22.
घालुनी माया म्हणे नंदराया । भजे यादव राया कायावाचा ॥१॥ संसारसुख भोगाल चिरकाळ । परब्रह्मा निर्मळ तया भजे ॥२॥ नंद म्हणे देव दूर आहे बापा । आम्हांसी तो सोपा कैसा होये ॥३॥ ऐकातांचि वचन काय करी नारायण । प्रगटरुप जाण दाखविले ॥४॥ शंख चक्र गदा पद्म ते हस्तकीं । मुगुट मस्तकी शोभायमान ॥५॥ ऐसा पाहता हरी आनंद पै झाला । एका जनार्दनी भेटला जीवेंभावें ॥६॥