वारकरी रोजनिशी

140. अंतरशुद्धीचें कारण । वाचे करा हरिकीर्तन ॥१॥ देवा आवडी कैसी । धेनु धांवे वत्सा जैसी ॥२॥ कीर्तनी तारिला गणिका । नामस्मरणें मोक्ष देखा ॥४॥ किर्तनीं तारिली गणिका । नामस्मरणें मोक्ष देखा ॥४॥

140. आठऊनिया श्रीकृष्णचरण । अक्ररे रायाते पुसोन । चालिला रथावरी बैसोन । मार्गी हरिगुण आठवितु ॥१॥

140. भावयुक्त भजता हरी पावे पूर्णता । तो गोकुळी खेळता देखो हरी ॥१॥ मुक्तीचे माजीवडे ब्रह्म चहूंकडे । गौळणी वाडेकोडे खेळविती ॥२॥ न संपडे ध्यानी मनी योगिया चिंतनी । तो गोकुळीचे लोणी हरी खाये ॥३॥ निवृत्तिजीवन गयनीनिरूपण । तो नारायण गोकुळी वसे ॥४॥

141. हरिदासाचिये घरी । मज उपजवा जन्मांतरी ॥१॥ म्हणसी काही मागा । हेचि देगा पांडुरंगा ॥२॥ संता लोटांगणी । जाता लाज नको मनी ॥३॥ तुका म्हणे अंगी । शक्ति देई नाचे रंगी ॥४॥

141. मुरली मनोहर रे माधव ॥धृ॥ श्रीवत्सलांछन हृदयी विलासन । दीन दयाघन रे ॥१॥ सुरनर किन्नर नारद तुंबर । गाती निरंतर रे ॥२॥ एका जनार्दनी त्रिभुवनमोहन । राखीतो गोधन रे ॥३॥

141. राधा आणि मुरारी । क्रीडा कुंजवनी करी ॥1॥ राधा डुल्लत डुल्लत । आली निजभुवनांत ॥2॥ सुमनाचे सेजेवरी । राधा आणि तो मुरारी ॥3॥ आवडीने विडे देत । दासी जनी उभी तेथ ॥4॥

141. रसने वो रसु मातृके वो माये ॥ रमणि ये माये रमणिये । रामनामामृत रस पी जिव्हे ॥ निवृत्तिदासा प्रिय ।

141. देवा तुम्ही उदार असा त्रिभुवनी । तोडर चरणी ब्रीदावळी ॥१॥ ती आजि माझी पुरवावी आस । नका करू उदास जीवित्वासी ॥२॥ न करी न करी आन साधनासी । गाईन सर्व भावेसी नाम तुमचे ॥३॥ चोखा म्हणे देवा ही माझी वासना । पुरवा नारायणा कोड माझे ॥४॥

141. चालता पाऊल पंढरीच्या वाटे । ब्रह्मसुख भेटे रोकडेची ॥१॥ दिंडी ध्वजा भार चालती अपार । मृदंग-गंभीर-स्वरश्रुति ॥२॥

141. देखोरे देखो जसवदा मैय्या तेरा लालना । तेरा लालना मैय्या झुले पालना ॥धृ०॥ बाहार देखे तो बारारे बरसकु । भितर देखे मैय्या झुले पालना॥१॥ जमुना जल राधा भरनेकू निकली । परकर जोबन मैय्या तेरा लालना॥२॥

141. हरि मेरे जीवन प्राण अधार । और आसरो नांही तुम बिन, तीनू लोक मंझार ॥ हरि मेरे जीवन प्राण अधार आपबिना मोहि कछु न सुहावै निरख्यौ सब संसार ।

141. तुझा मोडिला म्या यज्ञ । ऐक तयाचे कारण ॥१॥ न करिसीरे स्मरण । सुखारूढ तुझे मन ॥२॥ विसरलासी मज । अनुग्रह केला तुज ॥३॥ ऐसे सांगे नारायण । नामा म्हणे समाधान ॥४॥

141. आनंद सोहळा वृंदावनी पाहो । नंदजीचा कृष्ण तेणे केला नवलावो ॥१॥ धाकुले संवंगडे गौलणींचा थाट । वेणु पावां वाजविती नाचती दाट ॥२॥ एका जनार्दनी वेधले मन । पाहता पाहता चित्त जाले उन्मन ॥३॥

141. जांताचि गोकुळा बाहेरी । कृष्णपाउलांचिया हारी । उमटल्या देखोनि महीवरी । प्रेमा अंतरी न संटे ॥१॥

141. जेथुनीया परापश्यंती वोवरा । मध्यमा निर्धारा वैखरी वाहे ॥१॥ ते रूप सुंदर नाम ते श्रीधर । जेणे चराचर रचियेले ॥२॥ वेदाचे जन्मस्थान वेदरूपे आपण । तो हा नारायण नंदाघरी ॥३॥ निवृत्ति दैवत पूर्ण मनोरथ । गोपिकांचे हित करि माझा ॥४॥

142. हरि तुझे नाम गाईन अखंड । याविण पाखंड नेणे काही ॥१॥ अंतरी विश्‍वास अखंड नामाचा । काया मने वाचा हेचि देई ॥२॥ तुका म्हणे आता देई संतसंग । तुझे नामी रंग भरो मना ॥३॥

142. दुडीवरी दुडी गौळणी साते निघाली । गौळणी गोरस म्हणो विसरली ॥१॥ गोविंदु घ्या कोनी दामोदरु घ्या गे । तंव तंव हांसती मथुरेच्या गे ॥२॥ दुडीयामाझारी कान्होंबा झाला भारी । उचंबळे गोरस सांडे बाहेरी ॥३॥ एका जनार्दनी सबलस गौळणी । ब्रह्मानंदु न समाये मनी ॥४॥

142. विठ्‌ठलाचा छंद । वाचे गोविंद गोविंद ॥1॥ हाचि बोला हो सिद्धांत । देव सांगे हो धादात ॥2॥ जनी म्हणे सांगेन आता । कृपे ऐका पंढरिनाथा ॥3॥

142. सकळ धर्माचे कारण । नामस्मरण हरिकिर्तन । दया क्षमा समाधान । संतजन साधिती ॥ निजधर्म हा चोखडा । नाम उच्चारू घडघडा । भुक्तिमुक्तिचा संवगडा । हा भवसिंधु तारक ॥

142. देवा का हे साकडे घातिले । निवारा हे कोडे माझे तुम्ही ॥१॥ समर्थे आपुल्या नामासी पाहावे । मनी उमजावे आपुलिया ॥२॥ यातिहीन आम्हा कोण अधिकार । अवघे दूरदूर करिताती ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा हीन नरदेह । पडिला संदेह काय करू ॥४॥

142. वाया का भ्रमसी उपास करिसी कंदेमुळे सेविसी । भस्मा उद्धरिसी कपाटि रिघसी पंचाग्नी पै साधिसी॥ भूमीसी निजसी वनी विचरसी मिथ्या तनू आटिसी । आत्मा नोळखिसी म्हणे रे बहेणि मोक्षासि कै पावसी॥

142. जसवदा मैय्या नित सतावे कनैय्या । वाकु भुरकर क्या कहु मैय्यां॥धृ०॥ बैल लावे भीतर बांधे । छोर देवता सब गैय्यां॥ जसवदा मैया०॥१॥ सोते बालक आन जगावे । ऐसा धीट कनैय्यां॥२॥ मिराके प्रभु गिरिधर नागर । हरि लागु तोरे पैय्यां॥ जसवदा०॥३॥

142. फागुन के दिन चार होली खेल मना रे॥ बिन करताल पखावज बाजै अणहदकी झणकार रे । बिन सुर राग छतीसू गावै रोम रोम रणकार रे॥ सील संतोखकी केसर घोली प्रेम प्रीत पिचकार रे ।

142. आणूनि सुरभि करी अभिषेक । येती सकळिक मरुद्नण ॥१॥ सुरवरांची दाटी करिती नमस्कार । होतसे अपार पुष्पवृष्टी ॥२॥ वेदमंत्रघोष ऋषि करिताती । अप्सरा नाचती थैयथैया ॥३॥ नारद तुंबर गंधर्व गायन । वर्णिताती गुण कृष्णाजीचे ॥४॥

142. सैराटगोधनें चालती वनां । तयामागें चाले वैकुंठीचा राणा ॥१॥ सांवळे चतुर्भुज मेघःश्याम वर्ण । गाईगोपाळां समवेदा खेळे मनमोहन ॥२॥ यमुनेचे पाबळीं मिळोनिया सकळीं । खेळे चेंडुफळी गाडियांसम ॥३॥ एका जनार्दनी मदनपुतळा । देखियेला डोळा नंदरायाचा ॥४॥

142. मग सांगे गुह्य गोष्टी । मामा पाचारितो भेटी । इतुकेचि ऐकोनिया पोटी । कृष्णा आनंद न समाय ॥१॥

142. उफराटी माळ उफराटे ध्यान । मनाचे उन्मन मूर्ति माझी ॥१॥ ते रूप आवडे भोगिता साबडे । यशोदेसि कोंडे बुझावितु ॥२॥ नहोनि परिमाण हरपले ध्यान । आपणचि रामकृष्ण जाला ॥३॥ निवृत्तिची जपमाळा हे गोमटी । मन ते वैकुंठी ठेवियेले ॥४॥

143. हे तो एक संतांठायी । लाभ पायी उत्तम ॥१॥ म्हणविता त्यांचे दास । पुढे आस उरेना ॥२॥ कृपादान केले संती । कल्पांतींही सरेना ॥३॥ तुका म्हणे संतसेवा । हेचि देवा उत्तम ॥४॥

143. खांद्यावरी कांबळी हातामधी काठी । चारितसे धेनु सांवळा जगजेठी ॥१॥ राधे राधे राधे राधे मुकुंद मुरारी । वाजवितो वेणु कान्हा श्रीहरी ॥२॥ एक एक गौळणी एक एक गोपाळा । हाती धरुनि नाचती रासमंडळा ॥३॥ एका जनार्दनी रासमंडळ रचिले । जिकडे पाहे तिकडे अवघे ब्रह्म कोंदले ॥४॥

143. जनीने बोलिले तैसेच लिहिले । साद्य परिसिले तुह्मी संती ॥1॥ अहो ज्ञानदेवा असावे तुह्मा ठावे । येणे काय लहाणीव आणिली आह्मां ॥2॥ माझी मज आण सांगते प्रमाण । सेविते चरण तुझे स्वामी ॥3॥ जनीचे हो बोल स्वानंदाचे डोल । स्वात्ममुखी बोल दुणावती ॥4॥

143. माझ्या कान्ह्याचे तुम्ही नांव भरी घ्या वो । हृदयी धरोनी यासी खेळावया न्या वो ॥ भक्तांकारणे येणे घेतलीसे आळी । दहा गर्भवास सोसी वनमाळी ॥

143. धरोनिया आशा टाकिलासे ठाव । अवघाचि वाव झाला दिसे ॥१॥ कवणासी सांकडे सांगू पंढरीराया । कांहो न ये दया माझी तुम्हा ॥२॥ बाळकाचे परी लडिवाळपणे । तुमचे पासणे मी तो देवा ॥३॥ चोखा म्हणे मज तुम्ही मोकलिता । काय आमुची कथा आता चाले ॥४॥

143. कालोकी रेन बिहारी । महाराज कोण बिलमायो॥धृ०॥ काल गया ज्या जाहो बिहारी । अही तोही कौन बुलायो॥१॥ कोनकी दासी काजल सार्यो । कोन तने रंग रमायो॥२॥ कंसकी दासी काजल सार्यो । उन मोहि रंग रमायो॥३॥

143. असुरासुर वध. अहर्निशी कंस बसे चिंताक्रांत । विचार पुसत प्रधा-नासी ॥१॥ प्रतिज्ञा करूनि शत्रुवधा जाती । ते मागे न येती पर-तोनी ॥२॥ आता पुरुषार्थी कोण पाठवावा । तो मज सांगावा निव-डोनि ॥३॥

143. विष्णुमूर्ति चतुर्भुज शंख चक्र हाती । गदा पद्म वनमाळा शोभती ॥१॥ गाई गोपाळ सवंगडे वनां । घेऊनीयां जाय खेळे नंदाचा कान्हा ॥२॥ विटी दांडु चेंडु लागोरी नानापरी । खेळ मांडियेला यमुनेचे तीरीं ॥३॥ एका जनार्दनी पाहता तन्मय । वेधले मन वृत्तिसहित माय ॥४॥

143. आम्ही लेकुरे लळेवाडे । तुमची तैसी त्याहि पुढे । क्रीडा करुनी वाडे कोडे । येऊ भेटोनिया वोरसे ॥१॥

143. श्यामाचि श्यामशेज वरी । तेज विराजे सहजे केशिराज क्षीरार्णवी ॥१॥ शेषशयन अरुवारी गोविंद क्षीरसागरी । तो नंदयशोदेघरी क्रीडतुसे ॥२॥ अनंत नामी क्षीर क्षरलासे साचार । गोपिकासमोर हरीराजा ॥३॥ नाही योगिया दृष्टि मनोमयी करि सृष्टि । पाहाता ज्ञानदृष्टी विज्ञान हरि ॥४॥

144. जन्मा आलो त्याचे । आजि फळ झाले साचे ॥१॥ तुम्ही सांभाळिले संती । भय निरसली खंती ॥२॥ कृतकृत्य झालो । इचछा केली ते पावलो ॥३॥ तुका म्हणे काळ । आता करु न शके बळ ॥४॥

144. गौळणी म्हणती यशोदेला । कोठे गे सांवळा । का रथ शृंगारिला । सांगे वो मजला । अक्रुर उभा असे बाई गे साजनी ॥१॥ या नंदाच्या अंगणी । मिळाल्या गौळणी ॥धृ॥

144. जिव्हा लागली नामस्मरणी । रित्या मापे भरी गोणी ॥1॥ नित्य नेमाची लाखोली । गुण आज्ञेने मी पाळी ॥2॥ मज भरवसा नामाचा । गजर नामाच्या दासीचा ॥3॥ विटेवरी ब्रह्म दिसे । जनी त्याला पाहतसे ॥4॥

144. सार सार सार विठोबा नाम तुझ सार । म्हणोनि शूळपाणी जपताहे वारंवार ॥ आदि मध्य अंती निजबीज ओंकार । धृव प्रल्हाद अंबऋषी मानिला निर्धार ॥

144. धरोनी विश्वास राहिलेसे द्वारी । नाम श्रीहरी आठवीत ॥१॥ कळेल तैसे करा जी दातारा । तारा अथवा मारा पांडुरंगा ॥२॥ मी तंव धरणे घेवोनी बैसलो । आता काय बोलो येयापरी ॥३॥ चोखा म्हणे माझा हाचि नमे आता । तुम्ही कृपावंत सिध्दि न्यावा ॥४॥

144. सखी मेरा कानुंडो कलिजेकी कोर है॥धृ०॥ मोर मुगुट पितांबर शोभे । कुंडलकी झकझोल॥स० १॥ सासु बुरी मेरी नणंद हटेली । छोटो देवर चोर॥स० २॥ ब्रिंदावनकी कुंजगलिनमे । नाचत नंद किशोर॥स० ३॥

144. बसो मोरे नैनन मे नंदलाल । मोहनी मूरति सांवरि सूरति, नैणा बने बिसाल । अधर सुधारस मुरली राजत, उर बैजंती-माल ॥ छुद्र घंटिका कटि तट सोभित, नूपुर सबद रसाल ।

144. आनंदे वनांत खेळताती गोप । गायीचे कळप चर-ताती ॥१॥ अकस्मात दैत्य देखती दुरोनी । म्हणती विघ्न थोर आले कृष्णी ॥२॥ लपे तू कान्होबा म्हणताती गडी । घाडितो वोंगडी तुजवरी ॥३॥ वाबरले तेव्हा समस्त गोपाळ । पाहोनी धननीळ बोलतसे ॥४॥

144. जो परिपुर्ण परब्रह्मा व्यापक गे माये । तो गोकुळीं गाई चारिताहे ॥१॥ पहा हो भुलला भक्ति प्रेमासी । शिदोर्‍या चोरुनी खाये वेगेंसी ॥२॥ एका जनार्दनी व्यापक देखा । तो गोकुळीम चोरी करी कौतुका ॥३॥

144. म्हणती नको नको जाऊ हरी । सांडोनी आम्हा कोठे दुरी । तुजवाचोनिया संसारी । कोण आम्हा जिवलग ॥१॥

144. विस्तार विश्वाचा विवेके पै साचा । बोलताचि वाचा हारपती ॥१॥ ते रूप श्रीधर कृष्णाचा आकार । सर्व निराकार एकरूपे ॥२॥ नसतेनि जीव असतेनि शिव । तदाकार माव मावळली ॥३॥ निवृत्ति स्वरूप कृष्णरूप आप । विश्वी विश्वदीप आपेंआप ॥४॥

145. कोण पुण्य़ कोणा गांठी । ज्यासी ऐसियांची भेटी ॥१॥ जिही हरी धरिला मनी । दिले संसारासी पाणी ॥२॥ कोण हा भाग्याचा । ऐसियासी बोले वाचा ॥३॥ तुका म्हणे त्याचे भेटी । होय संसारासी तुटी ॥४॥

145. गौळणी सांगती गार्‍हाणी । रात्री आला चक्रपणी । खाऊनी दही दूध तूप लोणी । फोडिली अवघी विरजणी । हा गे बाई कोणासी आवरेना ॥१॥ यशोदे बाळ तुझा तान्हा । कोठवर सोसू धिंगाणा ॥धृ॥

145. सोंग सोंगा जाय । नवल जाउनी हासताहे ॥1॥ हासोनिया बडवी टिरी । कोण नाठवी हे परी ॥2॥ हा नाठवी आपणा । म्हणे जनी भुलले जाणा ॥3॥

145. हरि आला रे हरि आला रे । संतसंगे ब्रह्मांनंदु जाल रे ॥ हरि येथे रे हरि तेथे रे । हरिवांचूनि न दिसे रिते रे ॥ हरि पाही रे हरि ध्यांई रे । हरिवांचूनि दुजे नाही ॥ हरि वाचे रे हरि नाचे रे ॥ हरि पाहात आनंदु साचे रे ॥

145. धांव घाली विठु आता चालु नको मंद । मज मारिती बडवे कांहीतरी अपराध ॥१॥ विठोबाचा हार तुझ्या कंठी कैसा आला । शिव्या देऊनी मारा म्हणती देव का बाटला ॥२॥

145. सांवरो रंग मिनोरे । सांवरो रंग मिनोरे॥धृ०॥ चांदनीमे उभा बिहारी महाराज॥१॥ काथो चुनो लविंग सोपारी । पानपे कछु दिनों॥सां० २॥ हमारो सुख अति दुःख लागे । कुबजाकू सुख कीनो॥सां० ३॥

145. फूल मंगाऊ हार बनाऊ । मालीन बनकर जाऊं॥१॥ कै गुन ले समजाऊ । राजधन कै गुन ले समाजाऊं॥२॥ गला सैली हात सुमरनी । जपत जपत घर जाऊं॥३॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । बैठत हरिगुन गाऊं॥४॥

145. गायी गोप तेव्हा लपवोनी क्षणेक । जानकी नायक झाला देव ॥१॥ आकर्ण नयन हाती धनुष्यबाण । करितसे ध्यान मारुतीचे ॥२॥ स्वामीचा तो धांवा ऐकोनिया कानी । हडबडिला मनी कपींद्र तो ॥३॥ निवोनी त्वरित वनामाजी आला । चरणसी लागला प्रेमभावे ॥४॥

145. जयाच्या दरुशने शिवादिकां तृप्ती । योगी हृदयी जया ध्याती । सहा चारा अठरा जया वर्णिता । सहस्त्रमुखा न कळे जायाची गती ॥१॥ तो हा नंदनंदनु यशोदेचा तान्हा । संवगदे गोपाळ म्हणती कान्हा । पराश्ययंती मध्यमा वैखरी नातुडे जाणा । वेडावले जया ठायी रिघाले साधना ॥२॥

145. नका होऊ खेदक्षीण । घ्या भाष माझे बंधन । तुम्हा वाचूनिया मजही कोण । आहे ते आप्त इहलोकी ॥१॥

145. तारक प्रसिद्ध तीर्थ ते अगाध । नामाचा उद्बोध नंदाघरी ॥१॥ प्रकाश पूर्णता आदिमध्ये सत्ता । नातळे तो द्वैताद्वैतपणे ॥२॥ निवृत्ति साधन कृष्णरूपे सुख । विश्वी विश्वरूप हरि माझा ॥३॥ अर्थ:

146. घातला दुकान । देती आलियासी दान ॥१॥ संत उदार उदार । भरले अनंत भांडार ॥२॥ मागत्याची पुरे । धणी आणिकांसी उरे ॥३॥ तुका म्हणे पोते । देवे भरिले नव्हे रिते ॥४॥

146. ऐक ऐक सखये बाई नवल मी सांगु काई । त्रैलोक्याचा धनी तो हा यशोदेसी म्हणतो आई ॥१॥ देवकीने वाहिला यशोदेने पाळिला । पांडवांचा बंदीजन होऊनिय राहिला ॥२॥ ब्रह्मांडाची सांठवण योगीयाचे निजधन । चोरी केली म्हणऊनी उखळासी बंधन ॥३॥ सकळ तीर्थे जया चरणी सुलभ हा शूळपाणी । राधिकेसी म्हणे तुझी करीन वेणीफणी ॥४॥

146. देहभाव सर्व जाय । तेव्हा विदेही सुख होय ॥1॥ तया निद्रे जे पहुडले । भवजागृति नाही आले ॥2॥ ऐसी विश्रांति लाधली । आनंदकळा संचरली ॥3॥ त्या एकी एक होता । दासी जनी कैंचि आता ॥4॥

146. रामकृष्ण गोविंदाचे नामस्मरण वाचे । घडिये घडिये सांचे ध्यान श्रीविठ्ठलाचे ॥ एकनाम आठविता दूता पडियेली चिंता । नाम आनंदे गाता पाविजे सायुज्यता ॥

146. धरि माझे मना । नाही नाही नारायणा ॥१॥ बहुचि जाचलो संसारे । झालो दु:खाचे पाझरे ॥२॥ भोग भोगणे हे सुख । परि शेवटी आहे दु:ख ॥३॥ भारवाही झालो । वाउग्या छंदा नागवलों॥ ॥४॥

146. जल भरन कैशी जाऊंरे । जशोदा जल भरन॥धृ०॥ वाटेने घाटे पाणी मागे मारग मै कैशी पाऊं॥ज० १॥ आलीकोर गंगा पलीकोर जमुना । बिचमे सरस्वतीमे नहावूं॥ज० २॥ ब्रिंदावनमे रास रच्चा है । नृत्य करत मन भावूं॥ज० ३॥

146. बड़े घर ताली लागी रे, म्हारा मन री उणारथ भागी रे॥ छालरिये म्हारो चित नही रे, डाबरिये कुण जाव । गंगा जमना सू काम नही रे, मैंतो जाय मिलू दरियाव॥ हाल्या मोल्यांसू काम नही रे, सीख नही सिरदार ।

146. त्रेतायुगी ख्याती करोनिया थोर । वधिले असूर रावणादी ॥१॥ कोण्या हेतुस्तव पुन्हा आगमन । सांगा कृपा करून दासालागी ॥२॥ ऐकोनिया वचन बोले सर्वेश्वर । द्बापारी अवतार आठवा हा ॥३॥ तुझे हे भेटीस्त व रूप हेम धरिले । दावा ते वहिले कपी ह्मणे ॥४॥

146. परब्रह्मा सांवळा खेळे यमुना तीरीं । सर्वें घेउनी गायी गोपवत्स नानापरी ॥१॥ कान्होबा यमुनेसी जाऊ । आदरे दहीभात खाऊ ॥२॥ नाचती गोपाळ एक एकाच्या आवडी । परब्रह्मा सांवळा पहातसे संवगडी ॥३॥ एका जनार्दनी ब्रह्मा सारांचे सार । धन्य भाग्य गौळियांचे कृष्ण खेळे परिकर ॥४॥

146. मग लेइले दिव्य अळंकार । उभयताहि बंधु अति नागर । मुगुट कुंडले एकावळी हार । झळकती पदके जडितांची ॥१॥

146. गगन घांस घोंटी सर्व ब्रम्हांडे पोटी । निमुनिया शेवटी निरलंबी ॥१॥ ते ब्रह्म सांवाळे माजि लाडेंकोडे । यशोदेमायेपुढे खेळतसे ॥२॥ ब्रम्हांडाच्या कोटी तरंगता उठी । आप आपासाठी होत जात ॥३॥ निवृत्तिचे ध्यान यशोदेचे धन । वासुदेवखुण आम्हामाजी ॥४॥

147. उठाउठी अभिमान । जाय ऐसे स्थळ कोण ॥१॥ ते या पंढरीस घडे । खळा पाझर रोकडे ॥२॥ नेत्री अश्रूचिया धारा । कोठे रोमांच शरीरा ॥३॥ तुका म्हणे काला । कोठे अभेद देखिला ॥४॥

147. आवरी आवरी आपुला हरी । दुर्बळाची केली चोरी । घरा जावयाची उरी । कृष्णे ठेविली नाही ॥१॥ गौळणी उतावेळी । आली यशोदेजवळी । आवरी आपुला वनमाळी । प्रळय आम्हा दिधला ॥२॥

147. एके रात्रीचे समयी । देव आले लवलाही ॥1॥ सुखशेजे पहुडले । जनीसवे गुज बोले ॥2॥ गुज बोलता बोलता । निद्रा आली अवचिता ॥3॥ उठा उठा चक्रपाणी । उजाडले म्हणे जनी ॥4॥

147. पन्नासाअक्षरी करिसी भरोवरी । शेखी तुझे तोंड तुज वैरी रया ॥ यापरी नामाची वोळ मांडुनी । संसार दवडूनि घाली परता ।

147. नको मज मान अथवा अपमान । दोहींचे कारण मज नाही ॥१॥ सुख अथवा दु:ख संचिताचा ठेवा । संकल्पाचा ठेवा जैसा तैसा ॥२॥ जन्म मरण है तो बांधिले पदरी । वाया हाव भरी येणे संगे ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा नेमियेला नेम । तेंचि है वर्म भोगू आता ॥४॥

147. बहेणाबाई-रूक्मिणीची केली आम्ही बोळवण । आम्हासी प्रयाण त्याचि मार्गे ॥१॥ पाठवावे पत्र गोदेसी सत्वर । पडेल अंतर पुत्रपणा ॥२॥

147. कान्हो काहेकू मारो मोकू कांकरी । कांकरी कांकरी कांकरीरे॥धृ०॥ गायो भेसो तेरे अवि होई है । आगे रही घर बाकरीरे॥ कानो॥१॥ पाट पितांबर काना अबही पेहरत है । आगे न रही कारी घाबरीरे॥ का०॥२॥ मेडी मेहेलात तेरे अबी होई है । आगे न रही वर छापरीरे॥ का०॥३॥

147. बन जाऊ चरणकी दासी रे, दासी मै भई उदासी॥धृ०॥ और देव कोई न जाणू । हरिबिन भई उदासी॥१॥ नही न्हावू गंगा नही न्हावू जमुना । नही न्हावू प्रयाग कासी॥२॥ मिरा कहे प्रभु गिरिधर नागर । चरनकमलकी प्यासी॥३॥

147. द्वापारींची ठेव संपूर्ण पाहून । विनवी जोडून करा-लागी ॥१॥ रामरूप धरून मज बोळवावे । ते रूप राहावे ह्लदया-माजी ॥२॥ मनोरथ ऐकोनी श्रवणी । झाला चापपाणी तात्कालीक ॥३॥ पाहोनिया ध्यान करूनि नमन । निघाला तेथून वायुसुत ॥४॥

147. उठोनि प्रातःकाळी म्हणे यशोदा मुरारी । गोपाळ वाट पाहती उभे तुझ्या द्वारी । शिदोरी घेउनि वेगी जाय रानीं ॥१॥ यमुनेचे तीरीं खेळ खेळतो कान्हा । नानापरी क्रीडा करी यादवांचा राणा ॥धृ.॥ मागे पुढे गोपाळ मध्ये चाले हरी । सांवळा सुकुमार वाजवीं मुरलीम अधरीं । पुच्छे वर करुनी गाई नाचती नाना ॥२॥ मुरलीचा नाद समाय त्रिभुवनी । किती एक नादें भुलल्या गौळणी । देह गेह सांडोनि चालताती वनी ॥३॥

147. ऐसे बैसला रथावरी । भोवते गोवळ चालती फेरी । हे देखोनिया नगर नारी । अत्यंत प्राण विकल त्यांचे ॥१॥

147. आगम निगमा बोलता वैखरी । तो यशोदेच्या करी धरूनी चाले ॥१॥ न संपडे शिवा बैंसताची ध्यानी । जालिया उन्मनी दृश्य नव्हे ॥२॥ कमळासनी ब्रह्मा ध्यानस्थ बैसला । पाहता पाहता मुळा न संपडे ॥३॥ निवृत्ति गयनी सांगतुसे खुणा । तो देवकीचा तान्हा बाळ झाला ॥४॥

148. हित व्हावे तरी दंभ दुरी ठेवा । चित्तशुद्धि सेवा देवाची हे ॥१॥ आवडी विठ्ठल गाइजे एकान्ती । अलभ्य ते येती लाभ धरा ॥२॥ आणिका अंतरी न द्यावी वसती । कारावी हे शांती वासनेची ॥३॥ तुका म्हणे बाण हाचि निर्वाणींचा । वाउगी हे वाचा वेचू नये ॥४॥

148. गोकुळी चोरी करितो चक्रपाणी । गौळणी येउनी सांगती गार्‍हाणी । येणे माझे भक्षिले दही दूध लोणी । पळोनिया येथे आला शारंगपाणी वो ॥१॥ आवरी आवरी यशोदे आपुला कान्हा । याच्या खोडी किती सांगु जाणा । याचे लाघव न कळे चतुरानना । यासी पाहता मन नुरे मीपणा वो ॥२॥

148. पदक माळा सकलाद । तेथे टाकिली गोविंदे ॥1॥ देव तांतडी निघाले । वाकळ घेउनी पळाले ॥2॥ भक्त येती महाद्वारी । चोर पडले देव्हारी ॥3॥ नवल झाले पंढरपुरी । देव राबे दासी घरी ॥4॥

148. सकळ नेणोनिया आन । एक विठ्ठलुची जाण ॥ पुढत पुढती मन । एक विठ्ठलुचि जाण ॥ हेची गुरुगम्याची खूण । एक विठ्ठलुचि जाण ॥ बुझसी तरी बुझ निर्वाण । एक विठ्ठलुची जाण ॥

148. न लगे भुक्ति मुक्ति वैकुंठींचा वास । सुखे पंढरीस राहीन देवा ॥१॥ आणिक सांकडे घडोत नानापरी । परी मी पंढरी सोडोनी न वजे कोठे ॥२॥ खावयासी जरी न मिळेचि अन्न । उदक सवान धणिवरी ॥३॥ कोणी निंदो कोणी म्हणोत का वेडा । जेणे नव्हे पीडा भजनासी ॥४॥

148. विठ्ठल-बैसलो समस्त शुक्लेश्वरापासी । देखिले पत्रासी अकस्मात ॥१॥ वाचिले सत्वर निघालो तातडी । केली घडामोडी मनामाजी ॥२॥

148. ज्यानो मै राजको बेहेवार उधवजी । मै जान्योही राजको बेहेवार । आंब काटावो लिंब लागावो । बाबलकी करो बाड॥जा०॥१॥ चोर बसावो सावकार दंडावो । नीती धरमरस बार॥ जा०॥२॥ मेरो कह्यो सत नही जाणयो । कुबजाके किरतार॥ जा०॥३॥

148. बन्सी तू कवन गुमान भरी॥धृ०॥ आपने तनपर छेदपरंये बालाते बिछरी॥१॥ जात पात हू तोरी मय जानू तू बनकी लकरी॥२॥ मिराके प्रभु गिरिधर नागर राधासे झगरी बन्सी॥३॥

148. गोपाळ वैकुंठ दर्शन. गौळी ह्मणती ह्लषिकेशी । दावी आपुल्या स्थळासी ॥१॥ सखा तूंची कृष्णा । आमुची पुरवावी वासना ॥२॥ दावी वैकुंठ सकळा । क्षणएक पाहू डोळा ॥३॥

148. मुरली - अभंग १४८ ते १६५ मनमोहन मुरलीवाला । नंदाचा अलबेला ॥१॥ भक्तासाठीं तो जगजेठी । कुब्जेसी रत जाला ॥२॥ विदुरा घरच्या भक्षुनि कण्या । परमानंदे धाला ॥३॥

148. करिताचि सीमा उल्लंगन । म्हणती अक्रूरा ऐके वचन । तुवा जावे रथ घेऊन । सांगावे वर्तमान रायासी ॥१॥

148. अष्टांग सांधने साधिती पवन । ज्यासि योगीजन शिणताती ॥१॥ तो हा कृष्ण गोपीगोपाळांमाझारी । क्रीडा नानापरी करी आत्मा ॥२॥ अठरा साहिजणे बोलती परवडी । तो माखणासि जोडी स्वये कर ॥३॥ निवृत्तीचे ध्येय कृष्ण हाचि होय । गयनिनाथे सोय दाखविली ॥४॥

149. उपाधि वेगळे तुम्ही निर्विकार । कांहींच संसार तुम्हा नाही ॥१॥ ऐसे मज करुनि ठेवा नारायणा । समूळ वासना नुरवावी ॥२॥ नि :संग तुम्हासी राहणे एकट । नाही कटकट साहो येत ॥३॥ तुका म्हणे नाही मिळो येत शिळा । रंगासी सकळा स्फ़टिकाची ॥४॥

149. नंदनंदन मुरलीवाला । याच्या मुरलीचा वेध लागला ॥१॥ प्रपंच धंदा नाठवे कांही । मुरलीचा नाद भरला हृदयी ॥२॥ पती सुताचा विसर पडिला । याच्यामुरलीचा छंद लागला ॥३॥ स्थावर जंगम विसरुनि गेले । भेदभाव हारपले ॥४॥

149. पदक विठ्‌ठलाचे गेले । ब्राह्मण म्हणती जनीने नेले ॥1॥ अगे शिंपियाचे जनी । नेले पदक दे आणुनी ॥2॥ देवासमोर तुझे घर । तुझे येणे निरंतर ॥3॥ म्या नेले नाही जाण । सख्या विठोबाची आण ॥4॥

149. आपुलेनि रंगे येत होती ये साजणी । तव एके वनवासी आलिंगिले गे माये ॥ बोलेना बोलो देईना । तेथे पाहाणेंचि अवघे पारुषले गे माये ॥

149. न सुचे मज कांही शेवट हा आला । आजिवरि झाला वारावार ॥१॥ आता अवसान कोणाचे चिंतन । नव्हे मज जाण मायामोहे ॥२॥ केले ते अवघे झाले फलकट । वाउगा बोभाट करोनी काई ॥३॥ वाया गा पसारा माझे आणि तुझे । गुंतलो वाउगे मृगजळा ॥४॥

149. बहेणाबाई-ऐकोनिया पत्र आलासी तातडी । घालोनिया उडी पुत्रराया ॥१॥ तेरावा दिवस केला रूक्मिणीचा । सद्गदित वाचा कंठ दाटे ॥२॥