वारकरी रोजनिशी

11. रामकृष्ण नामे ये दोन्ही साजिरी । हृदयमंदिरी । स्मरा का रे ॥१॥ आपुली आपण करा सोडवण । संसारबंधन तोडा वेगी ॥२॥

11. ज्ञानदेव चतुराक्षरी जप हा करी तू सर्वज्ञा । ज्ञानाज्ञान विरहिता ब्रम्ह प्राप्तीची संज्ञा । ज्ञाता ज्ञेय निजांग होय ऐसी प्रतिज्ञा । ज्ञानाग्निने पापे जळती ही ज्याची आज्ञा ॥१॥ ज्ञानदेव ज्ञानदेव म्हणता ज्ञानदेव देतो । वासुदेवचि होतो अखंड वदनी वदे तो ॥धृ॥ नररुपे विष्णु अवतरला हा भगवान । नदि नद वापी कूप पाहता उदक नोहे भिन्न ।

११. न्हावी वंश धारकास आज्ञा ४०. जे म्हणविती न्हावियाचे वंशीं । तेणें पाळावें स्वधर्मासी ॥१॥ येर अवघे बटकीचे । नव्हे न्हावियाचे वंशीचे ॥२॥

11. नाम विठोबाचे थोर । तरला कोळी आणि कुंभार ॥1॥ ऐसी नामाची आवडी । तुटे संसाराची बेडी ॥2॥ नाम गाय वेळोवेळा । दासी जनीसी नित्य चाळा ॥3॥

11. अगा वैकुंठींच्या राया । अगा विठ्ठल सखया ।।१।। अगा नारायणा । अगा वसुदेवनंदना ।।२।।

11. देवो आहे जैसा तैसा नेणवे सहसा । भांबावला कैसा विश्वजनु ॥ तया रुप ना रेखा लय ना लक्षण । ते प्रतिमेंसी आणुन वासनारुपे ॥ देव सर्वगत निराळा अद्वैत । तया मुर्तीमंत ध्याई जेतु ॥ तिही देवासी आकारु जेथुनि विस्तारु । तो ध्वनी ओंकारु त्या आरुता ॥

11. आवडीचे प्रेम नामया लागले । ते आम्हा फावले जन्मोजन्मी ॥१॥ म्हणोनी पंढरी विटेवरी हरी । भिवरेचे तीरी कर कटी ॥२॥ महा पातकियासी दर्शने उद्धार । ऐसा दिला वर पुंडलिका ॥३॥ अठ्ठावीस युगे न बैसे खाली । समचि पाउली उभा असे ॥४॥

11. उपाधी भक्तांपाठी । का जगजेठी लाविली ॥१॥ तोड़ा तोड़ा मायाजाळे । कृपाबळे आपुलिया ॥२॥ नका पाहू गुणदोष । पूर्वीची भाष सांभाळा ॥३॥ जगी आसुनी तू बा हरी । म्हणे चोख्याची महारी ॥४॥

11. न कळे वो माव आगमा निगमा । जयाचा महिमा श्रुति शास्त्रा ॥१॥ तो म्या डोळे भरी पाहिला श्रीहरी । भीवरेची तीरी विठ्ठलरूप ॥२॥ सुखाचा सागर भक्तांचा कैवारी । ब्रीद चराचरी गाजतसे ॥३॥ बंका म्हणे ऐसा जयाचा महिमा । सुलभ तो आम्हा भाविकांसी ॥४॥

11. चहूंकडे देवा दाटला वणवा । का न ये कनवा तुजलागी ॥१॥ सांपडले संधी संसाराचे अंगी । सोडवी लगबगी मायबापा ॥२॥ बहु मज उबग आला असे देवा । धांवे तू केशवा लवलाही ॥३॥ तुजविण मज कोण गणगोत । तूंचि माझा हितकर्ता देवा ॥४॥

11. उचित अनुचित आमुचे भागासी । आले हृषीकेशी वाटतसे ॥१॥ तुम्हांसी विसर पडियेलासे माझा । हे तंव केशीराजा कळले मज ॥२॥ नागवे उघड़े वागविले खांदी । म्हणोनी उपाधी सांडियेली ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे नाम है चांगले । गोडा गोडावले गोडपणे ॥४॥

11. रहेमतपुरी सर्व जाउनी राहिलो । आवघीच लागलो भिक्षा करू ॥१॥ भ्रतार तो थोर स्नानसंध्या करी । देव तयावरी कृपावंत ॥२॥

11. हेरी म्हा दरद दिवाणौ

11. आज मारे साधुजननो संगरे राणा । मारा भाग्ये मळ्यो॥धृ०॥ साधुजननो संग जो करीये पियाजी चडे चोगणो रंग रे॥१॥ सीकुटीजननो संग न करीये पियाजी पाडे भजनमा भंगरे॥२॥ अडसट तीर्थ संतोने चरणे पियाजी कोटी काशी ने कोटी गंगरे॥३॥

11. अवगुणाचे हाती । आहे अवघीच फजीती ॥१॥ नाही पात्रासवे चाड । प्रमाण ते फिके गोड ॥धृपद॥ विष तांब्या वाटी । भरली लावू नये होटी ॥२॥ तुका म्हणे भाव । शुद्ध बरा सोंग वाव ॥३॥

11. आमच्या संसाराचे घेतलेसे ओझे । तुजवाचुनी दुजे नाही कोण्ही ॥ ऐसा करुणानिधी आणिक नाही कोण्ही । तु जनक जननी मायेबाप ॥ कृपेचा कोवळा दीन दयानिधी । मज येऊनिया आधी सांभाळावे ॥ रात्री दिवस आस लागली मनास । भेटी सावकाश द्यावी मज ॥

11. 11. पारायण सात दिवसांचेच का? पुष्कळ लोक असा प्रश्न विचारतात की, 'श्रीगुरुचरित्र' किंवा 'श्रीनवनाथ भक्तिसार' या ग्रंथांचे पारायण सात दिवसांतच का करावे? आम्ही रोज थोड्या ओव्या वाचल्या तर चालणार नाही का? या प्रश्नाचे उत्तर असे की, रोज थोड्या ओव्या वाचण्यात गैर काहीच नाही. 'अकरणात मंद करण श्रेयाः' ही म्हण प्रसिद्धच आहे. परंतु सात दिवसांच्या पारायणाचे महत्व काही वेगळेच आहे. ते एक दिवसाच्या किंवा तीन दिवसांच्या पारायणाला येणे शक्य नाही. या संदर्भात तासगावचे (कै. ) रा. वि. कुलकर्णी ऊर्फ 'आनंदघनराम' यांनी दिलेले उत्तर लक्षात ठेवण्यासारखे आहे. *

11. 🕉अध्याय ११ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 अध्याय अकरावा - फलश्रुति 👉 अग्निपिडा दूर होईल व गृहपीडा (दोष) दूर होऊन संतती व संपत्ती प्राप्त होईल. श्रीगणेशाय नमः

11. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक ११ (रथा समोर) दिंडी नंबर 11 दिंडी मालक :-

११. धिग्‌ तो वक्ता धिग्‌ तो सुरता । प्राणनाथको नाम नहि लेता ॥१॥ नाद वेद सब गनीक पुराण । रामनामको मरम न जान ॥२॥ पंडित होई सो बेद बखाणो । मुरख नामदेव रामही जाणो ॥३॥

11. काय माझा आता पाहातोसी अंत । येई बा धांवत देवराया ॥१॥ माझ्या जीवा होय तुजविण आकांत । येई बा धांवत देवराया ॥२॥ असे जरी काम भेटूनिया जात । येई बा धांवत देवराया ॥३॥ येरे देवा आता नामा तुज बाहात । येई बा धांवत देवराया ॥४॥

11. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग अकरावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग अकरावा श्रीगणेशाय नम: । येरीकडे वक्रदंत । सात्त्विकांते पाचारित । कोपे खवळला अद्‌भुत । टाकोनि बोलत येरयेरा ॥१॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय अकरावा ॥

11. भानुदासाचे कुळी महाविष्णुचा अवतार । आदी क्षेत्री स्थान वस्ती गोदातीर ॥१॥ ओवाळु आरती स्वामी एकनाथा । तुमचे नाम घेता हरे भवभ्य चिंता ॥२॥

11. आनंदे वैष्णव गाती पै नाचती । जयजयकार करिती ऋषीमुनी ॥१॥ विमानांची दाटी पुष्पांचा वरुषाव । स्वर्गीहूनि देव करिताती ॥२॥

11. पांवा वाजवी मोहरी। बार हमामा हुंबरी ॥१॥ नाचे गोपाळांच्या छंदे। क्रीडा करी ब्रम्हानंदे ॥२॥

11. प्रारब्ध संचित विठ्ठल दैवत । कुळी उगवत भाग्य योगे ॥१॥ जे रुप पंढरी उभे असे साने । त्रिभुवन ध्याने वेधियेले ॥२॥ उगवती ज्योती प्रभा पै फाकती । नाही दिन राती पंढरीये ॥३॥ प्रभात हारपे सायंकाळ लोपे । दिननिशी लोपे विठ्ठल प्रभा ॥४॥

11. नामाचिया बळे न भिऊं सर्वथा । कळिकाळाच्या माथा सोटे मारू ॥१॥ वैकुंठींचा देव आणू या कीर्तनी । विठ्ठल गाऊनी नाचो रंगी ॥२॥

11. ॥ अभंग ११ ॥ काया वाचा मन एकविध करी । एक देह धरी नित्य सुख ॥ १ ॥ अनेकत्व सांडीं अनेकत्व सांडी ।

11. मी तूं विरहित हें तूं तें तूं तुकाई । मींपण सरतां सरलों तू पण तें कोई ॥ भी तूं विसरे तिसरे साक्षीपण सोयी । ते सुख अनुभवसिद्धां प्रगटें तव पायीं ॥ १ ॥

11. तीरा आणिला श्रीकृष्ण । हरिखे यमुना झाली पुर्ण । चढ़े स्वानंदजीवन । चरण वंदनार्थ ॥१॥ वसुदेव म्हणे कटकटा । यमुना रोधिली वाटा । कृष्ण असता निकटा । मोहं मार्ग न दिसे ॥२॥ कृष्ण असता हाती । मोहे पडली भ्रांति । मोहाचिये जाती । देव नाठवे बा ॥३॥ मैळ मुकी वेताळ । मारको मेसको वेताळ । आजी कृष्ण राखा सकळ । तुम्ही कुळदेवतांनी ॥४॥ अगा वनींच्या वाघोबा । पावटेकीच्या नागोबा । तुम्ही माझिया कान्होंबा । जीवे जतन करा ॥५॥ हातींचा कृष्ण विसरुन । देव देवता होतो दीन । मोहममतेचे महिमान । देवा ऐसे आहें ॥६॥ मोहे कृष्णांची आवडी । तेथे न पडे शोक सांकडीं । एका जनार्दनी पावले परथडी । यमुनेच्या ॥७॥

12. मुखरा क्या देखे दरपनमो । दया धरम नही मनमो ॥धृ॥ जबलग फूल रहे फुलबाडी बास रहे निज फुलमे । एक दिन ऐसी हो जावेगी घाय उडेगी तनमो ॥१॥ चुवा चंदन अबिर अरगजा शोभे गोरे तनमो ।

12. वारकरी पंढरीचा । धन्य धन्य जन्म त्याचा ॥१॥ जाय नेमे पंढरीसी । चुको नेदी तो वारीसी ॥२॥ आषाढी कार्तिकी । सदा नाम गाय मुखी ॥३॥ एकाजनार्दनी करी वारी । धन्य तोचि बा संसारी ॥४॥

12. पतीतपावन नव्हेसि म्हणुनी जातो माघारा ॥१॥ घ्यावे तेव्हा द्यावे ऐसा आससी उदार । काय धरुनि देवा तुझे कृपणाचे द्वार ॥२॥ सोडी ब्रीद देवो आता नव्हेसि अभिमानी ।

12. आम्ही नामाचे धारण । नेणो प्रकार आणिक । सर्वभावे एक । विठ्ठलाचि प्रमाण ॥१॥ नलगे जाणावे नेणावे । गावे आनंदे नाचावे । प्रेम सुख घ्यावे । वैष्णावांचे सगंती ॥२॥

12. उंच पताका झळकती । टाळ मृदंग वाजंती । आनंदे प्रेमे गर्जती । भद्र जाती विठ्ठलाचे ॥१॥ आले हरिचे विनट । वीर विठ्ठलाचे सुभट । भेणे जाहले दिप्पट । पळती थाट दोषांचे ॥२॥

12. सुंदर ते ध्यान उभे विटेवरी । कर कटावरी ठेवूनिया ॥१॥ तुळसी हार गळा कासे पीतांबर । आवडे निरंतर हेचि ध्यान ॥धृ॥ मकर कुंडले तळपती श्रवणी । कंठी कौस्तुभमणि विराजित ॥२॥ तुका म्हणे माझे हेचि सर्व सुख । पाहीन श्रीमुख आवडीने ॥३॥

12. सोडा सोडा मीठि । लपवा लपवा जगजेठी ॥१॥ झणी कंसासी कळेल । माझ्या बाळासी मारील ॥२॥ वसुदेवा चिंता मनी । तेज न माये गगनी ॥३॥ नामा म्हणे आले हासे । देव तेव्हा सांगतसे ॥४॥

12. ऐसी जगाची माऊली । दत्तनामे व्यापुनि ठेली ॥१॥ जीवे जिकडे तिकडे दत्त । ऐशी जया मति होत ॥२॥ तया सांकडेंचि नाही । दत्त उभा सर्वा ठायी ॥३॥ घात अघात निवारी । भक्ता बाहे धरी करी ॥४॥

12. श्रीरामाची आरती १ जय देव जय देव निजबोधा रामा । परमार्थे आरती, सद्भावे आरती, परिपूर्णकामा ।। धृ ।। स्वस्वरूपोन्मुखबुद्धि वैदेही नेली ।

12. मन मुरडुनी घातले मनाते । थोरु मारु तेथे होत असे ॥१॥ पुरे पुरे वो आता जिणे ते केऊते । येणे वो पंढरीनाथे वेधियेले ॥२॥ न चले न चले काही करणे कामान ।

12. हासो रुसो आता वाढवू आवडी । अंतरींची गोडी अवीट ते ॥१॥ सेवासुखे करू विनोदवचन । आम्ही नारायण एकाएकी ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही झालो उदासीन । आपुल्या आधीन केला पति ॥३॥

12. विषयाचे सुख येथे वाटे गोड । पुढे अवघड यमदंड ॥१॥ मारिती तोडिती झोडिती निष्ठूर । यमाचे किंकर बहुसाल ॥२॥ असिपत्र तरुवर खैराचे इंगळ । निघतील ज्वाळ तैलपाकी ॥३॥ तप्तभूमीवरी चालविती पायी । अग्निस्तंभ बाही कवटाळविती ॥४॥

12. अवघी साधन हातवटी । मोले मिळत नाही हाटी ॥१॥ शुद्ध ज्याचा भाव झाला । दुरी नाही देव त्याला ॥२॥ कोणी कोणास शिकवावे । सार साधुनिया घ्यावे ॥३॥ लडिवाळ मुक्ताबाई । जीव मुदल ठायीचे ठायी ॥४॥

12. (घोंगडीची रूपके) घोंगडे नेले सांगो मी कोणा । दुबळे माझे नाणीत मना ॥१॥ पुढे ते मज न मिळेती आता । जवळी सत्ता दाम नाही ॥धृपद॥ सेटे महाजन ऐका कोणी । घोंगडियाची करा शोधणी ॥२॥

12. आवडे पंढरी भीमा पांडुरंग । चंद्रभागा लिंग पुंडलिक ॥१॥ कामधेनु कल्पतरु चिंतामणी । आवडीची धणी पुरविती ॥२॥ तुका म्हणे जीवा थोर झाले सुख । नाठवे हे भूक तहान कांही ॥३॥

12. जै (जरी) आकाश वर पडो पाहे । ब्रम्हागोळ भंगा जाये । वडवानळ त्रिभुवन खाये । तरी तुझीच वाट पाहे गा विठोबा ॥१॥ न करी आणिकांचा पांगिला । नामधारक तुझाचि अंकिला ॥धृ॥ सप्त सागर एकवट होती । जै हे विरुनी जाय क्षिती ।

12. सत्य ज्योतिर्लिंग बारा । प्रात:काळी स्मरण करा । कोटी कुळे उद्धारा । भव तरा बापहो ॥१॥ वाराणशी विश्वनाथ । मोक्ष दाता तो समर्थ । पुरवील अंतरीचे आर्त । सोमनाथ सोरटी ॥२॥

12. झाले रामराज्य काय उणे आम्हासी । धरणी धरी पीक गाई वोळल्या म्हैसी ॥१॥ राम वेळोवेळा आम्ही गाऊ ओविये । दळिता कांडिता जेविता गे बाईये ॥२॥

12. यात्रे अलंकापुरा येती । ते आवडी विठ्ठला ॥१॥ पांडुरंगे प्रसन्नपणे । दिधले देणे हे ज्ञाना ॥२॥ भुवैकंठ पंढरपुर । त्याहुनी थोर महिमा या ॥३॥ निळा म्हणे जाणोनि संत । धावत येती प्रतिवर्षी ॥४॥

१२. समाधी ४२. करितो विनवणी । हात जोडोनिया दोन्ही ॥१॥ हेंचि द्यावे मज दान । करा हरीचें चिंतन ॥२॥

12. मारुनिया त्या रावणा । राज्य दिधले बिभिषणा ॥1॥ सोडवुनी सीता सती । राम अयोध्येस येती ॥2॥ ख्याति केली रामायणी । ह्मणे नामयाची जनी ॥3॥

12. पतित तू पावना । म्हणविसी नारायणा ।।१।। तरी सांभाळी वचना । ब्रीद वागविसी जाणा ।।२।।

12. पैल सुखाचेनि माये सुकाळु । नवल पाहिजे हो गोपाळु । म्हणोनि योग याग तप साधन । व्रत दान उद्यापन । पंचाग्नी गोरांजन अनुष्ठान । परी पद निर्वाण न कळे हे ॥ तुझ्या नामाचेनि आनंदे । गातावाता जोडसी विनोदे रया ॥

12. उतरले सुख चंद्रभागे तटी । पाहा वाळुवंटी बाळरूप ॥१॥ बहुता काळाचे ठेवणे योगियांचे । ध्येय शंकराचे सुख ब्रह्म ॥२॥ जयालागी अहोरात्र विवादती । तो भक्ताचिये प्रीती उभा असे ॥३॥ चोखा म्हणे सर्व सुखांचे आगर । न कळे ज्याचा पार श्रुति-शास्त्रा ॥४॥

12. ऐसा आनंदांत एक मासवरी । राहिली निर्धारी पंढरीये ॥१॥ नित्य जावोनिया चंद्रभागे स्नान । घाली लोटांगण पुंडलिका ॥२॥ क्षत्र प्रदक्षिणा नामाच्या गजरी । येवोनी महाद्वारी हरि वंदी ॥३॥ सोयरा म्हणे ऐसा सारोनिया नेम । वाचे गाय नाम विठोबाचे॥81

12. न पुसता गेला बहिणीचीया घरा । गांव मेहुणपुरा नांदतसे ॥१॥ नाम ते निर्मळ निर्मळेचे तीरी । वाचे निरंतरी नाम घोष ॥२॥ चोखा तैसी बहिण बहिण तैसा चोखा । सदा नाम मुखा विठोबाचे ॥३॥ बंका म्हणे धन्य ज्याचा अमृत जन्म । निघे अस्थी नाम विठोबाचे ॥४॥

12. चोखा म्हणे निर्मळेसी । नाम गावे अहर्निशी ॥१॥ तेणे संसार सुखाचा । इह परलोक साचा ॥२॥ साधन हेचि थोर असे । शांति क्षमा दया वसे ॥३॥ ऐकताचि आनंदली । निर्मळा मिठी चरणी घाली ॥४॥

12. कशासाठी पोणियेले । हे तू सांग बा विठ्ठले ॥१॥ मज कोण आहे गणगोत । न दिसे बरी तुझी नीत ॥२॥ मोकलित दातारा । काय येते तुझे पदरा ॥३॥ म्हणे चोखियाचा कर्ममेळा । वोखटपण येईल तुला ॥४॥

12. हिरभंट एक ब्राह्मण वेदांती । दोही शास्त्री गती यजुर्वेदी ॥१॥ थोर भाग्यवंत पवित्र अग्निहोत्र । विद्यार्थी सर्वत्र पठन करिती ॥२॥

12. मन रे परसि हरि के चरन । सुभग सीतल कमल- कोमल त्रिविध - ज्वाला- हरन । जो चरन प्रह्मलाद परसे इंद्र- पद्वी- हान ॥ जिन चरन धृव अटल कींन्हो राखि अपनी सरन ।

12. आज मेरेओ भाग जागो साधु आये पावना॥धृ०॥ अंग अंग फूल गये तनकी तपत गये । सद्‌गुरु लागे रामा शब्द सोहामणा॥ आ०॥१॥ नित्य प्रत्यय नेणा निरखु आज अति मनमे हरखू ।

12. हरिच्या जागरणा । जाता का रे नये मना ॥१॥ कोठे पाहासील तुटी । आयुष्य वेच फुकासाठी ॥२॥ ज्यांची तुज गुंती । ते तो मोकलिती अंती ॥२॥ तुका म्हणे बरा । लाभ काय तो विचारा ॥३॥

12. आमचा विठोबा विश्वाचा गोसावी । कारे तुम्ही जीवी आठवाना ॥ लटकियाचा तुम्ही मानाल भरवसा । जातिल दाही दिशा सोडुनिया ॥ माता आणि पिता बंधु या बहिणी । अंतकाळी कोणी नव्हती बापा ॥ लटकिया मायेसी धरला जीवेसी । जातील परदेशी टाकोनिया ॥

१२. निसर्गपर मज जैसा निकामि नाहि वो दुसरा । आलो भुमिभार ॥१॥ भुमिभार म्हणउ हेत म दिक्षा ।

12. 12. दिव्य अनुभव कधी व का ? 'श्रीगुरुचरित्र' किंवा 'श्रीनवनाथ भक्तिसार' अशासारख्या ग्रंथांची भक्तिभावाने पारायणे करणार्‍या साधकांना काही वेळा अनेक दिव्य अनुभव आल्याचे दाखले आहेत. यामध्ये नवनाथांचे किंवा एखाद्या नाथांचे दर्शन होणे, त्यांच्याकडून काही संदेश मिळणे किंवा पारायण काही विशिष्य हेतूने केलेले असेल तर त्या संदर्भात काही सूचना मिळणे, याचप्रमाणे वृत्ती पूर्ण आनंदमय होणे, सुवास येणे, स्वर्गीय नाद ऐकू येणे इथपासून 'आदेश' किंवा 'अलख्‌'यासारखे शब्द ऐकू येणे इ, अनेकानेक अनुभवांचा उल्लेख करावा लागेल. प्रस्तुत लेखकाला यापैकी बरेच अनुभव आलेले आहेत. तथापि, असे आध्यात्मिक अनुभव दुसर्‍याला सांगू नयेत असा दण्डक असल्याने त्याबद्दल जास्त काही लिहिता येत नाही. (फक्त असे अनुभव निश्चितपणे येतात व अनुभव येतात ही कपोलकल्पित कथा नव्हे, हे ठामपणे सांगण्यासाठीच अनुभव आल्याचे सांगितले आहे. ) अनुभव का येतात? असो. आता हे अनुभव कुणाला येतील व ते का येतात त्याबद्दल माहिती पाहू.

12. 🕉अध्याय १२ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 अध्याय बारावा - फलश्रुति 👉 देवतांचा क्षोभ दूर होऊन त्या सुख देतील. श्रीगणेशाय नमः

12. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १२ (रथा समोर) दिंडी नंबर 12 दिंडी मालक :-

१२. जन नामदेव पायो नाऊ हरी । जम आइका करी हे बौरी इब मोरी छुटी परी ॥१॥ भाव भगतकी नाना बिधि किन्ही फळका कोन करी । केवळ ब्रम्हा निकटी लीव लागी मुक्ति कहव परी ॥२॥

12. न वर्णवे जन्ममरणाचे दु:ख । दावी आता मुख पांडुरंगा ॥१॥ कुरळिया केश भाळी शोभे टिळक । दावी आता मुख पांडुरंगा ॥२॥ भोवया व्यंकटा शोभती सुरेख । दावी आता मुख पांडुरंगा ॥३॥ कमलाकार नेत्र सुंदर नासीक । दावी आता मुख पांडुरंगा ॥४॥

12. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग बारावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग बारावा श्रीगणेशाय नम: ॥ निजमंडपी शिशुपाळ । करीत होता गदारोळ । भीमकी घेऊनि गेला गोपाळ । ऎकोन विकळ पडियेला ॥१॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय बारावा ॥

12. नाही त्या उरले दुजे कृष्णविण। ब्राह्य अंत:करण कृष्ण झाला ॥१॥ जीवाचाही जिव शिवाचाही शिव। देही देहभाव कृष्ण झाला ॥२॥

12. सर्व काम धन सर्व सिध्दि पूर्ण । पतित पावन हरि एक ॥१॥ ते रुप पंढरी पुंडलिका वोळले । आणूनि ठेविले भीमातीरी ॥२॥ न लगती त्या सिध्दि करणे उपाधी । नित्य चित्त शुध्दि विठ्ठलनामे ॥३॥ कळिकाळासी त्रास चित्ती हृषिकेश । उगवला दिवस सोनियाचा ॥४॥

12. मंगल, मंगल नाम विठोबाचें । उच्चारिता जन्म खंडे ॥१॥ सुलभ, दुर्लभ ब्रह्मादिका वंद्य । वेदादिक शुद्ध गाती जया ॥२॥

12. ॥ अभंग १२ ॥ स्थूल होते ते सुक्ष्म पै झाले । मन हे बुडाले महासुखीं ॥ १ ॥ माझे रूप माझे विरालेसें डोळा ।

12. भूकैलासा ऎसी हे केवलानागरी । शांतादुर्गा तेथें भक्तां भवहारी ॥ असुरातें मर्दुनियां सुरवरकैवारी । स्मरती विधी हरि शंकर सुरगज अंतरी ॥ १ ॥

12. गोकुळीं ठेवितां श्रीकृष्णनाथ । वसुदेवास माया प्राप्त । तेणे पावला त्वरित । देह बंदिशाळे ॥१॥ तंव तुटली जडली बेडी । कपाटा पडली कडी । भव भयाच्या कडाडी । अहं कंस पावे ॥२॥ श्रीकृष्ण सांडिला मागे । पंचमहाभूत पाठी लागे । मिथ्या बंधन वाउगें । उठी मरण भये ॥३॥ कंस पुसे लवलाह्या । काय प्रसाली तुझी जाया । म्हणोनी आणिली योगमाया । वसुदेवें ॥४॥ वेगे देवकी म्हणे । कंस पुसेल जेव्हा तान्हें । तेव्हा तुवा देणे । हे तया हाती ॥५॥ ते ते देता देवकी जवळी । गर्जे ब्रह्मांड किंकाळी । टाहो फुटली आरोळी । दैत्या निधीची ॥६॥ तेणे दचकलें दुर्धर । कामक्रोधादि असुर । कंस पावला सत्वर । धरावयासी ॥७॥ वेंगी आठवा आणवी । तंव हाता आली आठवीं । कंस दचकला दुर्धर जीवी । नोहें जालेंचि विपरित ॥८॥ आठवा न दिसे डोळा । आठवी पडली गळा । कर्म न सोडी कपाळा । आले मरण मज ॥९॥ परासि मारिता जाण । मारिल्या मारी मरण । कंस भीतसे आपण । कृष्ण भय करी ॥१०॥ आठवीं उपडितां तांतडी । तंव ते ब्रह्मांड कडाडी । हातांतुन निष्टली हडबडी । कंस भयाभीतु ॥११॥ तंव ते गर्जलीं अंबरीं । पैले गोकुळी वाढे हरी । तुज सगट बोहरी । करील दैत्याकुळाची ॥१२॥ वधिता देवकीचीं बाळें । माझे पाप मज फळले । माझे निजकर्म बळे । आले मरण मज ॥१३॥ भय संचलें गाढे । तेणे पाऊल न चले पुढे । पाहता गोकुळाकडे । मूर्च्छित कंस बा ॥१४॥ आसनी भोजनीं शयनी । भये क्रृष्ण देखे नयनी । थोर भेदरा मनी । जनी वनी हरी देखे ॥१५॥ कृष्ण भयाचें मथित । कंसपणा विसरे चित्त । एकाजनार्दनी भक्त । भयें जीवन्मुक्त ॥१६॥

13. गाफळ मत रहेना बेटा । सिरपर जब मारे सोटा ॥धृ॥ लख चौऱ्यांशी गिरके म्याने अवचित नरतनु पाया दो दिन गये सटरपटरमे फिर चौऱ्यांशी आया ॥गाफ. ॥१॥ चार प्रहरका लेना देना चार निंदमे कांटा । आठौ प्रहर येह घुसड गये तो आया मुदलमे तोटा ॥गाफ. ॥२॥ कवडी कवडी माया जोडी लाख करोडा मोटा । जद आवेगी जमकी चिठ्ठी साथ न आवे लंगोटा ॥गाफ. ॥३॥

13. माझे माहेर पंढरी । आहे भीवरेचे तीरी ॥१॥ बाप आणि आई । माझी विठ्ठल रखुमाई ॥२॥ पुंडलिक बंधु आहे । त्याची ख्याती सांगू काये ॥३॥ माझी बहीण चंद्रभागा । करितसे पापभंगा ॥४॥

13. उदाराचा राणा म्हणविसी आपणा । सांग त्वा कवणा काय दिले ॥१॥ उचिता उचिता देसी पंढरीनाथा । न बोलो सर्वथा वर्मे तुझी ॥२॥ वर्मे तुझी काही बोलेन मी आता । क्षमा पंढरीनाथा करी बापा ॥३॥ न घेता न देसी आपुलेंहि कोणा । प्रौढी नारायणा न बोलावी ॥४॥

13. कन्या सासुर्‍यासी जाये । मागे परतोनी पाहे ॥१॥ तैसे झाले माझ्या जीवा । केव्हा भेटसी केशवा ॥२॥ चुकलिया माये । बाळ हुरु हुरु पाहे ॥३॥ जीवनावेगळी मासोळी । तैसा तुका तळमळी ॥४॥

13. कुंचे पताकांचे भार । आंले वैष्णव डिंगर । भेणे पळती यमाकिंकर । नामे अंबर गर्जतसे ॥१॥ आले हरिदासांचे थाट । कळिकाळा नाही वाट । विठ्ठलनामे करिती बोभाट । भक्ता वाट सांपडली ॥२॥

13. शिव ऐसा शब्द कल्याणदायक । जाणती भाविक साधुजन ॥१॥ तारक हे नाम भोळ्याभाविकांसी । नेणते जाणत्यांसी लाभ एक ॥२॥ उपमन्यु बाळक दूध मागो गेला । क्षीरांब्धि दिधला उचितासी ॥३॥ दुष्टदुराचारी पतित तारिले । नाही आव्हेरिले दीनानाथे ॥४॥

13. राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा । रविशशि-कळा लोपलिया ॥१॥ कस्तुरीमळवट चंदनाची उटी । रूळे माळ कंठी वैजयंती ॥धृ॥ मुकुट कुंडले श्रीमुख शोभले । सुखाचे ओतले सकळ ही ॥२॥ कासे सोनसळा पांघरे पाटोळा । घननीळ सांवळा बाईयांनो ॥३॥

13. नंदाच्या घराला । मज नेई गोकुळाला ॥१॥ माया उपजली तेथे । ठेवी मज आणि येथे ॥२॥ म्हणसी असे रक्षपाळ । ते म्या मोहिले सकळ ॥३॥ आच्छादित रूप । नामा म्हणे माझा बाप ॥४॥

13. लावण्य मनोहर प्रेमाचा पुतळा । देखिलासे डोळा दत्तराव ॥१॥ चरणी घातली मिठी प्रेम दुनावे पोटी । पाहता हारपली दृष्टी दुजेपणा ॥२॥ मन माझे वेधले परिपुर्ण भरले । एका जनार्दनी सांठविले हृदयी दत्त ॥३॥

13. निळिये निकरे कामधेनु मोहरे । निळेपणे सरे नभी ॥१॥ घुमत घुमत निळेमाजी मातु । निळेपणी देतु क्षेम कृष्णी ॥२॥ निळिये सागरी निळेपणे सुंदरी । रातलीसे हरि विरहिणी ॥३॥ ज्ञानदेव सांगे निळियेचे भागे । निळासंगे वोळले गे निळीमाजी ॥४॥