147.
उठोनि प्रातःकाळी म्हणे यशोदा मुरारी । गोपाळ वाट पाहती उभे तुझ्या द्वारी । शिदोरी घेउनि वेगी जाय रानीं ॥१॥
यमुनेचे तीरीं खेळ खेळतो कान्हा । नानापरी क्रीडा करी यादवांचा राणा ॥धृ.॥
मागे पुढे गोपाळ मध्ये चाले हरी । सांवळा सुकुमार वाजवीं मुरलीम अधरीं । पुच्छे वर करुनी गाई नाचती नाना ॥२॥
मुरलीचा नाद समाय त्रिभुवनी । किती एक नादें भुलल्या गौळणी । देह गेह सांडोनि चालताती वनी ॥३॥
खग मृग गायी व्याघ्र नसे दुजा भाव । सकळीं उच्चारण एक कॄष्ण नांव । काया वाचा मने शरण एका जनार्दनी ॥४॥