113.
गेलिया वृंदावना तेथे देखिला कान्हा । संवगडियामाजी उभा ध्यान लागले मना ॥१॥
हरिनाम गोड झाले काय सांगो गे माय । गोपाळ वाहती पावे मन कोठे न राहे ॥२॥
त्याचे मुख साजिरे वो कुंडले चित्त चोरे । सांडुनी अमृत धनी लुब्धली चकोरे ॥३॥
सांडुनी धृवमंडळ आली नक्षत्रमाळा । कौस्तुभा तळवटी वैजयंती शोभे गळा ॥४॥
सांडुनी मेघराजु कटिसूत्री तळपे विजू । भुलला चतुराननू तया नव्हे उमजू ॥५॥
सांडुनी लक्ष्मी निज गोपाळासी बोले गुज । अचोज हा चोजवेना ब्रम्हांदिका सहज ॥६॥
वांजट धीट मोठी ऐसी कवण असे खिळू । भेदली हरिचरणी पायी मुरडीव वांकी सोज्वळू ॥७॥
त्याचे पायींची नेपुरे वाजती वो गंभीरे । लुब्धलीया पक्षयाती धेनु पाचारी स्वरे ॥८॥
आणिक एक नवल कैसे स्वर्गी देव झाले पिसे । ब्रम्हादिक उच्छिष्ठालागी देखा जळी झाले मासे ॥९॥
आणिक एक नवल परी करी घेऊनि शिदोरी । सवंगड्या वांटितसे नामया स्वामी मुरारी ॥१०॥