वारकरी रोजनिशी

973. कृपेचे उत्तरे देवाचा प्रसाद । आनंदी आनंद वाढवावा ॥१॥ बहुतांच्या भाग्ये लागले जाहाज । येथे आता काज लवलाहो ॥धृपद॥ अलभ्य ते आले दारावरी फुका । येथे आता चुका न पाहिजे ॥२॥ तुका म्हणे जिव्हा श्रवणाच्या द्वारे । माप भरा बरे सिगेवरी ॥३॥

973. ज्ञानदेव आले काशी | विश्वेश्वर आडवे येती ॥१॥ रामनगरा वेशीपाशी | भेटी जाल्या उभयतांसी ॥२॥ परस्परे आलिंगन | नामा वंदी उभयचरण ॥३॥

973. सदाशिव अक्षरे चार । जो जपे निरंतर ॥१॥ तया न बाधी संसार । वाचे वदता हरहर ॥२॥ ऐसे शिवाचे महिमान । उच्चारिता नोहे पतन ॥३॥ एका जनार्दनी शिव । वाचे वदता निरसे भेव ॥४॥

973. पिसाळले श्वान । डसे भलत्या वसवसून ॥१॥ नेणे आपुले पारिखे । घारले ते आपल्या दु:खे ॥२॥

974. निशियेचे भरी भानु प्रतिबिंबी बिंबला । बिंबचि गिळुनी ठेला बिंबामाजी ॥१॥ रात्रि सूर्य वाहे दिनु चंद्र जाये । विपरीत गे माय देखियेले ॥२॥

974. पापपुण्य सुखदुःखाची मंडळे । एक एकाबळे धाव घेती ॥१॥ कवतुक डोळा पाहिले सकळ । नाचवितो काळ जीवांसी तो ॥धृपद॥ स्वर्गाचिया भोगे सरता नरक । मागे पुढे एक एक दोन्ही ॥२॥ तुका म्हणे भय उपजले मना । घेई नारायणा कडिये मज ॥३॥

974. पुढे उभे वेशीपाशी | त्याला लोटांगण काशी ॥१॥ स्वर्गी देवा जाल्या भेटी | भोवत्या पताकांच्या थाटी ॥२॥ नामा म्हणे विठ्ठल बोला | ज्ञानोबासी म्हणे चला ॥३॥

974. शिवनाम उच्चारा । तेणे कळिकाळासी दरारा ॥१॥ ऐसा नामाचा महिमा । न कळेचि आगमा निगमां ॥२॥ सकळ मंत्राचे माहेर । शिवमंत्र पंचाक्षर ॥३॥ एका जनार्दनी वाचे । शिवनाम जपा साचे ॥४॥

974. पुढे जाणवेल हे पहाता । अंगा येता क्षीणत्व ॥१॥ मग तो नलगे काही हाती । होईल माती आयुष्या ॥२॥

975. पुरूषेवीण नारी संचरली शरीरी । आपण्यावरी आळु आला ॥१॥ काय कोण्या सांगे सिणलीये अनुरागे । पडिलिये पतिसंगे अवस्थाभूत ॥२॥

975. वचना फिरती अधम जन । नारायण तो नव्हे ॥१॥ केला असता अंगीकार । न मनी भार समर्थ ॥धृपद॥ संसाराचा नाही पाग । देवे सांग सकळ ॥२॥ तुका म्हणे कीर्ती वाणू । मध्ये नाणू संकल्प ॥३॥

975. ज्ञानोबाचा हात | प्रेमे धरी विश्वनाथ ॥१॥ ऐसे बोलत चालत | दोघे आले गंगे आंत ॥२॥ ज्ञानोबाचे पायी | मिठी घाली गंगाबाई ॥३॥ नामा म्हणे सोडा बाई | ज्ञानदेव सर्वांठायी ॥४॥

975. सकळांमध्यें श्रेष्ठ । शिवनाम जे वरिष्ठ ॥१॥ आवडीनें नाम जपा । शिव शिव मंत्र सोपा ॥२॥ ऐसा भक्तांचा अंकित । स्मरतांचि मोक्ष देत ॥३॥ एका जनार्दनी उदार । देणे त्रिभुवनी साचार ॥४॥

975. पुण्यपावन त्यांची वाणी । जगदोध्दचरणी प्रवर्तली ॥१॥ सव्दिवेक अमृतपूर । चालती उदगार वाचे ते ॥२॥

976. अचिंत बाळक सावध जाले । निशब्दी बोभाईले मीचि मीचि ॥१॥ गरोदरेविण बाळक जाले । माया मारून गेले निरंजना ॥२॥

976. कथा करोनिया मोल ज्यापे घेती । ते ही दोघे जाती नरकामध्ये ॥१॥ ब्रम्ह पूर्ण करा ब्रम्ह पूर्ण करा । अखंड स्मरा रामनाम ॥धृपद॥ मधुरवाणीच्या नका पडो भरी । जाल यमपुरी भोगावया ॥२॥ तुका म्हणे करी ब्रम्हांड ठेंगणे । हात पसरी जिणे धिग त्याचे ॥३॥

976. श्रीज्ञानेश्वरसमाधीमहिमा ज्ञानदेवो म्हणे विठ्ठलासी | समाधान तूंचि होसी |परि समाधी हे तुजपासी | घेईन देवा ॥१॥ नलगे मज मुक्ति | नलगे मज मुक्ति |तुझा चरणी आर्ती | थोर आथी ॥२॥ विठोजी म्हणे ज्ञानदेवा | ज्ञानसागरा अनुभवा |वचनेंचि विसावा | जाला मज ॥३॥

976. पाहोनिया भक्तनाथा । स्वये दे आपुली कांता ॥१॥ देता न पाहे मागेंपुढें । उदार त्रिभुवन थोकडें ॥२॥ देणे जयाचे अचाट । म्हणोनि नाम नीलकंठ ॥३॥ एका जनार्दनी भोळा । पाळों जाणे भक्तलळा ॥४॥

976. सांगती एक करिती एक । जोडिती पातक दुर्बुध्दी ॥१॥ हिताहित न विचारिती । दुर्भरा भरिती महापापे ॥२॥

977. उजव्या आंगे भ्रतार व्याली । डाव्या आंगे कळवळ पाळी ॥१॥ कवण जाणे कवण हे खूण । कवण जाणे काय त्याला भूषण ॥२॥

977. गोड नावे क्षीर । परी साकरेचा धीर ॥१॥ तैसे जाणा ब्रम्हज्ञान । बापुडे ते भक्तीविण ॥धृपद॥ रुची नेदी अन्न । ज्यात नसता लवण ॥२॥ अंधळ्याचे श्रम । शिकविल्याचेचि नाम ॥३॥

977. ज्ञानदेव उभा जोडोनि हस्त | भक्त पाहती समस्त |विठोजी म्हणे सकळा स्वार्थ | या ज्ञानांजनाचा ॥१॥ कैसे वोळले त्वा ज्ञाना | समाधान तया ध्याना |मन नाठवे मीतूपणा | समाधि खुणा ज्ञानासी ॥२॥ मग म्हणे विठोजी दातार | समाधि तुज निरंतर |आता प्रस्थान करी साचार | मज निरंतर आठवी ॥३॥ कैसे परिपूर्ण वोळले | आपण समाधिरुप जाले |मनाते मन समरसले | विठ्ठलरुपी ॥४॥

977. उत्तम अथवा चांडाळ । न पाहेचि खळाखळ ॥१॥ शरण आलिया तत्त्वता । तया नुपेक्षी सर्वथा ॥२॥ न म्हणे शुचि अथवा चांडाळ । स्मरणेंचि मुक्तिफळ ॥३॥ ऐसा पतीत पावन । शरण एका जनार्दन ॥४॥

977. सांगता आता न वाटे खरे । भोगिता बरे जाणवेल ॥१॥ तेव्हा कोणी न ये कामा । हिरोनी श्रमा घ्यावया ॥२॥

978. देउळा आधी कळसु वाईला । पाहोनि गेलो आपुले दृष्टी ॥१॥ विपरीत गे माये देखियेले । कांसवीचे दूध दोहियेले ॥२॥

978. नम्र जाला भूता । तेणे कोंडिले अनंता ॥१॥ हेचि शूरत्वाचे अंग । हारी आणिला श्रीरंग ॥धृपद॥ अवघा जाला पण । लवण सकळा कारण ॥२॥ तुका म्हणे पाणी । पाताळपणे तळा आणि ॥३॥

978. विठोजी म्हणे ज्ञानदेवा | तुझी विश्रांती मन ठेवा |ते मुराली आमुचिया भावा| निःसंदेहे ॥१॥ कैसे समाधान ज्ञानदेवा | आळंकापुरी समाधि ठेवा |विठ्ठल ओळला वोल्हावा | नित्यरुपसमाधि ॥२॥ ध्रु.॥संत करिती महा खेद | म्हणती ज्ञानांजन उद्बोध |मग चालिले विद्गद | आळंकापुरीसी ॥३॥ महावल्ली व्रुक्ष अजान | तो निक्षेपिला पूर्णधन |मग विठोजी म्हणे आपण | ज्ञानदेवासी ॥४॥

978. अनाथाचा नाथ पतीतपावन । हे नामभिदान तया साजे ॥१॥ भाळी अर्धचंद्र जटाजुट गंगा । दरुशने पापें जाती ॥२॥ एका जनार्दनी नाम जपा होटीं । पातकें नाशाकोटी हेळामात्रें ॥३॥

978. सांगो नवरसलक्षण । तरी शृंगार हास्य करुण । धीर वीर भयानक जाण । बीभत्स अदभुत शांतरस ॥१॥

979. मज स्वप्न लेवविला शृंगारू । माझे उदरी जन्मला भ्रतारू ॥१॥ जागि सुति ना मी निदसुरी । चोळी सुदली तोडूनि गळसरी ॥२॥

979. आपुल्या महिमाने । धातु परिसे केले सोने ॥१॥ तैसे न मनी माझे आता । गुणदोष पंढरिनाथा ॥धृपद॥ गावामागील वोहोळ । गंगा न मनी अमंगळ ॥२॥ तुका म्हणे माती । केली कस्तुरीने सरती ॥३॥

979. महा ऊत्साव त्रयोदशी | केला त्या ज्ञानदेवासी |मग नामा म्हणे विठोबासी | चरण धरूनिया ॥१॥ समाधिसुख दिधले देवा | ज्ञानांजन आळंकापुरी ठेवा |आजानव्रुक्षी बीज वोल्हावा | या ज्ञानांजनासी ॥२॥ क्रुपा आली विठ्ठलासी | म्हणे ज्ञानदेवा परियेसी |तीर्थ भागीरथी अहर्निशी | तुज नित्य स्नानासि दिधलीसे ॥३॥ इंद्रायणी दक्षिणवाहिनी | भागीरथी मणिकर्णिका दोन्ही |इया मिळालिया त्रिसंगमी | पुण्यभूमि तुझिये ॥४॥

979. त्रिभुवनी उदार । भोळा राजा श्रीशंकर ॥१॥ जे चिंती जया वासना । पुरवणे त्याची क्षणा ॥२॥ यातीं कुळ न पाहे कांही । वास कैलासीं त्या देई ॥३॥ एका जनार्दनी सोपे । शिवनाम पवित्र जपे ॥४॥

979. हात पाय इंद्रिये मिळोनि मेळा । चला म्हणती पाहो डोळा ॥१॥ देखणेंचि नव्हती देखती काये । अवघीयाचा देखणा डोळाचि आहे ॥२॥

980. पैल मेरूच्या शिखरी । एक योगी निराकारी । मुद्रा लावुनी खेंचरी । प्राणायामी बैसला ॥१॥

980. तक्र शिष्या मान । दुधा म्हणे नारायण ॥१॥ ऐशी ज्ञानाचे डोबडे । आशा विटंबिली मूढे ॥धृपद॥ उपदेश तो जगा । आपण सोवळा इतका मांगा ॥२॥ रसनाशिश्नाचे अंकित । तुका म्हणे वरदळ स्फीत ॥३॥

980. सनकादिकी मंत्रघोष | केले विधिपूर्वक पांच दिवस |मग पांडुरंग यथावकाश | भक्ता वास महिवरी ॥१॥ धन्यभूमि आळंकापुरी | ज्ञान समाधि खेचरी |पूर्ण परिपूर्ण श्रीहरी | स्वये आपण उभा असे ॥२॥ ध्रु.॥संत भागवत देव्हडे | अमर उभे चहुंकडे |नारद तुंबर पुढे | वीणा वाजविती ॥३॥ एकी केला जयजयकार | ज्ञानदेवी धरूनिया कर |विठ्ठल चरणा समोर | निकट बैसते जाले ॥४॥

980. सत्यसत्य ब्रीदावळी । नाम उत्तम हे कलीं ॥१॥ जपतां चार अक्षरे । मुक्ति जगासी निर्धारे ॥२॥ नामे सर्वांवरी सत्ता । ऐसे वदे पै गीता ॥३॥ ते नाम जपा पावन । शरण एका जनार्दन ॥४॥

980. गुंतली ते आशा । पडिली मोहजाळ फासा ॥१॥ न देखोनिया श्रीहरी । कर्ता भोक्ता संसारी ॥२॥

981. सेजे सुता भूमी पालखा । निजता उसांसया । गगन पासोडा मेरू कानवडा । ते सुख वाड पहुडलया ॥१॥

981. ब्रम्हचारी धर्म घोकावे अक्षर । आश्रमी विचार षटकर्मे ॥१॥ वानप्रस्थ तरी संयोगी वियोग । संन्यास तो त्याग संकल्पाचा ॥धृपद॥ परमहंस तरी जाणे सहज वर्म । तेथे याती धर्म कुळ नाही ॥२॥ बोले वर्म जो चाले या विरहित । तो जाणा पतित श्रुति बोले ॥३॥

981. स्नानविधी केलिया भक्ती | नाममंत्राचिया आव्रुति |मग प्रत्यक्ष पूजिली मूर्ति | विठोबाची ॥१॥ धन्य धन्य तो देव ज्ञान | राजा निव्रुत्ति निधान |विठोजी आपण | भक्ता साह्ये ॥२॥ मग सकळहि भक्तमेळी | सहित वनमाळी |बैसले तये पाळी | इंद्रायणीचे ॥३॥ एकी केले स्तुतिस्तोत्रे | एक जपताती नाममंत्रे |एक गाताती वेदस्तोत्रे | विठोबासी ॥४॥

981. नाम उत्तम पावन । शिव शिव वरिष्ठ जाण ॥१॥ ऐसा पुराणीं महिमा । न कळे वेदशास्त्रा सीमा ॥२॥ जयासाठी वेवादती । तो शिव स्वयं ज्योती ॥३॥ रुपा अरुपावेगळा । एका जनार्दनी पाहे डोळा ॥४॥

981. गेला फिरोनिया दिवस । न ये घटिका लव निमिष ॥१॥ आहे तोचि भरा हाती । महा लाभाची संपत्ती ॥२॥

982. पर्वतु गोफणिये सोकरू लेकरू । ज्याचेनि तृष्णे आटले सप्तहि सागरू । ज्याचेनि स्वेदे बुडाला मेरू । तयामाजी ने तया मी काय करू ॥१॥

982. आम्ही क्षेत्रीचे संन्यासी । देहभरित हृषीकेशी । नाही केली ऐशी । आशाकामबोहरी ॥१॥ आले अयाचित अंगा । सहज ते आम्हा भागा । दाता पांडुरंगा । ऐसा करिता निश्चिंती ॥धृपद॥ दंड धरिला दंडायमान । मुळी मुंडिले मुंडण । बंदी बंदाचि कौपीन । बहिरवास औटडे ॥२॥ काळे साधियेला काळ । मन करूनि निश्चळ । लौकिकी विटाळ । धरूनि असो एकांत ॥३॥

982. मग सकळ प्रेम पुतळे | बैसले माजी ब्रह्ममेळे | तेथे नामा वचन बोले | स्वामीप्रति ॥१॥ वोळले चैतन्य सतरावे | पूर्ण वोघ नामा विठ्ठलदेवे | पव्हे घालुनी ज्ञानदेवे | जग तारिले कीर्तने ॥२॥ नामा म्हणे स्वामी सर्वज्ञ | परि आमुचे मन निमग्न | चरणरजे पापभग्न | पवित्र जालो ॥३॥ तरी स्वामिराजा विनंति | परियेसी गा माझी पुढती | हे आळंकापुरी होती | कवणिये युगी ॥४॥

982. सोमवार व्रत एकादशीं करी । त्याचे चरण शिरी वंदीन मी ॥१॥ शिव विष्णु दोन्ही एकचि प्रतिमा । ऐसा जया प्रेमा वंदिन त्यासी ॥२॥ सदा सर्वकाळ शिवाचे कीर्तन । आनंदे नर्तन भेदरहित ॥३॥ ऐसा जया भाव सदोदित मनी । तयाचे चरणी मिठी घाली ॥४॥

982. गोड लागे जे आपणा । तेचि वांटी सकळांजणा ॥१॥ पोट भरेतो पुरवी । उरले बांधोनिया ठेवी ॥२॥

983. ऐसा गे माये कैसा योगी । जे ठाई जन्मला तो ठाव भोगी ॥१॥ माय कुमारी बाप ब्रह्मचारी । एकवीस पुत्र तयेचे उदरी ॥२॥

983. निर्वाहापुरते अन्न आच्छादन । आश्रमासी स्थान कोपी गुहा ॥१॥ कोठे ही चित्तासी नसावे बंधन । हृदयी नारायण साठवावा ॥धृपद॥ नये बोलो फार बैसो जनामधी । सावधान बुद्धी इंद्रियदमी ॥२॥ तुका म्हणे घडी घडीने साधावी । त्रिगुणाची गोवी उगवूनि ॥३॥

983. देवासी कळले गौप्यगुज | म्हणे रे नामया हेंचि चोज | तो निजभाव सहज | प्रगट सांगू आता ॥१॥ क्रुतयुगी क्षेत्र आदि | ज्ञानदेवा तेथे समाधि | देव सांगतसे शुद्धी | योगबुद्धी जुनाट ॥२॥ ऐके भक्तजनश्रेष्ठा | भूमिनामे वैकुंठपीठा |ते हे आळंकापुरी श्रेष्ठा | आदि वरिष्ठा पीठा आठरा ॥३॥ आणिक ऐकरे वचन | हे पंचक्रोशी पुरातन | यासी युगे सांगता संपन्न | चतुरानन जाणतसे ॥४॥

983. देखोनिया हरलिंग । जो न करी तया साष्टांग ॥१॥ मुख्य तोचि वैरी । स्वमुखें म्हणतसे हरी ॥२॥ व्रत न करी शिवरात्र । कासयानें होती पवित्र ॥३॥ ऐशियासी यमपुरी । एका जनार्दनी निर्धारी ॥४॥

983. कृपावंत माये । तान्हयाचे झटे साहे ॥१॥ नेदीचि हे रागा हाती । करी बुझाउनी प्रीती ॥२॥

984. सुकलिये गंगे वऱ्हाड आले । उतार नाही म्हणोन मुरडोनी गेले । मनगुणीचे तंती ओंविली धरणी । पिसोळिया ओझे वाईले रया ॥१॥

984. याचि नावे दोष । राहे अंतरी किल्मिष ॥१॥ मना अंगी पुण्य पाप । शुभ उत्तम संकल्प ॥धृपद॥ बिजाऐसी फळे । उत्तम का अमंगळे ॥२॥ तुका म्हणे चित्त । शुद्ध करावे हे हित ॥३॥

984. देव म्हणे नामया | ऐके येथे चित्त देउनिया | एक एक तीर्थ सांगावया | हे तो पुराणी असे॥१॥ ध्रु.॥नकळे देवाची थोरी | कैसे पुढारिले मुरारी | गौप्यगुज श्रीहरी | सांगतसे नामया | पुराण म्हणसी कोण कथा | तरी ऐके गा तू सकळार्था | शैवशास्र हा ग्रंथ सर्वथा | सिद्धमार्ग असे ॥३॥ जे जे जुनाट क्षेत्रतीर्थ | जे जे ब्रह्मनामे परमार्थ |तो तो सांगितला हेत |चतुरानने ॥४॥ ऐसे देवमुखीचे वचन | ऐकता संतोषले पूर्ण |मग देताति आलिंगन | येकमेकांसी ॥५॥

984. शिवरात्र व्रत करी यथाविधी । भावे पूजी आधी शिवलिंग ॥१॥ चुकलें चुकलें जन्माचें बंधन । पुनरागमन नये तेणे ॥२॥ एक बिल्वदळ चंदन अक्षता । पुजन तत्त्वता सोपे बहु ॥३॥ एका जनार्दनी पूजिता साचार । इच्छिले हरिहर पुर्ण करिती ॥४॥

984. याचे पायी मनोरथ । पूर्ण काम सकळहि आर्त ॥१॥ म्हणोनिया धरिला जिवे । हाचि संती मनोभावे ॥२॥

985. माते आधि कन्या जन्म पावली तिच्या वऱ्हाडा आईति केली । पाहो गेलो तये चरण ना नेत्र संपूर्ण लक्षणे वोळखिली । नवरा गर्भवासी पहिले नामरसी घटित आहे दोघांसी । याचा अर्थ तुम्ही करा श्रोते हो लग्नेंविण आणिली घरासी रेरे ॥१॥

985. कुशळ वक्ता नव्हे जाणीव तो श्रोता । राहे भाव चित्ता धरोनिया ॥१॥ धन्य तो जगी धन्य तो जगी । ब्रम्ह तया अंगी वसतसे ॥धृपद॥ न धोवी तोंड न करी अंघोळी । जपे सदाकाळी रामराम ॥२॥ जप तप ध्यान नेणे योग युक्ती । कृपाळु जो भूती दयावंत ॥३॥

985. मग म्हणे सर्वज्ञ विठ्ठल | न लावावा वाढवेळ |मग पातले निर्मळ | सिध्देश्वरलिंगी ॥१॥ धन्य धन्य हरिदिवस | धन्य धन्य हा निवास |आपण ह्रषिकेश | भक्ता साह्य ॥२॥ वैष्णव मिळाले संपन्न | गाती हरिनाम कीर्तन |तंव पातले सोपान | प्रेमे वोसंडत ॥३॥ चरणी घातली मिठी | विठोजी म्हणे उठी उठी |लवलाहे उघडी द्रुष्टी | भेटे ज्ञानदेवा ॥४॥

985. सकळ देवांचा जनिता । त्रिगुण सत्ता चाळविता ॥१॥ शरण जाता ज्याच्या पाया । सर्व हारपली माया ॥२॥ भेदाभेद निवारिले । सर्व स्वरुप कोंदले ॥३॥ एका जनार्दनी शिवे । जीवपणा मुकलों जीवे ॥४॥

985. आधीच अविश्वासी जन । म्हणती कैचा नारायण ॥१॥ कोण तारिले या काळे । लटिकी बोलती पाल्हाळे ॥२॥

986. पति जन्मला माझे उदरी । मी जाले तयाचि नोवरी ॥१॥ पतिव्रता धर्म पहा हो माझा । सर्वापरी पति भोगिजे वोजा ॥२॥

986. म्हातारपणी थेटे पडसे खोकला । हात कपाळाला लावुनि बैसे ॥१॥ खोबरियाची वाटी जाले असे मुख । गळतसे नाक श्लेष्मपुरी ॥धृपद॥ बोलो जाता शब्द नये चि हा नीट । गडगडी कंठ कफ भारी ॥२॥ सेजारी म्हणती मरेना का मेला । आणिला काटाळा येणे आम्हा ॥३॥

986. तंव निव्रुत्तीसी उन्मनी | बैसका होती सप्तदिनी | ते पालटोनी तत्क्षणी | मूर्तीते न्याहाळी ॥१॥ निव्रुत्तिनिधान | सोपान निजधन |ज्ञानदेव आपण | तिन्ही मूर्ती ॥२॥ कोण भाग्याचे संतुष्ट |जेथे प्रगटले वैकुंठ| विठ्ठलनामे पूर्ण पाठ|आळंकापुरीसी ॥३॥ आदि क्षेत्र जुनाट | युगे सांगता उद्भट |जे का पुण्य रूप प्रगट | सांगतसे महिमा ॥४॥

986. शिवनाम उच्चारी । आळस न करी क्षणभरी । महापापा होय बोहरी । नाम घेता ॥१॥ शिव शिव नाम । जपे का रे उत्तम । तेणे नासे भवभ्रम । निःसंदेह ॥२॥ दो अक्षरीं काम । वाचे घेई तू नाम । आणीक ते वर्म । सोपे नाही ॥३॥ एका जनार्दनी । शिव जप ध्यानीं मनी । वेद शास्त्र पुराणी । बोलियेलें ॥४॥

986. आपणा नोळखे । झाले ठायींचि पारिखे ॥१॥ विस्मय हा वाटे मना । कैसी भ्रमाची भावना ॥२॥

987. बाळपणी ऐसी वरुषे गेली बारा । खेळता या पोरा नानामते ॥१॥ विटू दांडू चेंडू लगोऱ्या वाघोडी । चंपे पेंड घडी एकीबेकी ॥धृपद॥ हमामा हुंबरी पकव्याच्या बारे । खेळे जंगीभोंवरे चुंबाचुंबी ॥२॥ सेलडेरा आणि निसरभोंवडी । उचली बाळी धोंडी अंगबळे ॥३॥

987. हस्तक ठेविला माथया | ज्ञानदेव लागे पाया | विठोजी म्हणे लवलाह्या | समाधीस बैसावे ॥१॥ इंद चंद्र देव येती |ब्रह्मादिक गीती गाती |यमवरुणब्रुहस्पति | विमाने दाटती अंतरिक्षी ॥२॥ तंव पातले गरूड देव | रुक्मिणी सत्यभामा भाव |राही माता गोपी सर्व | समाधि ज्ञानदेव पहावया ॥३॥ ब्रह्माइंद्रप्रजापति | सर्व अंतरिक्षी पाहती |आळंकापुरी ये श्रीपती | हरुष चित्ती ज्ञानदेवा ॥४॥

987. शिव शिव अक्षरे दोन । जो जपे रात्रंदिन ॥१॥ धन्य तयाचा संसार । परमार्थाचें तेंच घर ॥२॥ सदोदित वाचे । जपे शिव शिव साचे ॥३॥ एका जनार्दनी शिव । सोपा मंत्र तो राणीव ॥४॥

987. आपली धणी पुरेतो घ्यावे । उरले ठेवावे तैसेचि ॥१॥ भरला आहे हा सागर । नलगे अंतपार कोणासी ॥२॥

988. कैसे बोटाने दाखवू तुला । पाहे अनुभव गुरूच्या मुला । नको सोडू देठींच्या मुळा । सोडी अंजुळी आपुल्या कुला रे ॥१॥

988. तारुण्याच्या मदे न मानी कोणासी । सदा मुसमुसी धुळे जैसा ॥१॥ अंठोनी वेठोनी बांधला मुंडासा । फिरतसे म्‍हैसा जनामधी ॥धृपद॥ हाती दीडपान वरती करी मान । नाही तो सन्मान भलियांसी ॥२॥ श्वानाचिया परी हिंडे दारोदारी । पाहे परनारी पापदृष्टी ॥३॥

988. वेदध्वनि केलिया मुनी | गंधर्वगायने होती गगनी | ब्रह्मादिक इंद्र विमानी | इंद्रायणी ज्ञानदेवी ॥१॥ लागलिया मंगळतुरे ध्वनि | तीर्थे उभी असती कर जोडुनी |विठ्ठलदेव ज्ञान संजीवनी |नयनी न्याहाळिती ॥२॥ राही रखुमाई माता | सत्यभामा गोपी समस्ता | आरतिया ओवाळिती निभ्रांता | ब्रह्म त्वरिता ज्ञानदेवा ॥३॥ देवॠषिगण सकळ | जयजयकार ध्वनि मंजुळ | स्तुतिस्तोत्रे सकळ | नक्षत्रादिक गाती ॥४॥

988. आर्त जीवीचे जाणती । तया भेटती नसवरीत ॥१॥ करिता नामाचे चिंतन । देती वोरसोन निज लाभ ॥२॥

988. ॐ नमोजी शिवा । नमो तुज महादेव करुनी उपकार जीवा । अवतार धरिला ॥१॥ सोपा मंत्र रामनाम । तेणे झाले सर्व काम । साधनांचा श्रम । गोवा उगविअला ॥२॥ बैसनियां दृढासनीं । नाम जपे निशिदीनीं । तयासी अवनी । सोपी दिसे ॥३॥ बरवे साधन उत्तम । अवघा निवारिला श्रम । गाता तुमचे नाम । वंद्य तिहे लोकी ॥४॥ जड जीव उद्धरिले । कलिमाजीं सोपे केले । रामराम जप वहिले । थोर साधन हे ॥५॥ अवतार धरुनी साचा । उद्धार केला जड जीवांचा । एका जनार्दनी नामाचा । वाढविला महिमा ॥६॥

989. अकरा खणावरी मंदीर उभविले । तेथे एक देखिले रुपेंवीण ॥१॥ त्या न बोलत्यासि बोलावया गेले । मीहि न बोलती झाले गे माय ॥२॥

989. काय माझे नेती वाईट म्हणोन । करू समाधान काशासाठी ॥१॥ काय मज लोक नेतील परलोका । जाता कोणा एक निवारील ॥धृपद॥ न म्हणे कोणासी उत्तम वाईट । सुखे माझी कूट खावो मागे ॥२॥ सर्व माझा भार असे पांडुरंगा । काय माझे जगासवे काज ॥३॥

989. देवो म्हणती रुक्मिणी | हा येचि युगी देखिला नयनी | हेंचि ज्ञानसंजीवनी | जाण त्रैलोक्यासी ॥१॥ धन्य धन्य धरातळी | जो याते दृष्टी न्याहाळी | तो वात येईल टाळी | वैकुंठ भुवनासी ॥२॥ जो करील याची यात्रा | तो तारील सकळ गोत्रा | सकळही कुळ पवित्रा |याचेंनि दरुषणे होती ॥३॥ आळंकापुरी हे शिवपीठ | पूर्वी येथे होते नीळकंठ | ब्रह्मादिकी तप वरिष्ठ |येथेंचि पै केले ॥४॥

989. हरिहर ऐक्य - अभंग ९८९ ते १००७ एका आरोहणा नंदी । एका गरुड वाहे स्कंधीं ॥१॥ एका नित्य वास स्मशानी । एका क्षीरनिधी शयनी ॥२॥ एका भस्मलेपन सर्वांग । एका चंदन उटी अव्यंग ॥३॥ एका रुंडमाळा कंठी शोभती । एका रुळे वैजयंती ॥४॥ एका जनार्दनी सारखे । पाहता आन न दिसे पारखें ॥५॥

989. आर्त सर्वदा वाहती । संत भेटावेसे चित्ती ॥१॥ तयांपासी त्यांचा भाव । संतभेटीचा उपाव ॥२॥

990. कासवीचे तूप जेवी । आकाश घालीपा पेवी । वांझेचे बाळ खेळवी । रूदना करी रया ॥१॥

990. काळाचिया सत्ता ते नाही घटिका । पंढरीनायका आठविता ॥१॥ सदाकाळ गणना करी आयुष्याची । कथेचे वेळेची आज्ञा नाही ॥धृपद॥ याकारणे माझ्या विठोबाची कीर्ती । आहे हे त्रिजगती थोर वाट ॥२॥ तुका म्हणे जन्मा आलियाचे फळ । स्मरावा गोपाळ तेचि खरे ॥३॥

990. तंव पुस्ती होय माता | तुम्ही झणे खेद करा चित्ता |तरी ज्ञानासारिखा का आता |समाधीसी बैसविता ॥१॥ हे सांगावे सविस्तर | याचे कोण कोण अवतार | बंधु त्रिवर्ग हे साचार |आणि ते भगिनी ॥२॥ देव म्हणती ब्रह्मा ‌होय | सोपान देव नेणसी काय |निव्रुत्ति शिव ज्योतिर्मय |ज्ञानदेव ब्रह्म निघोंट ॥३॥ ऐसे ब्रह्मा विष्णु हर | मुक्ताई ते मूळमाता साचार | तारावया चराचर | कलिमाजी अवतरले ॥४॥

990. एक बाळ ब्रह्माचारी । एक उदास निर्विकारी ॥१॥ एका शोभेंपाशुपत । एका सुदर्शन झळकत ॥२॥ एका करी पद्मगदा । एकपरशु वाहे सदा ॥३॥ ऐसे परस्परे ते दोघे । शोभताती ब्रह्मानंदे ॥४॥ एका जनार्दनी ध्याऊं । तया चरणी लीन होऊं ॥५॥

990. अवघा टाकोनिया धंदा । यारे गोविंदा सांगाते ॥१॥ अवघेचि लाभ येती घरा । तुमच्या एक मोहरा वोळोनि ॥२॥

991. तू विटेवरी सखये बाई हो करी कृपा । माझे मन लागो तुझ्या पायी हो करी कृपा । तू सांवळे सुंदरी हो करी कृपा । लावण्य मनोहरी हो करी कृपा ।

991. घरोघरी बहु जाले कवि । नेणे प्रसादाची चवी ॥१॥ लंडा भूषणांची चाड । पुढे न विचारी नाड ॥धृपद॥ काढावे आइते । तेचि जोडावे स्वहिते ॥२॥ तुका म्हणे कळे । अहाच झांकतील डोळे ॥३॥

991. पुष्पक विमानातळी |हरि उतरले भूतळी | तंव उदयो पूर्वमेळी | सूर्याचा जाला ॥१॥ धन्य धन्य प्रश्नोत्तर |धन्य धन्य ते तरूवर |धन्य ज्ञानदेव अवतार | तिन्ही देव प्रगटले ॥२॥ संत सनकादिक देव | आणि भक्त आले सर्व | स्नाने करूनिया भाव | हरिचरणी ठेविला ॥३॥ विलाप मांडियेला भक्ती | खंति करिती त्रिजगती | ज्ञानदेवासारिखी मूर्ती | न देखो म्हणती देवराया ॥४॥

991. एका जटा मस्तकी शोभती । एका कीरीट कुंडले तळपती ॥१॥ एका अर्धांगी कमळा । एका विराजे हिमबाळा ॥२॥ एका गजचर्म आसन । एक हृदयींश्रीवत्सलांछन ॥३॥ एका जटा जुट गंगा । एका शोभे लक्ष्मी पै गा ॥४॥ एका जनार्दनी दोघे । तया पदी नमन माझे ॥५॥

991. आशाबध्दा नाही मान । बहुत सन्मान नैराश्या ॥१॥ याचिलागी विचार करा । हित ते धरा मानसी ॥२॥

992. जोहार मायबाप जोहार । मी कृष्णाजी घरचा पाडेवार । त्याचे घरांतला सर्व कारभार । माझे शिरावर की जी मायबाप ॥१॥

992. नये पाहो मुख मात्रागमन्याचे । तैसे अभक्ताचे गुरुपुत्रा ॥१॥ म्हणऊनि बरे धरिता एकांत । तेणे नव्हे घात भजनासी ॥धृपद॥ नये होऊ कदा निंदकाची भेटी । जया द्वैत पोटी चांडाळाच्या ॥२॥ तुका म्हणे नका बोलो त्यासी गोष्टी । जयाचिये दृष्टी पाप वाढे ॥३॥

992. तंव अंतरिक्ष गगनी | अवचिती जाली वाणी | भक्त तरतील मेदिनी | ज्ञानदेव दरुषणे ॥१॥ ऐसी खवाणी वदली | जयजयकारे टाळी पिटली | तंव स्नानसंध्या सारिली | देवभक्ती सकळिकी ॥२॥ धन्य धन्य व्रुक्ष अजान | धन्य धन्य सिद्धेश्वरस्थान | ज्ञानदेवा समाधान | धन्य आळंकापुरी ॥३॥ मग पाहोनिया शुभदिन | देवे करू आदरिले प्रयाण | नामा होतसे खेदक्षीण | ज्ञानदेवाकारणे ॥४॥

992. एका शोभे कौपीन । एका पीतांबर परिधान ॥१॥ एका कंठी वैजयंती । एका रुद्राक्ष शोभती ॥२॥ एका उदास वृत्ति सदा । एका भक्तापांशीं तिष्ठे सदा ॥३॥ एका एका ध्यान करिती । एक एकातें चिंतिती ॥४॥ एका जनार्दनी हरिहर । तया चरणी मज थार ॥५॥

992. आशाबध्दाचिया मुखे । निघे अक्षर ते ते फिके ॥१॥ श्रवणी बैसोनिया श्रोता । विटे ऐकुनी त्याची कथा ॥२॥

993. आरेवरी आर रे पिंपळावरी पार रे । खाली कुंभार वरी चाक भोवे ॥१॥ डंबडाळके उंबरासी वाळके । पिंपळासी काकड्या लागल्या रे ॥२॥

993. जैसी तैसी तरी । शरणागते तुझी हरी ॥१॥ आता न पाहिजे केले । ब्रीद लटिके आपुले ॥धृपद॥ शुद्ध नाही चित्त । परी म्हणवितो भक्त ॥२॥ मज कोण पुसे रंका । नाम सांगे तुझे तुका ॥३॥