114.
काय मानू आता निश्चिंति देहासी । हा तो काळामुखी जाईल की ॥१॥
वाउगा वाढलो वाउगा पोसलो । वाउगाचि झालो हाव भरी ॥२॥
न घडेचि कांही संतांचे पूजन । नोहे सेवा जाण करू त्यांची ॥३॥
याति हीन देह करी कळकळ । लागली तळमळ कैसे करू ॥४॥
बाळ तरूणपण नासले या लोभे । अवघे माझे म्हणितले ॥५॥
आता अवसान सेवटासी आले । अवघे पळाले टाकोनिया ॥६॥
झाकिले डोळे उघडे ते केले । न दिसे आपुले कोणी आता ॥७॥
चोखा म्हणे मज आलासे गहिवर । न सुचे विचार काय करू ॥८॥