483.
अज्ञानबाळके तुझा हाकारा केला । तेणे तये वेळा स्वर्ग भेदिला । ऐकूनि तो धाविन्नला । अवो देवी खेचरे ॥१॥
स्तंभी प्रगटलीसे हाक । कापिन्नले तिन्हि लोक । भेणे पळती शंखा – दिक । आणि कैलास आंदोळले ॥२॥
आली त्रिभुवन देवता । नाभी नाभीरे म्हणता । माझा प्रर्‍हाद केउता । तो कवणे रे गांजिला ॥३॥
वदन पसरूनि विकाळ । झरझरीत झरे लाळ । नेत्र जैसे वडवानळ । शोषू पाहे जळनिधि ॥४॥
संहार झाला नागकुळ । भ्याले अष्टहि लोकपाळ । स्वर्गी सुटली खलबळ । अमरावती इंद्रासी ॥५॥
मग दैत्याते पाचारित । लोह खणखणा वाजत । हाकी अंबर गर्जत । तेणे कांपे मेदिनी ॥६॥
कवटाळूनि चहू हाती । विदारिले चपेट-घाती । जैस रुद्र प्रळयांती । तैसा हरी दिसतसे ॥७॥
दैत्य न मरे कवणे परी । मग तो धरिला जान्हूवरी । देखे उदर फोडूनि सत्वरी । अस्थि चूर्ण केली या ॥८॥
मौजे नाचती । मुक्ति दिल्ही दैल्य-नाथा । नामया स्वामि वरदहस्ता । अभयदाता भक्तांसी ॥९॥