420.
साडियेली लाज लौकिकवेव्हार ।
मांडियेले चार परपुरूषी ॥१॥
आता आम्हासवे काय जना चाड ।
कासयाची भीड धरू बाई ॥२॥
लोकलाज शंका सारिला पडदा ।
परपुरूषी सदा रळी करू ॥३॥
मान-अपमानी नाही आम्हा काज ।
एकांतीचे गुज सेवू बाई ॥४॥
बहेणि म्हणे तोंड नलगे दावावे ।
ऐसे केले देवे काय करू ॥५॥