149.
न सुचे मज कांही शेवट हा आला । आजिवरि झाला वारावार ॥१॥
आता अवसान कोणाचे चिंतन । नव्हे मज जाण मायामोहे ॥२॥
केले ते अवघे झाले फलकट । वाउगा बोभाट करोनी काई ॥३॥
वाया गा पसारा माझे आणि तुझे । गुंतलो वाउगे मृगजळा ॥४॥
चोखा म्हणे मज न कळे है कांही । उपायचि नाही दुजा आता ॥५॥