22.
आम्ही जरी आस । जालो टाकोनि उदास ॥१॥
आता कोण भय धरी । पुढे मरणाचे हरी ॥धृपद॥
भलते ठायी पडो । देह तुरंगी हा चढो ॥२॥
तुमचे तुम्हापासी । आम्ही आहो जैसी तैसी ॥३॥
गेले मानामान । सुखदुःखाचे खंडन ॥४॥
तुका म्हणे चित्ती । नाही वागवीत खंती ॥५॥

अर्थ :
आम्ही प्रपंच्यातील सर्व आशा- अपेक्षा, विषयवासना सोडून प्रपंच्याविषयी उदासीन झालो आहो. हे परमेश्वरा, त्यामुळे आता आम्हाला मरणाची भीति वाटत नाही. जीवनात आम्ही विठ्ठलाचे दास बनूण राहु; मग भले सुख येवो वा दुःख येवो माणपान, सुखदुःखाचे आमच्या जीवनातून उच्चाटन झाले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, या माझ्या प्रपंच्याविषयीच्या उदासिनतेचि मला खंत वाटत नाही.