन । बैसे नारायण तया ठायी ॥३॥ दोघी प्रेम भरित धरिती चरण । घालिती लोटांगण जीवे भावे ॥४॥

23. संसाराचे कोण कोड । नाही मज त्याची चाड ॥१॥ एका नामेंचि विशवास । दूढ घालोनिया कांस ॥२॥ जेथे न चले काळसत्ता । विठोबाचे नाम गाता ॥३॥ शास्त्र पुराणे वदती । नाम तारक म्हणती ॥४॥

23. बहु अपराध घडले मजसी । म्हणोनी तुम्हांसी पडली तुटी ॥१॥ आमुचे संचित जैसे जैसे आहे । तैंसे तैसे होय आपेआप ॥२॥ तुम्हांसी हो बोल नाही नारायणा । आमुच्या आचरणा ग्वाही तुम्ही ॥३॥ क मर्मेळा म्हणे तुम्हांसी बोल । वाया काय फोल वेंचू देवा ॥४॥

23. म्हणे आता मना स्त्रियेची हे दशा । आता तू सहसा राहो नको ॥१॥ चाल वेगी जाऊ तीर्थासी वैराग्य । आमचे हे भाग्य वोडवले ॥२॥

23. लोक-लाज तजि नाची, मै तो लोक-लाज तजि नाची । घूंघट खोलि मंदिर मे नाची, साँवरिया के आगे ।

23. सखी, मेरी नींद नसानी हो । पिवको पंथ निहारत सिगरी रैण बिहानी हो॥ सखिअन मिलकर सीख दई मन, एक न मानी हो । बिन देख्या कल नाहि पड़त जिय ऐसी ठानी हो॥

23. निंदी कोणी मारी । वंदी कोणी पूजा करी ॥१॥ मज हे ही नाही ते ही नाही । वेगळा दोही पासुनी ॥धृपद॥ देहभोग भोगे घडे । जे जे जोडे ते बरे ॥२॥ अवघे पावे नारायणी । जनार्दनी तुकयांचे ॥३॥

23. ओवाळु आरती पंढरीनाथ देवा सदगुरुनाथा । भावे शरण आलो भक्ती शरण आलो चरणी ठेविला माथा ॥ पाहता तुझे रुप दिसे सर्वा ठायी, देवा सर्वा ठायी । सर्वाहुन वेगळा आम्हा जवळच पाही ॥

23. 🕉 अध्याय २३ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय तेविसावा - फलश्रुति 👉 घरात विपुल सुवर्ण राहिल.

23. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक २३ (रथा समोर) दिंडी नंबर 23 दिंडी मालक :-

२३. मन पंछीया मत पड पिंजरे । संसार माया जाळरे ॥१॥ तन जोबन रूप कारण । न कर गर्व गव्हाररे ॥२॥ एकदिन मो तिन विरिया । सदा झमकत कालरे ॥३॥ कुंभ काच्या निर भरिया । बिनसत नहि बाररे ॥४॥

23. आकाशवाणी आकाश वाणी होय सांगे सकळांसी । तळमळ मानसी करू नका ॥१॥ देवकीच्या गर्भ येईल भगवान । रक्षील ब्राह्मण गाई भक्त ॥२॥ उतरीला भार मारील दैत्यांसी । आनंद सर्वांशी करील तो ॥३॥

23. चौर्यकर्म - अभंग २३ ते २७ सांवळे सानुलें म्हणती तान्हुलें । खेळे ते वहिले वृंदावनीं ॥१॥ नागर गोमटे शोभे गोपवेषे । नाचत सौरसे गोपाळासीं ॥२॥ एका जनार्दनी रुपासी वेगळें । अहं सोहमा न कळे रुप गुण ॥३॥

23. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय तेविसावा ॥

23. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय तेविसावा ॥

23. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय तेविसावा ॥

23. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय तेविसावा ॥

23. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय तेविसावा ॥

23. सुंदर उटी मलयागरे। वेढिली चिरे पापेंचि ॥१॥ मोरपिसे मुगुटावरी। मुरली अधरी वाजवितु ॥२॥

23. आनंद सर्वांचा काला अरुवार । नामया साचार फुंदतसे ॥१॥ राहिरखुमाई सत्यभामा माता । आलिया त्वरिता काल्यामाजी ॥२॥ उचलिला नामा प्रेमाचे फुंदन । नुघडी तो नयन काही केल्या ॥३॥ बुझावित राहि रखुमादेवी बाही । पितांबर साई करी हरी ॥४॥

23. भंगो नेदी माझे प्रेम । चालवावा हाचि नेम ॥१॥ ऐक दयाघना देवा । कोण भाग्य तुझी सेवा ॥२॥

24. गुरु बिन कौन बतावे वाट ॥बडा बिकट यम घाट ॥गुरु. ॥धृ॥ भ्रांती की बाडी नदिया बिचमो । अहंकारकी लाट ॥गुरु. ॥१॥ मद मत्सरकी धारा बरसत । माया पवन घनदाट ॥गुरु. ॥२॥ कामक्रोध दो पर्वत ठाडे । लोभ चोर संगात ॥गुरु. ॥३॥

24. आम्ही विठोबाचे दूत । यम आणू शरणागत ॥१॥ मुखे नाम हाते टाळी । महापापा करू होळी ॥२॥ करू हरिनामाचा घोष । कुंभपाक पाडू ओस ॥३॥ करू हरिकथा किर्तन । तोडू यमाचे बंधन ॥४॥

24. सत्य तू सत्य तू सत्य तू विठ्ठला । का गा हा दाविला जगदाकार ॥१॥ सांभाळी आपुली हे माया । आम्हांसी का भयाभीत केले ॥२॥ रुप नाही त्यासी ठेवियेले नाम । लटकाची श्रम वाढविला ॥३॥ तुका म्हणे का गा झालासी चतुर । होतासी निष्ठुर निर्विकार ॥४॥

24. नाम प्रल्हाद उच्चारी तया सोडवी नरहरी । हरिनाम नाटे ते बरवे ॥१॥ जे नाटे ते नाम चित्ती । रखुमादेविपति श्रीविठ्ठलाचे ॥२॥ शरीर आटे संपत्ति आटे । हरि नाम नाटे ते बरवे ॥३॥ बापरखुमादेविवराचे नाम नाटे गेली परि उभा विटे ॥४॥

24. मार्गही राहिला जाऊ कोणीकडे । आमीष न जोडे काय कीजे ॥१॥ चिंताज्वरे फार तापले अंतर । क्षुघेचा आडदर पोटामध्ये ॥२॥ रिक्त जाऊ तरी नाही कांही घरी । वाट पाहे घरी दारा-पुत्र ॥३॥ पाहूम जाता काही नाठवे विचार । तेणे स्थिरस्थिर पाय टाकी ॥४॥

24. बहिरा झालो या जगी ॥धृ॥ नाही ऐकिले हरिकीर्तन । नाही केले पुराण श्रवण । नाही वेदशास्त्र पठण । गर्भी बधिर झालो त्यागूने ॥१॥ नाही संतकीर्ती श्रवणी आली । नाही साधुसेवा घडियेली ।

24. पुण्यवंत व्हावे । घेता सज्जनाचे नावे ॥१॥ नेघे माझी वाचा तुटी । महा लाभ फुका साठी ॥२॥ विश्रांतीचा ठाव । पायी संतांचिया भाव ॥३॥ तुका म्हणे पापे । जाती संतांचिया जपे ॥४॥

24. न राहे रसना बोलता आवडी । पायी दिली बुडी माझ्या मने ॥१॥ मानेल त्या तुम्ही आइका स्वभावे । मी तो माझ्याभावे अनुसरले ॥२॥ तुका म्हणे तुम्ही फिरावे बहुती । माझी तो हे गती झाली आता ॥३॥

24. धन्य महाराज अलंकापुरवासी । साष्टांग तयासी नमन माझे ॥१॥ या ज्ञानदेवाचे नित्य नाम घेती वाचे । उद्धरती तयाचे सकळ कुळे ॥२॥ इंद्रायणी स्नान करिती प्रदक्षिणा । तुटती यातना सकळ त्याच्या ॥३॥ सेना म्हणे त्याचे धन्य झाले जिणे । ज्ञानदेव दरुशने मुक्त होती ॥४॥

24. अनंत लावण्याची शोभा । तो हा विटेवरी उभा ॥1॥ पितांबर माल गाठी । भाविकासी घाली मिठी ॥2॥ त्याचे पाय चुरी हाते । कष्‍टलीस माझे माते ॥3॥ आवडी बोले त्यासी । चला जाऊ एकांतासी ॥4॥

24. नामे दोष जळती । नामे पापी उद्धरती ।।१।। हे आले अनुभवा । सत्यजीवा प्रत्यया ।।२।।

24. कांही नव्हे तो । मूर्ताsमूर्त तो गे बाई ॥ सहजा सहज तो । सहज सुखनिधान तो गे बाई ॥ रखुमादेविवरु तो । पुंडलिकवरद तो गे बाई ॥ अर्थ :

24. जयालागी तप धांवा । तो हा उघडाचि पाहावा ॥१॥ जयालागी जप तप । तो हा मदनाचा बाप ॥२॥ जयालागी शिणवी काया । लागे तयाचिया पाया ॥३॥ चोखा म्हणे सुखांचे सुख । तो हा विटेवरी देख ॥४॥

24. जन हे आंधळे भुलले पै वाया । विठ्ठल सखया वांचोनिया ॥१॥ भुलली बापुड़ी पायी तेणे बेडी । कोण तोडातोडी करील त्यांची ॥२॥ यमाची यातना होईल बा जेव्हा । सोडविल तेव्हा कोण त्यासी ॥३॥ याच लागी म्हणा रामकृष्ण हरी । म्हणतसे महारी चोखियाची ॥४॥

24. चोखियाचे घरी चोखियाची कांता । सोयरा तत्वता नाम जीचे ॥१॥ बहु दिवस करी प्रपंच कारण । परि नव्हे संतान तिजलागी ॥२॥ बैसोनिया एकांती आठवी पंढरीराणा । म्हणे का वो नारायणा विसरलासी ॥३॥ आमुचीया कुळी नाही वो संतान । तेणे वाट शीण मना माझ्या ॥४॥