557.
कोणाच्या आधारे करू मी विचार । कोण देईल धीर माझ्या जीवा ॥१॥
शास्त्रज्ञ पंडित नव्हे मी वाचक । यातिशुद्ध एक ठाव नाही ॥२॥
कलियुगी बहु कुशळ हे जन । छळितील गुण तुझे गाता ॥३॥
मज हा संदेह झाला दोही सवा । भजन करू देवा किंवा नको ॥४॥
तुका म्हणे आता दुराविता जन । किंवा हे मरण भले दोन्ही ॥५॥

अर्थ :
मी आता कोणाच्या आधारे परमार्थाचा विचार करू ? कोण बरे माझ्या आता जीवाला धीर देईल ? मी कुठला शाश्रज्ञ पंडित नाही अथवा मोठा वाचक नाही. मी याती हीन असून मला दुसरीकडे कोणाचा आधार नाही. या कलियुगात लोक अतिशय चतुर आहेत शुध्द भावनेने तुझे भजना द्वारे तुझे गुणगान करीत असलो, तरी ते मला छळत आहेत. लोकांच्या या छळन्या मुळे मी आता भजन करू का नको, असा संभ्रम (संदेह) मला निर्माण झाला आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात आता या लोकाचा संग करू की, मी मरून जाऊ ?