564.
आपुलाल्या तुम्ही रूपासी समजा । कासया वरजा आरसिया ॥१॥
हे तो नव्हे देहबुद्धीचे कारण । होईल नारायणे दान केले ॥धृपद॥
अब्रूचिया बाणे वर्मासि स्पर्शावे । हे तो नाही ठावे मोकलित्या ॥२॥
तुका म्हणे बहु मुख या वचना । सत्याविण जाणा चाली नाही ॥३॥

अर्थ :
आपले रूप कसे आहे, हे तुम्ही समजून घ्या. आरश्यावर रागवून काय उपयोग आहे ? मी तर “देह” असा विचार केलातर सोंदर्य प्राप्त होत नाही तर, देवाने नारायणाने कृपा केली तर सोंदर्य प्राप्त होईल. एखाद्याने दुष्ट वचने बोलली त्याचे तर दुसऱ्याला दुख होते हे त्याला कळत नाही, बाण सोडणाऱ्याला ज्याला बाण लागला तो किती दुःखी झाला, हे कळत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात खरे बोलण्यात सुख सामावलेले आहे. परमार्थ हा सत्यावर आधारित आहे. हे जाणावे.