517.
जे या चराचरीम गोमटें । पाहता वेंदां वाट न फूटे ।
ते पुंडलिकाचे पेठे । उभे नीट विटेवरी ॥१॥
सोपारा सोपारा झाला आम्हा । शास्त्रे वर्णिती महिमा ।
नकळे जो आगमा निंगमां । वंद्य पुराणा तिही लोकी ॥२॥
सहस्त्र मुखांचें ठेवणें । योगीं ध्याती जया ध्यानें ।
तो नाचतो कीर्तने । प्रेमभक्त देखोनी ॥३॥
एका जनार्दनी देखा । आम्हा झाला सुलभ सोपा ।
निवारुनी भवतापा । उतरीं पार निर्धारे ॥४॥