वारकरी रोजनिशी

323. वंदोनी श्रीकृष्‍ण चरण । हरुषे घाली लोटांगण ॥1॥ म्हणे तूचि माझ्या मना । स्वस्थ करी गा नारायणा ॥2॥ आश्रमासी येता ऋषी । तोवरी आयुष्य प्राणासी ॥3॥ ऐकताचि हांसे देव । नदिसे प्राप्तीचा उपाव ॥4॥

323. प्रकाशे देखिले त्याहुनि वेगळे । नाही ते धरिले सोहं मार्गे ॥ या मार्गापंथी तू तुझे नाही । बिंब हारपले ते तत्त्व पाही ॥

323. नव्हे ते कैसे दिसो लागले । पाहो गेलो ते नामयाने खादले ॥१॥ कोणा वो सांगू कोणा वो सांगू । कोणा वो सांगू नामदेवा ॥२॥ दृष्टीचे परते दृष्टिच भासले । दृश्य आणि दृष्टी नामया लागले ॥३॥ चोखा म्हणे ते नामया फावले । मुळींचे संचले जेसे तैसे ॥४॥

323. माझिया रे मना सखया सज्जना । ऐक तू प्रार्थना विनवितसे ॥१॥ सांडी हे मीपण अहंतालक्षण । निवांत आपण सुखी राहे ॥२॥

323. तनक हरि चितवौ जी मोरी ओर । हम चितवत तुम चितवत नाही मन के बड़े कठोर । मेरे आसा चितनि तुम्हरी

323. सोलीव जे सुख अतिसुखाहुनि । उभे ते अंगणी वैष्णवांच्या ॥१॥ वृंदावन सडे चौक रंग माळा । नाचे तो सोहोळा देखोनिया ॥धृपद॥ भूषणमंडित सदा सर्वकाळ । मुद्रा आणि माळ तुळसी कंठी ॥२॥ नामओघ मुखी अमृताचे सार । मस्तक पवित्र सहित रजे ॥३॥

323. ज्ञानियांचे ज्ञेय ध्यानियांचे ध्येय | पुंडलिकाचे प्रिय सुख वस्तु ॥१॥ ते हे समचरण उभे विटेवरी | पहा भीमातीरी विठ्ठल रुप ॥२॥ जे तपस्वियांचे तप जे जपकांचे जाप्य | योगियांचे गौप्य परमधाम ॥३॥ जे तेजकांचे तेज जे गुरूमंत्राचे गुज | जे पूजकांचे पूज्य कुळदैवत ॥४॥

323. जाश्वनीळ सदा ध्याये ध्यानीं मनी । बैसोनी स्मशानी निवांतपणे ॥१॥ ते हे उघडें रुप विठ्ठ्ल साचार । निगमांचे माहेर पंढरी हे ॥२॥ न बुडे कल्पांती आहे ते संचलें । म्हणोनि म्हणती भए भूवैकुंठ ॥३॥ एका जनार्दनी कल्पाचें निर्धारी । निर्विकल्प पंढरी उरतसे ॥४॥

323. पंढरिये केला वास । निज भक्तांस तारावया ॥१॥ म्हणे यारे-अवघे वर्ण । आदि ब्राम्हण करुनिया ॥२॥

324. हांसे आले द्रौपदीसी । बापा वचन परियेसी ॥1॥ सर्व अरिष्‍ट भंजना । तुजलागी बाहो कोणा ॥2॥ एक भाव तुझे पायी । यावेगळे काही नाही ॥3॥ थाळी माजी पाहता अन्न । होय क्षुधेचे हरण ॥4॥

324. अलाडु आडु पालाडु आडु मध्ये वाहे पाणी । तिही संधी खेळु मांडिला सीतादेवी राणी ॥ सुखाती चांदणे राती । बहुते खेळती येकु देखो ॥

324. नामदेवे आजि उपकार केला । हाटाचा हाट चौबारा ठेला ॥१॥ अवघ्या वाणांची देवोनिया गांठ । बांधली मोट सरळ तेणे ॥२॥ अवघ्या पसारा उघड जो होता । झाकिला तत्वता निजबळे ॥३॥ चोखा म्हणे आता वाणचि पावलो । गोणी विसरलो हाटामाजी ॥४॥

324. शुक वामदेव व्यास पराशर । गेले थोर थ्रोर जेणे पंथे ॥१॥ जेणे पंथे सुखी जाले पै निर्भय । मना तेचि सोय धरी का रे ॥२॥

324. जागो बंसीवारे जागो मोरे ललन । रजनी बीती भोर भयो है घर घर खुले किवारे । जागो बंसीवारे जागो मोरे ललन॥ गोपी दही मथत सुनियत है कंगना के झनकारे ।

324. तीर्थे केली कोटीवरी । नाही देखिली पंढरी ॥१॥ जळो त्याचे ज्यालेपण । न देखे चि समचरण ॥धृपद॥ योग याग अनंत केले । नाही समचरण देखिले ॥२॥ तुका म्हणे विठ्ठलपायी । अनंत तीर्थे घडिली पाही ॥३॥

324. वेदा अगोचर परब्रह्म कारण | योगिया हृदयीचे परमतत्व निर्वाण | आकळू न कळेचि शेखी धरियेले मौन |ते रूप पंढरिये विटे समचरण ॥१॥ कानडा विठ्ठल तो उभा भिवरेतीरी |भेटिचे आर्त वो जीवा लागले भारी ॥ध्रु.॥ भूवैकुंठ पंढरी हे देवे रचियेली पै गा |शिवे ती वंदियेली विठो समचरणांची गंगा |

324. रमा रमेश मस्तकी हर । पुढे तीर चंद्रभागा ॥१॥ मध्यभागी पुंडलीक । सुख अलोलिक न वर्णवे ॥२॥ बहुता वैष्णवांचा मेळ । गदरोल नामाचा ॥३॥ वामभागी रुक्मिनी राही । जनार्दन तेथे पाही ॥४॥

324. पुंडलिके पिकविले । विश्वा पुरले न्यावया ॥१॥ त्रैलोक्यमणि लागला हाती । लोक ते किती नेतील ॥२॥

325. कर पसरिला भगवंते । घाली द्रौपदी देंठाते ॥1॥ म्हणे पावो विश्वंभर । बोले द्रौपदी सुंदर ॥2॥ देता तृप्तीचा ढेकर । धाले त्रैलोक्य अपार ॥3॥ दावी कौतुक श्रीपती । पर्वत अन्नाचे पाहाती ॥4॥

325. एक पाहता दुजे गेले । शेखी पाहता सर्व शून्य जाले ॥ पाहाता तयाचा विचारू । निवृत्ति जाणे तो श्रीगुरू ॥

325. पाहता पाहाणे लया गेले । ते पाहाणे नामया आले ॥१॥ अवघे डोळा जे ग्रासिले । तेंचि नामया फावले ॥२॥ जया नाही रूप नांव । गांव ना ठाव नामयाते ॥३॥ चोखा म्हणे नामदेवा । बरवे चोज दाविले जीवा ॥४॥

325. मना तूचि माझे संचित क्रियमाण । भ्गो हे भोगणे सुखदुःख ॥१॥ तुझेनीच मज बंध मोक्ष जाण । येर्‍हवी पुसे कोण मजलागी ॥२॥

325. बाला मै बैरागण हूंगी । जिन भेषा म्हारो साहिब रीझे सोही भेष धरूंगी । सील संतोष धरू घट भीतर समता पकड़ रहूंगी । जाको नाम निरंजन कहिये ताको ध्यान धरूंगी ।

325. कोणते कारण राहिले यामुळे । जे म्या तुज बळे कष्टवावे ॥१॥ नाही जात जीव होत नाही हानी । सहज ते मनी आठवले ॥धृपद॥ नाही काही चिंता मरतो उपवासी । अथवा त्या म्‍हैसी गाई व्हाव्या ॥२॥ हे तो तुज कळो येतसे अंतरी । लापणीक वरी साच भाव ॥३॥

325. वेडावली वाचा वेदाची बोलता |देवा पाहू जाता अनिर्वाच्य ॥१॥ अनिर्वाच्य वाचा बोलावया गेली |जिव्हा हे चिरली भूधराची ॥२॥ भूधराची जिव्हा जालीसे कुंठित |नामा म्हणे अंत नलगे त्याचा ॥३॥

325. धन्य पृथ्वी दक्षिन भाग । जेथे उभा पांडुरंग । मधे शोभे पुंडलीकक लिंग । सन्मुख चांग भीमरथी ॥१॥ काय वानु तो महिमा । दृष्टी पाहतांचि भीमा । पैलथडी परमात्मा । शिवास जो अगम्य ॥२॥ दोन्ही कर धरुनि जघनी । वाट पाहे चक्रपाणी । एका शरण जनार्दनी । भक्तांसाठीं घाबरा ॥३॥

325. पुंडलीक म्हणे देवा । आता करावा वास येथे ॥१॥ असो एक जीवे प्राणे । मी तू पणे वोसंडुनी ॥२॥

326. येरीकडे गंगातीरी । कवतुक दाखवी श्रीहरी ॥1॥ धर्मासहित साहीजण । ऋषिलागी देती अन्न ॥2॥ रत्‍नखचित मंडपा आत । पंगती बैसल्या आनंदभूत ॥3॥ नानापरिचे दिव्य अन्न । वाढी द्रौपदी आपण ॥4॥

326. मी माझे करूनि देह चालविसी वाया आता । जेथींचा तेथे निमोनि जाय ऐसे कीजे देवराया ॥ जव जव गोड तव तव जाड । जाड गोड दोन्ही नको रया ॥

326. बहू हीन याति देह अमंगळ । न कळे चोखाळ चोखट ते ॥१॥ परी इही केले मज कृपादान । निरसिले अज्ञान मळकट ॥२॥ बहुता परीचा बहुतांचा बोल । तो झाला फोल कृपादृष्टी ॥३॥ म्हणोनि जीवे धरियेले पाय । चोखा म्हणे काय बोलू आता ॥४॥

326. काळ आणि वेळ तास घटिका पळ । तुझेनी हे मूळ गणनेलागी ॥१॥ जेथे नाही काळ तेथे कैची वेळ । उपाधीचे मूळ तूचि मन ॥२॥

326. मै तो सांवरे के रंग राची । साजि सिंगार बांधि पग घुंघरू लोक-लाज तजि नाची॥ ग कुमति ल साधुकी संगति भगत रूप भै सांची । गाय गाय हरिके गुण निस दिन कालब्यालसू बांची॥

326. आमिषाचिये आशा गळ गिळी मासा । फुटोनिया घसा मरण पावे ॥१॥ मरणाचे वेळे करी तळमळ । आठवी कृपाळ तये वेळी ॥२॥ अंतकाळी ज्याच्या नाम आले मुखा । तुका म्हणे सुखा पार नाही ॥३॥ अर्थ :

326. हवा हवा म्हणताती श्रुति |परि त्या नेणती भुललीया ॥१॥ तुझिया रूपा नेणती अगा कमळापती |बाळक म्हणती गौळियांचे ॥२॥ विष्णुदास नामयाने दावियेल्या खुणा |पंढरीचा राणा श्रीविठ्ठल ॥३॥

326. सारांचे सार गुह्मांचें निजगुह्मा । ते हे उभे आहे पंढरेये ॥१॥ चहुं वांचापरतें वेदा जे आरुतें । ते उभे आहे सरतें पंढरीये ॥२॥ शास्त्रांचे निज सार निगमां न कळे पार । तोचि हा परात्पर पंढरीये ॥३॥ एका जनार्दनी भरुनि उरला । तोचि हा देखिला पंढरीये ॥४॥

326. यमुनेचा जो विहारी । तोचि हा उभा पंढरपुरी ॥१॥ दह्या-दुधाचा सुकाळ । कार्तिकीये पर्वकाळ ॥२॥

327. म्हणती माथा असते तोंड । अन्ने भक्षितो उदंड ॥1॥ कैची पोटे आमुची लहान । गोड धर्माघरचे अन्न ॥2॥ उदरे सागराच्या ऐसी । करुनी यावे धर्मापाशी ॥3॥ तृप्ति द्रौपदीच्या हाते । नित्य भक्षाया अन्नाते ॥4॥

327. परिमळाची धाव भ्रमर वोढी । तैसी तुझी गोडी लागोमज ॥ अविट गे माये विटेना । जवळी आहे परी भेटेना ॥

327. बहु दुर्लभ होते ते सुलभचि झाले । तेथे मन गुंतले सर्वभावे ॥१॥ ते रूप अरूप रूपाची वेगळे । हृदयी बिंबले सर्व काळ ॥२॥ नामगोष्टी अवघी भरली हे सृष्टी । द्वेत भाव पोटी नाहींसा झाला ॥३॥ चोखा म्हणे ज्याचा उपदेश भला । सहज निरसला भेदाभेद ॥४॥

327. गृहस्थाश्रमी तू सुखे नांद पा रे । स्वरूपस्थितीसी बरे राहि पा रे । जेणे ज्ञानवैराग्य ते आंदणी रे । असे वर्म ते बहेणिसी फावले रे॥

327. राम मिलण के काज सखी मेरे आरति उर मे जागी री । तड़पत-तड़पत कल न परत है बिरहबाण उर लागी री । निसदिन पंथ निहारू पिवको पलक न पल भर लागी री । पीव-पीव मै रटू रात-दिन दूजी सुध-बुध भागी री ।

327. तुजवरी ज्याचे मन । दर्शन दे त्याचे ॥१॥ कैसा जाती शुद्ध भाव । हात पाव ना वृत्ती ॥धृपद॥ अवघियांचा करूनि मेळा । तुज डोळा रोखिले ॥२॥ तुका म्हणे तुज आड । लपोनि कोड दावी देवा ॥३॥

327. जेथे नाही कांही नाम रूप गुण । बोलती निर्गुण तया-लागी ॥१॥ तोचि गोकुळांत होऊनि गोंवळ । झणवितो बाळ यशो-देचा ॥२॥ चिन्मय चिद्रूप अक्षय अपार । अपार परेहूनि पर ह्मणती ज्याते ॥३॥ सर्वा भूतांचे फुटकाये खोळे । भरले न गळे आत्मपणे ॥४॥

327. गाई गोपांसमवेत गोकुळिंहुन आला । पाहुनि भक्तिं भुलला वैष्णवाला ॥१॥ मुगुटमनी धन्य पंडलिक नेका । तयालागीं देखा उभा गे माय ॥२॥ युगें अठ्ठावीस जाली परी न बैसे खालीं । मर्यादा धरली प्रेमाची गे माय ॥३॥ ऐसा व्यापक जगाचा जीवन । एका जनार्दनी शरण गे माय ॥४॥

327. आता पाहेन वाडेंकांडे । याचे रुपढे दृष्टीभरी ॥१॥ आहे उभा ईटेवरी । न वजे पंढरी सांडूनिया ॥२॥

328. ऐशा धाल्या ऋषिपंक्ती । ढेकर आनंदाचे देती ॥1॥ तृप्ति बाणली सर्वासी । तरी आवड अन्नापाशी ॥2॥ उठले हात प्रक्षाळुनी । विडे घेतले सर्वानी ॥3॥ न बैसवे सुखासनी । अवघे प्रवर्तले शयनी ॥4॥

328. रंगा येई वो रंगा येई वो । विठाई किठाई माझे कृष्णाई कान्हाई । वैकुंठवासिनी वो जगत्रजननी वो । तुझा वेधु माझे मनी वो ॥

328. ब्रह्मादिका माव न कळे हे लाघव 1 तेथे हे जीव नेणती कांही ॥१॥ ऐसे जे चरित्र केलेंसे देवे । ते सुखे गावे अहर्निशी ॥२॥ भलतिया भरी पडु नये साच । नामाचा भरंवसा जीवे धरा ॥३॥ चोखा म्हणे तुम्ही माय हो माउली । कृपेची साउली नामदेवा ॥४॥

328. मना तू व्यापकापरीस व्यापक । ब्रह्मांड हे देख व्यापियेले ॥१॥ तेथे निजसुख कैचे जीवालागी । म्हणोनी तुजलागी विनवितसे ॥२॥

328. सखी मेरी नींद नसानी हो । पिवको पंथ निहारत सिगरी रैण बिहानी हो । सखियन मिलकर सीख द मन एक न मानी हो । बिन देख्या कल नाहि पड़त जिय ऐसी ठानी हो ।

328. विश्वव्यापी माया । तिणे झाकुळिले छाया ॥१॥ सत्य गेले भोळ्यावारी । अविद्येची चाली थोरी ॥धृपद॥ आपुलेचि मन । करवी आपणा बंधन ॥२॥ तुका म्हणे देवा । तुम्ही कोडी ही उगवा ॥३॥

328. पुष्पासी परिमळु दुध घ्रुत मेळु |उंच तो रसाळु बीज नाही ॥१॥ तैसे परब्रह्म आहे ते निर्वाण |वर्णिता पुराण न पडे ठायी ॥२॥ दीपाचीही दीप्ति दर्पणाची कांति |तैसी ब्रह्ममति कवच जाणे ॥३॥ नामा म्हणे जैसे सर्वा घरी आकाश |केशव परमहंस तैसा जाणा ॥४॥

328. त्वंपद तत्पद असिपद यांवेगळा दिसे । खोल बुंथी घेऊनी विटेवरी उभा असे गे माय ॥१॥ वेडावला पुंडलिके उभा केला । तेथोनी कोठे न जाय गे माय ॥२॥ भक्ता अभयकर देतुसे अवलीळ । मेळवोनी मेळा वैष्णवांचा गे माय ॥३॥ पुंडलिकें मोहिला उभ उघाडचि केला । एका जनार्दनी ठसावला रुपेंविण गे माय ॥४॥

328. आत्मा सकळांचा श्रीहरी । तो हा उभा पंढरपुरी ॥१॥ म्हणेनिया देव येती । दर्शनी ऋषींच्या पंगती ॥२॥

329. म्हणे पाचारा भूदेवा । धर्म म्हणे जावे भीमा ॥1॥ गंगातिरासी येऊन । नमियेल ऋषिजन ॥2॥ त्वरा करा ऋषिजन । पात्री विस्तारले अन्न ॥3॥ म्हणती बापा ऐसे नव्हे । पोट आहे किंवा काय ॥4॥

329. पडले दूरदेशी मज आठवे मानसी । नको नको हा वियोग कष्ट होताती जिवासी ॥ दिनु तैसी रजनी मज जालिये वो माये । अवस्था लावुनी गेला अजुनी का न ये ॥

329. बोल जो बोलता तोचि मावळला । आता काय बोला बोलावे ते ॥१॥ बोलाचे बोलणे खुंटले बोल वरी । बोलाचीच परी नाठवे ते ॥२॥ कोणासी तो बोल कोणे तो बोलावा । उरला नाही ठावा बोलल्यासी ॥३॥ चोखा म्हणे नामया ते बोणले खुंटले । बोली बोल आटले सर्व दिसे ॥४॥

329. विधात्याएवढा तपोनिधि होता । त्यासी त्या तत्वता ठकियेले ॥१॥ ऐसे तुझे खेळ खेळसी विलगट । भोगविसी कष्ट जीवालागी ॥२॥

329. कोई कहियौ रे प्रभु आवनकी आवनकी मनभावन की । आप न आवै लिख नहि भेजै बाण पड़ी ललचावनकी ।

329. पोटी जन्मती रोग । तरि का म्हणावे आप्तवर्ग ॥१॥ रानी वसती औषधी । तरि का म्हणाव्या निपराधी ॥२॥ तैसे शरीराचे नाते । तुका म्हणे सर्व आप्ते ॥३॥ अर्थ :

329. निर्गुण सगुण नाही ज्या आकार |होऊनि साकार तोचि ठेला ॥१॥ जळी जळंगार दिसे जैशा परी |तैसा निराकारी साकार हा ॥२॥ सुवर्ण की धन धन की सुवर्ण |निर्गुण सगुण ययापरी ॥३॥ असा पूर्णपणे सहजी सहज |सखा केशिराज प्रगटला ॥४॥

329. जयाकारणें श्रमलें भांडती । वेदादिकां न कळे मती । वोळला सगुण मूर्ती । पुंडलिकाकारणें ॥१॥ धन्य धन्य पावन देखे । पुण्यभूमि पावन सुरेख । तया गाता होतसे हर्ष । प्रेमानंदे डुल्लती ॥२॥ एका जनार्दनी शरण । पाहता पाहता वेधले मन । मोक्ष मुक्ति कर जोडून । उभे तिष्ठती सर्वद ॥३॥

329. उमटली खडकावरी । पदे गोजिरी विष्णूची ॥१॥ देखोनिया ते सात्विक जन । करिती पिंडदान तये पदी ॥२॥

330. ऐशापरी पांडवांते । रक्षियेले दीनानाथें ॥1॥ शंखचक्र आयुधे करी । छाया पितांबर करी ॥2॥ हस्त ठेऊनिया माथा । सुखी असा निर्भय चित्ता ॥3॥ आज्ञा घेउनी सर्वाची । देव गेले द्वारकेसी ॥4॥

330. तुज जाणावया जाय देवा । तव आठवे इंद्रियांचा हेवा । मने करुनिया ठेवा । स्थान एक निर्मिले ॥

330. भक्तिभाव मज तुम्ही दाखविला । आनंद सोहळा सुखाचाचि ॥१॥ ते प्रेम मज नये सांगता । कोंदाटलो चित्ता सुखानंदे ॥२॥ रूपटृष्टी घाय पाहता न समाये । बोलतांचि न ये काय करू ॥३॥ चोखा म्हणे धन्य नामया तू गुरूफेडिला आधारू जीवित्वाचा ॥४।।

330. तुजसाठी मना धरिती धारणा । योगमुद्रा जाणा नानापरी ॥१॥ ऐसे तपोनिधी साधिता साधना । नाकळसी मना काय सांगो ॥२॥

330. तेरो कोई न रोकण हार मगन होय मिरा चली लाज सरम कुल की मर्यादा सिर सो दूर करी

330. नव्हे शब्द एक देशी । सांडी गिवशी कोणाला ॥१॥ जाली माझी वैखरी । विश्वंभरी व्यापक ॥धृपद॥ मोकलिले जावे बाणे । भाता जेणे वाहिला ॥२॥ आता येथे कैचा तुका । बोले सिका स्वामीचा ॥३॥

330. आपणची कर्ता आपणची मित्र |आपण सर्वत्र हरी जाला ॥१॥ साधन साधिता हरि दिसे पूर्ण |प्रपंच हे भान न देखे डोळा ॥२॥ किमर्थ हे टवाळ मायामोह जाळ |वायाच पाल्हाळ कोरडे करी ॥३॥ नामा म्हणे सखोल विठ्ठल पूर्ण बोल |उच्चारिता मोल नलगे कांही ॥४॥

330. उदंड भक्त भाग्यवंत देखिले । परी निधान दाविले पुंडलिकें ॥१॥ धन्य धन्य केला जगाचा उद्धार । नाही लहानथोर निवडिले ॥२॥ एका जनार्दनी दावियेला तारु । सुखाचा सागरु विठ्ठल देव ॥३॥

330. उमटली विष्णूपदे । गयावर्जनी जे प्रसिध्दे ॥१॥ नारद क्षेत्री पंढरपुरी । अदभुत पदांची त्या थोरी ॥२॥

331. ऐसा योग घडे ज्याते । धन्य माता आणि तात ॥1॥ अखंड वासना । ब्रम्हार्पण देवार्चना ॥2॥ ब्रम्हभावे हो देवा । ऐसा पूजी जो भूदेवा ॥3॥ नम्रता चरणी । म्हणे जनी सरली मनी ॥4॥.

331. आल्हादपण काय सांगसी देवा । मन बैसे भावा तैसे करी ॥ हा घोडा हा राऊत करुनिया दावा । मग पदी बैसवा ब्रह्माचिये ॥

331. माझे सुख मज दाखविले । पावन केले तिही लोकी ॥१॥ नवलाव झाला नवलाव झाला । हृदयींच दाविला देव मज ॥२॥ निवारोनी भवताप । दाविले रूप प्रत्यक्ष ॥३॥ चोखा म्हणे नामदेवा । चुकविला हेवा जन्म मरण ॥४॥

331. तुज साधावया एकचि कारण । फार जया पुण्य गाठी वसे ॥१॥ तेव्हा निजमन वश पै आपण । जैसे केले जाण तैसे होय ॥२॥

331. राणा जी...हे राणा जी राणा जी अब न रहूंगी तोर हठ की साधु संग मोहे प्यारा लागे लाज गई घूंघट की

331. गायनाचे रंगी I शक्ती अद्भुत हे अंगी ॥१॥ हे तो देणे तुमचे I देवा घ्यावी अखंडित सेवा ॥धृपद॥ अंगी प्रेमाचे भरते I नाही उतार चढते ॥२॥ तुका म्हणे वाणी I नाम अमृताची खाणी ॥३॥

331. एक तत्व एकाकार सर्व देशी |एक तो नेमेंसी सकल जनी ॥१॥ ऐसे ब्रह्म पहा आहे सर्व एक | नलगे विवेक करणे कांही ॥२॥ मिथ्या हे डांबर माया मथितार्थ |हरि हाचि स्वार्थ वेगी करी ॥३॥ नामा म्हणे समर्थ बोलिला तो वेद |नाही भेदाभेद ब्रह्मपणी ॥४॥

331. पुंडलिकापुढें सर्वेश्वर । उभा कटी ठेउनी कर ॥१॥ ऐसा पुंडलिकापुढें हरी । तो पुजावा षोडशोपचारी ॥२॥ संभोवता वेढा संतांचा । आनंद होतो हरिदासांचा ॥३॥ एका जनार्दनी देव । उभा विटेवरी स्वयमेव ॥४॥

331. एकंदर देवे आज्ञा केली । पुंडलिका दिधली निजभाक ॥१॥ जे जे तुझिया क्षेत्रासी येती । त्या त्या उत्तम गति पाठवी ॥२॥

332. जावोनी राउळा जोडूनिया हात । बोले ज्ञानेश्वर विठोबासी ॥1॥ करावी ही तीर्थे आवड अंतरी । घ्यावे बरोबरी नामदेवा ॥2॥ ऐकताचि ऐसे म्हणे पांडुरंग । न धाडिता राग येईल तुज ॥3॥ तयाविण मज घडी जरी जाय । युगा ऐसी होय ज्ञानेश्वरा ॥4॥

332. शहाणीयाची दासी होईन कामारी । तो अनुसरु तेथे नव्हेरी । चित्तासारिखा मिळो गोंवळू रानींचा । तो मज मेरु कनकाचा गे बाई ये ॥

332. मोकाटाचे परी हिंडे दारोदारी । शुध्दि ते न धरी काय करू ॥१॥ न कळे न कळे विंदान ययाचे । भांबावलो साचे बोलवेना ॥२॥ शब्दाचा शब्द खुंटला प्रकार । कैसा हा विचार न सुचे कांही ॥३॥ चोखा म्हणे अहो नामया श्रीगुरू । कैसा हा प्रकारू सांगा मज ॥४॥

332. वश मन जाले मग काय उरले । ब्रह्मांड घातले पालथे जेणे ॥१॥ ऐसे पुण्य करा मनासी या वरा । सद्गुरूचे धरा पाय आधी ॥२॥

332. माप म्हणे मी मविते । भरी धणी ठेवी रिते ॥१॥ देवा अभिमान नको । माझे ठायी देऊ सको ॥धृपद॥ देशी चाले सिका । रिते कोण लेखी रंका ॥२॥ हाती सूत्रदोरी । तुका म्हणे त्याची थोरी ॥३॥

332. ज्ञान सत्य मुक्त शुद्ध बुद्ध युक्त |कारण रहित निरंजन ॥१॥ ते आम्ही देखिले चर्मचक्षु द्रुष्टी |उभा वाळवंटी पंढरीये ॥२॥ वेदा अगोचर तया सहस्त्रमुखा |ते जाले पुंडलिका लोभापर ॥३॥ परतल्या श्रुती म्हणती नेती नेती |आम्हा गाता गीती सांपडले ॥४॥

332. पंढरीचें सुख पुंडलीक जाणे । येर सोय नेणे तेथील पै ॥१॥ उत्तम हे स्थळ तीर्थ चंद्रभागा । स्नाने पावन जगा करितसे ॥२॥ मध्यभागी शोभे पुंडलीक मुनीं । पैल ते जघनी कटी कर ॥३॥ एका जनार्दनी विठ्ठल बाळरुप दरुशने ताप हरे जगा ॥४॥

332. ऐसा दोही स्थ्‍ळींचा महिमा । अगाध उपमा नाही त्या ॥१॥ पंचक्रोशीमाजी भार । छबिने अपार मिरवती ॥२॥

333. जाय बरोबरी नामया तू जाय । न चले उपाय काही येथे ॥1॥ करु काय मज पडिले सांकडे । उल्लंघेना भीड मज याची ॥2॥ नामा म्हणे ऐका स्वामी नारायणा । एक विज्ञापना परिसावी ॥3॥ कटावरी कर नाही ज्या देवाचे । न घे मी तयाचे दरुशन ॥4॥

333. नामरुपी प्रीती की ध्यानी सगुण मूर्ति । हेचि तुझी यश किर्ति जाणोनिया । हृदयी तुझे रुप मुखी नामघोष । नैवेद्य प्रसाद जठरी आम्हा ॥

333. मोकाट हे मन करिता बावरे । हिंडता वावरे न सांपडेचि ॥१॥ तयाचिये पायी दृढ घाली बेडी । न करी वोढावोढी कोणी मग ॥२॥ निवांतचि राहे ऐसा हा उपाय । नेणे आन सोय दुजी कांही ॥३॥ चोखा म्हणे तुम्ही जे शिकविले । तेचि फळा आले नामदेवा ॥४॥

333. जोहरियापासी न चले खोटे कुडे । तैसे संतांपुढे मन मग ॥१॥ आपणचि कळे भल्याचे लक्षण । नलगे पुसणे येरयेरा ॥२॥

333. कोण सांगायास । गेले होते देशोदेश ॥१॥ जाले वार्‍या हाती माप । समर्थ तो माझा बाप ॥धृपद॥ कोणाची हे सत्ता । जाली वाचा वदविता ॥२॥ तुका म्हणे या निश्चये । माझे निरसले भय ॥३॥

333. ब्रह्मी ब्रह्म पूर्ण मुळी नाही जग |सर्व माया योग कल्पनेचा ॥१॥ स्थावर जंगम सर्व मायोपाधि |जाण पा त्रिशुद्धी आत्मज्ञाने ॥२॥ रवीच्या किरणे जैसे म्रुगनीर |तैसे ब्रह्मी कीर विश्व जाले ॥३॥ नामा म्हणे विठ्या ऐक निज खूण | स्वरुपी न तल्लिन होऊनि राहे ॥४॥

333. पूर्वापार श्रीविठ्ठलमूर्ति । ऐसे वेद पै गर्जती ॥१॥ भक्त पुंडलीका निकट । वसतें केले वाळुवंट ॥२॥ गाई गोपाळांचा मेळ । आनंदे क्रीडे तो गोपाळ ॥३॥ ऐसा स्थिरावला हरी का जनार्दनी निर्धारी ॥४॥

333. ऐसिया सुखाची मांदूस । झाली रुपस विठाई ॥१॥ मांडूनिया इटे ठाण । धरिला जघन व्दयकरी ॥२॥

334. तुम्ही सकळिक संत आहात सज्ञान । हे माझे अज्ञान फार आहे ॥1॥ याजबरोबर चालावी हो वाट । मोडतील काटे सांभाळावे ॥2॥ हळूहळू जावे करु नका घाई । चालायाची नाही सवय त्यासी ॥3॥ लागताचि भूक न धरी हा निर्धार । घ्यावा समाचार क्षणक्षणा ॥4॥

334. भेटी जाली धुरेसी । पालुटू जाला या जीवासी । लोहो लागले परिसेसी । ते सुवर्ण जाले ॥

334. विपरीत हे कहाणी ऐकता नवल । पाहता सखोल ज्ञानदृ्टी ॥१॥ ते सुख आपुले आपण भोगावे । येरा काय सांगावे वेडगळासी ॥२॥ जयाचिया मनी साच नाही भाव । अवघाचि ठाव वोस तया ॥३॥ चोखा म्हणे अहो नामया सुजाणा । केशवासी खुणा पुसो जावे ॥४॥