वारकरी रोजनिशी

1468. हरिभजनीं घेता गोडीं । निवारे जन्ममरण कोडी ॥१॥ भावे करिता हरीचें भजन । देवा होय समाधान ॥२॥ हरिभजनाची आवडी । काळ केला देशोधडी ॥३॥ एका जनार्दनी भजन । भजनीं पावे समाधान ॥४॥

1468. परम सुखाचा सुकाळ । चित्ती वसे सर्वही काळ ॥१॥ ऐसे केले कृपादान । तुम्ही मनाते मोहुन ॥२॥

1469. न करी उदास । माझी पुरवावी आस ॥१॥ ऐका ऐका नारायणा । माझी परिसा विज्ञापना ॥धृपद॥ मायबाप बंधुजन । तू चि सोयरा सज्जन ॥२॥ तुका म्हणे तुजविरहित । माझे कोण करील हित ॥३॥

1469. आधींच मी लटिका वरी लटिकी तुझी माया | ऐसे हे कासया पाहसी देवा ॥१॥ जाणता नेणता नाम तुझे देवा | गाईन केशवा आवडीने ॥२॥ विषयी आसक्त भ्रांत माझे मन कैसे तुझे भजन घडेल मज ॥३॥ नामा म्हणे आता जाणसी ते करी | पतितपावन हरि नाम तुझे ॥४॥

1469. हरिभजनीं घेता गोडी । निवारे जन्ममरण कोडी ॥१॥ भावे करिता हरीचें भजन । देवा होय समाधान ॥२॥ हरिभजनाची आवडी । काळ केला देशोधडी ॥३॥ एका जनार्दनी भजन । भजनी पावे समाधान ॥४॥

1469. पूर्ण केला पूर्ण केला । पूर्ण केला मनोरथ ॥१॥ घरा आले घरा आले । घरा आले कृपाळू ॥२॥

1470. जीवन उपाय । वैदेवाणी तुझे पाय ॥१॥ ते मी नाठवी घडिघडी । म्हणोनिया चरफडी ॥धृपद॥ तुटे भवरोग । जेथे सर्व सुख भोग ॥२॥ तुका म्हणे विटे । धरियेले जे गोमटे ॥३॥

1470. लटिका तरी गाईन तुझेंचि नाम | लटिके तरी प्रेम आणीन तुझे ॥१॥ सहजचि लटिके असे माझे ठायी | तुझिया पालट नाही साचपण ॥२॥ लटिके तरी हरी करी तुझे ध्यान | लटिके माझे मन तुजचि चिती ॥३॥ लटिके तरी बैसे संतांचे संगती | दृढ धरीन चित्ती नाम तुझे ॥४॥

1470. काया वाचा आणि मन । एक करुनी करी भजन ॥१॥ हाचि मुख्य भजनभावो । सांडी भेद अभेदाचा ठावो ॥२॥ मना धरुनिया शांती । प्रेमे भजें कमळापती ॥३॥ एका जनार्दनी भजन । तेणे पावसी समाधान ॥४॥

1470. पूर्वार्जित होते पुण्य । तेणे हे चरण आतुडलो ॥१॥ आता सुखा नाही उणे । इहलोकी भोगणे परत्रींचे ॥२॥

1471. ऐका हे वचन माझे संतजन । विनवितो जोडुन कर तुम्हा ॥१॥ तर्क करूनिया आपुल्या भावना । बोलतिया जना कोण वारी ॥धृपद॥ आमुच्या जीवींचा तोचि जाणे भावो । रखुमाईचा नाहो पांडुरंग ॥२॥ चित्त माझे त्याचे गुंतलेंसे पायी । म्हणऊनि काही नावडे त्या ॥३॥

1471. नापिकाचे परि वरी वरी बोडी | परि अंतरींची वाढी उणी नव्हे ॥१॥ तसे माझे मन न राहे समूळी | प्रपंच कवळी दाही दिशा ॥२॥ भक्ति प्रेमभाव वरी वरी दावी | अंतरी आटवी घराचार ॥३॥ मी लटिका जाण असे परोपरी | तारी भवसागरी म्हणे नामा ॥४॥

1471. नवल रोग पडिपाडु । गोड परमार्थ झाला कडु ॥१॥ विषय व्याधीचा उफाडा । हरिकथेचा घ्यावा काढा ॥२॥ ऐसा रोग देखोनि गाढा । एका जनार्दनी धांवे पुढा ॥३॥

1471. ब्रम्हानंद मुसावला । अंगी बाणला आविर्भावो ॥१॥ संतवचनामृते तृप्ति । झाली विश्रांति इंद्रिया ॥२॥

1472. ऐसा कोणी नाही हे जया नावडे । कन्या पुत्र घोडे दारा धन ॥१॥ निंब घेते रोगी कवणिया सुखे । हरावया दुःखे व्याधि पीडा ॥धृपद॥ काय पळे सुखे चोर लागे पाठी । न घालावी काठी आड तया ॥२॥ जयाचे कारण तोचि जाणे करू । नये कोणा वारू आणिकासी ॥३॥

1472. वासरू भोवे खुंटियाभोवते | आपआपणियाते गोवियेले ॥१॥ तैसी परी मज जाली गा देवा | गुंफलोंसे भावा लटिकिया ॥२॥ नामा म्हणे केशवा तोडी का बंधने | मी एक पोतणे भक्त तुझे ॥३॥

1472. नित्य हरिकथा वैष्णव सांगात । तोचि परमार्थ शुद्ध त्याचा ॥१॥ नाही कधी द्वैत सदा ते अद्वैत । अभेदरहित सर्वकाळक ॥२॥ परमार्थसाधनीं झिजवितसें अंग । वाउगा उद्योग न करी कांही ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसा ज्याचा हेत । त्याचे मनोरथ पूर्ण होती ॥४॥

1472. बोलिले शब्द निश्चयाचे । प्रतीति साचे आले ते ॥१॥ माझा मजचि परिचय झाला । संती दाविला हितार्थ ॥२॥

1473. लोभियाचे घरी लटिकेचि उपवास न मरे हृषिकेश म्हणती जगी ॥१॥ तू तंव भावाचा अंकुर जी देवा | लटिका मी पहावा दास तुझा ॥२॥ लटिकी पक्षियाते बोभाये कुंटणी | ते त्वा माझी म्हणोनि अंगिकारिली ॥३॥ लटिका अजामेळ पुत्राचेनि मोहे | सोडविला पाहे कैसा तुवा ॥४॥

1473. करी हरिकथा टाकी दंभमान । वायंचि पतन पडूं नको ॥१॥ नामाचा विश्वास संतांचा सांगात । तेणे तुझे हित सर्व होय ॥२॥ द्रव्य दारा यांचा मानी पा विटाळ । सर्वा ठायी निर्मळ होसी बापा ॥३॥ एका जनार्दनी ऐसा धरी मार्ग । सोपा संसर्ग पूर्वजांसी ॥४॥

1473. भाग्याची उजरी । दिसे यावरी वोडवली ॥१॥ म्हणोनिया कृपावंत । झाले संत मायबाप ॥२॥

1474. तापत्रयअग्निची जळतसे सगडी आहाळोनि कोरडी जाली काया ॥१॥ केव्हा करुणाघना वोळसी अंबरी | निवविसी नरहरी कृपादृष्टी ॥२॥ शोकमोहाचिया झळंबलो जाळी | क्रोधाचे काजळी पोळतसे ॥३॥ चितेचा वोणवा लागला चहूंकडा | प्राण होय व्याकुळा धांव देवा ॥४॥

1474. धरिता श्रीहरींचें ध्यान । समाधीस समाधान ॥१॥ तो सोपा आम्हांलागी । उघडा पहा धन्य जगी ॥२॥ कीर्तनी नाचतो भक्तामागें । मन वेधिलें या श्रीरंगें ॥३॥ एका जनार्दनी सुखाची भेटी । झालिया होय जन्ममरण तुटी ॥४॥

1474. भाग्य माझे उभे ठेले । संती दाविले निधान ॥१॥ आता उणे कोठे काही । न पडे ठायी भरलेंसे ॥२॥

1475. जरा कर्णमूळी सांगो आली गोष्टी । मृत्याचिये भेटी जवळी आली ॥१॥ आता माझ्या मना होई सावधान । ॐपुण्याची जाण कार्यसिद्धी ॥धृपद॥ शेवटील घडी बुडता न लगे वेळ । साधावा तो काळ जवळी आला ॥२॥ तुका म्हणे चिंती कुळीची देवता । वारावा भोवता शब्द मिथ्या ॥३॥

1475. धांवुनि जाईन श्रीमुख पाहीन | इडापिडा घेईन विठोबाची ॥१॥ तया सुखा दृष्टि लागेल वो झणी | मग मी साजणी काय करू ॥२॥ म्हणोनि माझे चित्त व्यापिले उद्वेगे | सिणले मी उबगे जन्मोजन्मी ॥३॥ धरोनिया घाली जीवाचे अंतरी| आंतोनि बाहेरी जाऊ नेदी ॥४॥

1475. चरणी ठेउनि माथा संतांसी पूजावें । उगेंचि ऐकावे हरिकीर्तन ॥१॥ कलीमाजी श्रेष्ठ कलीमाजी श्रेष्ठ । कीर्तन बोभाटें पळती दोष ॥२॥ न लगे नाना युक्ती व्युप्तत्तीचें वर्म । हरीचें कीर्तन सोपे बहु ॥३॥ योगयागादिक नोहें यथासांग । तेणे होय भंग सर्व कर्मां ॥४॥

1475. भोळा देव । दाखविला आम्हा केला सन्मुख ॥१॥ पंढरिये विटेवरी । उभा व्दारी पुंडलिका ॥२॥

1476. मागील ते आटी येणे घडे सांग । सुतविल अंग एका सूत्रे ॥१॥ पहिपाहुणेर ते सोहळ्यापुरते । तेथुनि आरते उपचार ते ॥धृपद॥ आवश्यक तेथे आगळा आदर । चाली थोडे फार संपादते ॥२॥ तुका म्हणे ॠण फिटे एके घडी । अलभ्य ते जोडी हाता आल्या ॥३॥

1476. जीव तू प्राण तू | आत्मा तू गा विठ्ठला ॥१॥ जनक तू जननी तू | सोयरा तू गा विठ्ठला ॥२॥ माझा गुरु तू गुरुमंत्र तू | सर्वस्व तू माझे म्हणे नामा ॥३॥

1476. गाजी परमानंदु मानसी । संत भेटतां सुखराशी । कीर्तने तारिले सर्वांसी । विठ्ठल नामस्मरणें ॥१॥ धन्य धन्य विठ्ठल मंत्र । सोपा तीन अक्षरीं पवित्र । काळिकाळ उघडोनि नेत्र । पाहू न शके जयासी ॥२॥ एका जनार्दनी उघडोनि नेत्र । पाहुं न कीर्तने प्राप्त सर्व स्थिती । जयजय रामकृष्ण म्हणती । ते तरती कालीमाजीं ॥३॥

1476. मज तो सांभाळिले संती । धरिले हाती दीन म्हणुनी ॥१॥ सांगता नये विश्वास लोका । बाधी अशंका ज्याची त्या ॥२॥

1477. साधावा तो देव सर्वस्वाचेसाठी । प्रारब्ध तुटी क्रियमाण ॥१॥ मग कासयाने पुन्हा संवसार । बीजाचे अंकुर दग्ध होती ॥धृपद॥ जिणे दिल्हे त्यासी द्यावा पिंडदान । उत्तीर्ण चरण धरूनि व्हावे ॥२॥ तुका म्हणे निज भोगईल निजता । नाही होईल सत्ता दुजियाची ॥३॥

1477. संसारसंकटे रिघालो पाठिसी | आता झणी देसी त्यांचे हाती ॥१॥ बीदे बडिवार ऐकोनिया फार | रिघो आम्ही द्वार विठोबाचे ॥२॥ आणिकहि वार्ता सांगो काय आता | पंढरिच्या नाथा परिसावे ॥३॥ अमृत पाजणे प्रीतीने भक्तासी | सत्य हृषिकेशी नामा म्हणे ॥४॥

1477. नित्य नवा कीर्तनी कैसा वोढवला रंग । श्रोता आणि वक्ता स्वये जाला श्रीरंग ॥१॥ आल्हादे वैष्णव करती नामाचा घोष । हरिनाम गर्जता गगनी न माये हरुष ॥२॥ पदोपदी कीर्तनी निवताहे जन मन । आवडी भुकेली तिने गिळिले गगन ॥३॥ एका जनार्दनी गाता हरीचें नाम । निमाली इंद्रियें विषय विसरली काम ॥४॥

1477. मायबाप उत्तीर्ण होणे । न घडे देणे अपत्या ॥१॥ जरी लक्ष जोडी दिली । ॥२॥

1478. जळो अगी पडो खान । नारायण भोगिता ॥१॥ ऐसी ज्याची वदे वाणी । नारायणी ते पावे ॥धृपद॥ भोजनकाळी करिता धंदा । म्हणा गोविंदा पावले ॥२॥ तुका म्हणे न लगे मोल । देवा बोल आवडती ॥३॥

1478. कलियुगी जन मूर्ख शून्यवृत्ति | तारिसी श्रीपति नाम घेता ॥१॥ परम पावना पवित्रा निर्मळा | भक्ताचा सांभाळ करी देवा ॥२॥ देवा तू दयाळ जिवलग मूर्ति पुराणे गर्जती वेदशास्त्र ॥३॥ नामा म्हणे आता नको भागाभाग | सखा पांडुरंग स्वामी माझा ॥४॥

1478. उद्धवा स्वमुखे सांगे श्रीकृष्ण । संतसेवा जाण सर्वश्रेष्ठ ॥१॥ हाची योग जाण उद्धवा स्वीकारी । आणिक न करी भरोवरी साधन उद्धवा ॥२॥ योगयाग तप वत कसवटी । न करी आन गोष्टीरे उद्धवा ॥३॥ कीर्तन भजन सर्वभावे करी । जाई संतद्वारी शरणागत रे उद्धवा ॥४॥

1478. मी तो संतांचे पोसणे । देती समयी तेचि खाणे ॥१॥ अवघी चुकली जाचणी । उण्यापुयाची सोसणी ॥२॥

1479. संतांसी क्षोभवी कोण्या ही प्रकारे । त्याचे नव्हे बरे उभयलोकी ॥१॥ देवाचा तो वैरी शत्रु दावेदार । पृथ्वी ही थार नेदी तया ॥धृपद॥ संतांपाशी ज्याचा नुरेचि विश्वास । त्याचे जाले दोष बळीवंत ॥२॥ तुका म्हणे क्षीर वासराच्या अंगे । किंवा धावे लागे विषमे मारू ॥३॥

1479. देवा तुज आम्ही दिधले थोरपण | पाहे है वचन शोधूनिया ॥१॥ नसता पतित कोण पुसे तूते | सांदीस पडते नाम तुझे ॥२॥ पतित अमंगळ जालो तुज साह्य | खरे खोटे पाहे विचारोनी ॥३॥ रोग व्याधि पीडा जनांसी नसती | तरि कोण पुसती वैद्यालागी ॥४॥

1479. ऐका रे उद्धवा तुज सांगतो गुज । संतचरणरज वंदीं तु सहज । तेणे कार्य कारण होईल तुज । अंतरदृष्टी करुनी परीस निज ॥१॥ घाली लोटांगण वंदी चरण । कायावाचामनें धरुनी जीवीं॥धृ०॥ आलीया संतजन आलिंगन देई । पुजा ती बरवी समर्पावी ।

1479. मी ज्या बोलिलो निगुती । संतकृपेच्या त्या युक्ती ॥१॥ येरवी हे काय जाणे । प्रसादाचे करणे त्यांचिया ॥२॥

1480. उदकी कालवी शेण मलमूत्र । तो होय पवित्र कासयाने ॥१॥ उद्धारासी ठाव नाही भाग्यहीना । विन्मुख चरणा संताचिया ॥धृपद॥ दुखवी तो बुडे सांगडीचा तापा । अतित्याई पापाचीच मूर्ती ॥२॥ तुका म्हणे जेव्हा फिरते कपाळ । तरी अमंगळ योग होतो ॥३॥

1480. जगत्रजीवना अगा नारायणा | का नये करुणा दासाची हे ॥१॥ अच्युता केशवा ये गा दीनानाथा | सर्वज्ञ समर्था कृपामूर्ति ॥२॥ चिद्घना चिरूपा विरंचीच्या बापा | करावी जी कृपा सर्वांभूती ॥३॥ तुझे म्हणविले उपेक्षिसी जरी नामा म्हणे हरी ब्रीद काय ॥४॥

1480. उद्धवा तू धर संतसमागम । तेणे भवश्रम हरे उद्धवा ॥१॥ सांगासे गुज मना धरीरे उद्धवा । आणिक श्रम वाया न करी रे ते ॥२॥ तयाची संगती उद्धवा धरावी । सेवा ते करावी काया वाचा ॥३॥ मज तयाचा वेध उद्धवा प्रसिद्ध । तू सर्वभावे सदगद नाम घेई ॥४॥

1480. लेवविले अळंकार केले थोर वाढवुनी ॥१॥ आपुली दृष्टी निवविता । मी तो नेणता लळेवाड ॥२॥ गोड घास मुखी भरा ।

1481. शोकवावा म्या देहे । ऐसे नेणो पोटी आहे ॥१॥ तरीच नेदा जी उत्तर । दुःखी राखिले अंतर ॥धृपद॥ जावे वनांतरा । येणे उद्देशे दातारा ॥२॥ तुका म्हणे गिरी । मज सेववावी दरी ॥३॥

1481. घालुनि आसन साधिला पवन | घेतले जीवन अंतरिक्षी ॥१॥ परहस्ते तृप्ति नव्हे जी दातारा | कृपा करुणा करा केशिराजा ॥२॥ जीवाचे जीवन तू सर्वाचे कारण | धांव मजलागुन केशिराजा ॥३॥ अनाथाचा नाथ है ब्रीद साचार | झणे माझा अव्हेर करिसी देवा ॥४॥

1481. उद्धव बोले कृष्णाप्रती । ऐकोनि संतांचीं कीर्ति । धन्य वैष्णव होती । कलीमाजी ॥१॥ तुम्हा जयाचा निजछंद । मानीतसा परमानंद । अखंड तयाचा वेध । तुमचे मनी ॥२॥ ऐशी याची संगती । मज घडो अहोराती । नये पुनरावृत्ती । पुनः जन्मासी ॥३॥ हर्ष देव सांगे आपण । उद्धवा तयाचे मज ध्यान । एका जनार्दनी शरण । ते मज आवडती ॥४॥

1481. होते तैसे पांई केले निवेदन । अंतरलो दीन बहुत होतो ॥१॥ संबोखून केले समाधान चित्ता । वोगरुनि भाता प्रेमरस ॥२॥

1482. येईल तुझ्या नामा । लाज म्हणू पुरुषोत्तमा ॥१॥ धीर राहिलो धरूनि । त्रास उपजला मनी ॥धृपद॥ जगा कथा नांव । निराशेने नुपजे भाव ॥२॥ तुम्ही साक्षी की गा । तुका म्हणे पांडुरंगा ॥३॥

1482. ज्याचिया रे मने देखियेले तुज | त्याची लोकलाज मावळली ॥१॥ नाही तया क्रिया नाही तया कर्म | नाही वर्णाश्रम सुखदुःख ॥२॥ नाही देह स्फूर्ति जाती कुळ भेद | अखंड आनंद ऐक्यतेचा ॥३॥ नामा म्हणे त्याचे चरणरज व्हावे | हेंचि भाग्य द्यावे केशिराजा ॥४॥

1482. मज तयांची आवड । पुरवणे लागे त्याचे कोड । गर्भवास सांकड । तयालागी उद्धवा ॥१॥ घेऊनी अवतार । करी दृष्टांचा संहार माझा हा बडिवार । तयाचेनि उद्धवा ॥२॥ माझे जप तप अनुष्ठान । देव पूजा मंत्र पठण । नाना नेमादि साधन । संत माझे उद्धवा ॥३॥ मज आणिले नामरुपा । त्याची मजवर कृपा । दाविला हो सोपा । मार्ग मज उद्धवा ॥४॥

1482. कृपा केली संतजनी । अर्थ दाविले उघडुनि ॥१॥ तेचि प्रगट केले आता । नाही बोलिलो मी स्वता: ॥२॥

1483. नेणे जप तप अनुष्ठान याग । काळे तव लाग घेतलासे ॥१॥ रिघालो या भेणे देवाचे पाठीसी । लागे त्याचे त्यासी सांभाळणे ॥धृपद॥ मापे माप सळे चालिली चढती । जाली मग राती काय चाले ॥२॥ तुका म्हणे चोरा हाती जे वाचले । लाभावरी आले वारिलेशु ॥३॥

1483. येता जाता थोर कष्टलो गर्भवासी | पडिलो गा उपवासी प्रेमेंविण ॥१॥ बहुतांचा सेवक जालो काकुळती | न पाये विश्रांती तयाचेनी ॥२॥ ऐसे माझे मन शिणले नानापरी | घालीन आभारी संताचिया ॥३॥ वियोगे संतांच्या व्याकुळ चिंतातुर | हिंडे दारोदार दीनरूपे ॥४॥

1483. मीही संतचरण वंदीतसे माथा । वेदादि साम्यता थोडी तेथे ॥१॥ पुराणासी धाड पडले सांकडे । शास्त्रांचे ते कोडे उगवेल ॥२॥ अहं ब्रह्मा ऐशा श्रुति वेवादती । नेति त्या म्हणती तटस्थ ठेल्या ॥३॥ उपासनामार्ग परंपरा जाला । तो बोध तुला सांगितला ॥४॥

1483. ज्ञानपर एकापासूनी झाले विश्व । विश्वामाजी एकचि अंश ॥१॥ जैसे शून्यापासुनी अंक ।

1484. कळो आले ऐसे आता । नाही सत्ता तुम्हासी ॥१॥ तरी वीर्य नाही नामा । जातो प्रेमा खंडत ॥धृपद॥ आड ऐसे येते पाप । वाढे ताप आगळा ॥२॥ तुका म्हणे गुण झाला । हा विठ्ठल हीनशक्ती ॥३॥

1484. धांउनिया मिठी घालीन संतचरणी | सांगे वचनींचे गुज तुम्हा ॥१॥ विठोबाच्या गांवा यारे मनी येकवेळा | फार आहाळला जीव माझा ॥२॥ आनंदाचे जीवन पाहिन श्रीमुख | शोकमोहदुःख हरती माझे ॥३॥ विटेसहित चरण देईन कालिंगन | तेणे माझी तनु वोल्हावेल ॥४॥

1484. भांबावला देव संतामागें धावें । उघडाचि प्रभवे पंढरीये ॥१॥ युगें अठ्ठावीस पुंडलिकासाठीं । उभा जगजेठी विटेवर ॥२॥ यावे तया द्यावे क्षेमालिंगन । पुसावा तो शिणभाग त्यास ॥३॥ कुर्वाळुनी करे धरी हनुवटी । म्हणे मजसी भेटी तुमची झाली ॥४॥

1484. एक बैसे सिंहासनी । कर जोडोनी एक उभा ॥१॥ एक पूजा स्वीकारित । एक करित निजांगे ॥२॥

1485. लागो दिले अंगा । ऐसे का गा सन्निध ॥१॥ कोण्या पापे उदय केला । तो देखिला प्रळय ॥धृपद॥ न देखवे पिडला सर्प । दया दर्प विषाचा ॥२॥ तुका म्हणे भले । मज तो न वजे साहिले ॥३॥

1485. वाल्मिकादि भीष्म द्रोण कृपाचार्य | द्रुपदतनया दिली भेटी ॥१॥ उद्धव नारद अंबरिष शुक | बळी हरुवादिक आले भेटी ॥२॥ देवी देवऋषी गोपाळांसहित | भाष्यकारे नीत शुद्ध केली ॥३॥ नामा म्हणे आता पाहू नको देश | पतितास यश तुझे नामी ॥४॥

1485. ज्या सुखाकारणें देव वेडावला । वैकुंठ सांडुनीं संतसदनीं राहिला ॥१॥ धन्य धन्य संतांचे सदन । जेथे लक्ष्मीसहित शोभे नारायण ॥२॥ सर्व सुखांची सुखराशी । संतचरणी भुक्तिमुक्ति दासी ॥३॥ एका जनार्दनी पार नाही सुखा । म्हणोनि देव भुलले देखा ॥४॥

1485. एकी एकपणा ठाव । नसोनि झाला सर्वा सर्व ॥१॥ जैसे गगन घटी मठी । दिसोन आपण आपल्या पोटी ॥२॥

1486. धावा शीघ्रवत । किंवा घ्यावे दंडवत ॥१॥ तुमचा जातो बडिवार । आह्मी होतो हीनवर ॥धृपद॥ न धरावा धीर । धावा नका चालो स्थिर ॥२॥ तुका म्हणे वाणी । माझी लाजली जी गुणी ॥३॥

1486. भक्तांची आवडी मोठी त्या देवासी | सद्भक्तिप्रेमासी लांचावला ॥१॥ काय सांगू आता तयांचे कौतुक | जेथे ब्रह्मादिक स्तब्ध ठेले ॥२॥ गज आणि गणिका भिल्लिणी कुंटिणी | नेल्या त्या विमानी बैसोनिया ॥३॥ अजामीळ खळ कोळी तो वाल्मिक | तारिले अनेक एकसरा ॥४॥

1486. वैष्णवाघरी देव सुखावला । बाहिर नवजे दवडोनि घातिला ॥१॥ देव म्हणे माझे पुरतसें कोड । संगती गोड या वैष्णावांची ॥२॥ जरी देव नेउनी घातिला दुरी । परतोनि पाहे तंव घराभीतरीं ॥३॥ कीर्तनाची देवा आवडी मोठी । एका जनार्दनी पडली मिठी ॥४॥

1486. अंगकांति प्रकाशली । सूर्या दिधली किंचितसी ॥१॥ तेणेचि प्रकाशला भानु । झाला तो नयनु त्रैलोक्या ॥२॥

1487. सेवकासी आज्ञा निरोपासी काम । स्वामीचे ते धर्म स्वामी जाणे ॥१॥ मनाचिये मुळी रहावे बैसोन । आकर्षावे गुण पायापाशी ॥धृपद॥ भेटीचे तांतडी करीतसे लाहो । ओंवाळावा देहो ऐसे वाटे ॥४॥ तुका म्हणे माझे करावे कारण । आपुले जतन ब्रीद करा ॥३॥

1487. जैसा वृक्ष नेणे मान अपमान | तैसे ते सज्जन वर्तताती ॥१॥ येऊनिया पूजा प्राणि जे करिती | त्याचे सुख चित्ती तया नाही ॥२॥ अथवा कोणी प्राणि येऊनि तोडिती | तया न म्हणती छेदू नका ॥३॥ निंदा स्तुति सम मानिती जे संत | पूर्ण धैर्यवन्त सिंधु ऐसे ॥४॥

1487. संतापोटीं देव वसे । देवा पोटी संत असे ॥१॥ ऐसा परस्परे मेळा । देव संतांचा अंकिला ॥२॥ संतांठायीं देव तिष्ठे । देव तेथे संत वसे ॥३॥ एका जनार्दनी संत । देव तयांचा अंकित ॥४॥

1487. कल्पनातीत झाले मन । जैसे गगन निरभ्र ॥१॥ म्हणोनिां ऐक्य आले । स्वरुपी ठेले निश्चळ ॥२॥

1488. मंत्रयंत्र दीक्षा सांगतील लक्ष | परि राम प्रत्यक्ष न करी कोण्ही ॥१॥ प्रत्यक्ष दावील राम धरीन त्याचे पाय | आणिकांची काय चाड मज ॥२॥ सर्व कामी राम भेटविती माते | जीवेंभावे त्यांते ओवाळीन ॥३॥ नामा म्हणे आम्हा थोर लाभ जाला | सोईरा भेटला अंतरींचा ॥४॥

1488. संत ते देव देव ते संत । ऐसा हेत दोघांचा ॥१॥ देव ते संत संत ते देव । हाचि भाव दोघांचा ॥२॥ संतांविण देवा कोण । संत ते जाण देवासी ॥३॥ फळपुष्प एका पाठी । एका जनार्दनी राहाटी ॥४॥

1488. काय वर्णू याचे गुण । ज्याचे त्रिभुवन रुपस ॥१॥ चंद्र सूर्य तारांगणा । दीप्ति हुताशना ज्याचेनी ॥२॥

1489. दुःखाची संगति । तिच्याठायी कोण प्रीति ॥१॥ अवघे असो हे निराळे । करू सोइरे सावळे ॥धृपद॥ क्षणभंगुर ते ठाव । करूनि सांडावेचि वाव ॥२॥ तुका म्हणे बरा । ठाव पावलो हा थारा ॥३॥

1489. कैसा पांडुरंगा करावा विचार | सांग वा निर्धार साक्षरूपा ॥१॥ काय आले देवा कैचे थोरपण | आकारासि कोणी आणियले ॥२॥ आणियले आता आपणासारिखे | गोपिकांसी रूपे दावी नाना ॥३॥ काय जीवेंभावे सकळा संमतः | सगुण अनंत म्हणे नामा ॥४॥

1489. संताअंकीं देव वसे । देवाअंकीं संत बैसे ॥१॥ ऐशा परस्परें मिळणी । समुद्र तरंग तैसे दोन्ही ॥२॥ हेम अलंकारवत । तैसे देव भक्त भासत ॥३॥ पुष्पी तो परिमळ असे । एका जनार्दनी देव दिसे ॥४॥

1489. काहीच न होऊनि विस्तारला । बहुरुपी हा एकला ॥१॥ नवल विचित्र हेचि वाटे । कैसा नेटोनि ठेला नटे ॥२॥

1490. गेला तरी जावो सुखे नरकासी । कळंकी याविशी शिवो नये ॥१॥ रजस्वला करी वेलासी आघात । अंतरे तो हित दुरी बरे ॥धृपद॥ उगीच का आली नासवावी फळे । विटाळ विटाळे कालवूनि ॥२॥ तुका म्हणे लोणी घालोनि शेणात । उपेगाची मात काय असे ॥३॥

1490. कांसवीची पिली राहाती निराळी | दृष्टि पान्हावली सुधामय ॥१॥ जैसा जवळूनि असेन मी दुरी दृष्टि मजवरी असो द्यावी ॥२॥ तान्हे वत्स घरी वनी धेनू चरे| परि ती हुंबरे क्षणोक्षणा ॥३॥ नामा म्हणे सत्ता करिती निकट | भक्तांसी वैकुंठ पद देसी ॥४॥

1490. संत आधी देव मग । हाचि उगम आणा मना ॥१॥ देव निगुर्ण संत सगुण । म्हणोनि महिमान देवासी ॥२॥ नाम रुप अचिंत्य जाण । संती सगुण वर्णिलें ॥३॥ मुळी अलक्ष लक्षा नये । संतीं सोय दाविली ॥४॥

1490. कैसा याचा वेध जाणती अनुभवी । जया आहे ठावी कृपा याची ॥१॥ न ये ते दाविता सांगताहि परी । वर्ते जे माझारी भुलवूनिया ॥२॥

1491. वर्णावे ते किती । केले पवाडे श्रीपति ॥१॥ विश्वासिया घडे लाभ । देईल तरी पद्मनाभ ॥धृपद॥ भाव शुद्ध तरी । सांगितले काम करी ॥२॥ तुका म्हणे भोळा देव । परि हा नागवी संदेह ॥३॥

1491. बाप संतसभा भली | बहुता पुण्ये जोडिली |हृदयींची गोवी आपुली | संताप्रति निवेदीन ॥१॥ आजि प्रसंग हरिभक्तीचा | हरि स्वभावे उच्चार वाचा |विठोबा ऋणिया रे भक्तांचा | ऋण फेडितो भक्तांचे ॥२॥ अरे हा अनादिचा लागु करी | अरे जन्माची उभरा भरी |आमुचा लागिया श्रीहरी | दो उत्तरी निवडावा ॥३॥ आता असो हा कर्मविभागु | आम्ही मागू आपुला लागू |जरि हा म्हणेल निःसंगु | तयासी आम्हांसी संबंध कायसा ॥४॥

1491. संताचा महिमा देवचि जाणे । देवाची गोडी संतांची पुसणे ॥१॥ ऐसी आवडी एकमेका । परस्परें नोहे सुटिका ॥२॥ बहुत रंग उदक एक । यापरी देव संत दोन्ही देख ॥३॥ संताविण देवा न कंठे घडी । उभयतां गोडी एक असे ॥४॥

1491. कैंचि याला बाईल आई । नामरुपे तेही लटिकेंचि ॥१॥ मूळचि नाही डाळ ते कैचे । लटिके साचे काय म्हणो ॥२॥

1492. संचितावाचून । पंथ न चलवे कारण ॥१॥ कोरडी ते अवघी आटी । वाया जाय लाळ घोटी ॥धृपद॥ धन वित्त जोडे । देव ऐसे तो न घडे ॥२॥ तुका म्हणे आड । स्वहितासी बहु नाड ॥३॥

1492. तुझिया संतांची अंगसंगति | ते शिणलिया विश्रांति संसारिया ॥१॥ श्रवण कीर्तन ध्यान घडे अनायासे भेदभ्रम नासे तेचि क्षणी ॥२॥ ऐसे भाग्य मज देसी कवणे काळी | होईन पायधुळी वैष्णवांची ॥३॥ वदनी तुझे नाम वसे निरंतर राखीन त्याचे द्वार थोर आशा ॥४॥

1492. देवाचे सोईरे संत रे जाणावें । यापरते जीवे नाठवी कोणा ॥१॥ पडता संकट आठवितसे संता । त्याहुनी वारिता नाही दुजा ॥२॥ म्हणोनि घरटी फिरे तया गांवी । सुदर्शनादि मिरवी आयुधे हाती ॥३॥ लाडिकें डिंगर वैष्णव ते साचे । एका जनार्दनी त्याचे वंदी पाय ॥४॥

1492. कैंचि आता जीवा उरी । आत बाहेरी कोंदला ॥१॥ नेदी पडो कोठे उणे । वाचा करणे चाळितु ॥२॥

1493. अतित्याईं बुडे गंगे । पाप लागे त्याचे त्या ॥१॥ हे तो आपुलिया गुणे । असे जेणे योजिले ॥धृपद॥ अवचटे अग्नि जाळी । न सांभाळी दुःख पावे ॥२॥ जैसे तैंसे दावी आरसा । नकट्या कैसा पालटे ॥३॥

1493. सर्वभावे तूते जे ध्याती दातारा | त्यांचिया संसारा तूंचि होसी ॥१॥ ज्याचे चित्ती नाही आणिक कांही काम | त्याचा योगक्षेम तूंचि होसी ॥२॥ ऐहिक परत्र जे कांही देखिजे | ते तुवा होईजे मायबापा ॥३॥ नामा म्हणे माझी भक्ति है माउली | केशवा बाहिली क्षणमात्रे ॥४॥

1493. संत देवाचा लाडका । देव तेणे केला बोडका ॥१॥ अर्थ पाहता सखोल असे । बोडका देव पंढरी वसे ॥२॥ संत लाडका देव बोडका । म्हणे जनार्दन लाडका एका ॥३॥

1493. कोठे वसे झाडाचिवरी । कोठे पोखरी विवरांत ॥१॥ कोठे जळी वसे स्थळी । कोठे अंतराळी अंतरिक्ष ॥२॥

1494. हेंदऱ्याचे भरिता कान । हलवी मान भोंक रिते ॥१॥ नाही मी येथे सांगो स्पष्ट । भावे नष्ट घेत नाही ॥धृपद॥ अवगुणी बाटले चित्त । तया हित आतळे ना ॥२॥ तुका म्हणे फजितखोरा । म्हणता बरा उगा रहा ॥३॥