22.
पाळिली । पोसिली तुमचिया नावे । ते वमर् ठावे झाले आता ॥१॥
नष्ट क्िर यमाण होसी तूंचि देवा । काय बा केशवा म्हणो तुज ॥२॥
विश्वाचा साक्षी असोनि वेगळा । तयासी लागला बोल देवा ॥३॥
क मर्मेळा म्हणे तुमची हे नित । तुम्हांसी उचित गोड वाटे ॥४॥