141.
जांताचि गोकुळा बाहेरी ।
कृष्णपाउलांचिया हारी ।
उमटल्या देखोनि महीवरी ।
प्रेमा अंतरी न संटे ॥१॥
चरणमुद्रांकित चिन्हे ।
देखोनि घाली लोटांगणे ।
अंतर्निष्ठेंचे हे लेणे ।
लेउनी निमग्न ते ठायी ॥२॥
आनंदाश्रु गळती नेत्री ।
स्वेदरोमांच उठती गात्री ।
कंप स्फुंदने विकळ गात्री ।
सद्रदितु मुरकुंडे ॥३॥
सर्व साक्षी नारायण ।
जाणेनिया त्याचे चिन्ह ।
आला अति त्वरे धावोन ।
तया उमजवून आलिंगी ॥४॥
दोघा हो सरली भेटी ।
पडिली आनंदाची मिठी ।
मग अचळ पुसोनिया मुखवटी ।
परम कृपेने न्याहाळी ॥५॥
पुसे अंतरीचे गुज ।
तयापाशी अधोक्षज ।
येरे वंदूनिया चरणरज ।
मंजुळा उत्तरी बोलतु ॥६॥
निळा म्हणे स्तवन करी ।
मग नि:स्तब्ध्‍ा निमिषवरी ।
अवलोकुनिया चरणावरी ।
ठेवी मस्त्क क्षणाक्षणा ॥७॥