वारकरी रोजनिशी

514. सुकुमार हरीची पाउले । सुंदर हरीचीं पाउले ॥१॥ भीमातटीं देखिले । वोळले ते पुंडलिका ॥२॥ शेषशयनी जी पाउले । लक्ष्मीकरीं ती पाउले ॥३॥ गरुडपृष्ठी जी पाउले । बळीयागीं ती पाउले ॥४॥

514. भक्तआवडीऐसे रुप । धरी हा बाप मदनाचा ॥१॥ नेदी पडो अंतर कोठे । पाहिजे नेटे त्याचि ऐसा ॥२॥

515. रजापासूनिया जाहली उत्पत्ति । सत्त्वगुणी स्थिति वाढविती ॥१॥ तमोगुणे करूनी पाविजे मरण । राहाटती त्रिगुण जगामाजी ॥२॥

515. संतसमागमी राहे । त्यासी काय उणे हो ॥१॥ पाहिजे ते निष्ठाबळ । हेचि अढळ मानसी ॥२॥

515. धन्य काळ संत भेटी । पायी मिठी पडिली तो ॥१॥ संदेहाची सुटली गाठी । झालो पोटी शीतळ ॥धृपद॥ भवनदीचा जाला तारा । या उत्तरा प्रसादे ॥२॥ तुका म्हणे मंगळ आता । कोण दाता याहुनि ॥३॥

515. अंबऋषि रुक्मांगद | नारद महामुनी प्रल्हाद ॥१॥ मिळोनि सनकादिका भारू| पांडुरंगी हरि जागरु ॥२॥ शंख भेरी नादाकार | नादे गर्जत अंबर ॥३॥ योगनिद्रेसी पहुडला | आदिपुरुष उपवर जाला ॥४॥

515. या पाउलासाठीं लक्ष्मी पिसी । सनकादिक वेडावले मानसी ॥१॥ सुख जोडले पुंडलिकासी । विटेवरी हृषिकेशी ॥२॥ म्हणे जनार्दनाचा एका । धन्य धन्य पुंडलीका ॥३॥

515. मागे तुम्ही वांटिले लोका । सनकादिका पर्यंत ॥१॥ अधम तेहि थोराविले । आपणा केले सारिखे ॥२॥

516. साभिमाने करुनी व्यर्थ कारे फुगशी । मत्त ऐसा होसी मतिमंदा ॥१॥ सर्वब्रह्मरुप हे खूण ओळखी । भिन्नपण टाकी निश्चयेंसी ॥२॥

516. मोक्ष संतांचे वचने । प्राप्त क्षणे तो होये ॥१॥ परी तुवा काया-वाचा । करी साचा संकल्प ॥२॥

516. दिन रजनी हाचि धंदा । गोविंदाचे पवाडे ॥१॥ संकल्पिला देह देवा । सकळ हेवा ते ठायी ॥धृपद॥ नाही अवसान घडी । सकळ जोडी इंद्रिया ॥२॥ कीर्ती मुखे गर्जे तुका । करी लोका सावध ॥३॥

516. पैल गरुडाचे वारिके | गगनी कृष्ण येता देखे ॥१॥ दवडा दवडी हरि धांवतु | ना भी नामयाते म्हणतु ॥२॥ वैकुंठाहूनि आले वेगी | नामयाच्या भक्तिलागी ॥३॥

516. चरण गोमटे माय । पाहता पाहता मन न धाय । पुनरपि फिरुनी तेथे जाय । ऐसा वेध होय तयाचा गे माय ॥धृ.॥ नवल गे माय न कले वेदा । आचोज विवाद शास्त्रंचिया ॥१॥ पुराणे भागली दरुशने विडावलीं । कांही केलिया न कळे तया ॥२॥

516. म्हणविते शरणांगत । कोणाचे भक्त देवावीण ॥१॥ कोणापाशी हा परिहार । देते संसार यातनेचा ॥२॥

517. जहाला इंद्र शेष तरी आम्हा काय । नैश्वरी तो पाहे भुललासे ॥१॥ हरिश्चंद्रादिक ब्रह्मादि करून । मायोपाधीन भास जाले ॥२॥

517. संत पूर्ण कृपानिधि । स्थिर-बुद्धि स्वरूपी ॥१॥ साए वोळखावे चिन्ह । दया पूर्ण भूतांची ॥२॥

517. खरे नानवट निक्षेपीचे जुने । काढिले ठेवणे समर्थाचे ॥१॥ मजुराच्या हाते मापाचा उकल । मी तो येथे फोल सत्ता त्याची ॥धृपद॥ कुल्लाळाच्या हाते घटाच्या उत्पत्ती । पाठवी त्या जाती पाकस्थळा ॥२॥ तुका म्हणे जीवन ते नारायणी । प्रभाते किरणी प्रकाशाची ॥३॥

517. दिसंदिस कैसा जालासी शहाणा | गोवळांसी खेळसी पंढरीच्या राण्या ॥१॥ विश्वामाजी तुझे बोभाट मोठे | जन्म मारणाचे संकल्प तुट ॥२॥ अकळ करणी नकळे लिहिता धरणी | सिंधुशिरोमणि करुनि नाम तुझे ॥३॥ नामा म्हणे कीर्ति काय वानू देवा | भक्तांचा कुडावा ब्रीद तुझे ॥४॥

517. जे या चराचरीम गोमटें । पाहता वेंदां वाट न फूटे । ते पुंडलिकाचे पेठे । उभे नीट विटेवरी ॥१॥ सोपारा सोपारा झाला आम्हा । शास्त्रे वर्णिती महिमा । नकळे जो आगमा निंगमां । वंद्य पुराणा तिही लोकी ॥२॥

517. येतो जातो ना दिसेपरी । नित्य व्यभिचारी चित्ताचा ॥१॥ ऐसाचि याचा चोरटा खेळ । आहे चक्रचाळ मुळींचाची ॥२॥

518. चौदा विद्या जरी पूर्ण अभ्यासिले । व्यर्थचि जाहले ज्ञानेविण ॥१॥ तीन वीस चारी कळा अनुभविले । व्यर्थचि जाहले ज्ञानेवीण ॥२॥

518. संतुष्ट मानसी सदा सर्वकाळ । हृदय निर्मळ जेवी गंगा ॥१॥ संत ते जाणावे ब्रह्मप्राप्ती लागी । धन्य तेचि जगी शरण त्यासी ॥२॥

518. गंगेचिया अंतेविण काय चाड । आपुले ते कोड तृषेपाशी ॥१॥ विठ्ठल हे मूर्ती साजिरी सुंदर । घालू निरंतर हृदयपुटी ॥धृपद॥ कारण ते असे नवनीतापाशी । गबाळ ते सोसी येर कोण ॥२॥ बाळाचे सोईते घास घाली माता । अट्टाहास चिंता नाही तया ॥३॥

518. वेदा जन्मस्थान शास्त्रा समाधान | काय बुझावण दाखविसी ॥१॥ जगादि अनंत अवतार घेसी | चरित्र दाविसी भक्तांपुढे ॥२॥ पतितपावन तूंचि नारायण | सत्वर धांवणे दामोदरा ॥३॥ नामा म्हणे भवबंधविमोचका | वैकुंठ नायका पांडुरंगा ॥४॥

518. आनंदाचा कंद उभा पाडुरंग । गोपाळांचा संघ भोवतां उभा ॥१॥ चंद्रभागा तीरीं शोभे पुंडलीक । संत अलोकिक गर्जताती ॥२॥ भाळे भोळे जन गाती तेंसाबडें । विठ्ठला आवदे प्रेम त्यांचे ॥३॥ नारीनर मिलाले आनंदें गजर । होत जयजयकार महाद्वारी ॥४॥

518. सर्वज्ञ सर्वदा तुम्ही सर्वसाक्षी । म्हणऊनि कैपक्षी हरिभक्तांचे ॥१॥ खरे खोटे कळे तुम्हा वरीवरी । संकल्प अंतरी उठिताचि ॥२॥

519. कासवाच्या परी आत्मा तो या देही । इंद्रिये जो पाही अवलोकी ॥१॥ सहज प्रकाश आहे तो करीत । स्वये चेष्टवीत दीपापरी ॥२॥

519. आपुलिया दुःखे जैसे होती क्लेश । इतरांचे चित्तास तेचिपरी ॥१॥ असे जे जाणती आपुले मानसी । संत निश्चयेसी वोळखावे ॥२॥

519. स्त्रीपुत्रादिकी राहिला आदर । विषयी पडिभर अतिशय ॥१॥ आता सोडवणे धावा नारायणा । मज हे वासना अनावर ॥धृपद॥ येउनिया आड ठाके लोकलाज । तो हे दिसे काज अंतरले ॥२॥ तुका म्हणे आम्हा जेथे जेथे गोवा । तेथे तुह्मी देवा सांभाळावे ॥३॥

519. चोरूनि खादले दही दूध लोणी | जिही चक्रपाणि खेळविला ॥१॥ अखंड उन्मत्ते मतिमंद मूढे | गौळणीपाशी रडे रूपे दावी ॥२॥ शकुनीचा पुत्र शिव द्वेष करी | संकट मुरारी निवारिसी ॥३॥ उद्धरिल्या सर्व गोपगवळणी | लीला दाखवूनि नामा म्हणे ॥४॥

519. आनंताचे गुण अनंत अपार । न कळेचि पारश्रुतीशास्त्रीं ॥१॥ तो हा महाराज विटेवरी उभा लावण्याचा गाभा शोभतसे ॥२॥ कटावरी कर ठेवी जगजेठी । पाहे कृपादृष्टी भक्तांकडे ॥३॥ पुंडलिकाचे तेजे जोडलासे ठेवा । एका जनार्दनी सेवा देई देवा ॥४॥

519. हरीविण आहे कोण । सान मोठे वेगळे ॥१॥ सर्वाचाही सर्व साक्षी । अध्यक्षी हे नाम त्या ॥२॥

520. वेदांत सिद्धांत देतात पै हाक । स्तब्ध ते जंबुक येर शास्त्रे ॥१॥ तेचि की प्रमाण साधनानुक्रम । येर भवभ्रम की आथी ॥२॥

520. कापुराचे जैसे अंतर्बाह्य शुद्ध । किंवा ते प्रसिद्ध रत्न जैसे ॥१॥ तैसे ज्याचे चित्त सारिखे सर्वदा । संत तया वदा सर्वभावे ॥२॥

520. पडिलो भोवणी । होतो बहु चिंतवणी ॥१॥ होतो चुकलो मारग । लाहो केला लाग वेगे ॥धृपद॥ इंद्रियांचे संदी । होतो सांपडलो बंदी ॥२॥ तुका म्हणे बरे जाले । विठ्ठलसे वाचे आले ॥३॥

520. तुझिया कीर्तना कोण जाय आता | सख्या भगवंता कृपा करी ॥१॥ भीष्म पहुडला शरांचे पंजरी | तया प्रश्न करी युधिष्ठिर ॥२॥ महा भयेश्वरी विघ्ने निवारिता | सकळा देखता दांत पाडी ॥३॥ नामा म्हणे तुझी भक्ति अघटित | पवाडे अनंत दाविना का ॥४॥

520. सुंदर ते ध्यान मांडिवर घेउनी । कौसल्या जननी गीती गाये ॥१॥ सुंदर ते ध्यान नंदाच्या अंगणी । गोपाळ गौळनी खेळताती ॥२॥ सुंदर ते ध्यान चंद्रभागे तटीं । पुंडलिकापाठीं उभे असे ॥३॥ सुंदर ते ध्यान एका जनार्दनी । जनी वनी मनी भरलासे ॥४॥

520. लखलखिले सुतेज माझिया नयनापुढे । चतुर्भुज रुपडे मेघश्याम ॥१॥ तेणेचि वेधिले हदईचि राहिले । मागे पुढे ठेले वेष्ठुनिया ॥२॥

521. पाहणे जे काही त्यासी मुळी पाहे । मग सुखी राहे योगीराया ॥१॥ मी तू द्वैत भ्रांती पहा रे काढुनी । आत्मा तो गिवसुनी राहे सुखे ॥२॥

521. अमृतासी कोण घालील भोजन । किंवा त्या गगना पांघरूण ॥१॥ ज्याचे तोचि जाणे आपुले महिमान । इतरांसी दूषण जाणावया ॥२॥

521. बरे झाले आली ज्याची त्याच्या घरा । चुकला पान्हेरा ओढाळांचा ॥१॥ बहु केले दुखी त्यांचिया सांभाळे । आता तोंड काळे तेणे लोभे ॥धृपद॥ त्यांचिया अन्याये भोगा माझे अंग । सकळ ही लाग घ्यावा लागे ॥२॥ नाही कोठे स्थिर राहो दिले क्षण । आजिवरी सिण पावलो तो ॥३॥

521. अगम्य सामर्थ्य नयेचि गणना | तारुनि पाषाणा केले सम ॥१॥ तारिसी वानर अवघेचि सेना | तोडिसी बंधना पांडुरंगा ॥२॥ काय वनचर जाणती प्रत्यक्ष | परीक्षिति साक्ष दिस साता ॥३॥ कृतत्रेतद्वापारांचे आदि अंती | नामाचि ते ख्याति म्हणे नामा ॥४॥

521. विटेवरी दिसे स्वानंदाचा गाभा । श्रीमुखाची शोभा काय वानु ॥१॥ कटी पिंतांबर तुळशीचे हार । उभा सर्वेश्वर भक्तिकाजा ॥२॥ लावण्य रुपडें पाहे पुडंअलीक । आणीक सम्यक नये दुजा ॥३॥ पाहता पाहता विश्रांती पै जाली । एका जनार्दनी माउली संताची ते ॥४॥

521. बहूत याचक सांभाळिले । जे जे झाले शरणांगत ॥१॥ नाना वर्ण नाना याति । धरिले हाती नुपक्षूनी ॥२॥

522. मूक्तत्वाची भ्रांती जे काही धरिती । तेचि बद्ध होती निश्चयेंसी ॥१॥ कल्पना इवलुशी जये ठायी असे । तिये ठायी वसे अहंकार ॥२॥

522. एकपत्नीव्रत चालविले रामे । यथानुक्रमे ब्रह्मनिष्ठा ॥१॥ ज्याचे तया शोभे येरा ते अलभ्य । जाणती हा गर्भ आत्मवेत्ते ॥२॥

522. न करावी आता पोटासाठी चिंता । आहे त्या संचिता माप लावू ॥१॥ दृष्टि ते घालावी परमार्थाठायी । क्षुल्लका उपायी सिण जाला ॥धृपद॥ येथे तव नाही घेइजेसे सवे । काही नये जीवे वेचो मिथ्या ॥२॥ खंडणेचि नव्हे उद्वेग वेरझारी । बापुडे संसारी सदा असो ॥३॥

522. सर्व देवांमाजी विठ्ठल वरिष्ठ | बोलतसे स्पष्ट वेदशास्त्री ॥१॥ अच्युता अनंता माधवा मुकुंदा | गोपाळा गोविडणा गोप वेषा ॥२॥ कृष्णा कमलाक्षा कस्तुरीचा टिळा | नेसला पाटोळा खोचे शिरी ॥३॥ नामा म्हणे रामकृष्ण नारायण | तारिसी पाषाणा सिंधुमाजी ॥४॥

522. रुप गोजिरे ते सान । विटेवरी समचरण ॥१॥ कांसे कसिला पीतंबर । रुळे वैजयंती हार ॥२॥ सम कर ठेवुनी कटी । पाहे पुंडलिका दृष्टी ॥३॥ एका जनार्दनी रुपडें । पाहता मन झाले वेडें ॥४॥

522. दुभिन्नले जया पाय । तया सुखा उणे काय ॥१॥ महिमा जाणे पृथुराजा । किंवा गौतमाची भाजा ॥२॥

523. गगनाहूनि व्यापक वायुहूनि चालक । अग्नीहूनी दाहक आन नसे ॥१॥ ब्रह्म परिपूर्ण तोचि सनातन । स्वये आनंदघन आन नसे ॥२॥

523. त्रैलोक्य हिंडोनी भागली विरक्ति । फार तिची शक्ति हीन जाली ॥१॥ मग तिचा केला अंगिकार संती । तेणे त्या महती थोर आली ॥२॥

523. आमुच्या हे आले भागा । जीव्हार या जगाचे ॥१॥ धरूनिया ठेलो जीवे । बळकट भावे एकविध ॥धृपद॥ आणूनिया केला रूपा । उभा सोपा जवळी ॥२॥ तुका म्हणे अंकित केला । खाली आला वचने ॥३॥

523. षड्गुणसंपन्न पंढरीच्या राया | आमुच्या स्वामिया केशिराजा ॥१॥ रामकृष्ण हरी श्रीधरा मुकुंदा | सज्जनी स्वानंदा सर्वातीता ॥२॥ गोविंदा गोपाळा गोपवेषधारी | गोवर्धन धरी नखावरी ॥३॥ दुष्ट दुर्जनाच्या दुखाविना चित्ता | पावन पतिता नामा म्हणे ॥४॥

523. सर्वाघटीं बिंबला व्यापुनी राहिला । पुंडलिके उभा केला विटेवरी ॥१॥ सांवळा चतुर्भुज कांसे पीतांबर । वैजयंती माळ शोभे कंठी ॥२॥ कटावरी कर पाउले साजिरी । उभा तो श्रीहरीं विटेवरी ॥३॥ एका जनार्दनी बिंबे तो बिंबला । बिंब बिंबोनी ठेला देहामाजीं ॥४॥

523. श्रवणी कुंडले ढाळ देती । हीरयापगंति दंत तैसे ॥१॥ तुळसि वैजयंती माळा । पदकि कीळा रत्न ज्योति ॥२॥

524. सिंहाचे दुग्ध सायासे जोडले । आणुनी पाजिल मार्जाराशी ॥१॥ अमोलिक विद्या धन झाली प्राप्ती । पहावया प्रतीति स्वशीस छेदी ॥२॥

524. जपी तपी वृत्ती मौन्य अनुष्ठानी । साधिली पंचाग्नि धूम्रपान ॥१॥ ऐसे नाना क्लेश पीडिती शरीर । परि निर्विकार चित्त नोव्हे ॥२॥

524. खरे भांडवल सापडले गाठी । जेणे नये तुटी उदमासी ॥१॥ संवगाचे केणे सापडले घरी । भरूनि वैखरी साठविले ॥धृपद॥ घेता देता लाभ होतसे सकळा । सदैवा दुर्बळा भाव तैसा ॥२॥ फडा आलिया तो न वजे निरास । जरि काही त्यास न कळता ॥३॥

524. संतोषाकारणे सज्जन जीवासी | साहाकारी होसी नारायणा ॥१॥ समान करिसी सर्व भूती जाण | पतीतपावन भाक तुझी ॥२॥ भक्ति भाव ज्यांचा भाग्ये आगळिया | होसी देवराया सर्वविध ॥३॥ समर्थपणासी कोणा विचारावे | नामा म्हणे भावे कारण हा ॥४॥

524. परा पश्यांती मध्यमा । जो न कळे आगम निगमां । पुंडलिकालागीं धामा । पंढरीये आला तो ॥१॥ नीरेभीवरेचे तटीं । कास घालुनी गोमटी । वैजयंती शोभे कंठी । श्रीवत्सलांछन ॥२॥

524. येति जाति होति मरती । नानाकार भूतव्यक्ती ॥१॥ हा तो आहे जैसा तैसा । अनादि रुपे आपणाचि ऐसा ॥२॥

525. साधूचा महिमा वर्णवेना काही । ब्रह्मादिक तेही वर्णिताती ॥१॥ त्याचिये कृपे मोक्ष जिऊनिया । लाधिजे प्राणिया निश्चयेंचि ॥२॥

525. निर्विकार नोव्हे चित्त देवतीर्थी । हिंडलेती क्षिती जरी नाना ॥१॥ संत-समागमे शुद्ध होय चित्त । वासना विरक्त क्षणे होये ॥२॥

525. पदोपदी दिले अंग । जाले सांग कारण ॥१॥ रुंधवूनि ठेलो ठाव । जागा वाव सकळ ॥धृपद॥ पुढती चाली मनालाहो । वाढे देही संतोष ॥२॥ तुका म्हणे क्षरभागी । जालो जगी व्यापक ॥३॥

525. अलक्ष्या अच्युता सख्या भक्त राया| तूंचि देवराया पांडुरंगा ॥१॥ परात्परतरा पार नेणे ब्रह्मा | तूंचि निजधामा स्वये देसी ॥२॥ विश्वामित्रासाठी विलंब न करी | बळिचिया द्वारी भृत्य होसी ॥३॥ नामा म्हणे तुझी माव नेणे कोणी | धांवे चक्रपाणि त्वरे नेटे ॥४॥

525. विठ्ठलपुंडलिकासाठीं । उभा राहिला वाळुवंटीं । कर ठेवुनियां कटी । भक्तासाठीं अद्याप ॥१॥ न कळे तयांचे महिमान । वेदा पडलेसें मौन । शास्त्रांचे भांडण । परस्परें खुटले ॥२॥ नेणवे तो सोळा बारा । आणीक साहा ते अठरा । पंचविसासी पुरा । न कळे बारा छत्तिसां ॥३॥ ऐसा त्रिवाचा वेगळा । परमानंदाचा तो पुतळा । एका जनार्दनी डोळा । देखिला देव ॥४॥

525. देवाची स्तुति अगा ये नरकासुरमर्दना । कुशदैत्यनिकंदना । अगा कंसमधुकैटभसूदना ।

526. मुक्ति पावावया करिजे हरिभक्ति । तरीच विरक्ती प्रगटेल ॥१॥ विरक्तीविषयी होतांचि विचार । नित्य हे नैश्वर ओळखती ॥२॥

526. तीर्थे केलियाने स्नान देहमळ । नासती सकळ निश्चयेसी ॥१॥ परी मनोमळ नाश नव्हे जाण । श्रीगुरूवाचून सत्य सत्य ॥२॥

526. निवडुनि दिले नवनीत । संचित ते भोगीते ॥१॥ आता पुढे भाव सार । जीवना थोर पाहावया ॥धृपद॥ पारखियाचे पडिले हाती । चाचपती आंधळी ॥२॥ तुका म्हणे सेवन घडे । त्यासी जोडे लाभ हा ॥३॥

526. योगी मुनिजन तपस्वी याज्ञिक | ते तव पादुका वंदिती शिरी ॥१॥ हरिहर ब्रह्मा सूर्य चंद्रादिक | ओढवी मस्तक रजरेणु ॥२॥ गंगा भागीरथी होती शुचिमंत | आणिकांची मात काय सांगो ॥३॥ नामा म्हणे नेणो पार तुझा देवा | कृपाळू केशवा केशीराज ॥४॥

526. सगुण रूपडें अद्वैत बुंथी । घेऊनि पंढरपुरी उभा विटे ॥१॥ डोळियांची धणी पहाता न पुरे । मनचि चांचरे पाहता पाहता ॥२॥ रुप आकारलें पुंडलिकाचे भेटी । उभे असे तटी भीवरेच्या ॥३॥ एका जनार्दनी उपाधी निराळा । उभा तो सांवळा विटेवरी ॥४॥

526. वस्तुचा जो स्वाभावगुण । वोसंडू नेणे तो आपणा ॥१॥ तेवि हा परमात्मा श्रीहरी । सांडू नेणे आपुली थोरी ॥२॥

527. ईश्वर तो देव छाया ते शीव । प्रती छाया जीव तिन्ही भेद ॥१॥ एक तेचि सूत्र तिन्हीसी मिळुनी । जाणती ते ज्ञानी आत्मविद ॥२॥

527. चित्तासी विवेक वैराग्य यावया । ज्ञान साधावया मूळ हेचि ॥१॥ सद्गुरूचा हस्त मस्तकी घेसील । तरी पावसील ब्रह्मपद ॥२॥

527. उचित न कळे इंद्रियाचे ओढी । मुखे बडबडी शिकले ते ॥१॥ आपण जाऊन न्यावे नरकास । बळे बेताळीस कुळे जग ॥धृपद॥ अबोलणे बोले डोळे झाकुनिया । बडबडी वाया दंभासाठी ॥२॥ तुका म्हणे आम्ही तेथील पारखी । नाचे देखोवेखी जाणो खरे ॥३॥

527. भक्त पुंडलिका देखोनि निकटा | आलासी वैकुंठाहुनि आजी ॥१॥ नारदवचन ऐकोनिया मनी | सुखे चक्रपाणि सुखावला ॥२॥ सुखरूप सदा देव दुरी ठेला | मुनीश्वर काला स्वये दावी ॥३॥ नामा म्हणे तुज भक्ति पिसे फार | साधिले नगर क्षणमात्रे ॥४॥

527. आदि मध्य अंत न कळे कोणासी । तो हृषीकेशी पंढरीये ॥१॥ जया वेवादतीसाही दरुशने । न कळे म्हणोन स्तब्ध जाहलीं ॥२॥ वेडावल्या श्रुति नेती पै म्हणती । तो पुंडलिकाचे प्रीति विटे उभा ॥३॥ एका जनार्दनी आनंदाचा कंद । उभा सच्चिदानंद भीमातीरीं ॥४॥

527. मच्छ कच्छ वराह झाला । खुजाहि शोभला विक्राळ ॥१॥ भक्तप्रिय प्रियोत्तम । सदा अविश्राम दासाविशी ॥२॥

528. जळवायुवेगे हालत सविता । मुळी तो तत्त्वता स्थिर असे ॥१॥ माया अविद्याभास शीव तो बिंबला । जीवरुप ठेला होऊनिया ॥२॥

528. सद्गुरूवचनाचे करी अमृतपान । जन्ममृत्यु जाण नासतील ॥१॥ होसी तू अमर स्वामी इंद्रियांचा । मने काया वाचा शरण जाई ॥२॥

528. एक मन तुझ्या अवघ्या भांडवला । वाटिता ते तुला येईल कैसे ॥१॥ म्हणउनि दृढ धरी पांडुरंग । देहा लावी संग प्रारब्धाचा ॥धृपद॥ आणिका संकल्पा नको गोऊ मन । तरीच कारण साध्य होय ॥२॥ तुका म्हणे ऐसे जाणावे उचित । तरी सहज स्थित येईल कळो ॥३॥

528. चातुर्यसागरा आमुची जननी | जाणते रुक्मिणी प्रेमकळा ॥१॥ चरणींची प्रभा जाणे मणिग्रीव | नकुळ वैष्णव सखे माझे ॥२॥ कुबेर गौतम वधू अहिल्या | चक्रपाणि तया मुक्त केले ॥३॥ नामा म्हणे तुझे पायी संजीवन | सदाशिव ध्यान तेंचि करी ॥४॥

528. पायाळसी अंजन असावे डोळा । मग धनाचा कोहळा हाता लागे ॥१॥ तैसे पायाळपणे पुंडलीक धन्य । दाविले निधान पंढरीसी ॥२॥ एका जनार्दनी चहु वाचांवेगळा । परापश्यंतीसीकळा न कळेची ॥३॥

528. महिमा अदभूतची पाहता । चरणी उध्दार झाला पतिता ॥१॥ आहिल्या शिळा झाली शापे । चरणस्पशें ते निष्पाप ॥२॥

529. शून्य निरसुनी दोन्ही निरखिले । तेथुनी देखिले निजवस्तु ॥१॥ स्वप्रकाशमय आत्मा सदोदित । सर्वत्र भरीत एकमेव ॥२॥

529. काजळासारिखी कस्तुरीही काळी । गुणे ती वेगळी आपुलाल्या ॥१॥ जाणता तो जाणे दोहीचा पारखी । सगुण विवेकी ज्ञानवंत ॥२॥

529. गावे म्हणउनि गीत । धरुनि राहे तैसे चित्त ॥१॥ हेचि थोर अवघड आहे । अन्न देखोनि भूक राहे ॥धृपद॥ ऐकावी ह्मूण कथा । राहे तैसे धरुनि चित्ता ॥२॥ तुका म्हणे धणी । नव्हे जेविल्यावाचुनि ॥३॥

529. चारी वेद गाती जयासी अखंड | नेणवे प्रचंड कीर्ति ज्याची ॥१॥ तोचि भीमातीरी उभा दिगंबर | ठेवी कटी कर भक्तांसाठी ॥२॥ युद्धी अर्जुनाते सांगितली गीता | सहस्त्रशा कांता केल्या ज्याने ॥३॥ नामा म्हणे शिवा दिल्हे शिवपण | ब्रह्मया लागोन उपदेश ॥४॥

529. ऐसे कीर्तीचे पोवाडे । जाहले ब्रह्मादिक वेडे । श्रुतीशास्त्रा कुवाडे । न कळे कांही ॥१॥ तो परात्पर श्रीहरी । पुंडलिकांचे उभा द्वरी । युगें अठ्ठाविसे जाहली परीं॥न बैसे तरी खालुता ॥२॥

529. रसना एकी रस तो नाना । कैसी विवंचना रचिली हे ॥१॥ नकळे लाघव तुमचे हरी । करिता भरोवरी जाणिवेच्या ॥२॥

530. वर्षाकाळी नदिया पूर्ण भरती । येऊनी मिळती सिंधुमाजी ॥१॥ ऊष्ण काळी न्यून आटोनिया गेली । नाही खंती केली सिंधु त्यांते ॥२॥

530. उदर भरावया केले असे ढोंग । घरोघरी बोंब उपदेशाची ॥१॥ आपणा कळेना लोका सांगे ज्ञान । धरोनिया ध्यान बक जैसा ॥२॥

530. कळेल हे खुण । तरि दावी नारायण ॥१॥ सत्य संतांपाशी राहे । येरा भय आड आहे ॥धृपद॥ अणुचिया ऐसे । असे भरले प्रकाशे ॥२॥ इंद्रियांचे धनी । ते हे जाती समजूनि ॥३॥

530. विश्वाच्या मोहना कपटनाटका | पंढरीनायका पांडुरंगा ॥१॥ अवतार धरुनि होऊनि निमित्त | बुजविसी दैत्य सर्पखाणी ॥२॥ गोपिकांचे घरी कामासी लंपट | करिसी धीट गवळियांसी ॥३॥ भाव अभावांचा न करी कंटाळा | दावी बाळलीला म्हणे नामा ॥४॥

530. अगाध चरणाचें महिमान वानिता वेदा पडिले मौन्य ॥१॥ पुराणे वर्णिता भागलीं सहाशास्त्रें वेडावलीं ॥२॥ ते पुडलिकांचे लोभे एका जनार्दनी विटे उभे ॥३॥

530. वीज पडे गनन गडाडी । रचिली परवडी कशाची ॥१॥ अदभुत प्रकाशाचा लोळ । पडता अंतराळ दणाणीत ॥२॥

531. सर्वत्र परिपूर्ण सर्वांघटी वसे । अभाग्यासी कैसे पडल आले ॥१॥ मायेच्या भुलारे भुलले विश्वजन । जनी जनार्दन न देखती ॥२॥

531. आपुले कल्याण इच्छिणे जयासी । तेणे या नामासी विसंबो नये ॥१॥ करील मनीचे परिपूर्ण हेत । पाहिजे हे चित्त नामापाशी ॥२॥