131.
प्राणीमात्र पर्वतातळी ।
राहिले ते निजानंद मेळी ।
नित्य हरिकीर्तीची नव्हाळी ।
श्रवण मनन करिताती ॥१॥
सप्तअहोरात्रीवरि ।
पर्जन्यवृष्टी केली भारी ।
विजुवा कडाडिती गगनोदरी ।
तेणे ब्रम्हांड फुटों पाहे ॥२॥
मुसळधाराखळखळाटे ।
नदिया पूर वाहति नेटे ।
पवन वाते झडझडाटे ।
पाषाण जाति उडोनिया ॥३॥
परि तया पर्वतातळी ।
पर्जन्य वात नपवेचि बळी ।
हिंपुटी होऊनिया जवळी ।
गेलि इद्रा सांगती ॥४॥
सप्त अहोरात्रे पाडिलो वरी ।
खाणोनि सांडिली ते नगरी ।
खडका वाचूनिया दुसरी परी ।
नुरोचि मृत्तिका ऐसे केले ॥५॥
ऐकोनिया हरिखले सुरपती ।
बहूत मानवाला त्याचे शक्ति ।
परी गोकुळींच्या लोकांप्रती ।
नाहीची आढळला पर्जन्य वात ॥६॥
निळा म्हणे हरी दादुला ।
सकळिका म्हणे बाहेरी चला ।
अवघा मेघ ओसरोनि गेला ।
उन्हे पडिली खडखडाट ॥७॥