वारकरी रोजनिशी

3457. ऐकोनिया कांतेचें वचन । चित्तसमाधान सुदाम्याचे ॥१॥ म्हणतसे भेटी रिक्तहस्तें नवजावें । हा शास्त्राचा प्रवाहो भाष्य असे ॥२॥ देव द्विज गुरु या तिघांचे दरुशन । रिक्तपणें जाण न घ्यावें जी ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी विचार । भेटीचा निर्धार बाणलासे ॥४॥

3457. ऐकोनिया कांतेचें वचन । चित्तसमाधान सुदाम्याचे ॥१॥ म्हणतसे भेटी रिक्तहस्ते नवजावे । हा शास्त्राचा प्रवाहो भाष्य असे ॥२॥ देव द्विज गुरु या तिघांचे दरुशन । रिक्तपणें जाण न घ्यावें जी ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी विचार । भेटीचा निर्धार बाणलासे ॥४॥

3457. ऐकोनिया कांतेचें वचन । चित्तसमाधान सुदाम्याचे ॥१॥ म्हणतसे भेटी रिक्तहस्तें नवजावें । हा शास्त्राचा प्रवाहो भाष्य असे ॥२॥ देव द्विज गुरु या तिघांचे दरुशन । रिक्तपणें जाण न घ्यावें जी ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी विचार । भेटीचा निर्धार बाणलासे ॥४॥

3458. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) गुरुमार्गामुळे भ्रष्ट सर्वकाळ । म्हणती याती कुळ नाही ब्रह्मी ॥१॥ पवित्राला म्हणती नको हा कंटक । मानिती आत्मिक अनामिका ॥धृपद॥ डोहोर होलार दासी बलुती बारा । उपदेशिती फारा रांडापोरा ॥२॥

3458. पतिव्रता सती उठोनि सकाळी । शेजारिणी सदनीं येती जाहली ॥१॥ अहो माते पती जाती कृष्ण दरुशना । कांही तरी धान्य देई मज ॥२॥ ऐकोनिया ऐसे पतिव्रतेचें वचन । जाहलें समाधान चित्त तेणे ॥३॥ एका जनार्दनी हरिकृपा पूर्ण । पोहे दिले जाणा तीन मुष्टी ॥४॥

3458. पतिव्रता सती उठोनि सकाळी । शेजारिणी सदनीं येती जाहली ॥१॥ अहो माते पती जाती कृष्ण दरुशना । कांही तरी धान्य देई मज ॥२॥ ऐकोनिया ऐसे पतिव्रतेचे वचन । जाहलें समाधान चित्त तेणे ॥३॥ एका जनार्दनी हरिकृपा पूर्ण । पोहे दिले जाणा तीन मुष्टी ॥४॥

3458. पतिव्रता सती उठोनि सकाळी । शेजारिणी सदनीं येती जाहली ॥१॥ अहो माते पती जाती कृष्ण दरुशना । कांही तरी धान्य देई मज ॥२॥ ऐकोनिया ऐसे पतिव्रतेचें वचन । जाहले समाधान चित्त तेणे ॥३॥ एका जनार्दनी हरिकृपा पूर्ण । पोहे दिले जाणा तीन मुष्टी ॥४॥

3459. घेऊनि लवलाही गृहासी ती आली । मनी संतोषली आनंदभरित ॥१॥ पतीसी तत्वंता दिले ते पृथक । बांधावला वस्त्र धड नाही ॥२॥ शत एक ग्रंथी वस्त्रासी बांधोनी । निघाला तेथोनि झडझडा ॥३॥ पतिव्रता बोले लवकरी यावे । एका जनार्दनी बरबो म्हणोनि निघे ॥४॥

3459. घेऊनि लवलाही गृहासी ती आली । मनी संतोषली आनंदभरित ॥१॥ पतीसी तत्वंता दिले ते पृथक । बांधावला वस्त्र धड नाही ॥२॥ शत एक ग्रंथी वस्त्रासी बांधोनी । निघाला तेथोनि झडझडा ॥३॥ पतिव्रता बोले लवकरी यावे । एका जनार्दनी बरबो म्हणोनि निघे ॥४॥

3459. घेऊनि लवलाही गृहासी ती आली । मनी संतोषली आनंदभरित ॥१॥ पतीसी तत्वंता दिले ते पृथक । बांधावला वस्त्र धड नाही ॥२॥ शत एक ग्रंथी वस्त्रासी बांधोनी । निघाला तेथोनि झडझडा ॥३॥ पतिव्रता बोले लवकरी यावे । एका जनार्दनी बरबो म्हणोनि निघे ॥४॥

3460. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) राजा प्रजा द्वाड देश । शाक्त वास करिती तो ॥१॥ अधर्माचे उबड पीक । धर्म रंक ते गांवी ॥धृपद॥ न पिके भूमि कापे भारे । मेघ वारे पीतील ॥२॥

3460. निघतां उत्तम शकुन ते जाहले । तेणे संतोषलें चित्त त्याचे ॥१॥ तांतडीनें द्वारके येऊनि पावला । सभामंडप देखिला दृष्टी भरी ॥२॥ एका जनार्दनी द्वारपाळ पुसती । तुम्ही कोण ते निश्चिती सांगा द्विजा ॥३॥

3460. निघतां उत्तम शकुन ते जाहले । तेणे संतोषलें चित्त त्याचे ॥१॥ तांतडीने द्वारके येऊनि पावला । सभामंडप देखिला दृष्टी भरी ॥२॥ एका जनार्दनी द्वारपाळ पुसती । तुम्ही कोण ते निश्चिती सांगा द्विजा ॥३॥

3460. निघतां उत्तम शकुन ते जाहले । तेणे संतोषलें चित्त त्याचे ॥१॥ तांतडीनें द्वारके येऊनि पावला । सभामंडप देखिला दृष्टी भरी ॥२॥ एका जनार्दनी द्वारपाळ पुसती । तुम्ही कोण ते निश्चिती सांगा द्विजा ॥३॥

3461. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) ऐका कलीचे हे फळ । पुढे होईल ब्रम्हघोळ ॥१॥ चारी वर्ण अठरा याती । भोजन करिती एके पंक्ती ॥धृपद॥ पूजितीअसुरा रांडा । मद्य प्राशितील पेंढा ॥२॥

3461. करुणावचनीं बोलतसे स्ववाणी । कृष्णाचा बंधु जन म्हणताती ॥१॥ ऐकोनिया दूत हांसती मानसी । जगदबंधु सर्वांसी होय दुरी ॥२॥ एका जनार्दनी वंदुनी सांगती । द्विज एक अवचितीं बंधु म्हणे ॥३॥

3461. करुणावचनीं बोलतसे स्ववाणी । कृष्णाचा बंधु जन म्हणताती ॥१॥ ऐकोनिया दूत हांसती मानसी । जगदबंधु सर्वांसी होय दुरी ॥२॥ एका जनार्दनी वंदुनी सांगती । द्विज एक अवचिती बंधु म्हणे ॥३॥

3461. करुणावचनी बोलतसे स्ववाणी । कृष्णाचा बंधु जन म्हणताती ॥१॥ ऐकोनिया दूत हांसती मानसी । जगदबंधु सर्वांसी होय दुरी ॥२॥ एका जनार्दनी वंदुनी सांगती । द्विज एक अवचितीं बंधु म्हणे ॥३॥

3462. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) ऐसे कलियुगाच्या मुळे । झाले धर्माचे वाटोळे ॥१॥ सांडुनिया रामराम । ब्राम्हण म्हणती दोमदोम ॥धृपद॥ शिवो नये ती निळी । वस्त्रे पाघरती काळी ॥२॥

3462. सर्वांचा तो आत्मा कळली तया खूण । बाळपणींचा जाण सुदामा तो ॥१॥ उठोनि सत्वर धावें आलिंगना । वैकुंठीचा राणा लवलाहे ॥२॥ एका जनार्दनी देउनी आलिंगन । आणिला संबोखून सुदामा तो ॥३॥

3462. सर्वांचा तो आत्मा कळली तया खूण । बाळपणींचा जाण सुदामा तो ॥१॥ उठोनि सत्वर धावें आलिंगना । वैकुंठीचा राणा लवलाहे ॥२॥ एका जनार्दनी देउनी आलिंगन । आणिला संबोखून सुदामा तो ॥३॥

3462. सर्वांचा तो आत्मा कळली तया खूण । बाळपणींचा जाण सुदामा तो ॥१॥ उठोनि सत्वर धावें आलिंगना । वैकुंठीचा राणा लवलाहे ॥२॥ एका जनार्दनी देउनी आलिंगन । आणिला संबोखून सुदामा तो ॥३॥

3463. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) अवघ्या पापे घडला एक । उपासक शक्तीचा ॥१॥ त्याचा विटाळ नको अंगा । पांडुरंगा माझिया ॥धृपद॥ काम क्रोध मद्य अंगी । रंगला रंगी अवगुणी ॥२॥

3463. आणूनिया सिंहासनी बैसविला । पूजा उपचार केला षोडशोपचार ॥१॥ वस्त्र अलंकार देउनी गौरविला । मग पुसता जाहला क्षेम सर्व ॥२॥ अष्टनायकादि मिळालीसे मांदी । नमिती आनंदी सुदाम्यासी ॥३॥ एका जनार्दनी सारुनी भोजन । सुखरुप शयन करविलें ॥४॥

3463. आणूनिया सिंहासनी बैसविला । पूजा उपचार केला षोडशोपचार ॥१॥ वस्त्र अलंकार देउनी गौरविला । मग पुसता जाहला क्षेम सर्व ॥२॥ अष्टनायकादि मिळालीसे मांदी । नमिती आनंदी सुदाम्यासी ॥३॥ एका जनार्दनी सारुनी भोजन । सुखरुप शयन करविलें ॥४॥

3463. आणूनियां सिंहासनी बैसविला । पूजा उपचार केला षोडशोपचार ॥१॥ वस्त्र अलंकार देउनी गौरविला । मग पुसता जाहला क्षेम सर्व ॥२॥ अष्टनायकादि मिळालीसे मांदी । नमिती आनंदी सुदाम्यासी ॥३॥ एका जनार्दनी सारुनी भोजन । सुखरुप शयन करविलें ॥४॥

3464. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) वारिता बळे धरिता हाती । जुलुमे जाती नरकामधी ॥१॥ रंडीदासाप्रति काही । उपदेश तो ही चालेना ॥धृपद॥ जन्म गेला वाताहात । थोर घात येठायी ॥२॥

3464. प्रात:काळ जाहला मिळाल्या नायका । उष्णोदकें देखा अभ्यंगिती ॥१॥ सोळा सहस्त्र शत अष्ट त्या नाइका । विनोद तो देखा मेहुणपणें ॥२॥ घालूनियाम स्नान वस्त्र अलंकार देती । भोजन सारिती यादवपंक्ती ॥३॥ एका जनार्दनी बैसले निवांत । मग कृष्णनाथ काय बोले ॥४॥

3464. प्रात:काळ जाहला मिळाल्या नायका । उष्णोदकें देखा अभ्यंगिती ॥१॥ सोळा सहस्त्र शत अष्ट त्या नाइका । विनोद तो देखा मेहुणपणें ॥२॥ घालूनियाम स्नान वस्त्र अलंकार देती । भोजन सारिती यादवपंक्ती ॥३॥ एका जनार्दनी बैसले निवांत । मग कृष्णनाथ काय बोले ॥४॥

3464. प्रात:काळ जाहला मिळाल्या नायका । उष्णोदकें देखा अभ्यंगिती ॥१॥ सोळा सहस्त्र शत अष्ट त्या नाइका । विनोद तो देखा मेहुणपणें ॥२॥ घालूनियाम स्नान वस्त्र अलंकार देती । भोजन सारिती यादवपंक्ती ॥३॥ एका जनार्दनी बैसले निवांत । मग कृष्णनाथ काय बोले ॥४॥

3465. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) शाक्तांची शूकरी माय । विष्ठा खाय बिदीची ॥१॥ तिची त्या पडली सवे । मागे धावे म्हणोनि ॥धृपद॥ शाक्तांची गाढवी माय । भुंकत जाय वेसदारा ॥२॥

3465. वहिनीनें आम्हा काय धाडियेले । मग आठवलें सुदाम्यासी ॥१॥ म्हणे माझे वस्त्र ग्रंथीं कोठे आहे । तंव ती आणुनी देतसे जगन्माता ॥२॥ बंधूची संपदा पहा कृष्णनाथा । सत्यभामा तत्वता बोलतसे ॥३॥ सोडोनिया ग्रंथी समग्र ते केले । पुढे वोढविले कर देवे ॥४॥

3465. वहिनीनें आम्हा काय धाडियेले । मग आठवलें सुदाम्यासी ॥१॥ म्हणे माझे वस्त्र ग्रंथीं कोठे आहे । तंव ती आणुनी देतसे जगन्माता ॥२॥ बंधूची संपदा पहा कृष्णनाथा । सत्यभामा तत्वता बोलतसे ॥३॥ सोडोनिया ग्रंथी समग्र ते केले । पुढे वोढविले कर देवे ॥४॥

3465. वहिनीनें आम्हा काय धाडियेले । मग आठवलें सुदाम्यासी ॥१॥ म्हणे माझे वस्त्र ग्रंथीं कोठे आहे । तंव ती आणुनी देतसे जगन्माता ॥२॥ बंधूची संपदा पहा कृष्णनाथा । सत्यभामा तत्वता बोलतसे ॥३॥ सोडोनियां ग्रंथी समग्र ते केले । पुढे वोढविले कर देवे ॥४॥

3466. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) हरीहर सांडूनि देव । धरिती भाव क्षुल्लकी ॥१॥ ऐका त्यांची विटंबणा । देवपणा भक्तांची ॥धृपद॥ अंगी कवडे घाली गळा । परडी कळाहीन हाती ॥२॥

3466. मनामधी तर्क करी भीमकबाळी । त्रैलोक्यचि सकळी देइल राज्य ॥१॥ म्हणोनी विनोदें धरीतसे हात । एक ग्रास मुखांत घालितांची ॥२॥ आम्हांसी तो कांही प्रसाद जी द्यावा । खूण ती केशवा कळली मनी ॥३॥ एका जनार्दनी हांसे चक्रपाणी । न कळे कोणा करणी त्याची कांही ॥४॥

3466. मनामधी तर्क करी भीमकबाळी । त्रैलोक्यचि सकळी देइल राज्य ॥१॥ म्हणोनी विनोदें धरीतसे हात । एक ग्रास मुखांत घालितांची ॥२॥ आम्हांसी तो कांही प्रसाद जी द्यावा । खूण ती केशवा कळली मनी ॥३॥ एका जनार्दनी हांसे चक्रपाणी । न कळे कोणा करणी त्याची कांही ॥४॥

3466. मनामधी तर्क करी भीमकबाळी । त्रैलोक्यचि सकळी देइल राज्य ॥१॥ म्हणोनी विनोदें धरीतसे हात । एक ग्रास मुखांत घालितांची ॥२॥ आम्हांसी तो कांही प्रसाद जी द्यावा । खूण ती केशवा कळली मनी ॥३॥ एका जनार्दनी हांसे चक्रपाणी । न कळे कोणा करणी त्याची कांही ॥४॥

3467. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) कांद्यासाठी झाले ज्ञान । तेणे जन नाडिले ॥१॥ काम क्रोध बुचबुची । भुंके पुची व्यालीची ॥धृपद॥ पूजेलागी द्रव्य मागे । काय सांगे शिष्याते ॥२॥

3467. अंतरी विचार करितो श्रीहरी । सुदाम्याचे घरी फ़ार कष्ट ॥१॥ विश्वकर्म्यालागीं पाचारिलें तेव्हा । सांगतसे निर्मावा ग्राम ऐसा ॥२॥ जैशी हे द्वारावती दिसती साजिरी । ऐशी सुदामपुरी रची वेगी ॥३॥ एका जनार्दनी तुष्टलासे देव । मग कैंचें भेव दैन्याचे ते ॥४॥

3467. अंतरी विचार करितो श्रीहरी । सुदाम्याचे घरी फ़ार कष्ट ॥१॥ विश्वकर्म्यालागीं पाचारिलें तेव्हा । सांगतसे निर्मावा ग्राम ऐसा ॥२॥ जैशी हे द्वारावती दिसती साजिरी । ऐशी सुदामपुरी रची वेगी ॥३॥ एका जनार्दनी तुष्टलासे देव । मग कैंचें भेव दैन्याचे ते ॥४॥

3467. अंतरी विचार करितो श्रीहरी । सुदाम्याचे घरी फ़ार कष्ट ॥१॥ विश्वकर्म्यालागीं पाचारिलें तेव्हा । सांगतसे निर्मावा ग्राम ऐसा ॥२॥ जैशी हे द्वारावती दिसती साजिरी । ऐशी सुदामपुरी रची वेगी ॥३॥ एका जनार्दनी तुष्टलासे देव । मग कैंचें भेव दैन्याचे ते ॥४॥

3468. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) सांडुनिया पंढरीराव । कवणाते म्हणो देव ॥१॥ बहु लाज वाटे चित्ता । आणिकाते देव म्हणता ॥धृपद॥ सांडुनिया हिरा । कोणे वेचाव्या त्या गारा ॥२॥

3468. सर्व सामोग्री ते भरुनी ठेविली । द्वारकेसम निर्मिली सुदामपुरी ॥१॥ विश्वकर्मा येउनी वंदोनियां पाय । निर्मिला तो आहे ग्राम तेथे ॥२॥ एका जनार्दनी ऐसे करुनी कृत्य । मग जगन्नाथ काय बोले ॥३॥

3468. सर्व सामोग्री ते भरुनी ठेविली । द्वारकेसम निर्मिली सुदामपुरी ॥१॥ विश्वकर्मा येउनी वंदोनियां पाय । निर्मिला तो आहे ग्राम तेथे ॥२॥ एका जनार्दनी ऐसे करुनी कृत्य । मग जगन्नाथ काय बोले ॥३॥

3468. सर्व सामोग्री ते भरुनी ठेविली । द्वारकेसम निर्मिली सुदामपुरी ॥१॥ विश्वकर्मा येउनी वंदोनियां पाय । निर्मिला तो आहे ग्राम तेथे ॥२॥ एका जनार्दनी ऐसे करुनी कृत्य । मग जगन्नाथ काय बोले ॥३॥

3469. (वाममार्गी शाक्तांचा निषेध शाक्ता वरील अभंग) बहुत गेली वाया । न भजता पंढरीराया ॥१॥ करिती कामिकांची सेवा । लागोन मागोन खात्या देवा ॥धृपद॥ अवघियांचा धनी । त्यासी गेली विसरोनि ॥२॥

3469. काय चरितार्थ प्रपंचाचा आहे । सुदामा तो लाहे नेत्री जळ ॥१॥ एक मास येथे राहिले निवांत । घरची तो मात न कळे कांही ॥२॥ जोडोनिया हात विनवी चक्रपाणी । आज्ञा मजलागुनी द्यावी आता ॥३॥ एका जनार्दनी नाटकी तो देव । दावितसे भाव भक्तालागीं ॥४॥

3469. काय चरितार्थ प्रपंचाचा आहे । सुदामा तो लाहे नेत्री जळ ॥१॥ एक मास येथे राहिले निवांत । घरची तो मात न कळे कांही ॥२॥ जोडोनियां हात विनवी चक्रपाणी । आज्ञा मजलागुनी द्यावी आता ॥३॥ एका जनार्दनी नाटकी तो देव । दावितसे भाव भक्तालागीं ॥४॥

3469. काय चरितार्थ प्रपंचाचा आहे । सुदामा तो लाहे नेत्री जळ ॥१॥ एक मास येथे राहिले निवांत । घरची तो मात न कळे कांही ॥२॥ जोडोनियां हात विनवी चक्रपाणी । आज्ञा मजलागुनी द्यावी आता ॥३॥ एका जनार्दनी नाटकी तो देव । दावितसे भाव भक्तालागीं ॥४॥

3470. असो आता ऐसा धंदा । तुज गोविंदा आठवू ॥१॥ रक्षिता तू होसी जरी । तरि काय येरी करावे ॥धृपद॥ काया वाचा मन पायी । राहे ठायी करू ते ॥२॥ तुका म्हणे गाइन गीती । रूप ते चित्ती धरूनिया ॥३॥

3470. रुक्मिणीसी सांगे स्वये कृष्णनाथ । याचे वस्त्र त्वरित आणुनि द्यावे ॥१॥ आणूनियां ग्रंथीं देई जगन्माता । वस्त्र अलंकार तत्वता काढुनी ठेवा ॥२॥ जीर्ण ते वस्त्र करुनी परिधान । वंदिले चरण कृष्णजीचे ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी नमन । निघाला ब्राम्हण तेथोनिया ॥४॥

3470. रुक्मिणीसी सांगे स्वये कृष्णनाथ । याचे वस्त्र त्वरित आणुनि द्यावे ॥१॥ आणूनियां ग्रंथीं देई जगन्माता । वस्त्र अलंकार तत्वता काढुनी ठेवा ॥२॥ जीर्ण ते वस्त्र करुनी परिधान । वंदिले चरण कृष्णजीचे ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी नमन । निघाला ब्राम्हण तेथोनिया ॥४॥

3470. रुक्मिणीसी सांगे स्वये कृष्णनाथ । याचे वस्त्र त्वरित आणुनि द्यावे ॥१॥ आणूनियां ग्रंथीं देई जगन्माता । वस्त्र अलंकार तत्वता काढुनी ठेवा ॥२॥ जीर्ण ते वस्त्र करुनी परिधान । वंदिले चरण कृष्णजीचे ॥३॥ एका जनार्दनी करुनी नमन । निघाला ब्राम्हण तेथोनिया ॥४॥

3471. (भुपाळ्यांवरील अभंग) बोलोनिया दाऊं का तुह्मी नेणा जी देवा । ठेवाल ते ठेवा ठायी तैसा राहेन ॥१॥ पागुळले मन काही नाठवे उपाय । म्हणऊनि पाय जीवी धरूनि राहिलो ॥धृपद॥ त्यागे भोगे दुःख काय सांडावे मांडावे । ऐसी धरियेली जीवे माझ्या थोर आशंका ॥२॥

3471. ग्रामाचे बाहेरी येवोनि श्रीहरी । सुदाम्यासी भेटुनी करी समाधान ॥१॥ जोडोनियां हात विनवी सुदामा । पूर्ववत प्रेमा असों द्यावा ॥२॥ एका जनार्दनी बोलोनिया ऐसे । तांतडी निघतसे क्रमीत मार्ग ॥३॥

3471. ग्रामाचे बाहेरी येवोनि श्रीहरी । सुदाम्यासी भेटुनी करी समाधान ॥१॥ जोडोनियां हात विनवी सुदामा । पूर्ववत प्रेमा असों द्यावा ॥२॥ एका जनार्दनी बोलोनिया ऐसे । तांतडी निघतसे क्रमीत मार्ग ॥३॥

3471. ग्रामाचे बाहेरी येवोनि श्रीहरी । सुदाम्यासी भेटुनी करी समाधान ॥१॥ जोडोनियां हात विनवी सुदामा । पूर्ववत प्रेमा असों द्यावा ॥२॥ एका जनार्दनी बोलोनिया ऐसे । तांतडी निघतसे क्रमीत मार्ग ॥३॥

3472. (भुपाळ्यांवरील अभंग) ऐसी वाट पाहे काही निरोप का मूळ । का हो कळवळ तुम्हा उमटेचिना ॥१॥ आहो पांडुरंगे पंढरीचे निवासे । लावूनिया आसे चाळवूनी ठेविले ॥धृपद॥ काय जन्मा येवूनिया केली म्या जोडी । ऐसे घडोघडी चित्ता येते आठवू ॥२॥

3472. बहुत विचार करीत मानसी । काय प्रारब्धासी करील कृष्ण ॥१॥ आम्हांसी तो पूर्ण दरिद्र भोगणें । तेथे नारायणें काय कीजे ॥२॥ एका जनार्दनी करीत विचार । चालिला सत्वत ग्रामपंथे ॥३॥

3472. बहुत विचार करीत मानसी । काय प्रारब्धासी करील कृष्ण ॥१॥ आम्हांसी तो पूर्ण दरिद्र भोगणे । तेथे नारायणे काय कीजे ॥२॥ एका जनार्दनी करीत विचार । चालिला सत्वत ग्रामपंथे ॥३॥

3472. बहुत विचार करीत मानसी । काय प्रारब्धासी करील कृष्ण ॥१॥ आम्हांसी तो पूर्ण दरिद्र भोगणें । तेथे नारायणें काय कीजे ॥२॥ एका जनार्दनी करीत विचार । चालिला सत्वत ग्रामपंथे ॥३॥

3473. (भुपाळ्यांवरील अभंग) का गा किविलवाणा केलो दीनांचा दीन । काय तुझी हीन शक्ती जालीसी दिसे ॥१॥ लाज येते मना तुझा म्हणविता दास । गोडी नाही रस बोलिलीया सारिखी ॥धृपद॥ लाजविली मागे संतांची ही उत्तरे । कळो येते खरे दुजे एकावरूनि ॥२॥

3473. चालतानां वाटें अपूर्व देखिले । मनी हे वहिले द्वारका दिसे ॥१॥ श्रमलासे मनी न सुचे विचार । म्हणे द्वारके सत्वर कैसा आलो ॥२॥ एका जनार्दनी करी कवतुक । प्रधान सेवक दूत आले ॥३॥

3473. चालतानां वाटें अपूर्व देखिले । मनी हे वहिले द्वारका दिसे ॥१॥ श्रमलासे मनी न सुचे विचार । म्हणे द्वारके सत्वर कैसा आलो ॥२॥ एका जनार्दनी करी कवतुक । प्रधान सेवक दूत आले ॥३॥

3473. चालतानां वाटें अपूर्व देखिले । मनी हे वहिले द्वारका दिसे ॥१॥ श्रमलासे मनी न सुचे विचार । म्हणे द्वारके सत्वर कैसा आलो ॥२॥ एका जनार्दनी करी कवतुक । प्रधान सेवक दूत आले ॥३॥

3474. (भुपाळ्यांवरील अभंग) जळो माझे कर्म वाया केली कटकट । झाले तैसे तंट नाही आले अनुभवा ॥१॥ आता पुढे धीर काय देऊ या मना । ऐसे नारायणा प्रेरिले ते पाहिजे ॥धृपद॥ गुणवंत केलो दोष जाणायासाठी । माझे माझे पोटी बळकट दूषण ॥२॥

3474. सन्मानुनी ब्राम्हण राज्यीं बैसविले । चित्त आनंदले सुदाम्याचे ॥१॥ तुष्टला नारायण दिधली सुवर्ण नगरी । द्वारकेसम पुरी पोह्यांसाठी ॥२॥ भक्ताचे मनोरथ पुरवी वैकुंठपती । ऐशी ज्याची कीर्ति त्रिभुवनी ॥३॥ एका जनार्दनी देव तो तुष्टला । राज्याधीश केला अकिंचन ॥४॥

3474. सन्मानुनी ब्राम्हण राज्यीं बैसविले । चित्त आनंदले सुदाम्याचे ॥१॥ तुष्टला नारायण दिधली सुवर्ण नगरी । द्वारकेसम पुरी पोह्यांसाठी ॥२॥ भक्ताचे मनोरथ पुरवी वैकुंठपती । ऐशी ज्याची कीर्ति त्रिभुवनी ॥३॥ एका जनार्दनी देव तो तुष्टला । राज्याधीश केला अकिंचन ॥४॥

3474. सन्मानुनी ब्राम्हण राज्यीं बैसविले । चित्त आनंदले सुदाम्याचे ॥१॥ तुष्टला नारायण दिधली सुवर्ण नगरी । द्वारकेसम पुरी पोह्यांसाठी ॥२॥ भक्ताचे मनोरथ पुरवी वैकुंठपती । ऐशी ज्याची कीर्ति त्रिभुवनी ॥३॥ एका जनार्दनी देव तो तुष्टला । राज्याधीश केला अकिंचन ॥४॥

3475. (भुपाळ्यांवरील अभंग) कामे नेले चित्त नेदी अवलोकु मुख । बहु वाटे दुःख फुटो पाहे हृदय ॥१॥ का गा सासुरवासी मज केले भगवंता । आपुलिया सत्ता स्वाधीनता ते नाही ॥धृपद॥ प्रभातेसि वाटे तुमच्या यावे दर्शना । येथे न चले चोरी उरली राहे वासना ॥२॥

3476. (भुपाळ्यांवरील अभंग) जळोत ती येथे उपजविती अंतराय । सायासाची जोडी माझी तुमचे पाय ॥१॥ आता मज साह्य येथे करावे देवा । तुझी घेई सेवा सकळ गोवा उगवूनि ॥धृपद॥ भोगे रोगा जोडोनिया दिले आणीका । अरुचि ते हो का आता सकळांपासूनि ॥२॥

3477. (भुपाळ्यांवरील अभंग) न सांगता तुम्हा कळो येते अंतर । विश्वी विश्वंभर परिहारचि न लगे ॥१॥ परि हे अनावर आवरीता आवडी । अवसान ते घडी पुरो एकी देत नाही ॥धृपद॥ काय उणे मज येथे ठेविलिये ठायी । पोटा आलो तईपासूनिया समर्थे ॥२॥

3478. (भुपाळ्यांवरील अभंग) तुजसवे आम्ही अनुसरलो अबळा । नको अंगी कळा राहो हरी हीन देऊ ॥१॥ सासुरवासा भीतो जीव ओढे तुजिपाशी । आता दोहींविशी लज्जा राखे आमुची ॥धृपद॥ न कळता संग झाला सहज खेळता । प्रवर्तली चिंता मागिलांचियावरी ॥२॥

3479. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) नाही घाटावे लागत । एका सिते कळे भात ॥१॥ क्षीर निवडिते पाणी । चोंची हंसाचिये आणी ॥धृपद॥ आंगडे फाडुनि घोंगडे करी । अवकळा तयापरी ॥२॥

3480. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) सालोमालो हरीचे दास । म्हणउन केला अवघा नास ॥१॥ अवघे बचमंगळ केले । म्हणती एकाचे आपुले ॥धृपद॥ मोडूनि संतांची वचने । करिती आपणा भूषणे ॥२॥

3481. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) जायाचे अळंकार । बुडवूनि होती चोर ॥१॥ त्यासी ताडणाची पूजा । योग घडे बऱ्या वोजा ॥धृपद॥ अभिळाषाच्या सुखे । अंती होती काळी मुखे ॥२॥

3481. काशीमहिमा - अभंग ३४८१ धन्य काशीपुरी धन्य काशीपुरी । जेथे वास करी विश्वनाथ ॥१॥ तयाच्या दर्शने प्राणी मुक्त होय । चारी मुक्ती पाया लागताती ॥२॥ भागीरथी स्नान जयालागीं घडे । समूळ हे झडें पाप त्याचे ॥३॥

3482. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) कालवूनि विष । केला अमृताचा नास ॥१॥ ऐशी अभाग्याची बुद्धि । सत्य लोपी नाही शुद्धि ॥धृपद॥ नाक कापुनि लावी सोने । कोण अळंकार लेणे ॥२॥

3482. रामरावणाची एकरुपता - अभंग ३४८२ ते ३४८३ रावण म्हणे नवल चोज । माझे कटक पारखे मज । अश्व आणि नर गज । रामजी स्वये ॥१॥ निशाचर वीर । राम बाणले साचार । रामरुप वानर । सरसावले ॥२॥ युध्दीं ठक पडिले लंकानाथा । जीऊचि पारिखा आता । इंद्रियांची सत्ता । रामरुप जाली ॥३॥

3483. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) कण भुसाच्या आधारे । परि ते निवडिता बरे ॥१॥ काय घोंगालि पाधाणी । ताकामध्ये घाटी लोणी ॥धृपद॥ सुइणीपुढे चेंटा । काय लपविसी चाटा ॥२॥

3483. रामे रावण रणी । निवटिला निजबोध वाणी । येर सर्वस्व मानुनी । निज सुखी जाहला ॥१॥ दहा मुखांते छेदिलें । शेखी विश्वमुखें केले । रणी रामे सुख दिधले । परम सुख ॥२॥ राम तो वैरी नव्हे राजा । सखा जिवलग माझा । दहा मुखें वीस भुजा । फ़ेडिला केरु ॥३॥ नश्वरा राज्य नेलें । रावणपण गेले । अक्षयी राज्य दिधले । श्रीरघुनाथें ॥४॥

3484. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) विकल तेथे विका । माती नांव ठेवूनि बुका ॥१॥ हा तो निवाड्याचा ठाव । खरा खोटा निवडो भाव ॥धृपद॥ गऱ्हवारे हा विधि । पोट वाढविले चिंधी ॥२॥

3484. सीता-मंदोदरींची एकरुपता - अभंग ३४८४ मंदोदरी पोटी । सीतेसी व्हावी भेटी तयेसी करु गोष्टी । स्वानुभवें ॥१॥ तंव दशानना मनी । वश्य व्हावी शयनी । धाडिली अशोकवनी । मंदोदरी ॥२॥ तंव दृश्या दृश्य मिळे । विरालियाही वरदळे । मिनलिया प्रीति मिळे । अहंत्यागें ॥३॥

3485. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) विषयी अद्वये । त्यासी आम्हा सिवो नये ॥१॥ देव तेथुनि निराळा । असे निष्काम वेगळा ॥धृपद॥ वासनेची बुंथी । तेथे कैची ब्रम्‍हस्थिति ॥२॥

3485. शिवशक्ति विवाह - अभंग ३४८५ हेमवंताच्या पोटी एक जन्मली गोरटी । तये त्या धूर्जटी वरियलें ॥१॥ मंडपाच्या द्वारी आला जंव नोवरा । अवगुणाचा म्हातारा रुप नाही ॥२॥ नांवा येव्हडिया बाळा अति नोवरा । कुवारीच्या संसारा शून्य जाले ॥३॥

3486. (तुकोबांच्या अभंगातील तुकोबांचे नाव काढून सालु-मालुयांनी आपले नाव घातले त्याबद्दलत्यांचा निषेध) नमितो या देवा । माझी एके ठायी सेवा ॥१॥ गुणअवगुण निवाडा । म्‍हैस म्‍हैस रेडा रेडा ॥धृपद॥ जनी जनार्दन । साक्ष त्यासी लोटांगण ॥२॥

3486. गंगा गौरी कलह - अभंग ३४८६ जगाचा जो पिता । म्हणसी ईश्वरु नियंता । त्यासी विद्या अविद्या दोघी कांता । एकी माथा अर्धांगी ॥१॥ पाहता ईश्वर करणी । माथा बैसविली राणी । हा महिमा वेदीं पुराणीं । गाती कीर्तनी निरंतर ॥२॥ अविद्या आणि ईश्वर । दोही मांडिला घराचार । कैसी अनन्य भक्ति सधर । आवडी थोर पै देखा ॥३॥

3487. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) क्या गाऊ कोई सुननवाला । देखे तो सब जग ही भुला ॥१॥ खेलो आपणे राम इसाते । जैसी वैसी करहो मात ॥धृपद॥ कहासे लाऊ मधुरा बानी । रीझे ऐसी लोक विराणी ॥२॥

3487. रुक्मिणीस्वयंवर हळदुली - अभंग ३४८७ काढिली हळदुली लखलखीत सोज्वळी । जन्म ब्रह्मचळी झाले तिये ॥१॥ अति सूक्ष्म सुरंग शोभिवंत अंग । ज्यासी होय भाग्य त्यासीच लागे ॥२॥ शेष कूर्मासनीं सतशक्तिपासुनी । भूमिका शोधूनि शुध्द केली ॥३॥

3488. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) छोडे धन मंदिर बन बसाया । मांगत टूका घरघर खाया ॥१॥ तीनसो हम करवो सलाम । ज्या मुखे बैठा राजाराम ॥धृपद॥ तुलसीमाला बभूत चऱ्हावे । हरजीके गुण निर्मल गावे ॥२॥

3488. श्रीनिवृत्तिनाथांची स्तुति - अभंग ३४८८ ते ३५०६ विश्वाचा तो गुरु । स्वामी निवृत्ति दातारु ॥१॥ आदिनाथापासून । परंपरा आली जाण ॥२॥ ज्ञानदेवा ज्ञान दिले । चांगदेवाते बोधिले ॥३॥

3489. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) मंत्रतंत्र नहि मानत साखी । प्रेमभाव नहि अंतर राखी ॥१॥ राम कहे त्यागे पगहू लागू । देखत कपट अभिमान दुर भागू ॥धृपद॥ अधिक याती कुलहीन नहि ज्यानु । ज्याणे नारायन सो प्राणी मानू ॥२॥

3490. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) चुराचुराकर माखन खाया । गौलनीका नंद कुमर कन्हया ॥१॥ काहे बराई दिखावत मोहि । जाणतहु प्रभुजणा ते राखो भाई ॥धृपद॥ और मात सुन उखलसु गला । बांधलिया आपना तू मोही ॥२॥

3490. धन्य धन्य निवृत्तिदेवा । काय महिमा वर्णावा ॥१॥ शिव अवतार तूंचि धरुन । केले त्रैलोक्य पावन ॥२॥ समाधि त्र्यबंक शिखरीं । मागे शोभे ब्रह्मगिरी ॥३॥ निवृत्तिनाथाचे चरणी । शरण एका जनार्दनी ॥४॥

3491. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) हरीसु मिल दे एक हि बेर । पाछे तू फेर नावे घर ॥१॥ माल सुनो दुति आवे मनावन । जाया करति भर जोबन ॥धृपद॥ हरीसुख मोहि कहिया न जाय । तव तू बुझे आगोपाय ॥२॥

3491. समाधि निवृत्ति म्हणता । हारे संसाराची व्यथा ॥१॥ दृष्टी पाहातां निवृत्तिनाथ । काय भय नाही तेथ ॥२॥ समाधि पाहतांचि डोळा । काय सांगू तो सोहळा ॥३॥ एका जनार्दनी शरण । समाधि पहातांचि जाण ॥४॥

3492. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) क्या कहु नही बुझत लोका । लिजावे जम मारत धका ॥१॥ क्या जीवनेकी पकरी आस । हातो लिया नहि तेरा घास ॥धृपद॥ किसे दिवाने कहता मेरा । कछु जावे तन तू सब ल्या न्यारा ॥२॥

3492. निवृत्ति निवृत्ति । म्हणता पाप नुरे चित्ती ॥१॥ निवृत्ति निवृत्ति नाम घेता । जन्म सार्थक तत्वता ॥२॥ निवृत्ति निवृत्ति । संसाराची होय शांति ॥३॥ निवृत्ति नामाचा निजछंद । एका जनार्दनी आनंद ॥४॥

3493. (हिंदुस्तानी भाषेतील अभंग) कब मरू पाऊ चरन तुम्हारे । ठाकुर मेरे जीवन प्यारे ॥१॥ जग डरे ज्याकु सो मोहि मीठा । मीठा दर आनंदसाहि पैठा ॥धृपद॥ भला पाऊ जनम इन्हे बेर । बस मायाके असंग फेर ॥२॥