वारकरी रोजनिशी

13. मजसवे आता येऊ नका कोणी । सासुरवासिनी बाइयानो ॥१॥ न साहवे तुम्हा या जनाची कूट । बोलती वाईट ओखटे ते ॥२॥ तुका म्हणे जालो उदास मोकळ्या । विचरो गोवळ्यासवे आम्ही ॥३॥ 14

13. देह मृत्याचे भातुके । कळो आले कवतुके ॥१॥ काय मानियेले सार । हेचि वाटते आश्चर्य ॥२॥ नाना भोगांची संचिते । करुनि ठेविले आइते ॥३॥ तुका म्हणे कोडी । उगवू न शकती बापुडी ॥४॥

13. योगी पावन मनाचा । साहे अपराध जनाचा ॥१॥ विश्व रागे झाले वन्ही । संती सुखे व्हावे पाणी ॥२॥ शब्दशस्त्रे झाले क्लेश । संती मानावा उपदेश ॥३॥ विश्वपट ब्रम्हृदोरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥४॥

13. (घोंगडीची रूपके) माझे घोंगडे पडिले ठायी । माग तया पायी सापडला ॥१॥ चोर तो भला चोर तो भला । पाठिसी घातला पुंडलिके ॥धृपद॥ चोर कुठोरि एकेचि ठायी । वेगळे पाहावे नलगेच काही ॥२॥

13. पंढरीची वारी आहे माझे घरी । आणीक न करी तीर्थव्रत ॥१॥ व्रत एकादशी करीन उपवाशी । गाईन अहर्निशी मुखी नाम ॥२॥ नाम विठोबाचे घेईन मी वाचे । बीज कल्पांतीचे तुका म्हणे ॥३॥

13. काही नेणोनिया आण । एकला विठ्ठलुचि जाण ॥१॥ पुढति पुढति मन । एकला विठ्ठलुचि जाण ॥२॥ हेचि गुरुगम्याची खूण । एक विठ्ठलुचि जाण ॥३॥ बुझसि तरि तूंचि निर्वाण । एकला विठ्ठलुचि जाण ॥४॥

13. होऊनी वैष्णव । जो का निंदी सदाशिव ॥१॥ त्याचे न पहावे वदन । मुर्खाहुनी मुर्ख पूर्ण ॥२॥ भक्तीचा सोहंळा । शिवे दाविला सकळा ॥३॥ एका जनार्दनी वैष्णव । शिरोमणी महादेव ॥४॥

13. काम बांदवडी । काळ घातला तोडरी ॥१॥ तया माझे दंडवत । कपिकुळी हनुमंत ॥२॥ शरीर वज्रा ऐसे । कवळी ब्रम्हांड जो पुच्छे ॥३॥ रामाच्या सेवका । शरण आलो म्हणे तुका ॥४॥

13. आळंदी हे गाव पुण्यभूमी ठाव ॥दैवताचे नाव सिद्धेश्वर ॥१॥ चौऱ्यांशी सिद्धांचा सिद्धबेटी मेळा ॥तो सुख सोहंळा काय वानू ॥२॥ विमानांची दाटी पुण्यांचा वर्षाव ॥स्वर्गीहूनी देव करीताती ॥३॥ नामा म्हणे देवा चला तया ठाया ॥विश्रांती घ्यावया कल्पवरी ॥४॥

१३. समाधी ११०. स्वहिताकारणें सांगतसे तुज । अंतरीचे गुज होते कांहीं ॥१॥ करा हरीभजन तराल भवसागर । उतरील पैलपार पांडुरंग ॥२॥

13. येऊ ऐसे जाऊ । जनासंगे हेचि दाऊ ॥1॥ आपण करु हरिकीर्तन । जाणोनी भक्तीचे जीवन ॥2॥ नाम संशयछेदन । भवपाशाचे मोचन ॥3॥ जनी ह्मणे हो देवासी । होईल त्याला कसणी ऐसी ॥4॥

13. माझ्या जीवींचे जीवन । तो विठ्ठल निधान ।।१।। उभा असे विठेवरी । वांटी प्रेमाची सीदोरी ।।२।।

13. लाऊनी मनगणीची दोरी । विपरीत तयाची कुसरी । अकळु न कळे श्रीहरि । अवघड ओडंबर तुझे ॥ अष्टदळ कमळाची वोवरी । विपरीत तयाची कुसरी । एकवीस खणांचे उपरी । बाहीजु का हरि दाखविली ॥

13. उदार हा पंढरीराव । म्हणोनि धांव मन घेते ॥१॥ शरणांगता पायापाशी । अहर्निशी ठाव देतो ॥२॥ न विचारी कुळकर्म । जपता नाम दिननिशी ॥३॥ चोखा म्हणे ऐसा ठसा । धरिला भरवंसा म्हणोनी ॥४॥

13. ऐसा आनंद सोहळा । निर्मळा पाहे आपुले डोळा ॥१॥ आनंद न माय गगनी । वैष्णव नाचती रंगणी ॥२॥ जेथे नाही भेदाभेद । अवघा भरला गोविंद ॥३॥ तया सुखाची सुखराशी । वोळली ती निर्मळेसी ॥४॥

13. नाही प्रेमभाव न कळे मान्यता । सलगी बोलता सुख वाटे ॥१॥ अखंड नामावळी गाईन वेळोवेळी । नित्य ती दिवाळी आम्हा घरी ॥२॥ संत समागम वैष्णवांचा हाट । पंढरीये पेठ दुमदुमली ॥३॥ बंका म्हणे सुख तयाचे संगती । बैसेन पंगती हरिदासा ॥४॥

13. जीवीचे सांकडे वारी देवराया । अहो पंढरीराया धांवा वेगी ॥१॥ का बा मोकलिता शरण आलिया । का बा न ये दया तुम्हांलागी ॥२॥ अनाथ परदेशी तुम्हांविण कोण । सुखे समाधान करा माझे ॥३॥ तुमचिया पोटी बहु वाव आहे । अधीर हा होय जीव माझा ॥४॥

13. चोख्यासाठी देवे बहु नवल केले । तयाचे खादले भात दही ॥१॥ म्हणोनी ब्राम्हणे बांधविला चोखा । सोडविले देखा तुम्ही त्यासी ॥२॥ तयाचिया मागे आमुचा सांभाळ । कैसा तू दयाळ करितोसी ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे पंढरीरायाते । आता आहे आमुते कोण सांगा ॥४॥

13. कोण्हि येक वेळे आठराव्या वरुषात । सोमवारी व्रत थोर आले ॥१॥ हिरभंट यासी गोदान दिधले । द्विमुखी पाहिले यजमाने ॥२॥

13. प्रभु जी तुम दर्शन बिन मोय घड़ी चैन नही आवड़े ॥टेक ॥ अन्न नही भावे नींद न आवे विरह सतावे मोय । घायल ज्यू घूमू खड़ी रे म्हारो दर्द न जाने कोय ॥१ ॥ दिन तो खाय गमायो री, रैन गमाई सोय ।

13. होरी खेलनकू आई राधा प्यारी हाथ लिये पिचकरी॥धृ०॥ कितना बरसे कुंवर कन्हैया कितना बरस राधे प्यारी॥ हाथ०॥१॥ सात बरसके कुंवर कन्हैया बारा बरसकी राधे प्यारी॥ हाथ०॥२॥ अंगली पकड मेरो पोचो पकड्यो बैया पकड झक झारी॥ हाथ०॥३॥

13. धर्माची तू मूर्ती । पाप पुण्य तुझे हाती ॥१॥ मज सोडवी दातारा । कर्मापासूनि दुस्तरा ॥धृपद॥ करिसी अंगीकार । तरी काय माझा भार ॥२॥ जिवीच्या जीवना । तुका म्हणे नारायणा ॥३॥

13. आलासि कोठोनि जासिल कोठे । होतास कवणे ठायी रे ॥ मातापिता बंधू सखी म्हणसी सेवटी नव्हे ती काही रे । ऐसिया प्रकारे भुलले जन पावन करित काही रे ॥ सदगुरुसारिखा मातापिता बंधू । भावे शरण त्यासी जाई रे ॥

१३. गुरुमहात्म्यपर मरण मारून मरा । भाई हो मरण मारून मरा । सद्गुरुस्वामि सेउनि । आत्महित आधी करा ॥१॥ कष्टि होऊनि कुडि पडे बापुडि ।

13. 13. नाथसंप्रदाया बद्दल नवनाथ व नाथ संप्रदायची माहिती भाग 1 navnath - नवनाथ, अवतार, श्री दत्त / श्री दत्तांचे साहित्य, श्री नवनाथांचे चरित्र नवनाथ व नाथ संप्रदायची माहिती व तीर्थक्षेत्र पुढीलप्रमाणे :-

13. 🕉अध्याय १३ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय तेरावा - फलश्रुति 👉 स्त्रीहत्येचा दोष नाहीसा होऊन पूर्वजांचा उद्धार होईल. श्रीगणेशाय नमः

13. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १३ (रथा समोर) दिंडी नंबर 13 दिंडी मालक :-

१३. रामसमाना नामही रामा । तू साहेब मै सेवक स्वामी ॥१॥ हरी सरवर जग तरंग कहावे । सेवग हरी तजी कहुंत कत जावे ॥२॥ हरि तरवर ज्ग पंखी छाया । सेवग हरि भजी आवे गवाया ॥३॥ नामा कहे मै नरहरी पाया । राम रमे मै रमी राम समया ॥४॥

13. बाहूबळे तुवा काढिले अमृत । ठेवी बा तो हात शिरा-चरी ॥१॥ जननी माझी जेव्हा ज्याकडे बाहत । ठेवी बा तो हात शिरा-चरी ॥२॥ देवा बैसवोनि शुद्ध ते वाढीत । ठेवी बा तो हात शिरा-चरी ॥३॥ क्षीराचा सागर उपमन्यूशी देत । ठेवी बा तो हात शिरा-चरी ॥४॥

13. श्रीकृष्ण(जन्म) प्रगटला - अभंग १३ ते १६ गोकुळी आनंद जाहला । रामकृष्ण घरा आला । नंदाच्या दैवाला । दैव आले अकस्मात ॥१॥ श्रावण वद्य अष्टमीसीं । रोहिणी नक्षत्र ते दिवशी । बुधवार परियेसी । कृष्णमूर्ति प्रगटलीं ॥२॥ आनंद ब समाये त्रिभुवनी । धांवताती त्या गौळणी । वाण भरुनी नंदराणी । सदनाप्रती ॥३॥ एका जनार्दनी अकळ । न कळे ज्याचे लाघव सकळ तया म्हणती बाळ जो म्हणती बाळ । हालविती ॥४॥

13. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग तेरावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग तेरावा श्रीगणेशाय नम: ॥ येरीकडे दळभार । देखोनि चालिले यादववीर । लोटले येरयेरांसमोर । घाये निष्ठुर हाणिती ॥१॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय तेरावा ॥

13. दही दूध तूप लोणी। आणि दुधाणी चोरुनी ॥१॥ म्हणे घ्यारे पोटभरी। आपणहि स्वीकारी त्यासवे ॥२॥

13. पंढरिये चोख रुपडे अशेख । भीमातीरी देख पुण्यभूमी ॥१॥ आदि पीठ देव ब्रह्म हे स्वंयमेव । पुंडलिक भाव प्रगटला ॥२॥ जन हे कोल्हाळ विठ्ठल तारक गोपाळ । कीर्तनी कळिकाऴ दूरी ठाये ॥३॥ नाम हे विठ्ठल न लगे पै मोल । नित्यता सकळ पांडुरंग ॥४॥

13. एक नाम हरी, द्वैत नाम दुरी । तोचि कल्पवरी चिरंजीव ॥१॥ ऐसा ज्या भार, नावाचे नारायण । नाही त्या बंधन कळिकाळाचे ॥२॥

13. ॥ अभंग १३ ॥ केशवाचे भेटी लागले पिसे । विसरले कैसे देहभान ॥ १ ॥ झाली झडपणी झाली झडपणी ।

13. मातृभूमेः आरतिः ॥ जयतु मातृभूमिः मम पुण्यम् राष्ट्रम् । तत्- सेवायाम् रमताम् सदैव मम चित्तम् ॥धृ॥ ॥ जयतु राष्ट्रम् ॥ पुण्य राष्ट्रम् ॥

13. चित्कळा चिदपा चिच्छक्ती वाळा । संजित ब्रह्मानंदे आतंकळा । व्यक्त नाव्यक्त साकार लीळा । हरिहरब्रह्मादीकां उपजविसी बाळा ॥ १ ॥

14. सब पैसेके भाई । दिलका साथी नही कोई ॥धृ॥ खानेपिनेकु पैसा होय तो जोरू बंदगी करे । एक दिन खाना नही मिले तो फिरके जवाब कारे ॥सब. ॥१॥ जबलग अपने पल्लव पैसा तबतलक लोक सलाम करे । आपना पैसा निकल गया तो कोई नही मिठ्ठा बोले ॥२॥ भाईबंद और बहीन साले सब पैसेके भाई । कौन किसीका नही रे प्यारे कहत कबीर सुनाई ॥सब. ॥३॥

14. माझ्या वडिलांचे दैवत । कृपाळू हा पंढरीनाथ ॥१॥ पंढरीसी जाऊ चला । भेंटू रखुमाई विठ्ठला ॥२॥ पुंडलिके बरवे केले । कैसे भक्‍तिने गोंविले ॥३॥ एकाजनार्दनी नीट । पायी जडलीसे वीट ॥४॥

14. वेदाध्ययन करिसी तरी वैदिकचि होसी । परि वष्णव न होसी अरे जना ॥१॥ पुराण सांगसी तरी पुराणीकचि होसी । परि वैष्णव न होसी अरे जना ॥२॥ गाय़न करिसी तरी गुणीजन होसी । परी वैष्णव न होसी अरे जना ॥३॥ कर्म आचरसी तरी कर्मठचि होसी । परी वैष्णव न होसी अरे जना ॥४॥

14. जन हे सुखाचे दिल्याघेतल्याचे । अतंकाळीचे नाही कोणी ॥१॥ झाल्या हीन शक्‍ति नाक डोळे गळती । सांडोनी पळती रांडा पोरे ॥२॥ बाईल म्हणे खर मरता तरी बरे । नासिले हे घर थुंकोनिया ॥३॥ तुका म्हणे माझे नव्हतील कोणी । तुज चक्रपाणीवाचुनिया ॥४॥

14. काय करिसी सकळ देवांचे वैभव विलास । माझिया स्वामीविण ते अवघे ते उद्वस रया ॥१॥ तपन त्या कमळा कमळी विकासु । सुकवी मयंकु काय करिसी सुधांशु ॥२॥ साताहि वारांचे दिवसु एकियाचि सुरिजे । तैसे सर्वी सर्वपण माजीये न श्रीराजे ॥३॥ सर्वज्ञ सुंदर देव होतुका भलतैसे । परि जडाते चेष्टविते आणिका पै नसे ॥४॥

14. भेदवादी जन वदतसे भिन्न । नव्हे ते लक्षण भज-नाचे ॥१॥ विश्वी विश्वंभर कोंदलासे एक । भेदाचे कौतुक कैसे सांगा ॥२॥ ब्रह्मी नाही ठाव एकपणाचाही । तेथे दुजे कांही समावते ॥३॥ आदि मध्ये अंती खेळूनिया खेळ । उरले ते निखळ अविनाश ॥४॥

14. सदा माझे डोळे जडो तुझे मूर्ती । रखुमाईच्या पती सोयरिया ॥१॥ गोड तुझे रूप गोड तुझे नाम । देई मज प्रेम सर्व काळ ॥धृ॥ विठो माउलिये हा चि वर देई । संचरोनि राही हृ्दयामाजी ॥२॥ तुका म्हणे कांही न मागे आणीक । तुझे पायी सुख सर्व आहे ॥३॥

14. उचलिला कमळापती । पायीची बंधने गळती ॥१॥ त्रैलोक्यांत जो न माय । त्यासी बंधन करील काय ॥२॥ कवाडे उघडती । देखतांची देवाप्रती ॥३॥ मंद मंद पडे पाऊस । शिरी छाया करी शेष ॥४॥

14. दत्त माझी माय । आम्हा अनाथांची गाय ॥१॥ प्रेमपान्हा पाजी वेगी । गुरुमाउली आम्हालांगी ॥२॥ आम्हा प्रीतीची साउली । श्रीगुरु दत्तराज माउली ॥३॥ आमची जीवींची जीवलगी । आम्हांलागी घे वोसंगी ॥४॥

14. जागृती पुसे साजणी । कवण बोलिले अंगणी । निरखिता वो नयनी । वृंदावनी देखियला ॥१॥ मनी वेधु वो तयाचा । पंढरीरायाचा ॥२॥ स्वप्न सांगे सुषुप्ती । असे ममता हे चित्ती ।

14. कोणे तुझा सांग केला अंगीकार । निश्चिंती त्वा थोर मानियेली ॥१॥ कोणे ऐसा तूज उपदेश केला । नको या विठ्ठला शरण जाऊ ॥२॥ तेव्हा तूज कोण घालील पाठीसी । घांसील भूमीसी वदन यम ॥३॥ का रे नागविसी आयुष्य खातो काळ । दिवसे दिवस बळ क्षीण होते ॥४॥

14. सुखसागरी वास झाला । उंच नीच काय त्याला ॥१॥ अहो आपण जैसे व्हावे । देवे तैसेंचि करावे ॥२॥ ऐसा नटनाट्य खेळ । स्थिर नाही एक वेळ ॥३॥ एका पासूनि अनेक झाले । त्यासी पाहिजे सांभाळिले ॥४॥

14. सुखरूप ऐसे कोण दुजे सांगा । माझ्या पांडुरंगा सारिखे ते ॥१॥ नलगे हिंडणे मुंडणे ते कांही । साधनाचा नाही आटाआटी ॥२॥ चंद्रभागे स्नान विधी तो हरिकथा । समाधान चित्ता सर्वकाळ ॥३॥ तुका म्हणे काला वैकुंठी दुर्लभ । विशेष हा लाभ संतसंगे ॥४॥

14. सार सार सार विठोबा नाम तुझे सार । म्हणोनि शूळपाणी जपताहे वारंवार ॥१॥ आदि मध्य अंती निजबीज ओंकार । धृव प्रल्हाद अंबऋषी मानिला निर्धार ॥२॥ भुक्तिमुक्तिसुखदायक साचार । पतीत अज्ञान जीव तरले अपार ॥३॥ दिवसे दिवस व्यर्थ जात संसार । बापरखुमादेविवर विठ्ठलाचा आधार ॥४॥

14. हरिहरा भेद । नाही करू नये वाद ॥१॥ एक एकाचे हृदयी । गोडी साखरेच्या ठायी ॥धृ॥ भेदकासी नाड । एक वेलांटी च आड ॥२॥ उजवे वाम भाग । तुका म्हणे एकचि अंग ॥३॥

14. माझी ऐकावी विनंती । ज्ञानदेव श्रेष्ठमूर्ती ॥१॥ तुम्ही बैसोनि अंतरी । मज जागवा निर्धारी ॥२॥ तुम्ही सत्ताधारी । प्रपंच करावा बाहेरी ॥३॥ श्रेष्ठा ज्ञानदेवा । एका जनार्दनी आठवा ॥४॥

१४. त्रिंबकमाहात्म्य. ११२. पुण्यभूमी गंगातीरी । धरी अवतार त्रिपुरारी । नाम त्रिंबक निर्धारी । मागें ब्रह्मगिरी शोभत ॥१॥

14. हरिहर ब्रह्मादिक । नामे तरले तिन्ही लोक ॥1॥ ऐसा कथेचा महिमा । झाली बोलायाची सीमा ॥2॥ जपे तपे लाजविली । तीर्थे शरणागत आली ॥3॥ नामदेवा कीर्तनी । ध्वजा आल्या स्वर्गाहुनी ॥4॥

14. अंबऋषीसाठी । जन्म घेतले जगजेठी ।।१।। वागदी भक्तांचा आभार । ऋणी झाला निरंतर ।।२।।

14. एकांती बाळ । की सोहं सुखशयन वेळा । पाहे चरण कमळा । सुंदराचे ॥ तेथे अरुण उदेला । री सुमनी प्रगटला । कमळणी जाला । अंतरी विकासु ॥

14. करितसे धांवणे आपुले म्हणविता । वाहे थोर चिंता अनाथांची ॥१॥ पतित पावन साजे ब्रीदावळी । पाप ताप जाळी दैन्य त्यांचे ॥२॥ आपुल्या अंगाची करोनी साउली । राखे जैसी माऊली बाळालागी ॥३॥ चोखा म्हणे कृपाळु दीनाचे माहेर । जेणे धरियेले कर कटेवरी ॥४॥

14. कळिकाळ कापे नाम उच्चारिता । विठ्ठल म्हणता कार्य सिध्दी ॥१॥ त्रिअक्षरी जप सुलभ सोपारा । वाचे तो उच्चारा सर्व काळ ॥२॥ भवताप श्रम हरे भवव्यथा । आन नका पंथा जाऊ कोणी ॥३॥ नामाचा विशवास दृढ धरा अंतरी । म्हणतसे महारी चोखियाची ॥४॥

14. पहा हो नवल गोरियाचे घरी । कुल्लाळ भीतरी स्वये झाला ॥१॥ त्रैलोकी गमन ते झाले गाढव । आपुले वैभव परते ठेवी ॥२॥ गोणी भरोनिया स्वये आणि हरी । त्याचे साहित्य करी रखुमाई ॥३॥ बंका म्हणे ऐसी आवडी भक्ताची । बोलता वेदांची वाचा मौन्य ॥४॥

14. तिही त्रिभुवनी विस्तारिली कीर्ती । तो हा श्रीपती उभा विटे ॥१॥ अनाथाचा नाथ पतित पावन । हे आम्हा वचन सांपडले ॥२॥ नाम धारकाच्या लागेन चरणी । घेईन पायवणी पोटभरी ॥३॥ आनंदे निर्भर नाचेन महाद्वारी । संत अधिकारी तेथीचे जे ॥४॥

14. जरी तुम्हा उबग आलासे दीनांचा । अभिमान कोणाचा कोणाकडे ॥१॥ तारू जाणे उदक आपण वाढविले । है तुम्हा न कळे कैसे देवा ॥२॥ यापरि पोसणा तुमचे उच्छिष्टाचा । भार तयाचा तुम्हा झाला ॥३॥ कर्ममेळा म्हणे जोडोनी ठेविले । तेंचि वहिले मज देई ॥४॥

14. पिता-माता-बंधू-समवेत बिर्‍हाडी । पावले ते घडी वत्सयुक्त ॥१॥ दोन घटिका रात्री होती ते समई । वत्स तये गाई पाजियेले ॥२॥

14. तुम बिन नैण दुखारा

14. मेरो मनमोहना, आयो नही सखी री॥ कै कहु काज किया संतन का, कै कहु गैल भुलावना॥ कहा करू कित जाऊ मेरी सजनी, लाग्यो है बिरह सतावना॥ मिरा दासी दरसण प्यासी, हरिचरणा चित लावना॥

14. सुंदर ते ध्यान उभे विटेवरी । कर कटावरी ठेवूनिया ॥१॥ तुळसी हार गळा कासे पीतांबर । आवडे निरंतर हेचि ध्यान ॥धृपद॥ मकर कुंडले तळपती श्रवणी । कंठी कौस्तुभमणि विराजित ॥२॥ तुका म्हणे माझे हेचि सर्व सुख । पाहीन श्रीमुख आवडीने ॥३॥

14. आवडीचे निदसुख नाम मी गाईन । अंतरी पाहिन निजरुप ॥ नोहेसी वेगळा या प्राणा सर्वथा । नकळे पंढरीनाथ लीला तुझी ॥ काय उतराई तुझिया उपकारा । माझ्या विश्वंभरा पांडुरंगा ॥ बोधला म्हणे देई प्रेमाची उकळी । गाईन वनमाळी द्वारकेचा ॥

१४. कीर्तनपर वैराग्य करा कथा । सांडुन डंबिक तया । स श्रोत्याचि बथा । हरेल तेणे ॥१॥ प्रेमे नेघे नाम गोडि ।

14. 🕉अध्याय १४ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध 🪔 👉अध्याय चौदावा - फलश्रुति 👉 कारागृहातून मुक्तता होईल. श्रीगणेशाय नमः

14. ज्ञानेश्वर महाराज पालखी सोहळा दिंडी क्रमांक १४ (रथा समोर) दिंडी नंबर 14 दिंडी मालक :-

१४. राम बोले राम बोले । राम बिना कोऊ न बोलेरे भाई ॥१॥ एकल मिठी कुंजर चिटी । भाजनहै बहु नाना । स्थावर जंगम कीट पतंगा । सब घट राम समाना ॥२॥ एकल चीता रहीले नीता और छुटीले सब आसा ।

14. रुणझुण पायी वाजताती वाळे । दावी ती पाउले दयानिधी ॥१॥ जनक्र याचे घरी चाळूनिया गेले । दावी ती पा-उले दयानिधी ॥२॥ गजा धरिले नक्रे तेव्हा जे धांवले । दावी ती पाउले दयानिधी ॥३॥ वस्त्रहरणी ज्याते द्रौपदीने चिंतिले । दावी ती पाउले दयानिधी ॥४॥

14. रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग चौदावा संत एकनाथ महाराज, रुक्मिणी स्वयंवर रुक्मिणी स्वयंवर-प्रसंग चौदावा श्रीगणेशाय नम: ॥ यापरी कृष्णपत्‍नी । रामे प्रबोधिली वचनी । रुक्मिया दिधला सोडोनी । विरूपपणी सलज्ज ॥१॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अरण्यकाण्ड ॥ अध्याय चौदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ किष्किंधाकांड ॥ चौदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ युद्धकांड ॥ अध्याय चौदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ अयोध्याकाण्ड ॥ अध्याय चवदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ सुंदरकांड ॥ अध्याय चौदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ बालकाण्ड ॥ अध्याय चवदावा ॥

14. ॥ श्रीएकनाथमहाराजकृत ॥ ॥ श्रीभावार्थरामायण ॥ उत्तरकांड ॥ अध्याय चौदावा ॥

14. घुमघुमिती मोहर्‍या नादे। पावे छंदे वाजविती ॥१॥ शिंगे काहाळा गजर झाला। श्रीहरि शोभला समुदाये ॥२॥

14. उघडे स्वरुप प्रत्यक्षाचे दीप । नाम घेता पाप हरे जना ॥१॥ ते रुप विनट विठ्ठल सकळ । सेवा दिन काळ पंढरीयेसी ॥२॥ रज तमे दुरी नामाची माधुरी । निशाणी एक सरी रामकृष्ण ॥३॥ भवाब्दि तारक नावाडा विवेक । पुंडलिक देख सेवितसे ॥४॥

14. ज्या नामे तरले दोषी जे अपार । तोचि हा श्रीधर, कर कटी ॥१॥ मौनेंचि उभा, मौनेंचि उभा विटेवरी । सांवता म्हणे ते जन्मा ये अंबरीं ॥२॥

14. ॥ अभंग १४ ॥ वंदावे कवणासी निंदावें कवणासी । लिंपावें गगनासी कवण लिंपी ॥ १ ॥ नाही जया रूप नाही जया ठाव ।

14. अजुनी अंत माते किती पाहसी । जागृत कां गे अजुनी होईनासी ॥ धृ. ॥ आदिमाया मूळ तूं कुळदैवत । भक्तालागी धरिसी सगुणत्व ॥

14. एक धांवुनी सांगिती । अहो नंदराया म्हणती । पुत्रसुख प्राप्ति । मुख पहा चला ॥१॥ सर्वें घेऊनि ब्राह्माण । पहावया पुत्रवदन । धावूंनियां सर्वजण । पहावया येती ॥२॥ बाळ सुंदर राजीवनयन । सुहास्यवदन घनः श्यामवर्ण । पाहूनिया धाले मन । सकळिकांचे तटस्थ ॥३॥ पाहूनि परब्रह्मा सांवळा । वेधले मान तमालनीळा । एका जनार्दनी पाहता डोळा । वेधे वेधिले सकळ ॥४॥

15. सब पैसेके भाई । अपना साथी नही कोई ॥धृ॥ अपने पलोंमे पैसा होय तो सबहि खुशामत करते । जब अपनेपर बखत पडेगा तब कोई साथी नही चालते ॥१॥ माय बाप भाई जोरू और बहीन साले । जिसका यारो भला किया है वोही मीठा न बोले ॥२॥ अपने हात पांव रह गये यारो लडका नजीक न आवे । बडा प्यार जोरुपर ओबी दुरसे पानी बतावे ॥३॥

15. सुखाची विश्रांती सुख समाधान । मनाचे उन्मन नाम गाता ॥१॥ ते हे नाम सोपे रामकृष्णहरि । प्रपंच बोहरी उच्चारिता ॥२॥ अंहभाव व्देष नुरे ती वासना । व्दैताची भावना दुरी ठाके ॥३॥ एका जनार्दनी नाम हे सोपारे । येणेचि पै सरे भवसिंधू ॥४॥

15. नाम गाउ नाम घेऊ । नाम विठ्ठोबाला वाहु ॥१॥ आम्ही दैवाचे दैवाचे । दास पंढरीरायाचे ॥२॥ टाळ विणा घेऊ हाती । विठ्ठल नाम गाउ किती ॥३॥ नामा म्हणे लाखोली सदा । सहस्त्र नामाची गोविंदा ॥४॥

15. फिरविले देऊळ जगामाजी ख्याती । नामदेवा हाती दूध प्याला ॥१॥ भरियेली हुंडी नरसी मेहेत्याची । धनाजी चाट्याची शेते पेरी ॥२॥ मीराबाईसाठी घेतो विष प्याला । दामाजीचा झाला पाडेवार ॥३॥ कबीराचे मागी विणू लागे शेले । मूल उठविले कुंभाराचे ॥४॥

15. रुणुझुणु रुणुझुणु रे भ्रमरा । सांडी तू अवगुणु रे भ्रमरा ॥१॥ चरण कमळद्ळु रे भ्रमरा । भोगी तु निच्श्रळु रे भ्रमरा ॥२॥ सुमन सुगंध रे भोंवरा । परिमळ विदूगदु रे भोंवरा ॥३॥ सौभाग्य सुंदरु रे भ्रमरा । बापरखुमादेविवरु रे भ्रमरा ॥४॥

15. आवडे हे रूप गोजिरे सगुण । पाहाता लोचन सुखावले ॥१॥ आता दृष्टीपुढे ऐसाचि तू राहे । जो मी तुज पाहे पांडुरंगा/वेळोवेळा ॥धृ॥ लांचावले मन लागलीसे गोडी । ते जीवे न सोडी ऐसे जाले ॥३॥ तुका म्हणे आम्ही मागावे लडिवाळी । पुरवावी आळी मायबापा ॥४॥

15. पूर्णब्रम्ह मानी कंसाच्या भयासी । वाटेल मानसी कोणाचिया ॥१॥ इच्छामात्रे करी सुष्टीचा प्रलय । त्यासी भय असे कवणाचे ॥२॥ नंदाचे सुकृत झाले अगणित । म्हणोनि भगवंत आला तेथे ॥३॥ सर्वा होय सुख तरतील लोक । नामा म्हणे शुक सांगतसे ॥४॥